July7
Hier ben ik dan weer, na een relatief lange afwezigheid. Dat valt, zoals sommigen onder jullie misschien weten, te verklaren en wel zo: ik was op kamp. Van zondagmiddag tot donderdagmiddag (gisteren dus) om precies te zijn. Daarna volgde een deel van de opkuis en ‘s avonds een BBQ, en vandaag de rest van de opkuis maar die heb ik gemist want ik moest gisteravond al naar huis. Ik moest namelijk vandaag naar een begrafenis. Die van mijn opa, en dat is alles dat ik er wens over te zeggen.
Ik heb op kamp zo ongelofelijk veel bijgeleerd en meegemaakt dat ik er gemakkelijk een boek mee zou kunnen vullen. De belangrijkste dingen die je zou kunnen willen weten zijn deze: de leidingsploeg was aangenaam om mee samen te werken (we waren met zes en het was heel gezellig), er waren op het einde van het kamp spanningen met de koks maar dat kwam denk ik vooral door de vermoeidheid en verder was de sfeer oké tot zeer oké, en last but not least de kinderen: die waren in twee groepen in te delen, waartussen een extreem groot verschil was. De ene groep (vijf meisjes en een vijftal jongens) waren doodbraaf, het soort kindje met blinkende oogjes en een vertederende glimlach, het soort kindje dat je later zelf wil hebben (of dat je nu zelfs al zou willen kidnappen), kortom, het modelkind. De andere groep (een tiental jongens) bestond uit rotkinderen (excuseer maar er bestaat geen passender woord), enkelen van het ergste soort, en die enkelen waren écht niet normaal. De leiding was aan het einde van het kamp afgemat, uitgeput, gewoon helemaal leeg, en dat kwam niet alleen door de uitzonderlijke hitte. Je moet niet denken, och, ‘t is een eerstejaars leiding, wat weet die daar nu van. De andere leiding wist mij namelijk te vertellen dat dat de ergste groep was die ze ooit geweten hadden, en dus ook het ergste en vermoeiendste kamp ooit. En dat is dan mijn allereerste kamp als leiding, joepie. Ik zal het alleszins nooit vergeten.
Nu ben ik dus eindelijk terug thuis. Ik zou nog kunnen vertellen over de computer die kapot is waardoor ik op die van mijn zus zit, ik zou nog kunnen vertellen dat die dat toch nooit te weten zal komen want ze zit sinds vandaag in Bosnië (don’t ask), ik zou ook nog kunnen vertellen dat we toch nog op reis gaan en dit naar Italië en waarschijnlijk vanaf dinsdag of woensdag, ik zou nog kunnen vertellen over de eenzaamheid die het gevolg is van enkele mensen een hele week te moeten missen (m.a.w.: MSN- en GSM-afkickverschijnselen ofte het zomervakantiesyndroom: ofwel ben jij onbereikbaar, ofwel zijn de anderen dat), ik zou nog kunnen vertellen over de begrafenis of over wat ik de komende dagen ga doen (niet veel meer dan slapen), maar ik ben te moe om iets te schrijven dat samenhangend genoeg is om te kunnen lezen. (Ik ben mij ervan bewust dat wat ik tot nu toe geschreven heb waarschijnlijk zeer moeilijk te volgen is en op niet veel slaat, maar voor herlezen en verbeteren ben ik ook te moe, ik wil het gewoon kwijt.)
Misschien nog een laatste weetje: ik ben in de examens drie kilo afgevallen, daarna is dat er weer bijgekomen, op kamp ben ik nog eens vier kilo aangekomen (op vijf dagen!) en dat moet er dus nu weer af maar bij mij gaat dat vanzelf dus geen gediëet of zo, daar doe ik niet aan. Een logische verklaring van die extra kilo’s zou kunnen zijn dat ik meestal bleef eten tot ik geen pap meer kon zeggen omdat het lekker was en omdat ik veel energie nodig had, en bovendien moest ik altijd en altijd mijn bord leegeten én van alles iets proeven én alles dat ik niet lust ook opeten (zelfs aangebrande pudding met speculoos… *walg*). Het goede voorbeeld, weet je wel.
Zo. Dat gezegd zijnde ga ik nog een chocostuutje verorberen en daarna zoek ik mijn bedje op.
maar het rijmt zo leuk dus ja. Ik ben dus bek van bien aweej en deze keer voor ietsje langer.
