Ik blog dus ik besta

Even geleden kreeg ik van de sympathieke mannen van Enchanté (dat zeg ik eigenlijk niet vaak genoeg, hoe sympathiek ik ze vind!) de nieuwe CD van Alicia Keys toegestuurd om te reviewen. De examens staken daar tot nu toe een stokje voor, maar hier is hij nu dus. Laten we beginnen bij het belangrijkste, misschien: de muziek.

• Het begon al bijzonder goed met de intro, één van mijn favoriete citaten: “And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom,” van Anaïs Nin.
• Love is blind: klonk meteen heel erg herkenbaar, deed me denken aan wat ik al kende van Alicia Keys. Ze heeft toch wel haar eigen stijl. Dit liedje klonk wel een beetje te … — hoe zeg je dat? jazzy? — voor mij, niet mijn ding. Hetzelfde eigenlijk een beetje voor het derde liedje, Try sleeping with a broken heart.
• Doesn’t mean anything: al veel meer mijn ding, hier gebruikt ze haar stem dan ook op een heel andere manier, ze klinkt hier veel helderder, zuiverder, zachter. Moeilijk uit te leggen, gewoon luisteren Ze zingt echt mooi in dit liedje.
• Wait til you see my smile: leuk liedje! Mooi rustig, toch een ritme waar wat leven in zit, leuk sfeertje. Schoon hoogtepunt ook, en dat alles vervolledigd met een mooie boodschap in de lyrics. (Ook meteen het eerste van de twee liedjes die niet over liefde gaan, wat trouwens wel net iets teveel van het goeie is, 11 liefdesliedjes op één CD.)
• De volgende drie liedjes (That’s how strong my love is, Un-thinkable, Love is my disease) zijn wat minder mijn genre, ze klinken wat meer R&B-achtig en dat is niet echt voor mij.
• Like the sea: ok, hm, how to put this. Het liedje begint met een bekend pianostuk (ik kan for the life of me niet bedenken welk, though), en dan komt er een beat en zang bij en zo, maar die acht maten intro van dat bekende klassieke stuk worden verder dus gewoon het hele liedje lang herhaald en herhaald en herhaald, en het past keihard niet bij de rest van het liedje. Ik heb sowieso iets tegen het recycleren van klassieke in moderne muziek als daarmee het klassieke stuk wordt afgebroken in plaats van dat er iets aan toegevoegd wordt, dus, hm, neen. Neen.
• Put it in a love song: Beyoncé en Alicia Keys, het geeft wel iets interessants. ‘t Is een combinatie die je niet echt verwacht, maar het resultaat is zo slecht nog niet.
• De volgende drie liedjes (This bed, Distance and time, How it feels to fly) zijn ook weer wat minder vind ik, ik vind eigenlijk niks om erover te zeggen, toch een klein beetje te gewoontjes dus.
• Empire state of mind (part II) broken down: mooi. Je moet er even aan wennen, het heeft een heel bijzonder ritme dat ik pas doorhad na een paar keer luisteren, maar toen ik het liedje tot me had laten doordringen kon ik het echt gaan appreciëren. Ik heb hiervan ook al een mooie live versie (goed gezongen!) gehoord, waar Jay-Z meedoet als verrassingsact. Verrassend is het wel, maar mooi, dus.

In het algemeen nog een opmerking: lyrics zijn Alicia Keys haar sterkste kant niet, vind ik. Da’s wel wat jammer, maar als je daar niet op let, hoeft dat niets uit te maken. Wat dan wel weer in haar voordeel speelt is dat ze een origineel stemgeluid heeft en dat ze piano speelt natuurlijk, vind ik altijd leuk.

Wat ik ook ontdekt heb op het einde van het boekje, is dat Alicia (op deze CD dus althans) alle vocals (dus ook achtergrondzang en zo) voor haar rekening neemt, respect. Ik vind het altijd stom dat een zanger(es) steun nodig heeft van goeie achtergrondzangers, zij kan het dus zonder.

Het ontwerp: schoon, schoon. Typografie is okee, mooi kleurenpalet en grungy structuren met foto’s die er goed in verwerkt zijn, I like. Dan heb ik het ook over het ontwerp van de rest van het boekje, de cover is nog maar een voorsmaakje.

All in all, niet mis, zeker niet. Andere mensen zullen andere liedjes mooi vinden, maar als je smaak wat overeen komt met de mijne moet je dus eens luisteren naar Wait til you see my smile en de live versie van Empire state of mind (part II) die ik eerder vermeldde.

Boeiend vak, niet al te veel leerstof, en veel tijd om te blokken, dus ja, ‘t is wel behoorlijk goed gegaan

Enkele weetjes/bedenkingen!

