Je hebt het misschien al gezien, deze ludieke versie van de marshmallow-test, door Iglo. Met z’n drie troeven (een wetenschappelijke test gecombineerd met lekker eten en schattige kindertjes) vind ik het best een sympathiek concept. Aangezien ik zelf nog geen kindjes heb (stel u voor zeg) en mijn lief het waarschijnlijk niet echt zou appreciëren als ik hem als proefkonijn zou gebruiken, kan ik zelf geen filmpje bijdragen, dus krijgt u van mij het origineel:

Er is natuurlijk ook een wedstrijd aan verbonden: upload je eigen filmpje en maak zo kans op een jaar Iglo eetplezier (twv €500).

Tot slot nog een foto van fish sticks. Voor het geval u even vergeten was hoe die eruit zien, en ook wel om rap nog eens te stoefen met mijn (hum) kookkunsten.

Wat orde en netheid betreft, zit ik vreemd in elkaar. Ik heb (véél) momenten waarop ik me thuisvoel in chaos en rommel, maar af en toe krijg ik er ineens genoeg van en moet alles opgeruimd en gekuist worden. Zo’n bui had ik gisteren op kot, dus moesten mijn kamer, de afwas en de frigo eraan geloven. Kamer leeggehaald, stof afgenomen, gestofzuigd, lavabo gekuist, en alle rommel opgeruimd en zo. Dan de afwas, die er al sinds 2 maart stond, jaha. Dat weet ik omdat ik spulletjes herkende die ik hiervoor gebruikt heb (en vlak daarvoor heb ik de afwas gedaan, herinner ik me).

En ten slotte dus de frigo. Nu moet je weten dat mijn mama dikwijls extra eten kookt en dat dan invriest, zodat wij het kunnen meenemen op kot. Meestal eet ik die maaltijden smakelijk op maar af en toe blijft er één vergeten in de koelkast staan. Dat is zonde, want mijn mama kan héél lekker koken. Maar ach, ze zijn nu toch bedorven, en ik moet er toch wat mee, dus heb ik er foto’s van genomen zodat ik die met jullie kan delen! Enjoy!

Lees verder »

Verdikke toch. Den Delhaize gaat hier om half zeven toe dus sprong ik om tien voor zes op mijn fietsje om boodschappen te gaan doen, zo vlak na de vakantie heb ik immers bijna niets in huis (behalve diepvriesmaaltijden en drank). Aan de kassa gekomen bemerkte ik dat ik mijn portefeuille vergeten was, dus vroeg ik of ik het mandje even aan de kant mocht zetten en om mijn portefeuille gaan. Dat mocht, en den Delhaize is hier dus werkelijk vlak om de hoek dus dacht ik, dat haal ik nog wel (het was toen twintig na zes). Alleen, het lag nogal glad wegens aangevroren sneeuw en dergelijke dus ik moet er blijkbaar net iets langer over gedaan hebben dan anders, want toen ik terugkwam hadden ze de kassa’s al afgesloten. Niks aan te doen dus, morgen teruggaan.

Maar, als ik blok heb ik voedsel nodig, en dan bedoel ik ander voedsel dan de spaghetti die ik al op had. Chips, chocolade, snoep, koekjes, kortom, écht voedsel dus. Ik keerde het hele huis ondersteboven en alles dat ik vond was Minute Soup en een pot half bevroren Nutella (stond in de keukenkast). Zelfs mijn cornflakes was op!

Nu zit ik hier dus met een vork brokjes Nutella te eten … Bij gebrek aan beter, maar eigenlijk is dat zo slecht nog niet hoor!

Gek, je gaat twee weken op reis naar de andere kant van de wereld en waar snak je naar als je terug thuis komt? Chocostuutjes! Hemelse Belgische chocostuutjes. Andere dingen ook natuurlijk, ik ben zo blij om terug met al dat lekker eten verenigd te zijn. Ik trek de koelkast open en kan niet beslissen wat ik eerst ga eten, het is allemaal zo heerlijk Belgisch. Ahh.

En ook nog: mijn spijsverteringsstelsel is klaarblijkelijk niet zo gesteld op Oosters voedsel. Het heeft twee weken lang braaf zijn werk gedaan maar daarna was de maat vol en werd ik ziek. Niet zo heel ziek, één avond bedrust en dat was het, maar sindsdien loop ik wel al dagenlang elk kwartier naar het toilet en dat begin ik nu een kléin beetje beu te worden. Ik loop te rammelen als een kapotte vaatwasmachine, het kan best gênant zijn. Ik vermager er ook van en moet superveel drinken om niet uit te drogen, en ik heb ook heel de dag lang buikpijn in golven, dus fijn is het zeker niet. Maar ik neem het er met veel plezier bij, samen met het muggebetenslagveld op mijn benen

Een eindje geleden vulde ik een enquête in over blogs en blogpersoonlijkheden. Deelname aan een experiment rond gesponsorde blogposts was optioneel, dus de nieuwsgierigheid in mij kreeg de bovenhand en ik stemde toe deel te nemen.

