Pimpajoentje.be

Tijd voor een streepje muziek! Ik kreeg de volgende twee albums om naar te luisteren, en dit is wat ik ervan vond.

Liverpool Rain (Racoon)

1. 2014 – 2. No Mercy – 3. Took A Hit – 4. Freedom – 5. Liverpool Rain – 6. Little Down On The Upside – 7. Don’t Hold Me Down – 8. Happy Thoughts – 9. No Story To Tell – 10. Don’t Give Up The Fight – 11. Better Be Kind

Racoon is naar mijn mening toch al iets van een gevestigde waarde, vooral het liedje Love You More met bijhorende schattige videoclip vind ik prachtig. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit album, misschien iets té hoog, want hoewel ik de meeste liedjes best wel kon smaken is het toch niet mijn favoriete album.

De nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar, en ze lijken soms ook een beetje op al bestaande liedjes, of zo voelt het toch. Net zoals de albumcover een beetje een te gemakkelijke resampling is van bestaande beelden. Natuurlijk is niets echt nieuw meer en is alles altijd wel een beetje gebaseerd op bestaande dingen, maar toch. Nu goed, fans van het genre en fans van Racoon zullen van deze muziek waarschijnlijk meer kunnen genieten dan ik, want het komt zelden voor dat ik meer dan 2 of zelfs 3 liedjes van één en dezelfde artiest mooi vind (het komt echt supervaak voor dat ik één liedje van een bepaalde artiest ongelofelijk prachtig vind en de rest allemaal maar niks), en ik vond Love You More al zo mooi, dus het zal dat wel zijn.

Ik heb de CD hier nog liggen, en ik beluister muziek nadat ik ze geïmporteerd heb toch alleen maar op m’n pc, dus wie wil mag hem hebben. Laat maar iets horen via mail of in de comments als je zin hebt om ‘m te komen oppikken in Gent.

+ (Ed Sheeran)

1. The A Team – 2. Drunk – 3. U.N.I. – 4. Grade 8 – 5. Wake Me Up – 6. Small Bump – 7. This – 8. The City – 9. Lego House – 10. You Need Me, I Don’t Need You – 11. Kiss Me – 12. Give Me Love

Met Ed Sheeran ging het net omgekeerd: ik verwachtte er weinig van, maar ik werd aangenaam verrast. Ik had op Twitter de naam al overal zien passeren, en er werd zodanig mee gedweept dat ik achterdochtig werd. Meestal zijn zo’n gehypte liedjes mijn ding niet (zoals dat liedje van Gotye, bah, van die hetze snap ik al helemaal niks). Maar toen ik ernaar luisterde vond ik hem meteen leuk.

Je hebt misschien The A Team of You Need Me, I Don’t Need You al gehoord. Het eerste vind ik een mooi liedje, maar vooral het tweede is leuk en heeft ook een heel toffe videoclip (maar misschien vind ik dat omdat ik net met een vak over gebarentaal begonnen ben dit semester). Wat ik leuk vind aan Ed Sheeran is dat hij rustige gevoelige liedjes afwisselt met poppy vrolijke liedjes, dat hij er iets folky insteekt, en het pretentieloze, oprechte van zijn voorkomen. Verfrissend, zoals men dat zegt.

Grappig trouwens hoe ik me Ed Sheeran voorgesteld had als een lange donkere mysterieuze kerel, blijkt hij een koddige roste jongen te zijn. En grappig hoe hij z’n albumcover gewoon oranje maakt, hupla!