• Wetgevende en uitvoerende macht in België: 8 pagina’s.
  Wetgevende en uitvoerende macht in Nederland: anderhalve pagina.
  Likewise, rechterlijke macht in Belgie: 8 pagina’s.
  Rechterlijke macht in Nederland: een half paginaatje.
  Waarom, oh waarom maken wij het in België toch zo ingewikkeld?!
• Wat de Nederlanders dan wel weer hebben is hun eeuwige strijd tegen het water. Je zou denken, Nederland is een behoorlijk stukje groter dan Vlaanderen, daar zullen ze wel blij mee zijn, maar neen, Nederland is nog niet groot genoeg (dikke knipoog hé, Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes ). De Zuiderzeewerken, de Deltawerken, de afsluiting van de Lauwerszee, … Ze hebben er zelfs een aparte overheidsinstelling voor, iets met waterstaat en waterschappen en heemraadschappen, maar vergeef me dat ik daar niet aan uit geraak.
• De kerel die de leiding had over het droogmaken van het Haarlemmermeer en een aantal andere meren, heette Jan Leeghwater. Echt waar.
• Onze huidige versie van de Nederlandse standaardtaal is vooral gebaseerd op het vroegere Hollands. Gezien de grote prestige van de stad Antwerpen en het Brabants in de 15e en 16e eeuw leek het er sterk op dat het Brabants de basis voor een Nederlandse standaardtaal zou gaan worden, maar gelukkig hebben de Spanjaarden daar een stokje voor gestoken door net op tijd de Zuidelijke Nederlanden te komen bezetten. ¡Muchas gracias! ( Grapje hé )

Zo, dat weet je dan ook weer. Op naar Nederlandse Letterkunde I!

Today’s exam was, as you may or may not have figured out by reading the title, English Language Profiency. It consisted of four parts:

Reading and listening: well, reading and listening. Not much to say about that. Both went quite well, reading a little less so, but still.

Writing: we didn’t actually have to write an essay during the exam, thankfully. We did have to correct a given essay, filter out style errors and such. That also went … okay. I think.

Vocabulary: about 3500 words (I didn’t count them myself, the number was mentioned in the foreword), spread out over 20 chapters in a 267 page book, that’s a lot of vocabulary right there. But somehow I must have managed to get most of them in my head because that part went very well. Plus, I have a bonus point to add that I earned earlier this semester, also by studying vocabulary (if you passed the test by 8/10 you got a bonus point). I felt a tiny little bit of what it must feel like to be Hermione when I discovered that I had indeed passed the test by 8/10. (Shush, it’s my blog, I can brag all I want!)

Grammar: all about subdivisions of divisions of types of words, exceptions to exceptions to restrictions to rules and deviations thereof, and even more complicated things than that. An anthology (hm, that’s not nearly as pretty a word as it is in Dutch):

Abstract interpretations of non-countable nouns vs instantiations, or nonce substance interpretations; the distributive or joint interpretation of distributive constructions; general and typical partitives; invariable nouns with singular or plural agreement; it-clefts; the unmarked and marked case; oblique apposition; single-gender and dual-gender human nouns; the polar echo construction; finite and non-finite clauses; the royal, editorial and auctorial we (or, to say it more fancily, pluralis majestatis, editorialis and auctoris); all kinds of dummy its (anticipatory, extrapositional, cleft, impersonal, ambient, and expletive it); bare and extended be-existentials or presentationals with locative, temporal, predicative, infinitival or participial extensions; the pro-forms ‘so’ and ‘not’; the non-emphatic use of reflexive pronouns with or without an antecedent; … And those are only from the first two chapters, mind you. Phew!

There I was, thinking English grammar would be the easiest thing I’d ever have to study. Boy oh boy, was I wrong! I did enjoy myself learning it, though. I made a kick-ass summary (that doesn’t feel like the right word to use but I can’t find a better one), which I’m not going to throw away, because I’m too proud of it and it’s damn interesting as well. </language nerd talk>

The studying was made a bit easier by the slides. Our grammar teacher is a pretty cool guy, too bad class was on Monday mornings. I usually didn’t make it, but oh well. He’s young, hip and, well, pretty good-looking; he sang to us on various instances and he managed to put the following in slides about *grammar*: quotes from ‘Allo ‘Allo, lyrics from Hurt, I’ll kill her, Wear Sunscreen, Alanis Morisette and some others; this example of the use of simple present for timeless truths (and several more Friends quotes throughout the rest of the slides), a reference to Obama, a Statler and Waldorf conversation, a Gandalf quote, a Garfield cartoon, a Yoda quote (you can probably guess which one), and many, many more pop references. He’s cool.

So, this is the first exam I’ve made that I have a good feeling about (it’s the fifth in total). Being the optimist as I am try to be, I say that’s a good thing! And you know the best thing? I actually learned something I can use, yes indeed. Things I can use in this very blog post, for example.

PS: Did you know there are at least thirteen kinds of genitive (inflectional, sibilant, analytic, prepositional, periphrastic, double, oblique, phrasal, group, elliptic, independent, local, locative, …)? Admittedly, some of these are synonyms, but it’s still ridiculous, right?

In case you’re wondering: sometimes I feel like writing in English, or sometimes it fits the subject better, but you can comment in any language you prefer. (But not French. Or German. Or, you know, any other language than English or Dutch. )