Pimpajoentje.be

Later hé, later word ik helemaal geen grafisch ontwerper. En geen webdesigner, geen illustrator en al zeker geen typografe. Zelfs nog geen copywriter of layouter. Tijdelijk misschien, om er eens van te proeven, misschien. Neneen, later word ik gewoon Greet, die een paar jobkes uitprobeert tot ze er ene naar haar gedacht gevonden heeft.

Wanneer ik afstudeer, dan ga ik gewoon solliciteren voor alles dat interessant klinkt en waar ze geen ervaring of bepaald diploma voor vragen, en dan zie ik wel waar ik terecht kom. Tegenwoordig dient een diploma toch nergens meer toe hé, moet maar eens vragen aan mensen met bepaalde jobs wat ze gestudeerd hebben, garantie iets compleet anders!

Het leven is één groot avontuur en ik ben er de mens niet voor om pakweg pedagogie te studeren en dan braaf pedagoge te worden. (Of hetzelfde met psychologie – psychologe, fotografie – fotografe, kleuteronderwijs – kleuterleidster, allez, je begrijpt waar ik naartoe wil.) Als ik mij maar jeun, en als ik maar bijleer, want we leven om te leren, nietwaar!

Vandaag heb ik al twee keer de schrik van mijn leven beleefd! Potverdikkie, mijn tikker is er nog van ondersteboven.

De eerste keer dacht Kevin dat het grappig zou zijn om de deur van de vriezer toe te gooien terwijl ik, nietsvermoedend, ergens achterin de vriezer bezig was. KNAL zei de deur, WOESJ deden de koudeluchtblazers en UIT ging het licht. In één seconde stond ik bij de deur, ook al wist ik dat er geen klink is aan de binnenkant. In de volgende seconde haalde ik mijn gsm uit, maar bellen was gelukkig al niet meer nodig na drie seconden. Drie ellenlange seconden in het pikdonker, alleen met het angstaanjagende lawaai van de blazers die ijskoude lucht op mijn blote armen bliezen. NIET. LEUK.

De tweede keer zag ik vanuit mijn ooghoek iets grijs door de lucht fladderen, en voor ik de tijd kreeg om mijn hoofd te draaien vloog er een hele dikke duif tegen het raam (alweer KNAL) en wipte ik tien centimeter omhoog. Met de duif is gelukkig alles goed (met Kevin ook, hij liep weg voor ik hem iets aan kon doen, helaas) maar hij heeft toch zo ongeveer een derde van zijn pluimen rondgestrooid in de tuin bij het wegvliegen.

Dat was dus de domste duif van België. Stel dat er geen ruit in het raam had gezeten, dan was hij zo ongeveer tegen mij of tegen de muur geknald, dat moet hij toch gezien hebben? De dapperste vogel van België heb ik vandaag ook ontmoet, maar da’s voor de volgende blogpost.

Ik heb echt wel stof genoeg om over te bloggen, en inspiratie zeker ook, maar het plobreem is het volgende. In het naar huis fietsen van mijn werk vormen zich in mijn hoofd de beste blogposts ooit, en dan denk ik, van zodra ik thuis kom zet ik mij eraan. Maar dan kom ik thuis en heb ik eerst nog elvendertig andere dinges te doen, en tegen dat ik dan nog eens online geraak (wat niet eens elke dag is – omg!) zijn die blogposts allang vervlogen.

Dus, daarom, enkele volstrekt nutteloze weetjes. Bij wijze van poging tot een blogpost.

• Hollanders (stoor je er niet aan, ik zeg dat even neutraal als “Nederlanders”, don’t worry liefste Noorderburen!) zeggen altijd “ja hoor” bij het ontvangen van geld. Echt gek. “Zo, elf euro en dertig cent terug.” – “Ja hoor. Dankjewel.”
• Hollanders weten niet waarmee ze “pinnen”. Als een Vlaming, Waal of Fransman zijn kaart uithaalt zeg ik, “Bancontact of Proton?” en dan is het antwoord één van beiden, of soms Visa of Eurocard. Als een Hollander zijn kaart uithaalt vroeg ik nog even ter bevestiging, Maestro? Maar daar ben ik mee opgehouden, want het antwoord is altijd ja, hoewel de meeste Hollanders zeggen, “Nee, gewoon pinnen” – Maestro dus. En vervolgens weten ze niet hoe ze hun kaart door het masjientje moeten halen. Grappig, dat wel.
• Een hap van een chocoladekoek weegt meestal tussen de twee en vier gram. Dat weet ik omdat ik er soms één eet, en die leg ik dan op de weegschaal omdat dat het handigst is, en dan valt het mij op dat er altijd twee ? vier gram af gaat. I’m weird like that.
• Elke avond dat ik alleen afsluit moet ik de kasafdracht van die dag van de winkel naar de receptie brengen. Zo liep ik vandaag ook weer met een leuk bedragje, te weten 5135,12 euro, in mijn handen rond. Zomaar gewoon los in een envelop, en niemand die eraan denkt om te vragen, juffrouwtje, wat zit er in die envelop? Crazy.
• In een vakje in de kassa zonder duidelijke bestemming zitten enkele munten die daar in de loop van de jaren beland zijn en niet meer wegraken. Een paar Belgische en Franse franken (en zelfs Belgische centiemen), een paar gulden en pfennig en pennies en zo, en munten die ik als Turks en Pools geïdentificeerd heb, en nog veel intrigerender dingen: een muntje van 5 forint (op de andere kant staat MAGYAR KOSTARSASAG, een kraanvogelachtig dier en het jaartal 2000), 1 Amerikaanse cent (“in god we trust” – ogendraai), en last but not least, een compleet blanco muntje met de grootte en kleur van tien eurocent, maar verder helemaal leeg. Mystère!
• Ik heb al bijna 250 kilometer gefietst, waarvan een kleine helft wind op en de andere helft ‘s morgens in de vroege vroegte. Dat heeft al een aantal leuke natuurfotootjes opgeleverd langs de vaart en zo, misschien post ik er wel eens een paar. Een kleurtje heb ik helaas nog niet, maar kuitspieren, amai ni!

