(Of liever, wat Karel geschoten heeft, vooral )

‘t Is Mario!

Compleet met Nintendoticketje in zijn poep:

Hip, nee? Een aandenkentje aan een geweldig avondje Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter. Voor herhaling vatbaar, me dunkt!

Klein(tj)e a.k.a. Annelies, rechts op de foto, is na twee jaar meelezen uiteindelijk ook zelf aan het bloggen geslagen, en ik denk dat ze dat goed gaat doen. Ze neemt trouwens ook foto’s, en ze kan ook schetsen (zie Flickr) en zelfs dichten (zie blog). Jaja.

Ze beweert enkel te willen posten telkens ze er een nieuwe lezer bij krijgt, dus allen daarheen, zou ik zeggen. Dan krijgt ze de smaak wel te pakken.

Na op avontuurlijke wijze naar Annelies’ kot (en langs de videotheek en de nachtwinkel) gereden te zijn installeerden we ons voor de laptop, en nog voor de film eraan te pas kwam begonnen we al met de hilarische YouTube-filmpjes en het bouwen van een feesje. Nog tot na drie uur hebben we ons daarmee geamuseerd, en gelachen dat ik heb, mijn buik doet er nog pijn van!

Het plan was om frietjes te eten, dus ik opperde voorzichtig, McDonalds (we stonden ernaast)? Maar het werd een frietkot een eindje verder weg, dus door de regen en de plassen gingen we daarheen. Alleen, het frietkot bleek gesloten, dus vonden we er dan maar niet beter op dan via nog een ommeweg terug naar de Korenmarkt te gaan om, jawel, frietjes te gaan eten in de McDonalds.

Geen maïs gepopcornd met onze gsms, helaas, omdat iemand de maïs vergeten was

De film zelf viel goed mee, ‘k heb af en toe eens goed gelachen, tussen de momenten dat ik in mijn zetel weggedoken zat met mijn vingers in mijn oren

Oh ja, er zouden kunnen verhalen de ronde doen over een glas dat gebroken werd in een café of zo. Luister er niet naar, ‘t zijn allemaal leugens, hersenspinsels!

Zoals ik al zei is onze computer vorige zomer gecrasht en ben ik daar dus alles van kwijt, maar Steffi stuurde mij de boterham van 25 februari 2005 die ze om de één of andere reden bewaard had, en ik vond hem zo hilarisch dat ik je deze fragmenten niet wou onthouden:

Greet maakt zich klaar om naar een fuif te gaan:

“Ik moest de broek die ik wilde aandoen wel nog strijken, en ik had geen tijd om te vragen of ik Liens topje aan mocht doen (ze was nog in Leuven en ik vond haar nieuwe gsm-nummer niet) maar dat deed ik gewoon en toen was ik dus klaar. Ik bedoel, ik heb ook eerst nog gedoucht en andere oorbellen aangedaan en zo, maar verder niet veel tralala. Geen make-up voor mij!”

My god, wat was ik naïef en kinderlijk.

Greet zoekt vervoer om naar een fuif te gaan:

“Toen was er nog het probleem van het vervoer. Papa wou mij wel brengen maar dan moest ik vervoer terug vinden, ofwel wou hij mij halen maar dan moest ik vervoer door vinden. Ik dus bellen naar Ella of ze naar Moondance (zo heet het) ging. Niet dus. Dan heb ik maar de computer aangelegd, omdat ik geen zin had een uur te staan bellen naar iedereen. Ik probeerde met Steffi een oplossing te zoeken maar vond er niet meteen één. Zij belde naar Femke, maar die nam niet op, en toen heb ik nog naar Hanne gebeld maar die nam ook niet op. Toen heb het er maar op gewaagd en heb ik Adriaan gebeld. Ik sprak een bericht in op zijn voicemail (go Greet!) of hij eens wou terugbellen. Ik vertelde Steffi dat hij niet opnam en ze gaf me het nummer van zijn vaste telefoon, waar ik dan ook naar gebeld heb. Adriaan nam op en ik vroeg hem dus of ik mee mocht; dat mocht, alleen was het probleem dat hij eerst naar Sofie thuis ging, met hun bende vrienden. Ik wou ten eerste niet vervelend zijn en daar staan draaien, en ten tweede zou ik mij ook niet op mijn gemak voelen dus zei ik dat ik naar een andere oplossing zou zoeken. Hij zei dat ik sowieso mee mocht als ik geen ander vervoer vond, en dat ik maar wat moest laten weten. Daarna ging ik weer op MSN, om nog wat rond te vragen, en Steffi zei dat ik nog naar Femke kon bellen. Dat deed ik, en het was direct in orde. Ze wist trouwens al dat ik dat ging vragen omdat Steffi net gebeld had. Daarna belde ik dus terug naar Adriaan om het hem te vertellen en na al dat telefoneren was eindelijk alles in de sjakos.”

Waarom vertel ik dat nu weer allemaal? Gans die blogpost is dus zo gedetailleerd, eigenlijk wel stom maar eigenlijk ook wel goed: nu herinner ik mij die avond weer helemaal tot in de details.
En ook wel: lang leve de rijbewijzen.
En ook wel: toen wist ik nog niet hoe je sowieso moet schrijven, foei mij.

Greet springt van de hak op de tak:

“Vanuit de verte zag ik Adriaan, en dat hij gel in zijn haar had gedaan. Ik heb al gezegd dat hij niet echt een wondermooie jongen is maar wel veel mooier met gel in zijn haar, en die avond was hij nog sneller dan anders. Ik probeerde om niet te veel naar hem te kijken maar dat lukte natuurlijk niet. Steffi probeerde om mij van haar mazoutje te laten drinken maar dat lukte natuurlijk ook niet. Ik ben nogal tegen alcohol, of tenminste tegen te veel alcohol. En zeker tegen bier want het smaakt walgelijk.”

Whaha, kalverliefde. (Maar bier vind ik nog altijd walgelijk.)

Greet droomt verder over Adriaan:

“(…) normaal gezien heb ik er zo’n beetje een hekel aan maar Adriaan wil ik wel vijf keer op een avond tegenkomen, al was het maar voor het kusje! Normaal gezien doe je dan gewoon even je wangen tegen elkaar en geef je een kusje in de lucht, maar Adriaan geeft echt een kusje op je wang, in plaats van in de lucht. Je hebt er die daarvan zeggen, typisch Adriaan, maar ik vind het schattig.”

