(Of liever, wat Karel geschoten heeft, vooral )

‘t Is Mario!

Compleet met Nintendoticketje in zijn poep:

Hip, nee? Een aandenkentje aan een geweldig avondje Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter. Voor herhaling vatbaar, me dunkt!

Normaal gezien doe ik dat niet, een blogpost schrijven om reclame te maken voor een andere blog. Maar in dit geval is dat wel op zijn plaats.

Klein(tj)e a.k.a. Annelies, rechts op de foto, is na twee jaar meelezen uiteindelijk ook zelf aan het bloggen geslagen, en ik denk dat ze dat goed gaat doen. Ze neemt trouwens ook foto’s, en ze kan ook schetsen (zie Flickr) en zelfs dichten (zie blog). Jaja.

Ze beweert enkel te willen posten telkens ze er een nieuwe lezer bij krijgt, dus allen daarheen, zou ik zeggen. Dan krijgt ze de smaak wel te pakken.

Gisteravond stond “Aanrijding in Moscou” (op een groot scherm op het Ledebergplein, weetwel) op de planning, kwestie van onze zinnen even te verzetten van het blokken. Ik had kunnen weten dat ik het na vijf minuten al een beetje op mijn heupen zou krijgen: overal rond ons praatten de mensen, passeerden de mensen langs en voor en achter je, niemand ging zitten, en ik verstond de film niet goed wegens nogal stillekes en geen ondertiteling. Bon, de rest van ons gezelschap dacht er gelukkig net zo over dus zijn we die film gewoon gaan huren in de videotheek. Nah.

Na op avontuurlijke wijze naar Annelies’ kot (en langs de videotheek en de nachtwinkel) gereden te zijn installeerden we ons voor de laptop, en nog voor de film eraan te pas kwam begonnen we al met de hilarische YouTube-filmpjes en het bouwen van een feesje. Nog tot na drie uur hebben we ons daarmee geamuseerd, en gelachen dat ik heb, mijn buik doet er nog pijn van!

Soms doe ik wel eens rare dingen. Meegaan met een groepje bloggers om een film te gaan bekijken die ik anders nooitvanzelevens zou zien is daar één van

Het plan was om frietjes te eten, dus ik opperde voorzichtig, McDonalds (we stonden ernaast)? Maar het werd een frietkot een eindje verder weg, dus door de regen en de plassen gingen we daarheen. Alleen, het frietkot bleek gesloten, dus vonden we er dan maar niet beter op dan via nog een ommeweg terug naar de Korenmarkt te gaan om, jawel, frietjes te gaan eten in de McDonalds.

Geen maïs gepopcornd met onze gsms, helaas, omdat iemand de maïs vergeten was

De film zelf viel goed mee, ‘k heb af en toe eens goed gelachen, tussen de momenten dat ik in mijn zetel weggedoken zat met mijn vingers in mijn oren

Oh ja, er zouden kunnen verhalen de ronde doen over een glas dat gebroken werd in een café of zo. Luister er niet naar, ‘t zijn allemaal leugens, hersenspinsels!

Heel, heel lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was (ergens in het vijfde middelbaar), deed ik voor de eerste keer mee aan Kunstbende. Ik deed mee aan de categorie Nieuwe media en maakte daarvoor een website. Ik zou beter meegedaan hebben aan Txt, alhoewel, daarvoor mocht je tekst niet zolang zijn. Afijn. Ik maakte dus een blog, genaamd 60 Boterhammen. 60 dagen lang zou ik elke dag een hele “boterham” schrijven, en elke dag zou ik er ook iets extra bijsteken, als “beleg”. Een foto, een geluidsfragmentje, een gedichtje, of nog iets anders. (Zo was het beleg bij deze boterham een scan van het polsbandje van de fuif.)

Zoals ik al zei is onze computer vorige zomer gecrasht en ben ik daar dus alles van kwijt, maar Steffi stuurde mij de boterham van 25 februari 2005 die ze om de één of andere reden bewaard had, en ik vond hem zo hilarisch dat ik je deze fragmenten niet wou onthouden:

Greet maakt zich klaar om naar een fuif te gaan:

“Ik moest de broek die ik wilde aandoen wel nog strijken, en ik had geen tijd om te vragen of ik Liens topje aan mocht doen (ze was nog in Leuven en ik vond haar nieuwe gsm-nummer niet) maar dat deed ik gewoon en toen was ik dus klaar. Ik bedoel, ik heb ook eerst nog gedoucht en andere oorbellen aangedaan en zo, maar verder niet veel tralala. Geen make-up voor mij!”

My god, wat was ik naïef en kinderlijk.