In het middelbaar hadden wij bijna elk uur een andere leerkracht, zoals de meesten waarschijnlijk wel. Als de leerkracht na de les het lokaal verliet of als we met de klas ons in een ander lokaal installeerden werd er natuurlijk voluit gebabbeld en gingen we zitten of staan waar we wilden, maar van zodra de leerkracht van de volgende les het lokaal binnenkwam, was het bij ons een ongeschreven wet dat iedereen aan zijn stoel ging staan, en dat we dus ook recht gingen staan als we al neerzaten. Dan wachtte de leerkracht tot het stil was en gaf hij ons toestemming om te gaan zitten, en de les begon. Ik hoor het nog in mijn hoofd alsof het gisteren was: “Asseyez-vous, s’il vous plaît”, “Good morning class, take a seat”, “Gaat u zitten alstublieft”, mijn favoriet “Wees gezeten”, “Setzen Sie sich, bitte” en in de derde graad ook “Sentaos, por favor”.

Toen stelde ik mij daar weinig vragen bij, het hoorde er gewoon bij. Nu vind ik het eigenlijk wel een fijne gewoonte, zo achteraf bekeken; het is een praktische manier om de klas stil te krijgen (wat aan de universiteit soms minutenlang kan aanslepen in een vol auditorium) en het begin van de les duidelijk te markeren, en het is ook een vorm van respect, natuurlijk. Daarnaast vraag ik me nu ook af of dit eigenlijk in veel Vlaamse scholen gedaan wordt, of zelfs in Nederlandse? Ook vraag ik me af of dat aan het verdwijnen is, samen met andere nuttige gebruiken zoals verplichte ochtend-, middag- en avondstudie. Hoe zit/zat dat bij jullie met dat rechtstaan, vertel eens?

Vanaf vandaag mogen militairen in het Amerikaanse leger zijn wie ze zijn, ze moeten zich niet langer verstoppen. Wie ten onrechte ontslaan werd kan terug beginnen. Alweer een stap in de goeie richting, het komt toch nog goed met die wereld van ons! *pinkt een traantje weg*

De korte versie van de inleiding, voor het geval je het nog niet opgevangen of ondergaan had: nieuwe televisieserie, speelt zich af in West-Vlaanderen (Kortrijk als ik me niet vergis), de personages zouden zogezegd West-Vlaams spreken maar who the hell are they kidding?!

Het teloorgaan van de dialecten en zeker van mijn geliefde West-Vlaams is één van mijn stokpaardjes, dus ik zou hier uren kunnen over doorbomen. Meestal is zo’n tirade voor anderen minder aangenaam om te lezen dus had ik eerst wijselijk besloten om er maar niet over te bloggen. Tot ik op een artikel stootte waarin één van mijn persoonlijke heldinnen, mijn favoriete prof, mijn mening deelt en die in niet mis te verstane woorden formuleert. Ik had het zelf écht niet beter kunnen zeggen.

Dialectexpert prof. em. Magda Devos is daar niet over te spreken. In hetzelfde artikel in De Standaard zegt ze: ‘Het West-Vlaams wordt ronduit verkracht – vermassacreerd zouden West-Vlamingen zeggen. Ik hoorde veel fouten tegen de uitspraak. Maar erger is dat er ook een loopje wordt genomen met de grammatica en woordenschat. De acteurs nemen woorden in de mond die in het West-Vlaams zelfs niet bestaan. Dit is dan ook geen West-Vlaams, maar Nederlandse tussentaal, of zelfs Brabants, met West-Vlaamse klanken. Men toont een miskleun van een dialect, net op het moment dat Vlamingen zich afkeren van hun dialect en het niet meer doorgeven aan hun kinderen.’

Volgens Jean Philip De Tender wilden de acteurs juist in het West-Vlaams acteren, ‘om het verhaal zo authentiek mogelijk te brengen’. Maar zo werkt het niet, zegt dialectexpert prof. em. Johan Taeldeman in De Standaard: ‘Mensen praten dialect om hun authenticiteit en identiteit te etaleren. Als dat dialect wordt geridiculiseerd, dan raakt men aan hun authenticiteit en voelen ze zich gekrenkt.’ (De Taalsector, 8/9/’11)

Verkracht, een miskleun, inderdaad ja! Geridiculiseerd, gekrenkt, precies! Wat kunnen taalkundigen, dialectliefhebbers en anderen die het dialect terug onder een positief daglicht willen stellen nog beginnen, als televisiemakers en acteurs er zo’n potje van maken?!