“Ik moet zeggen, Adriaan zien dansen is zo ongeveer te omschrijven als hilarisch. Hij kan namelijk helemaal niet dansen, hij heeft geen gevoel voor ritme. Maar dat vind ik niet erg, en je hoort me al aankomen, ik vind het schattig. Ik vind zowat alles aan Adriaan schattig, maar dat kun je me echt niet kwalijk nemen, hij is gewoon schattig. Meestal dan toch.”

“Mijn hoofd lag op zijn schouder en zijn hoofd tegen dat van mij. Ik voelde zijn buik tegen de mijne en zijn handen op mijn rug. Zijn haar kriebelde een beetje langs mijn wang. Ik herinner het mij nog heel precies, en ik zal het waarschijnlijk in geen jaren vergeten.”

Ik geloof dat ik een beetje geobsedeerd was of zo. Voor de duidelijkheid, ik vind Adriaan al lang niet meer schattig en ik was die slow al héél lang vergeten

Greet is verliefd tot over haar oren:

“(…) en omdat ik nog met mijn hoofd in de wolken was kon het mij niet schelen.”

“Daarna was ik zo moe dat ik in vijf minuten sliep, al zat mijn hoofd nog vol Adriaan.”

Als dat niet schattig is.

De buit:

• Een zwart-wit-grijs gestreept truitje met V-hals van de H&M dat ik een eindje geleden ook al gespot had en nu dus eindelijk gekocht heb.
• Een tuniek met een vrij diep décolleté (help) en een groen-wit-zwart bloemenmotiefje, ook van de H&M. De korte mouwen en de onderkant zijn los en flodderig, en in het midden is er een lint dat op de rug samengebonden wordt. Ik zou het nooit zelf uit het rek genomen hebben, maar Steffi verplichtte mij om het te passen en toen zag ik dus in dat ze gelijk had.
• Schoenen! Zwarte lage sportief-achtige schoenen met aan de zijkanten een zwart-wit-grijs dambordpatroon.
• Een paar zwart-groen gestreepte enkelkousjes (met een rood hartje bovenaan).
• Een lichtblauwe paraplu met een beetje illustraties op en zo. Voor als ‘t regent.
• Een paar zilverkleurige oorbellen in de vorm van salamanders met een zigzagstaart, heel koddig.
• Twee paar oorbelletjes (minikleine steentjes) voor in mijn tweede paar gaatjes.
• Een felroze agenda voor ’07-’08 van de Hema.
• Een lint met roze-groen-witte bloemen van de Veritas dat ik op de agenda ga plakken.
• Een zwarte mascara.
• Een verjaardagskaartje.
• Een reep Kinderchocolade
• Een witte portefeuille met zwarte gezichten op (beetje Andy Warholachtig) met héél veel vakjes en zakjes.

Haja, en we kregen gratis Coca-Cola Zero en er stonden ook twee gasten te drummen aan de ingang van een winkel die blijkbaar de aandacht wou trekken.

Edit: Prijskaartje: € 110,89. Hmm, is best wel veel voor zo weinig kleren, maar ja ‘t komt door al de kleine pruts é.

Als ik morgen doodga

als ik morgen doodga
huil dan niet om mij
herinner mij in vreugde
want het is zo snel
voorbij

in jouw leven is geen
plaats
verdriet te hebben om
wat is gegaan
herinner mij in vreugde
zoals ik voor je heb
gestaan

zoals de woorden die
ik sprak
zijn toekomst wilde
laten zien
herinner mij in vreugde
zoals ik het je liet zien

richt je op het heden
maar als je toch denken
wilt aan mij
herinner me in vreugde
en heb geen verdriet
om mij

Niet zolang geleden wou ik ergens commentaar op een MySpace blogpost zetten, dus maakte ik snel een tweede MySpace aan. Ik was die eerste immers allang vergeten. Een beetje later verveelde ik mij dus heb ik mij eens bezig gehouden met de template. Prutsen in CSS is altijd leuk, nietwaar. Het is waarschijnlijk de meeste mensen hun smaak niet, maar ik vind het mooi. MySpace is na al die jaren nog altijd even weinig gebruiksvriendelijk als in het begin dus vond ik maar beetje bij beetje alles terug. De dingen staan op de meest onlogische plaatsen en er is totaal geen overzicht. Echt lomp. Afijn, ik heb dus na verloop van tijd gevonden hoe je er een liedje en later ook een filmpje op moet zwieren, en hoe je dat belachelijk nutteloze IM IN UR XTENDID NETWRK of zoiets moet vervangen door iets toffers. Er staat ook een handige comment box boven de comments en een diashow met foto’s en zo. En last but not least, er staan vrienden in mijn vriendenlijst en comments in de commentlijst, hehe. Dat is vooral wat mij daar houdt, denk ik. Dat er mensen passeren en iets zeggen en dat je daar dan kunt op gaan antwoorden en zo.

Toen heb ik voor de lol ook eens mijn MySpace blog aangepast, ook weer omdat ik mij verveelde. En omdat ik het niet kon verdragen dat er zo’n lelijke pagina bestond die van mij was en waar ik niks aan gedaan had. Daar ben ik wel redelijk lang mee bezig geweest en de aandachtige surfer zal merken dat er een “foutje” is op de pagina’s van individuele blogposts. Dat komt echter niet door mijn onkunde maar door de verschrikkelijk absurde en onlogische html van MySpace waardoor ik die buitenste rand geen andere eigenschappen kon geven dan de binnenste. Het slaat echt nergens op, ik zou zo zeggen, bekijk de paginabron vooral niét als je niet van je stoel wilt vallen. Afijn, er staan dus twee gedichtjes op om wat vulling te hebben en om te zien hoe de layout eruit ziet met meerdere blogposts, maar meer komt er niet op hoor.

Er zijn massa’s slechte dingen die je over MySpace kunt zeggen, maar dat zijn er zo enorm veel dat ik er geen beginnen aan zie. In plaats daarvan kun je je ook focussen op de goeie dingen, alhoewel dat er eigenlijk maar twee zijn, of zo: dat je je een beetje kunt uitleven met kleurtjes en filmpjes en extraatjes en zo, en dat je min of meer een extra manier van contact houden hebt. Al zijn bij die twee dingen alweer een heleboel negatieve bedenkingen te maken, natuurlijk.

