Waarschuwing. Hier komt een uitgebreid verslag van de afgelopen dag, en het zal je niet interesseren. Lees dus maar niet verder. 
Vandaag was zo’n dag waarop ik energie op overschot had (en nog steeds heb) en dat geen slecht nieuws mij kon deren. Nja, wat kan ik zeggen, wakker worden naast het Vriendje helpt er wel aan, denk ik 
De voormiddag zag er zo uit: opgestaan, niet ontbeten wegens tijdgebrek al had ik er wel eens zin in, (jammer genoeg) afscheid moeten nemen van Het Vriendje, naar school gegaan om kwart na tien en een les bijgewoond (en oké, niet echt opgelet maar eerder met mijn hoofd op de bank geslapen, maar bon, de dag was nog maar half begonnen, nietwaar).
Over de middag was er op school een kerstdrink, georganiseerd door de studentenraad (yep, that’s us). Dikke fun! Er was warme chocomelk en glühwein in overvloed, er waren van die kerstmarktvuurtjes, er was een rondhuppelende kerstman (die na vijf minuten het huppelen wel al beu was), er was achtergrondmuziek, en er was zelfs – hou je vast – een koortje van een man of twintig, bestaande uit 1. de directeur, 2. een overgrote meerderheid van lectoren en 3. enkele studenten. Pieter van wiskunde speelde op een keyboard en Dink van dink (heb er nog geen les van dus geen flauw idee) zong de tweede stem, best wel grappig allemaal. Maar wel zeer sympathiek. De sfeer was, zoals men zegt, toppie.
In de namiddag was het weer schetsen geblazen, niet zo leuk deze keer. We moesten weer kubussen schetsen, zoals we dat in het begin van het semester gedaan hebben, en het enige dat anders was was dat we er een boek moesten bijleggen en zo een compositie maken. Zeer saai allemaal, en ook totaal niet veel werk, dus gingen de meesten al rond half drie weg. Ik ook, en op weg naar huis (met een geleende fiets) bedacht ik dat ik wel eens naar Gent zou kunnen gaan om een fiets. Dat heb ik al weken, zelfs maanden zitten uitstellen, omdat het zo ver is, en omdat ik altijd wel iets nuttigers te doen had op eventuele vrije namiddagen. En ik bedacht ook dat ik dan wel eens bij Steffi zou kunnen langsgaan, wat alweer veel te lang geleden was.
Dus, allerlei plannetjes en busuren en adressen en trajectjes opgezocht en afgeprint, en vertrokken. Net ietsje te laat, de hele weg gelopen maar toch nog net de bus gemist. Zien wegrijden, ja. Maar och, het kon me niet zo heel erg veel schelen. Gewacht op de volgende bus, en gevraagd of de buschauffeur het me wou vertellen als we aan de goeie halte waren. Helaas pindakaas, er was een onderbreking bij de Dingesbrug waardoor ze drie haltes vroeger stopte en ik de rest te voet moest doen. Daardoor was mijn plannetje (het wandeltraject van de bushalte naar de winkel) zo goed als onbruikbaar, omdat ik van de andere kant kwam. Op goed geluk heb ik dan toch nog de weg gevonden, met niet eens zoveel verloren lopen (niet, eigenlijk) en zelfs zonder de weg te vragen. In de winkel aangekomen bleken ze maar een vijftal fietsen te hebben (“uitgebreide keuze”, zei de website… hum) en die waren allemaal veel te klein, dus ja, daar was ik rap weer buiten. Optimistisch als ik was had ik een plannetje met de wegbeschrijving van de winkel naar de Korenmarkt met de fiets, maar die had ik dus nog niet. Naar de dichstbijzijnde bushalte gegaan, op de eerste de beste bus gesprongen en gevraagd of die naar de Korenmarkt ging. Jep, dat deed ie, maar ik moest wel overstappen op de tram, en ik h? ? t trams. Maar goed, achtereenvolgens de juiste tramhalte en de juiste tram gevonden, en zelfs nog aan de goeie halte afgestapt, ook. (Allez, niet dat de Korenmarkt moeilijk herkenbaar is, maar ik ben niet normaal, in zulke dingen.) Daar had ik dus afgesproken met Steffi, om in de McDonalds te gaan eten. Lekker veel vettigheid gegeten en wat bijgepraat en zo. Daarna wederom de goeie bushalte en de goeie bus weten te vinden, en ook weer aan de goeie halte afgestapt. ‘t Was daarna wel een heel eind wandelen, en het was koud en zo, maar dat vond ik niet zo erg.
Op die manier heb ik er dus drie en een half uur overgedaan om een fiets te gaan kopen (die ik dus eigenlijk nog niet gekocht heb) en een hapje te gaan eten in de McDonalds. Da’s kunnen é! Moraal van het verhaal: Murphy is overal en altijd aanwezig! Beware!
Ik heb nog wat TV gekeken, The Simpsons en Friends en zo, en daarna heb ik waarachtig wat schoolwerk gedaan. Cursussen aanvullen en zo. Nog wat verdergedaan tijdens De Jeugd van Tegenwoordig, en dan weer naar m’n kamer gegaan. En hier zit ik nu dus, nog steeds met het plan om kerstkaartjes te maken maar zonder eten, want dat is allemaal op. Ik heb het laatste restje chips opgegeten, en de laatste picknickels. En ik heb nu eens zò’n zin in chocolade, koekjes, snoep,… Die verloren portfoliokilo’s zijn er zo weer aan, denk ik! 
Oké, dat was het dus. Enorm saai, waarschijnlijk. Aangezien ik er vrij zeker van ben dat niemand tot de laatste regel geraakt is lijkt het mij vrij veilig om af te sluiten met dit: ik zie Het Vriendje zaterdag alweer! Dat is maar één Vriendjesloze dag. En brr, familie die ik nog niet gezien heb, en zo! Hellup!
Jaja, deze hier ziet het tweede trimester volledig zitten! ‘t Is waarschijnlijk maar iets tijdelijks, een bevlieging te wijten aan het vakantiegevoel, maar ‘t is er toch é. Volgende week heb ik dan ook maar twee dagen les, en dan ook nog maar korte dagen: op woensdag drie lesuren in plaats van vijf en op donderdag ook maar drie. Een goed beginnetje, zou ik zo zeggen.
Vandaag ben ik voor het eerst sinds ik op kot zit weggeweest, allez “weggeweest”. Ik was om elf uur al terug, en ‘t was dan nog in ‘t kader van school ook, min of meer. De Pizza Party is een soortement evenementje voor alle OSR’s (Opleidingsstudentenraden) van gans Artevelde. We waren daar met een man of, laat ons zeggen, zestig of zo. (Ik kan niet goed schatten.) Deze avond was maar weer eens het bewijs van mijn eeuwige doemdenken, ik dacht dat het niet tof zou zijn maar tegen mijn verwachtingen in heb ik mij best wel geamuseerd. En de pizza en de drank waren gratis en ? volonté, dus wat wil een mens nog meer?