Deelnemers werden willekeurig ingedeeld in een commerciële en niet-commeriële groep, ik in de eerste. De opdracht luidde: eet een Quick ’n Toast of Suprême Pepper in de Quick en zeg wat je ervan vindt.

Alles voor de wetenschap, nietwaar, dus we trokken naar de Quick. Nu is het absoluut mijn gewoonte niet om in de Quick te eten (ik ben een McDonalds persoon), en al zeker niet om hamburgers te eten (ik eet slaatjes en frietjes en ijsjes en zo). Maar ik besloot om het toch eens te proberen, wie weet lustte ik het wel.

Ik nam een Quick ’n Toast, hij de Suprême Pepper, en dan wisselden we om. Om het kort te houden: ik hou niet van peper dus de Suprême Pepper was mijn ding niet, de Quick ‘n Toast kon mij wel bekoren maar het vlees vond ik niet zo lekker (te biefstukachtig). Ik vond de frietjes eigenlijk veel lekkerder, daarvoor zou ik nog wel eens terug durven gaan.

Tot zover deze boodschap van algemeen commercieel nut.

This blog post is an experiment by uMarket.it

Eigenlijk is het een simpel pastaslaatje, maar dan is het geen alliteratie meer hé.

Ingrediënten

• Een klein tomaatje
• Een klein blikje fruitsla
• Een half blikje tonijn
• Gekookte (duh) pasta
• Room

Bereidingswijze

1. Kap alles samen, roer en dien op. Voil? !

Ik zei toch dat het een simpel slaatje was

Of ook wel “Koken met Greet: hoe het niet moet”.

Miracoli ? la Murphy, dat betekent eigenlijk Kantonese “Express” rijst van Uncle Ben’s (dat spul is niet te vreten) en lauwe Royco Minute Soup. Dat heb ik vanavond klaargemaakt en dat ging zo.

Een rustige avond op mijn nieuw kot, ik ga eens koken, dacht ik. Miracoli, want verder dan pasta koken en saus uit het zakje gaat koken voor mij (meestal) niet. Zo gezegd, zo gedaan, houdbaarheidsdatum gecheckt en zo. Die was in orde maar dat was verder het enige dat in orde was.

Het knopje om het gas in brand te steken werkte niet en ik vond nergens een aansteker, lucifers, een magnesiumstick of wat dan ook. Pot met water in de microgolf gestoken. Het water werd warm, dat wel, maar verder begonnen er ook blauwe vonken (kun je geloven dat mijn gefrustreerde geest net vlauwe bonken getypt heeft, ja werkelijk waar, als je het niet gelooft zal ik het anders nog eens typen: vlauwe bonken!!) uit de ijzeren pot begonnen te slaan. Ola Pola, zei Greet, ijzeren potten mogen vast niet in de microgolf. Nee hé.

De waterkoker dan. Die heeft het water dat ik erin goot inderdaad gekookt, maar daar houdt het bij op. Het is een waterkoker, geen waterkoker-en-waterwarmhouder. Ik had er de pasta nog niet ingegooid dus moest ik wachten tot het water nog eens zou willen koken aubdankuwel. Dat wou maar niet gebeuren want het koppige ding wou eerst hélemaal weer afkoelen voor hij terug in gang wou schieten. Even gewacht, de pasta erin gesmeten (god weet waarom), nog tien minuten gewacht, en dan maar het hele zooitje weggekapt.

Probeer maar eens halfgare pasta uit een waterkoker te krijgen. Niet evident.

Terwijl het water in de microgolf stond merkte ik trouwens dat het zakje tomatenpuree gelekt had en dat ik dat dus mocht wegsmijten. Gelukkig had ik nog een andere doos Miracoli staan en ging ik daarvan de tomatenpuree halen op mijn kamer (lichtpuntje: twéé zakjes kaas! Yay) en in mijn haast viel ik bijna van de trap. Daarop pakte ik de hete pot vast zonder pottenlappen en daarna liet ik nog een vork vallen en zo. The usual.

Ik heb nog geen boodschappen kunnen doen dus had ik verder niks anders in huis dat in een microgolfoven klaar te maken is dan Uncle Ben’s Express rijst en Royco Minute Soup. De rijst stond al een hele tijd op mijn (vorig) kot te staan en dat spul smaakt sowieso al niet geweldig (en ik moest nog eens om een schaar lopen ook omdat het zakje een halve centimeter te hoog was voor de inimini microgolf), en de soep was lauw omdat ik de nieuwe microgolf nog niet goed ken en eens het water heet is kun je er je vingers niet meer insteken om te voelen eh.

Ik heb honger. Zucht.