• 20 juni: Zo rond een uur of tien ben ik klaar met het laatste examen en begint voor mij de vakantie, hoera!
• 28 of 29 juni: BBQ bij Elien. Denk ik.
• De andere dagen van die week: Slapen, bij Het Vriendje zijn, kotenjacht, en vooral: kamp voorbereiden.
• 1 – 7 juli: Klein Kamp.
• 8 of 9 – 23 of 24 juli: Op reis. Eerst naar Italië (ergens rond Firenze en Sienna en zo) en dan nog enkele dagen Engeland (ergens dicht bij de kust aan “onze” kant). Dat is toch tenminste hoe ik het zou willen, de ouders willen misschien in augustus pas naar Engeland maar dat vind ik geen goed plan.
• 28 juli – 5 augustus: Op reis met Het Vriendje! Naar Frankrijk, meer bepaald de Dordogne, nog meer bepaald een vakantiehuisje in ik-weet-niet-precies-welk-dorpje-of-stadje.
• Daarna: Slapen, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, misschien naar Juice Festival, maar vooral: kamp voorbereiden.
• 20 – 28 augustus: Groot Kamp. Tenzij het natuurlijk niet zo zal mogen zijn en dat ik van die afschuwelijke dinges, her-euh, herexamens ga moeten maken. Nietepiete Groot Kamp, dan.
• 29 augustus – ergens halfweg september: Total and utter freedom. (Behalve dat ik wel eens de was, de strijk, de afwas,… enz. ga moeten doen.) Weer slapen dus, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, bij Het Vriendje zijn, wellicht mijn nieuw kot inrichten, dat soort dinges.
• Zo, dat was het dan. Wat zeg je, je ziet nergens iets staan over werken? Sssshhhht! Niks zeggen! De ouders schijnen tot nu toe vergeten te zijn dat ik nog niet echt een job heb gevonden, en het schijnt hen ook nog niet opgevallen te zijn dat ik ook niet echt van plan ben daarnaar op zoek te gaan. Ten eerste heb ik geen zin in werken, ten tweede ben ik niet direct in financiële nood en ten derde zou ik toch geen job vinden, met de weinige en korte periodes die ik nog “vrij” heb.

Ziet er best wel leuk uit, vind ik. Maar dat is vakantie altijd é

Bijvoorbeeld, een eindje geleden kwam ik Marijke nog eens tegen, en zij en Elien hebben me toen wijsgemaakt dat ze een lief had, genaamd Bart. Ik dacht eerst dat het een grapje was omdat ze er zo raar over deden, maar ja, ik heb het dan maar aangenomen want waarom zou het ook geen waar zijn?

Nu vroeg ik mij dus af hoe dat tegenwoordig zit met die Bart, dus ik vroeg aan Steffi of zij er iets meer over wist. Ze wist nog van niets dus werd Marijke aan het gesprek toegevoegd en vroeg ik haar subtiel en onder licht dwang van Steffi hoe het dus euh, zit. Marijke vertelde dus dat het nog altijd koek en ei was, maar dat niet veel mensen dat mogen weten omdat hij rijk is en zo. Ze zei hoe hij eruitziet (maar ze had toevallig geen foto) en hoe ze hem leren kennen heeft en zo. En ik maar zeggen van, hoera, super, sjiek voor jou! En al. Tsss.

Steffi ging slapen, en ineens krijg ik een berichtje van Marijke dat duidelijk niet voor mij bestemd is: “Ze moet toch weten dat dat geen waar is want ze leest mijn blog.” Ondertussen bekende Marijke dat dat berichtje eigenlijk voor Steffi bestemd was en ze zei er ook “sorry” bij maar dat het “toch wel grappig was” en dat ze “toch zo goed bezig was geweest é tot nu toe”, en ja, toen pas valde mijn euro! Haha

Marijke kon zichzelf wel slaan dat ze het zo verprutst had, zeker toen ik vertelde dat ik er de eerste keer ook al ingelopen was, en eigenlijk was het allemaal wel grappig Maar dom, dom dom! Van mij dan

Edit: de andere kant van het verhaal

When darkness is upon your door and you feel like you can’t take anymore

Let me be the one you call
If you jump I’ll break your fall
Lift you up and fly away with you into the night
If you need to fall apart
I can mend a broken heart
If you need to crash, then crash and burn, you’re not alone

When you feel all alone and a loyal friend is hard to find
You’re caught in a one way street with the monsters in your head

When hopes and dreams are far away and you feel like you cant face the day

Let me be the one you call
If you jump I’ll break your fall
Lift you up and fly away with you into the night
If you need to fall apart
I can mend a broken heart
If you need to crash, then crash and burn, you’re not alone

Cause there has always been heartache and pain
And when it’s over you’ll breathe again
You’ll breathe again

When you feel all alone
And the world has turned its back on you
Give me a moment please
To tame your wild wild heart

Let me be the one you call
If you jump I’ll break your fall
Lift you up and fly away with you into the night
If you need to fall apart
I can mend a broken heart
If you need to crash then crash and burn
You’re not alone

Het heuglijke nieuws is dat één van de takjes (ik noem hem Willem, ook al is hij hoogstwaarschijnlijk een zij) verveld is! En het is zelfs nog relatief goed gegaan ook. Hij heeft zijn rechtervoorpootje verloren, en zijn antennes is hij ook alletwee kwijt, zag ik vandaag bij het verversen van de bak. Maar hij is verder heel actief en zo, heeft genoeg aan zijn vijf andere pootjes, en ik heb gezien dat hij goed heeft kunnen hangen uitdrogen. Gelukkig, want mijn bak is eigenlijk een beetje te laag, dus ik was er bang voor dat hij daar geen ruimte voor zou hebben maar dat was gelukkig geen plobreem. (Voor het geval je mij nu een sadist vindt: die antennes en dat pootje groeien er wel weer aan, no wurries )

Maar ja, volgende week woensdag zal ik afscheid moeten nemen van mijn takjes. Ook al hebben ze hier maar kort verbleven, ik vind ze nog altijd toffe beestjes en ik vind het jammer dat ze weggaan. Misschien is een vis toch iets praktischer, voor op kot

Vandaag ben ik nog eens naar Gent gegaan, redelijk lang zelfs. Om half drie was de les gedaan en zijn we met een paar klasgenoten naar ‘t stad getrokken, beetje van ‘t zonnetje genoten en gebabbeld en een ijsje gegeten en zo. ‘t Was leuk, ik moet dat soort dingen echt meer doen, ik kom veel te weinig buiten!

Daarna ben ik naar Steffi gegaan, ik ben er blijven eten en om acht uur ben ik dan terug naar hier gekomen (nog altijd in mijn topje trouwens, prachtig weer ) Dat was ook leuk. (Niet het teruggaan zelf, ik ben niet graag zolang onderweg.)