Greet zoekt vervoer om naar een fuif te gaan:

“Toen was er nog het probleem van het vervoer. Papa wou mij wel brengen maar dan moest ik vervoer terug vinden, ofwel wou hij mij halen maar dan moest ik vervoer door vinden. Ik dus bellen naar Ella of ze naar Moondance (zo heet het) ging. Niet dus. Dan heb ik maar de computer aangelegd, omdat ik geen zin had een uur te staan bellen naar iedereen. Ik probeerde met Steffi een oplossing te zoeken maar vond er niet meteen één. Zij belde naar Femke, maar die nam niet op, en toen heb ik nog naar Hanne gebeld maar die nam ook niet op. Toen heb het er maar op gewaagd en heb ik Adriaan gebeld. Ik sprak een bericht in op zijn voicemail (go Greet!) of hij eens wou terugbellen. Ik vertelde Steffi dat hij niet opnam en ze gaf me het nummer van zijn vaste telefoon, waar ik dan ook naar gebeld heb. Adriaan nam op en ik vroeg hem dus of ik mee mocht; dat mocht, alleen was het probleem dat hij eerst naar Sofie thuis ging, met hun bende vrienden. Ik wou ten eerste niet vervelend zijn en daar staan draaien, en ten tweede zou ik mij ook niet op mijn gemak voelen dus zei ik dat ik naar een andere oplossing zou zoeken. Hij zei dat ik sowieso mee mocht als ik geen ander vervoer vond, en dat ik maar wat moest laten weten. Daarna ging ik weer op MSN, om nog wat rond te vragen, en Steffi zei dat ik nog naar Femke kon bellen. Dat deed ik, en het was direct in orde. Ze wist trouwens al dat ik dat ging vragen omdat Steffi net gebeld had. Daarna belde ik dus terug naar Adriaan om het hem te vertellen en na al dat telefoneren was eindelijk alles in de sjakos.”

Waarom vertel ik dat nu weer allemaal? Gans die blogpost is dus zo gedetailleerd, eigenlijk wel stom maar eigenlijk ook wel goed: nu herinner ik mij die avond weer helemaal tot in de details.
En ook wel: lang leve de rijbewijzen.
En ook wel: toen wist ik nog niet hoe je sowieso moet schrijven, foei mij.

Greet springt van de hak op de tak:

“Vanuit de verte zag ik Adriaan, en dat hij gel in zijn haar had gedaan. Ik heb al gezegd dat hij niet echt een wondermooie jongen is maar wel veel mooier met gel in zijn haar, en die avond was hij nog sneller dan anders. Ik probeerde om niet te veel naar hem te kijken maar dat lukte natuurlijk niet. Steffi probeerde om mij van haar mazoutje te laten drinken maar dat lukte natuurlijk ook niet. Ik ben nogal tegen alcohol, of tenminste tegen te veel alcohol. En zeker tegen bier want het smaakt walgelijk.”

Whaha, kalverliefde. (Maar bier vind ik nog altijd walgelijk.)

Greet droomt verder over Adriaan:

“(…) normaal gezien heb ik er zo’n beetje een hekel aan maar Adriaan wil ik wel vijf keer op een avond tegenkomen, al was het maar voor het kusje! Normaal gezien doe je dan gewoon even je wangen tegen elkaar en geef je een kusje in de lucht, maar Adriaan geeft echt een kusje op je wang, in plaats van in de lucht. Je hebt er die daarvan zeggen, typisch Adriaan, maar ik vind het schattig.”

“Ik moet zeggen, Adriaan zien dansen is zo ongeveer te omschrijven als hilarisch. Hij kan namelijk helemaal niet dansen, hij heeft geen gevoel voor ritme. Maar dat vind ik niet erg, en je hoort me al aankomen, ik vind het schattig. Ik vind zowat alles aan Adriaan schattig, maar dat kun je me echt niet kwalijk nemen, hij is gewoon schattig. Meestal dan toch.”

“Mijn hoofd lag op zijn schouder en zijn hoofd tegen dat van mij. Ik voelde zijn buik tegen de mijne en zijn handen op mijn rug. Zijn haar kriebelde een beetje langs mijn wang. Ik herinner het mij nog heel precies, en ik zal het waarschijnlijk in geen jaren vergeten.”

Ik geloof dat ik een beetje geobsedeerd was of zo. Voor de duidelijkheid, ik vind Adriaan al lang niet meer schattig en ik was die slow al héél lang vergeten

Greet is verliefd tot over haar oren:

“(…) en omdat ik nog met mijn hoofd in de wolken was kon het mij niet schelen.”

“Daarna was ik zo moe dat ik in vijf minuten sliep, al zat mijn hoofd nog vol Adriaan.”

Als dat niet schattig is.

Hoera! Vandaag ben ik eindelijk nog eens gaan shoppen, ‘t was alweer veels te lang geleden. En we (Steffi en ik) werden nog heen en terug naar Gent gevoerd ook, door haar ouders, omdat die ook gingen shoppen. ‘t Was dikke fun!