Het is weer zover, de “vakantie” (of laat ik het lesvrije periode noemen) is voorbij en ik bevind mij weer op mijn kot. Behalve mijn locatie en het gegeven dat ik weer les heb is er verder wel niks veranderd, nog altijd evenveel werk dus

Ik begin zo stilletjesaan mijn zomervakantie wat vorm te geven. Het staat al vast (of toch 99,99% zeker dan) dat ik van 28 juli tot en met 3 augustus (denk ik) op reis ga met Het Vriendje en alles dat eraan vasthangt (zus, mama, papa, hond en nog twee mensen). De bestemming is een vakantiehuisje in de Dordogne (niet in Normandië dus), en ik kijk er naar uit.

De rest is allemaal nog een beetje wazig. Ik kan nog niet voorspellen of ik herexamens ga hebben, maar dat weet ik op het einde van juni dan wel. Indien ja heb ik dus herexamens, eind augustus en/of misschien begin september, dat is mij niet helemaal duidelijk, eens informeren bij de kotgenoten. Indien niet ben ik in de mogelijkheid om op Groot Kamp te gaan, of liever, ben ik daar min of meer toe verplicht. De data zijn wederom van 20 tot en met 28 augustus, en aangezien ik dit jaar Jimleidster ben zal dat kamp er gans anders uitzien dan het vorige. Ik ben benieuwd…

Van 2 tot en met 7 juli (denk ik) is er ook het Klein Kamp. Als ik niet mee kan op Groot Kamp zou ik graag meegaan op Klein Kamp, denk ik, en als ik wel mee kan op Groot Kamp misschien ook wel, dat weet ik nog niet.

Net als Het Vriendje heb ikzelf ook een mama en een papa en willen deze ook op reis. Alleen zie ik dat minder zitten, omdat het plan voorlopig twee weken Italië is. Ten eerste vind ik twee weken te lang, ten tweede is Het Vriendje er dan niet bij, ten derde kan ik zo voorspellen hoe die reis er gaat uitzien want we zijn al elvendertig keer in Italië geweest, en ten vierde zou ik het vreemd vinden om terug in Firenze, Sienna en Pisa te komen. Ik zou het waarschijnlijk niet leuk vinden. En vervelend en zo. Dus, als het eventjes kan blijf ik dan liever thuis, maar daartoe zal er nog heel wat gepusht en gezaagd en onderhandeld moeten worden.

Bovendien, en dat brengt mij bij het volgende puntje, zou ik in juli graag een beetje werken. Ik ben allesbehalve een fan van zomerjobs, maar er moet nu eenmaal geld in het laatje komen dus wat kan een mens anders doen dan een paar weken zwoegen en zweten op dagen waarop iedereen verplicht aan het strand zou moeten liggen. Aangezien ik geen gemakkelijke mens ben wat data betreft (ik kan nooit zeggen, geef mij maar iets voor juli of voor augustus, ik moet altijd de gaatjes vullen) zal het ook evenredig gemakkelijk zijn om aan een job te geraken. Ik denk dat ik mijn licht eens ga opsteken bij dinges, hoe heet het ook weer, dat interimbureau op de markt van Veurne. Als het noppes is kan ik waarschijnlijk nog altijd aan de slag op het Speelplein Briekeljong, zoals vorig jaar, en ook al verdient dat weinig, het is toch beter dan niks en ze zijn er uiterst flexibel wat data betreft. We zullen zien.

Ten slotte zou ik het leuk vinden om ook af en toe een fuifje of een dagje shoppen of een namiddagje strand te doen, want daartoe is de zomer immers in het leven geroepen. En héél veel bij Het Vriendje zijn. En hij bij mij.