Ik begin zo stilletjesaan mijn zomervakantie wat vorm te geven. Het staat al vast (of toch 99,99% zeker dan) dat ik van 28 juli tot en met 3 augustus (denk ik) op reis ga met Het Vriendje en alles dat eraan vasthangt (zus, mama, papa, hond en nog twee mensen). De bestemming is een vakantiehuisje in de Dordogne (niet in Normandië dus), en ik kijk er naar uit.

De rest is allemaal nog een beetje wazig. Ik kan nog niet voorspellen of ik herexamens ga hebben, maar dat weet ik op het einde van juni dan wel. Indien ja heb ik dus herexamens, eind augustus en/of misschien begin september, dat is mij niet helemaal duidelijk, eens informeren bij de kotgenoten. Indien niet ben ik in de mogelijkheid om op Groot Kamp te gaan, of liever, ben ik daar min of meer toe verplicht. De data zijn wederom van 20 tot en met 28 augustus, en aangezien ik dit jaar Jimleidster ben zal dat kamp er gans anders uitzien dan het vorige. Ik ben benieuwd…

Van 2 tot en met 7 juli (denk ik) is er ook het Klein Kamp. Als ik niet mee kan op Groot Kamp zou ik graag meegaan op Klein Kamp, denk ik, en als ik wel mee kan op Groot Kamp misschien ook wel, dat weet ik nog niet.

Net als Het Vriendje heb ikzelf ook een mama en een papa en willen deze ook op reis. Alleen zie ik dat minder zitten, omdat het plan voorlopig twee weken Italië is. Ten eerste vind ik twee weken te lang, ten tweede is Het Vriendje er dan niet bij, ten derde kan ik zo voorspellen hoe die reis er gaat uitzien want we zijn al elvendertig keer in Italië geweest, en ten vierde zou ik het vreemd vinden om terug in Firenze, Sienna en Pisa te komen. Ik zou het waarschijnlijk niet leuk vinden. En vervelend en zo. Dus, als het eventjes kan blijf ik dan liever thuis, maar daartoe zal er nog heel wat gepusht en gezaagd en onderhandeld moeten worden.

Bovendien, en dat brengt mij bij het volgende puntje, zou ik in juli graag een beetje werken. Ik ben allesbehalve een fan van zomerjobs, maar er moet nu eenmaal geld in het laatje komen dus wat kan een mens anders doen dan een paar weken zwoegen en zweten op dagen waarop iedereen verplicht aan het strand zou moeten liggen. Aangezien ik geen gemakkelijke mens ben wat data betreft (ik kan nooit zeggen, geef mij maar iets voor juli of voor augustus, ik moet altijd de gaatjes vullen) zal het ook evenredig gemakkelijk zijn om aan een job te geraken. Ik denk dat ik mijn licht eens ga opsteken bij dinges, hoe heet het ook weer, dat interimbureau op de markt van Veurne. Als het noppes is kan ik waarschijnlijk nog altijd aan de slag op het Speelplein Briekeljong, zoals vorig jaar, en ook al verdient dat weinig, het is toch beter dan niks en ze zijn er uiterst flexibel wat data betreft. We zullen zien.

Ten slotte zou ik het leuk vinden om ook af en toe een fuifje of een dagje shoppen of een namiddagje strand te doen, want daartoe is de zomer immers in het leven geroepen. En héél veel bij Het Vriendje zijn. En hij bij mij.

Wat ik niet zie zitten is de boom die nog gesnoeid moet worden (ik heb er de afgelopen dagen al vier gedaan; ik haat bomen en ik haat snoeien, dus je moet niet vragen hoezeer ik bomen snoeien haat!) en de strijk die nog euh… gestreken moet worden. Nu ja.

Woah, ik ben gisteren gelijk zo helemaal euh, uitgegaan en al. ‘t Was maar gewoon iets gaan drinken met vriendinnen, maar da’s toch ook een beetje uitgaan é. Ik geloof dat het al geleden is van de Kermisfuif deze zomer dat ik nog eens écht uitgegaan ben… Erg hé! I know.
We gingen naar een cocktailbar, alwaar we getrakteerd werden door de jarige (ik heb gewoon een ganse Tequila Sunrise opgedronken, da’s echt wel abnormaal voor mij Oké, ik heb er twee uur over gedaan en ze hebben mij min of meer gedwongen het laatste beetje nog uit te drinken, maar ik heb het toch maar gedaan é ). Daarna zijn we nog eventjes naar de bowling geweest maar daar was het niet zo tof. Er zat een groepje marginale Walen, waarvan er één meer interesse had in mij dan in de bowlingbal die hij vast had – yuck. Ik moet niet hebben van marginale Walen!

Ik ben op een zeer katholiek uur thuisgekomen (twee uur) en er zijn geen noemenswaardige dingen gebeurd, dus zo speciaal was het avondje uit nu ook weer niet. Maar ‘t was wel gezellig.

Onder de vondsten waren onder andere te vinden: mijn beugel, een potje met haarelastiekjes en speldjes, een vriendenboekje (met mensen erin die ik al jaren niet meer gezien heb), een miniklein dagboekje (hilarisch gewoon… Ik typ nog wel eens een paar stukjes over denk ik, ik kan jullie dat plezier niet ontzeggen), een mapje met daarin enkele brieven die ik gekregen had, allerlei prulletjes en pareltjes en knoopjes en doosjes en zo…

Ik begon met de brieven te herlezen. Vijf waren van een pennevriendin, één van mijn eerste vriendje (vijfde leerjaar… eeuwen geleden), één van een andere vriend, twee van mijn toenmalige beste vriendin en één van diens zus. Het was vreemd om die brieven te herlezen; ze waren kinderlijk en handelden over compleet triviale onderwerpen die toen waarschijnlijk van levensbelang waren voor mij en de briefschrijvers.

Daarna rommelde ik wat door de spulletjes, hield elk ding eventjes vast en dacht na over de herinnering die het opriep. De beugel stopte ik snel weer ver weg in een hoekje van de kast, zodat hij op zijn gemakje nog wat verder stof kon vergaren.