Vanmorgen was het zover, puntentijd, en ik ben blij te kunnen aankondigen dat ik er opnieuw heel tevreden mee ben!

Eventjes recapituleren: een jaar geleden luidde het verdict, twee vakken uit het eerste jaar opnieuw doen, bovenop het vakkenpakket van het tweede jaar. Dat was niet gemakkelijk en helaas had ik deze zomer vijf herexamens, waarvan ook weer de twee eerstejaarsvakken … Maar onder het motto “vierde keer, goeie keer” heb ik dat restantje eerste jaar eindelijk van me af kunnen schudden, en van de drie tweedejaarsvakken moet ik er nu maar eentje meenemen. Dat vind ik dus best wel de goeie kant op gaan, wie weet lukt het me wel om na het derde jaar geen enkel vak meer te moeten meenemen?

Historisch Overzicht van de Wijsbegeerte (3 stp): van 5 naar 8 naar 9 naar 13
Hoera!!

Inleiding tot de Voornaamste Moderne Literaturen (3 stp): van 4 naar 6 naar 7 naar 11
Wederom hoera!!

Nederlandse Letterkunde IV (5 stp): van 7 naar 11
En ik dacht nog dat ik ging buizen!

Geschiedenis en Cultuur van de Nederlanden (5 stp): van 0 naar 4
‘t Is de goeie kant op, dat wel, maar we zijn er nog niet hé.

Engelse Taalkunde II – Syntax & Semantics (5 stp): van 9 naar 16
Hoppekee!

Bon, nu is het dus zaak om mijn vakkenpakket van het derde jaar samen te stellen. In het eerste jaar was het simpel, alles lag vast. In het tweede jaar konden we voor Engels al een keuze maken uit enkele vakken. Maar het derde jaar is een soep, dat kun je niet geloven! Dat is voer voor een andere blogpost, ergens in oktober als ik het allemaal uitgepluisd en vastgelegd heb.

Na tweeënhalf jaar sukkelen met mijn Françoiseke, die in het begin haar job best wel goed deed maar het laatste jaar voor meer frustratie dan blijdschap zorgde, besloot ik om uit te kijken naar een nieuwe metgezel. Het zou een smartphone met Android worden, het liefst van HTC. Toen ik op Twitter hoorde dat iemand zijn Desire Z verkocht moest ik er dan ook niet lang over nadenken!

Louiseke II (ik vond geen mooiere Franse meisjesnaam, dus heb ik haar dezelfde naam gegeven als de iMac die ik in vervlogen tijden gebruikte) is de perfecte smartphone voor mij. Ik vind de Desire van mijn lief best wel een fijne gsm, behalve dan dat ik op dat scherm echt niet kan typen; ik heb fysieke toetsen nodig. Blijkt toch wel niet dat de Desire Z exactly that is: een Desire met een uitschuiftoetsenbord, hoera!

En ja, misschien ben ik nu absoluut niet meer mee met de laatste nieuwe trends, maar eigenlijk geef ik daar allemaal niet zo om. Mijn Louiseke en ik, wij worden dikke vriendinnen, dat voel ik nu al. Ze doet zo ongeveer alles wat ik van een smartphone verwacht en meer, en dat is voor mij al wat telt!

Het enige dat ze minder goed doet dan Françoiseke is foto’s nemen (om de één of andere reden heeft HTC dat toch nog niet zo goed begrepen als Nokia, maar dat is dan ook waarschijnlijk het enige), maar dat vind ik niet zo heel erg nu ik soms ook de spiegelreflex van mijn lief kan gebruiken. Ook is het algemeen geweten dat je een Nokia bij wijze van spreken van het derde verdiep kunt laten vallen, maar van HTC’s was ik dat nog niet zo zeker. Toen Louiseke al op dag 4 (tsja, lomp zijn, het zit in mijn natuur …) een tuimelet maakte hield ik dus mijn hart vast. Gelukkig hadden het scherm en het uitschuifmechanisme niets, maar de chassis is al meteen gedoopt met wat krassen op de hoeken. Oh well, dan kan iedereen zien dat ze van mij is, hé.