Maandag is het dus Briekelrock, de jaarlijkse show waarbij “rivaliserende” speelpleinen uit de buurt het tegen elkaar opnemen met dansjes, sketches en allerhande acts. Er wordt dus al een paar dagen druk geoefend met de gastjes die vrijwillig iets doen (enkel meisjes met enkel dansjes dus, en alle dansjes lijken als vijf druppels water op elkaar). Dat zorgt voor de nodige plobremen (ruzie over het liedje, over de pasjes, over de positie’s, over meisjes die niet mogen meedoen,…) maar daarvoor zijn wij, de moni’s, er dus. Extra veel ruzie’s opgelost dus vandaag, en een pasje of twee gewaagd. ‘s Avonds na de vergadering nog heel wat meer pasjes, want inderdaad, van de moni’s wordt dus ook een dansje verwacht. Hellup.
Ik ben het liedje nu al kotsbeu, maar het wordt wel nog een leuke act. Met bolhoeden en wandelstokken en zo, ? la Hit the road, Jack.

Briekeljong schaadt de huid. Vanmorgen gele en zwarte strepen verf (van de bijtjes die rondzoemden en je “prikten” met een borstel), ‘s middags rode verf met zwarte stippen (Heike wou mij per se in een lieveheersbeestje schminken, niet nodig te zeggen dat het op niet veel trok aangezien Heike nog maar een jaar of zeven is), en ‘s avonds alcoholstift op mijn gezicht en armen (van medemoni’s). En natuurlijk de hele dag door the usual crap: lijm, zand en modder, etensresten allerhande, stiften/verf/crêpepapierkleurstof/andere knutselbrol,… enz.

Briekeljong schaadt ook de nachtrust. Zwaar. Daarmee dat ik straks ga slapen (echt waar) zodat ik toch één keer relatief vroeg in mijn bed zit, nu het nog kan.

Eén ding waar ik heel tevreden over ben. Het is de laatste tijd zo druk dat ik niet meer aan piekeren toekom, als ik in mijn bed kruip (lees: val) dan val ik meestal als een blok in slaap. Een hele opluchting, echt waar.

Briekeljong is tof, inderdaad. Maar zeer vermoeiend. Maar tof, dus dat vermoeiend is al veel minder erg. Stel je voor dat ik nu vijf dagen per week in Baronie zou moeten werken, hellup! Geen sympathieke collega’s, hersendodend werk en extreem weinig pauze. Vergeleken met sympathieke moni’s, lieve kindjes, leuke activiteiten en spelen, en geen pauze nodig wegens… geen nood aan pauze. Omdat het ten slotte niet écht werken is, het wordt wel betaald (een beetje) maar het voelt gewoon niet aan als werken. Dat komt waarschijnlijk omdat ik het leiding zijn al een beetje gewoon ben van in de KSJ, en dat dat uiteraard ook niet werken is.
Het zal afkicken zijn, volgende week donderdag! Dan hou ik er namelijk mee op, om nog twee dagen Baronie te doen (geld…) en daarna op kamp te vertrekken.
Maar nu eerst nog een paar dagen Briekeljong, en dit weekend een familiefeestje en een festivalletje ertussen. I’ll sleep when I die!

Soms verdenk ik mij ervan nog verdacht veel puberale kenmerken te vertonen, alhoewel ik technisch gezien al volwassen ben. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik bedacht twee dingen, die toch wel een beetje puberaal zijn, allez vind ik.

Eén: humeurschommelingen! Wordt een adolescent/ex-puber/whatever niet verondersteld een ietsje stabielere gemoedstoestand te hebben? Dat heb ik dus niet altijd. Gisteren was ik in de voormiddag relatief happy omdat ik naar het speelplein was geweest en mijn job helemaal zag zitten, en in de namiddag werd ik helemaal depri vanwege dat stomme rijexamen (zo depri dat ik vergeten ben Creyfs te laten weten dat ik elders werk had gevonden). Vandaag werd ik dan weer helemaal happy vanwege de leuke eerste dag op het speelplein, zo happy dat ik het helemaal niet erg vond om met een boze Creyfs-meneer geconfronteerd te worden (aan de telefoon, weliswaar) omdat ze van mij verwachtten dat ik voor hen in Plopsaland zou gaan werken terwijl ik dus al werk had op het speelplein (en dat nog niet had laten weten). De achterlijke ouders maakten dat het happinesspeil wat zakte, en later door MSN-dingen nog wat, maar het peil staat nog altijd op een aanvaardbare hoogte.
Die humeurschommelingen zijn echt niet naar mijn gedacht, ik zou liever altijd happy zijn natuurlijk, maar ja, niet veel aan te doen.

Twee: goh ja, dat is misschien iets minder puberaal, maar het doet me toch sterk denken aan mijn puberperiode. (Ja, die is afgelopen, ja. Zwijg ) Veel nieuwe mensen leren kennen vandaag (en ook wel een beetje daarvoor). En bij een heel aantal daarvan gedacht, jammie, die mag er wezen! Een volledig natuurlijke reactie, mijns inziens, maar wel een beetje puberaal, dus.

Het komt misschien door het speelplein, dat mij een beetje jonger maakt, of zo?