En toen herlas ik mijn dagboekje. Dat was me wat! Het is een miniklein boekje in het formaat van een sleutelhanger, en ik schreef erin tijdens het tweede middelbaar (en nog een klein beetje tijdens het derde). Ik vond het echt hilarisch. Om de drie pagina’s had ik het over een andere jongen, om de vijf pagina’s veranderde ik van beste vriendin en veranderden ook de verhoudingen in onze vriendengroep drastisch. Ik had het over hoe onnoemelijk veel ik twintig en later zelfs dértig woordjes Latijn leren vond, over dat ik (oeps!) mijn huiswerk was vergeten te maken en zodoende de eeuwige toorn van de leraar én van mijn ouders op mij gehaald had, wat ik van mijn ouders en grootouders kreeg voor mijn verjaardag en kerstmis,… Ook grappig was hoe ik zo nu en dan een stukje dagboek eindigde met de woorden “ik moet nu gaan verderstuderen, ik wil goede punten hebben!” (wat een strever was ik!) en dat ik zelfs één keer eindigde met het volgende: “ik moet stoppen met schrijven, het is 8u45 dus ik moet mij gaan wassen! Daaag!” (wat erg zeg, om negen uur in mijn bed in het tweede middelbaar! Arme mij.) Ik vond het ook wel interessant hoe ik de toen nog niet te verklaren adoratie voor twee bepaalde meisjes nu moeiteloos kan uitleggen. Curieus, dat ik dat toen écht niet doorhad.

Ik zette mijn radio aan, iets wat ik al niet meer gedaan had sinds ik op kot zit, en ik besloot om mijn haar nog eens op te steken, iets wat ik al véél langer niet meer gedaan had. Om de één of andere reden hoorde ik op de radio alleen liedjes van vroeger terwijl ik in de badkamer stond te foefelen voor de spiegel.

Op dat moment was ik vergeten dat ik tegenwoordig in Gent op kot zit en aan de Artevelde hogeschool studeer, dat ik een vriend heb en dat ik betrekkelijk goed overeen kom met mijn broer en zus. Op dat moment was ik terug het meisje dat elke twee weken op een andere jongen (en af en toe eens op twee jongens tegelijk) verliefd was, dat voortdurend veranderde van beste vriendin, dat af en toe wel eens gepest werd maar zich daar niks van aantrok en gewoon haar geflipte zelf bleef, en dat dag in dag uit een niet aflatende oorlog voerde met haar broer en zus.

Mensen veranderen, ik blijkbaar vrij drastisch (zowel innerlijk als uiterlijk) en deze flashback deed dan ook heel vreemd aan. Het ging min of meer over toen ik naar beneden ging om mijn broer zijn eten op te warmen (dat kan hij op zijn zeventiende nog altijd niet zelf) en mijn mails en feeds te lezen. Maar ik vind het nog altijd vréémd.

Afijn, daar wou ik het dus eventjes over hebben… Nu nog één blogpostje en dan ga ik mijn eigen eten opwarmen en wachten tot ik opgehaald word om “uit” te gaan. Er moet een verjaardag gevierd worden, en zo.

Vandaag was zo’n dag waarop ik energie op overschot had (en nog steeds heb) en dat geen slecht nieuws mij kon deren. Nja, wat kan ik zeggen, wakker worden naast het Vriendje helpt er wel aan, denk ik

De voormiddag zag er zo uit: opgestaan, niet ontbeten wegens tijdgebrek al had ik er wel eens zin in, (jammer genoeg) afscheid moeten nemen van Het Vriendje, naar school gegaan om kwart na tien en een les bijgewoond (en oké, niet echt opgelet maar eerder met mijn hoofd op de bank geslapen, maar bon, de dag was nog maar half begonnen, nietwaar).

Over de middag was er op school een kerstdrink, georganiseerd door de studentenraad (yep, that’s us). Dikke fun! Er was warme chocomelk en glühwein in overvloed, er waren van die kerstmarktvuurtjes, er was een rondhuppelende kerstman (die na vijf minuten het huppelen wel al beu was), er was achtergrondmuziek, en er was zelfs – hou je vast – een koortje van een man of twintig, bestaande uit 1. de directeur, 2. een overgrote meerderheid van lectoren en 3. enkele studenten. Pieter van wiskunde speelde op een keyboard en Dink van dink (heb er nog geen les van dus geen flauw idee) zong de tweede stem, best wel grappig allemaal. Maar wel zeer sympathiek. De sfeer was, zoals men zegt, toppie.

In de namiddag was het weer schetsen geblazen, niet zo leuk deze keer. We moesten weer kubussen schetsen, zoals we dat in het begin van het semester gedaan hebben, en het enige dat anders was was dat we er een boek moesten bijleggen en zo een compositie maken. Zeer saai allemaal, en ook totaal niet veel werk, dus gingen de meesten al rond half drie weg. Ik ook, en op weg naar huis (met een geleende fiets) bedacht ik dat ik wel eens naar Gent zou kunnen gaan om een fiets. Dat heb ik al weken, zelfs maanden zitten uitstellen, omdat het zo ver is, en omdat ik altijd wel iets nuttigers te doen had op eventuele vrije namiddagen. En ik bedacht ook dat ik dan wel eens bij Steffi zou kunnen langsgaan, wat alweer veel te lang geleden was.

Dus, allerlei plannetjes en busuren en adressen en trajectjes opgezocht en afgeprint, en vertrokken. Net ietsje te laat, de hele weg gelopen maar toch nog net de bus gemist. Zien wegrijden, ja. Maar och, het kon me niet zo heel erg veel schelen. Gewacht op de volgende bus, en gevraagd of de buschauffeur het me wou vertellen als we aan de goeie halte waren. Helaas pindakaas, er was een onderbreking bij de Dingesbrug waardoor ze drie haltes vroeger stopte en ik de rest te voet moest doen. Daardoor was mijn plannetje (het wandeltraject van de bushalte naar de winkel) zo goed als onbruikbaar, omdat ik van de andere kant kwam. Op goed geluk heb ik dan toch nog de weg gevonden, met niet eens zoveel verloren lopen (niet, eigenlijk) en zelfs zonder de weg te vragen. In de winkel aangekomen bleken ze maar een vijftal fietsen te hebben (“uitgebreide keuze”, zei de website… hum) en die waren allemaal veel te klein, dus ja, daar was ik rap weer buiten. Optimistisch als ik was had ik een plannetje met de wegbeschrijving van de winkel naar de Korenmarkt met de fiets, maar die had ik dus nog niet. Naar de dichstbijzijnde bushalte gegaan, op de eerste de beste bus gesprongen en gevraagd of die naar de Korenmarkt ging. Jep, dat deed ie, maar ik moest wel overstappen op de tram, en ik h? ? t trams. Maar goed, achtereenvolgens de juiste tramhalte en de juiste tram gevonden, en zelfs nog aan de goeie halte afgestapt, ook. (Allez, niet dat de Korenmarkt moeilijk herkenbaar is, maar ik ben niet normaal, in zulke dingen.) Daar had ik dus afgesproken met Steffi, om in de McDonalds te gaan eten. Lekker veel vettigheid gegeten en wat bijgepraat en zo. Daarna wederom de goeie bushalte en de goeie bus weten te vinden, en ook weer aan de goeie halte afgestapt. ‘t Was daarna wel een heel eind wandelen, en het was koud en zo, maar dat vond ik niet zo erg.
Op die manier heb ik er dus drie en een half uur overgedaan om een fiets te gaan kopen (die ik dus eigenlijk nog niet gekocht heb) en een hapje te gaan eten in de McDonalds. Da’s kunnen é! Moraal van het verhaal: Murphy is overal en altijd aanwezig! Beware!