De buit:

• Een zwart-wit-grijs gestreept truitje met V-hals van de H&M dat ik een eindje geleden ook al gespot had en nu dus eindelijk gekocht heb.
• Een tuniek met een vrij diep décolleté (help) en een groen-wit-zwart bloemenmotiefje, ook van de H&M. De korte mouwen en de onderkant zijn los en flodderig, en in het midden is er een lint dat op de rug samengebonden wordt. Ik zou het nooit zelf uit het rek genomen hebben, maar Steffi verplichtte mij om het te passen en toen zag ik dus in dat ze gelijk had.
• Schoenen! Zwarte lage sportief-achtige schoenen met aan de zijkanten een zwart-wit-grijs dambordpatroon.
• Een paar zwart-groen gestreepte enkelkousjes (met een rood hartje bovenaan).
• Een lichtblauwe paraplu met een beetje illustraties op en zo. Voor als ‘t regent.
• Een paar zilverkleurige oorbellen in de vorm van salamanders met een zigzagstaart, heel koddig.
• Twee paar oorbelletjes (minikleine steentjes) voor in mijn tweede paar gaatjes.
• Een felroze agenda voor ’07-’08 van de Hema.
• Een lint met roze-groen-witte bloemen van de Veritas dat ik op de agenda ga plakken.
• Een zwarte mascara.
• Een verjaardagskaartje.
• Een reep Kinderchocolade
• Een witte portefeuille met zwarte gezichten op (beetje Andy Warholachtig) met héél veel vakjes en zakjes.

Haja, en we kregen gratis Coca-Cola Zero en er stonden ook twee gasten te drummen aan de ingang van een winkel die blijkbaar de aandacht wou trekken.

Edit: Prijskaartje: € 110,89. Hmm, is best wel veel voor zo weinig kleren, maar ja ‘t komt door al de kleine pruts é.

• Gisteren had ik Juridische Vorming. In totaal heb ik er ongeveer acht uur aan geleerd (waarvan anderhalf uur op de trein en bus). Ik had mij waarschijnlijk iets meer voorbereid gevoeld als ik er tien uur aan geleerd had, maar blijkbaar was het toch voldoende en waren mijn zwaluwen voor niks geweest. Het ging vlot en ik ben er zeker van dat ik erdoor ga zijn.
• Vanmorgen had ik Financiële Vorming, waar ik niet zo zwaluwachtig voor was als voor Juridische. Het was namelijk een dunnere en sneller te verwerken cursus (ongeveer zeven uur, waarvan weer anderhalf op de trein en bus). Het examen ging ook zeer vlot, op één oefening na. Die stond op een vierde van de punten en man, wat heb ik daarmee gefoefeld! Niettedoen. Nuja, of die oefening nu juist is of niet, geslaagd ben ik sowieso. Denk ik.
• Morgen het laatste loodje: Schetsen en Vormgeving. Voor Schetsen moet ik nu nog één A3-schets maken en morgen een schetstest van anderhalf uur ondergaan, voor Vormgeving nog een aantal voorstudies, indienen en ‘t is in de sjakos.
• Sinds vanmiddag is de zus terug van weggeweest. Ik herkende ze haast niet meer, ‘t is precies een Afrikaanse geworden. Ze ziet zo bruin als euh… welja, als iemand die zeven weken onder de Afrikaanse zon geleefd heeft, nietwaar. En haar haar is allemaal in kleine vlechtjes, en ‘t is zwart (dat is het altijd al geweest, maar dat versterkt het beeld nog meer). En ‘t is langer want er zit vals haar bij. Soit.
• Ze heeft een valies vol verhalen en souvenirs mee. Mama zegt dat haar oren tuten, en papa’s waarschijnlijk ook (zij zijn haar vanmiddag gaan ophalen terwijl ik examen deed), dus waarschijnlijk heeft ze meer verhalen dan souvenirs mee. Alhoewel.
  • een mand vol stukken stof, die ze alleen maar in haar valies kreeg omdat ze drie vierden van haar kleren achtergelaten heeft, en waar ik één stuk stof uit mocht kiezen (prachtige stof by the way, en als ik wil mag ik de mand hebben ook);
  • houten sleutelhangers met de naam erin gekerfd voor papa, broer en zichzelf;
  • houten armbanden voor mama, mij en zichzelf;
  • een aantal mooie schilderijtjes op doek (eentje voor thuis, drie voor op haar kot, eentje voor mij, en misschien nog, kweetniet);
  • een stel houten lepels en kammen en zo;
  • een gigantisch bao-spel met zaden (supercool, dat ga ik nog veel spelen);
  • een houten stempel met haar naam en een tekening erin gekerfd, die ze voor haar verjaardag kreeg van de twee andere meisjes;
  • misschien nog een paar dingen die ik mij niet herinner.

  En daar stond ik met mijn schamel duimpianootje dat ik voor haar verjaardag meegebracht had uit Frankrijk Ze was er wel heel blij mee.

• ‘k Heb nog niet veel plannen gemaakt voor de na-herexamense periode, maar dat komt wel. Tot nu toe ga ik shoppen met Steffi, mijn kotfiets verven (waarschijnlijk ook met Steffi), misschien nog eens shoppen met Julie (shoppen kun je nooit genoeg doen), zaterdagavond heb ik afgesproken met vriendinnen en ik zie Tom waarschijnlijk ook nog wel. Natuurlijk. Haja, en het nieuw kot gaan inrichten. En een nieuwe gsm kopen, als ik eindelijk een winkel vind die ze binnen heeft. En elke morgen om kwart na zes wakkerschieten als zus de kamer komt binnengestormd na haar nachtshift, verdikkedorie.