Even verduidelijken: ik zou ook gebruik kunnen maken van de agendafunctie op mijn smartphone, maar ik hou het toch liever bij een papieren agenda. Een papieren agenda crasht niet, heeft geen platte batterij, kan niet gehackt worden (je weet maar nooit hé met die cloud), heeft geen bugs en is voor mij persoonlijk overzichtelijker dan een digitale versie. Bon, dat wou ik dus even expliqueren, terug naar de kwestie.

Ik vind agendamakers dom. Een boude bewering, maar niet ongegrond! Dit zijn alle misvattingen van agendamakers die het voor mij quasi onmogelijk maken om een bruikbare agenda te vinden:

• De dag wordt ingedeeld van nummer 1 tot en met 9. Hier erger ik mij geloof ik het meest aan. Welke idioot is op het idee gekomen om dagen in agenda’s onder te verdelen in 9 genummerde lijntjes, in plaats van in uren? Wat moet ik met die nummers aanvangen, is dat om in één oogopslag te zien hoeveel afspraken ik die dag heb of zo? Grr.
• Voor de weinige agenda’s die de dag wel per uur indelen: de dag eindigt om 19u à 20u. Fout. Dom, dom dom.
• In het weekend maakt men geen plannen.Wrong again. En ook behoorlijk dom. Waarom zou ik op een saaie doordeweekse dinsdag vijf keer zoveel plannen maken als op een drukke zaterdag? Slaat toch nergens op?
• Overzicht is nergens voor nodig. Eén dag per bladzijde, daar ben ik geen bal mee. Ik wil graag in één oogopslag zien of het een drukke week wordt, of ik voor een afspraak op dinsdag of donderdag nog een gaatje heb of misschien vrijdag, of er in die week misschien een feestdag valt, hoeveel deadlines ik die week heb, … Bovendien wordt de agenda zo véél te dik met al die blaadjes.
• Agenda’s zijn ofwel functioneel maar lelijk en gigantisch, ofwel mooi en schattig klein maar onbruikbaar. Waarom zou ik moeten kiezen tussen de functioneel bruikbare maar oerlelijke en veel te grote business man agenda en de schattige versierde agenda zonder enige functionaliteit?
• En nog zoveel meer.

Kijk, ik stel een aantal eisen aan mijn agenda, en ik vind echt niet dat ze onredelijk zijn: overzichtelijk (= één week per spread), praktisch (= ingedeeld in uren), compact (moet in mijn sjakos passen), lichtgewicht (waarom toch altijd die dikke hardcovers met nog een laagje textiel of leer of zo erover?) en als het eventjes kan misschien ook mooi.

Vorig jaar vond ik voor het eerst een agenda die het bovenstaande ideaal benaderde: een klein compact agendaatje met op elke spread 6 dagen in kolommen (en onderaan nog een strookje voor zondag), netjes onderverdeeld in uren van 7u tot 22u. Lelijk was hij wel, maar dat was niet het belangrijkste.

Dit jaar wou ik in dezelfde winkel nog zo’n exemplaar gaan kopen, maar die agenda’s waren blijkbaar al maanden geleden besteld en nog steeds niet binnengekomen. Dus heb ik dan uit noodzaak maar the next best thing moeten kopen, een pokkedure agenda (€14 voor een stapeltje papier, potverdorie toch) die wel een overzicht biedt voor de 5 weekdagen maar voor zaterdag en zondag amper plaats over laat, en die véél en véél te groot is (ongeveer A5). Ik zit er nu al op te vloeken maar er zat niks anders op, mijn agenda was gestopt begin augustus maar het leven gaat door, hé.

We zijn potverdorie 2011 en een mens kan nog geen deftige agenda vinden. Triestig vind ik dat.