Ik heb nog wat TV gekeken, The Simpsons en Friends en zo, en daarna heb ik waarachtig wat schoolwerk gedaan. Cursussen aanvullen en zo. Nog wat verdergedaan tijdens De Jeugd van Tegenwoordig, en dan weer naar m’n kamer gegaan. En hier zit ik nu dus, nog steeds met het plan om kerstkaartjes te maken maar zonder eten, want dat is allemaal op. Ik heb het laatste restje chips opgegeten, en de laatste picknickels. En ik heb nu eens zò’n zin in chocolade, koekjes, snoep,… Die verloren portfoliokilo’s zijn er zo weer aan, denk ik!

Oké, dat was het dus. Enorm saai, waarschijnlijk. Aangezien ik er vrij zeker van ben dat niemand tot de laatste regel geraakt is lijkt het mij vrij veilig om af te sluiten met dit: ik zie Het Vriendje zaterdag alweer! Dat is maar één Vriendjesloze dag. En brr, familie die ik nog niet gezien heb, en zo! Hellup!

Maar dat doe ik niet, want eigenlijk zijn dat soort plobreempjes maar triviaal en egocentrisch. Er kunnen nog veel ergere dingen gebeuren met een mens, en ik schaam me om de gedachte dat ik me al druk maakte om dat onnozel portfolio.

Edit: Ik heb een prettig gestoord vriendje. Hij is echt helemaal kierewiet

Leuke stats, hehe. Telkens als ik zoiets uithaal is mijn blog ineens heel wat populairer

Het leven is mooi, echt waar.

Verbetering:
accolades, accolades, accolades

• Ik ben stikjaloers op Zjofie!
• Mijn schoenen en lange broek zijn nog zoppenat, waardoor ik vandaag dus met driekwartsbroek en sandalen naar school gegaan ben. Brr. (Maar het was het waard )
• Je moet niet per se een bordje vasthebben om te knuffelen!
• Hoeveel keer ik ook bad tot E�n Of Ander Opperwezen, ze hebben t�ch Mia gespeeld. Grr.
• Heb ik al gezegd hoe jaloers ik ben op Zjofie?!
• Leuke en interessante mensen ontmoet/teruggezien, zoals daar zijn Tom, Dramoghe, Marijke en nog enkele niet-bloggende mensen.
• Ik ben instant-fan van Wouter Deprez! ?
• Wauw, dit is werkelijk de eerste keer dat ik “korte impressies” gezegd heb en dat de impressies dan ook k�rt zijn.

Een verslag van de Trip, zeg je? Geen zin.

In een gedetailleerd verslag heb ik geen zin, dus maak ik gewoon even de balans aan de hand van enkele korte puntjes.

• Het eten was gewoonweg goddelijk. Twee van onze koks werden dan ook dit jaar in de bloemetjes gezet voor hun tien jaar trouwe kookdienst (toevallig even lang als ik al meega op groot kamp). Enkele progressieve neigingen (hotdogs ipv wentelteefjes, vreemdsoortige desserts, een raar soort slaatje als avondeten net toen ik stierf van de honger) konden we wel door de vingers zien, al kwam er ook van de gastjes zwaar protest op het ontbreken van de wentelteefjes. De snode koks hebben ons ook gedurende de eerste dagen van het kamp trachten wijs te maken dat ook de kip curry afgeschaft was, ze hadden daartoe zelfs verkeerdelijk het menu van de dag ingevuld, maar gelukkig was dit maar een grapje. (Anders hadden ze recht op een revolutie afgestevend, ik zweer het je; geen klakkoards, oké, maar geen kip curry, dat nemen wij niet!!) Verder viel er over het eten echt niet te klagen, integendeel. Houden zo, kokkies, al willen wij liever terug klakkoards en lekkere desserts. Nog een woordje over de vijfde maaltijden: deze waren dik in orde, jammer dat ik geen pitta lust maar dat was dan ook het enige.
  En nog een laatste woordje ivm eten, namelijk over de pannenkoeken. Lekker dat die zijn, en leuk dat die maaltijd was! Dat kwam omdat we met enkelen hadden gegrapt voor het eten dat we een wedstrijd zouden houden. Ik dacht er niet echt meer aan dus na zes had ik genoeg en stopte ik. Ik kreeg echter te horen dat Ella er zes en een halve op had, dus dacht ik, eentje kan er nog wel bij, om in schoonheid te eindigen. Dat nam Ella echter niet, dus at zij er ook nog eentje, wat de stand op zeven – zeven en een halve bracht. Dat kon ik dus ook weer niet zo laten dus at ik nog een achtste pannenkoek. Tegen die tijd was iedereen allang gestopt met eten en werd het al een beetje spannend, met supporterende roodjes aan mijn tafel en supporterende blauwtjes aan haar tafel. Na Ella’s acht-en-een-halfste pannenkoek en mijn negende waren de pannekoeken eigenlijk zo’n beetje op, maar speciaal voor ons ging een gastje naar de keuken om nog een laatste pannekoek. Ze had er echter twee mee, dus ging Ella voor haar negen-en-een-halfste pannenkoek en at ik stiekem nog een tiende. Toen kon ik echt niet meer en bad ik tot de lieve heer dat de pannenkoeken nu echt wel opper dan op waren, wat gelukkig het geval was. Ella moest zich dus overgeven, tot grote spijt van de blauwtjes en tot groot jolijt van de roodjes, uiteraard. Toen Ella riep dat ik toch wel mijn dessert moest opeten ook stak ik triomfantelijk het reeds halfopgegeten chocomoussepotje in de lucht, want zo ben ik wel!
• De kindjes waren echte schatten, na een weekje Klein Kamp en twee weken Speelplein Briekeljong was het Groot Kamp een ware hemel op aarde. Zulke lieve kinders, het is een zegen, waarlijk. Er zaten ook enkele iets minder voorbeeldige exemplaren in maar daar wisten wij nog wel weg mee, en zo heel erg onhandelbaar waren die niet eens.
• Het kamphuis en -terrein waren grotendeels goedgekeurd. Het leidingslokaal lag ver van de slaapkamers (geen lawaaioverlast dus), de koks hadden een apart stukje tuin grenzend aan hun keuken, de eetzaal was ruim genoeg voor binnenspelen én een toneelruimte, de Jimmers hadden een plekje voor hun Jimlokaal, de leiding had een kamer om in te slapen, het terrein was ruim en praktisch (de Simmers hadden plaats genoeg voor een eigen plekje, volledig uit het zicht van de Springers, Roodkappen en Jimmers, helemaal op het einde van het terrein in een soort minispeelbosje stonden hun tenten),… enz. Wat grappig was, was dat het kamphuis achter een kerk gelegen was. De Don Boscokerk lag pal aan een drukke hoofdbaan en achteraan stond tegen die kerk aangebouwd het kamphuis, Zennedal. De priester, die er eerder uitzag als een soort secteleider, kwam af en toe eens een oogje in het zeil houden en bracht ons ook dagelijks onze post. Op zondag gingen wij nog eens naar de mis, kwestie van de K van KSJ niet uit het oog te verliezen, en ik moet zeggen, de mis was in orde. Lang niet zo saai als bij ons, zelfs de gastjes zeiden het.
  Eén minpuntje aan het heem: de kamers. De leidingskamer was apart, met deur en muur en zo, maar de twee Jimkamers en twee Roodkapkamers waren allevier in één blok onder hetzelfde dak, met muren die tot normale hoogte kwamen (een dikke twee meter) maar nog een grote ruimte daarboven (het was een soort schuurdak). Ook zaten er geen deuren in de vier deuropeningen. Jimmers gaan logischerwijs later slapen dan Roodkappen, en daar ze met 28 waren dit jaar, wat een hele bende is, maakten ze ‘s avonds veel lawaai en licht. Daar hebben we wel wat last van gehad en dat heeft ook een heel klein beetje kwaad bloed gezet tussen de leiding en zelfs bij de Jimmers, aan wie het scheen dat wij Roodkapleiding alleen maar zaten te vitten op hen. Dat is gelukkig opgehelderd en heeft verder niet voor plobremen gezorgd.
• Het weer. Tsjah, wat zal ik zeggen? De Simmers zijn op dag twee geloof ik al aangespoeld met tenten en al en hebben die nacht in de eetzaal moeten doorbrengen, en Griet is daarna nog een extra nachtje in de leidingskamer blijven slapen omdat ze door het slechte weer een beetje ziekjes geworden was. De dagtocht is ook zo’n beetje in het water gevallen, ‘s ochtends regende het katten en honden en hebben we de kinderen tot half negen ipv half acht laten slapen. Daarna hebben we op het gemak ontbeten in pyama (de gastjes, de leiding niet wel te verstaan) terwijl we ondertussen nog steeds overlegden wat we zouden doen. De vijf simmers hebben zich verdeeld over de vijf groepjes en in plaats van onderweg bij posten te staan gingen ze mee met die groepjes om de weg te wijzen. De dagtocht werd serieus ingekort, van tien naar een drietal kilometer, maar daar viel een mouw aan te passen door in het domein zelf nog enkele kilometers rond te wandelen (het was echt gigantisch). We konden pas rond een uur of elf vertrekken, ipv zoals gepland het eerste groepje om negen uur.
  Ook hadden we last van wateroverlast binnen. Tijdens het vieruurtje van wat was het, dag vier of zo, stond ineens de gang onder water. De workshop die zich daar bevond (smurfenmutsen knutselen) moest opgedoekt worden en er moest aan full speed gedweild, getrokken (met trekkers dus), geschept (met vuilblikken) en gestresst worden. Het scheelde echt niet veel of de valiezen in de Jimkamers werden nat, het water stroomde reeds de kamers binnen. Doordat ik één van de dweilende, trekkende en scheppende leidsters was liep ik mijn vieruurtje mis, maar gelukkig had Ella twee chocostuutjes voor mij bewaard en kreeg ik zelfs nog een derde.
• Nog enkele varia: ik was de lader van mijn gsm vergeten dus kon ik er niet veel gebruik van maken, spijtig genoeg. Ik was ook mijn zonnebril vergeten maar die heb ik niet echt gemist, ook spijtig genoeg. Ik ben gedurende het kamp vier ? vijf kilo aangekomen, maar daar is in de laatste twee, drie dagen alweer drie kilo vanaf. Ik heb in tegenstelling tot andere jaren bijna geen kleren vuilgemaakt (één short, vier T-shirts en één trui, de kleren van de doop en het vuil spel niet meegerekend). Ik ben op dit kamp dus gedoopt, joepiejee. Het was echt vadsig, kijk maar al reikhalzend uit naar foto’s. Zowel in het doorgaan als in het terugkeren was er een plobreempje ivm de reservatie op de trein, vandaar dat ik momenteel bezig ben met een heuse klachtenbrief, gericht aan de NMBS. In opdracht van onze hoofdleidster herself, jaja. Wat een eer. Dat was het zo’n beetje, qua varia, denk ik.
• Door de goeie ervaringen op Groot Kamp zie ik het nieuwe werkjaar weer volledig zitten, wat allesbehalve het geval was na het Klein Kamp. Ik heb twee toffe werkgroepen (Boekje en Site), ik heb hopelijk een leuke tak (eerste keus Jimmers, twee keus Roodkappen; ik ben nog steeds zo hard aan het twijfelen dat ik echt niet zou weten of ik nu eigenlijk graag mijn eerste keus zou hebben of toch maar liever de tweede) en de nieuwe leiding ziet er wel oké uit om mee samen te werken. De hartjes aan de muur zijn al geupdatet, er werden twee rode verwijderd (Lieselore, mijn klas- en takgenootje, die ik ga missen, en Katrien) en er werden zes witte bijgehangen. Nu is de balans wel weer even uit evenwicht (Lieselore en Katrien hadden alletwee een naam op hun hartje staan terwijl de zes nieuwelingen slechts drie namen meebrengen en dus drie lege hartjes). Ik ben benieuwd wat voor een nieuwe wind de nieuwe leiding door de KSJ zal laten waaien, want dat het anders wordt, dat is al duidelijk na de opkuis van vandaag.

Oké dus ik heb mij niet kunnen inhouden en de puntjes waren allesbehalve kort, en dan?
Bij de weg, als je helemaal tot hier geraakt bent verklaar ik je officieel voor (al dan niet prettig) gestoord.

Overmorgen vertrek ik op kamp. Op dit moment zie ik het nog niet zo heel erg veel zitten, hopelijk verandert dat dus nog. Eén ding dat ik alleszins wel al zie zitten: de werkgroepen van volgend jaar. Gisteravond na de vergadering mocht je als je wou al je voorkeur opgeven, en ik moest er niet lang over nadenken. Nog voor ze klaar was met de opsomming van alle werkgroepen zei ik al, Boekje en Website! Alletwee? Ja hoor! Waarom, vraag je? Dat zal ik je eens vertellen. Ten eerste kun je voor beide werkgroepen op je gemakje thuis of op kot werken, zonder het plobreem te hebben dat je moet afspreken met mensen en zo. Ten tweede is dat alletwee met de computer te doen, en ik doe natuurlijk niks liever dan hele dagen met de computer te zitten prutsen. Het is natuurlijk maar logisch dat ik voor werkgroep Website gekozen heb aangezien ik de website zelf gemaakt heb, en Website alleen zou precies maar een beetje weinig zijn dus heb ik er ook maar Boekje bij gedaan. Da’s nu trouwens al het derde jaar op rij dat ik Boekje doe, en het eerste officiële (maar eigenlijk tweede) jaar dat ik Website doe. Vorig jaar bestond dat namelijk nog niet.

Waar ik me ook op verheug is 1 september. Neen, niet de eerste schooldag, bijlange nog niet, ha! Wel de dag waarop Jasmien en Mieke hun verjaardagsfeestje geven. De volgende morgen moet ik alweer vroeg op (om acht uur, slik) om om negen uur present te zijn bij de KSJ (startdag), ‘s avonds gaan we als alles goed gaat met de KSJ naar de KSA-fuif van Lies haar oude KSA en als alles heel goed gaat blijven we daar slapen met een tentje (Lies ging eens informeren) want de volgende morgen kunnen we dan gezamenlijk terug Veurnewaarts gaan voor de startvergadering. Die begint deze keer eens niet om tien uur ‘s ochtends maar pas om half twaalf. Er staat ons een verrassing te wachten voor het middageten, ik ben eens benieuwd. ‘s Avonds heb ik dan nog eventjes tijd om de laatste hand te leggen aan mijn reeds gemaakte valies (of, mezelf kennende, om hem nog rap te beginnen maken) want de vierde vertrek ik dus op reis, joepiejee! Ik ga weer niet veel thuis zijn…

Maar oei… de verwarring heeft weer toegeslagen. Het soort verwarring dat al een tijdje geleden was. Maar, naar de wijze woorden van Steffi: “Alles passeert, Greetje, dit ook.”

Eén: humeurschommelingen! Wordt een adolescent/ex-puber/whatever niet verondersteld een ietsje stabielere gemoedstoestand te hebben? Dat heb ik dus niet altijd. Gisteren was ik in de voormiddag relatief happy omdat ik naar het speelplein was geweest en mijn job helemaal zag zitten, en in de namiddag werd ik helemaal depri vanwege dat stomme rijexamen (zo depri dat ik vergeten ben Creyfs te laten weten dat ik elders werk had gevonden). Vandaag werd ik dan weer helemaal happy vanwege de leuke eerste dag op het speelplein, zo happy dat ik het helemaal niet erg vond om met een boze Creyfs-meneer geconfronteerd te worden (aan de telefoon, weliswaar) omdat ze van mij verwachtten dat ik voor hen in Plopsaland zou gaan werken terwijl ik dus al werk had op het speelplein (en dat nog niet had laten weten). De achterlijke ouders maakten dat het happinesspeil wat zakte, en later door MSN-dingen nog wat, maar het peil staat nog altijd op een aanvaardbare hoogte.
Die humeurschommelingen zijn echt niet naar mijn gedacht, ik zou liever altijd happy zijn natuurlijk, maar ja, niet veel aan te doen.

Twee: goh ja, dat is misschien iets minder puberaal, maar het doet me toch sterk denken aan mijn puberperiode. (Ja, die is afgelopen, ja. Zwijg ) Veel nieuwe mensen leren kennen vandaag (en ook wel een beetje daarvoor). En bij een heel aantal daarvan gedacht, jammie, die mag er wezen! Een volledig natuurlijke reactie, mijns inziens, maar wel een beetje puberaal, dus.

Het komt misschien door het speelplein, dat mij een beetje jonger maakt, of zo?

O ja, zus is thuisgekomen van drie weken Bosnië. Ze heeft het goed gesteld, blijkbaar. Vanmiddag heeft ze gekookt (welja, poging tot, al was het best te eten) en nu is ze taart aan het maken, geloof ik. Jammie.

• er internetcafees (sp?) zijn in Bosnië?
• wratten laten uitvriezen eigenlijk helemaal niet zo pijnlijk is als het klinkt?
• er daadwerkelijk een manspersoon bestaat met de naam Geert en daarna mijn achternaam?! Danku Google, en néén ik bedoelde niet Geert!
• er zelfs drié (of wie weet meer! hellup) van die manspersonen bestaan en dat die zelfs helemaal niet ver weg wonen – Keiem, Jabbeke en Brugge?!
• onze computer nu al bijna een maand kapot is?
• ik morgen naar het strand ga (eindelijk)?
• het daar eigenlijk veel te warm voor is?
• ik vandaag twee keer frietjes ga gegeten hebben, en pannekoeken en biefstuk, en niet te vergeten chocostuutjes als ontbijt, en dat dat niet gezond is?
• mij dat eigenlijk helemaal niks kan schelen?
• het mij ook niet kan schelen dat de winkeljuffrouw mij verkeerdelijk inschatte als een maatje 36?
• ik dus eigenlijk helemaal zo mager niet ben als je wel zou denken?

PS. De laatste zeven puntjes zijn ter informatie, de eerste vier wist ik zelf ook nog niet, tot ik er vrij recentelijk achter gekomen ben.