Vorige zaterdag was het zover: pretparkdag! Met de Ticket Card in onze handen en het Pretpark Survival Kit op onze rug trokken Karel en ik naar het verre, verre Herentals. Het was die dag bijzonder heet (het moet daar 30°C geworden zijn), dus moest er al snel gesmoet worden. Bij Karel ziet dat er heel normaal uit, ik doe dat iets minder eh … elegant.
Om de één of andere verdachte, mysterieuze reden was het in Bobbejaanland bijzonder rustig, dus hebben we nergens langer dan 10 minuten moeten aanschuiven. Links presenteer ik u de wachtrij bij één van de meest populaire attracties, de Typhoon, bestaande uit welgeteld 4 mensen. In het midden sta ik te overwegen of ik op de Dream Catcher zou durven, en rechts poseer ik met het allerschattigst rode rugzakje voor de Typhoon.
Uiteindelijk heeft Karel mij kunnen overtuigen om de Dream Catcher te proberen, en dit is wat het met mijn haar deed (ondanks de liters pretparkbestendige haarlak):
Dikke fun! Omdat er zo weinig wachtrijen waren, hebben we zo ongeveer elke attractie minstens één keer gedaan. Ook de saaie dus, en als Karel zich verveelt in gezapig ronddobberende bootjes, durft hij al eens zijn tong uit te steken.
Ook het reuzenrad konden we niet overslaan, en omdat ik een beetje hoogtevrezend ben en dus niet al te goed in het rond durfde te kijken namen we daar vooral foto’s van onszelf. Een mooie achtergrond geeft het alleszins wel, niet?
Ik heb toen ook voor het eerst iets ontdekt waar Karel bang van is — ‘t is te zeggen, waar hij zich niet bij op zijn gemak voelt. Hij beweert met stelligheid dat hij uren aan een stuk op een roller coaster zou kunnen zitten, terwijl hij pizza aan het eten is, terwijl hij een film aan het bekijken is.
… Uhu.
We zullen nooit weten of daar iets van aan is, maar vast staat wel dat je hem geen twee keer na elkaar in die vliegende stoeltjes krijgt. Op de foto zijn we nog niet vertrokken en is er dus nog niets aan de hand, maar dat was achteraf wel anders. 
In een pretpark mag je vettigheid eten, dus lieten we ons ‘s middags eens goed gaan. Pizza voor Karel, pasta voor mij, en terwijl we toch bezig waren, nog een grote beker Cola erbij. Yum! (Mocht je het je afvragen, wat je hier ziet is niet Karels yum-pizza-gezicht, maar wat het dan wel is, ik zou het niet weten!)
Er was ook een nieuwe attractie, de Dizz, die blijkbaar die avond pas officieel geopend werd. Het was de enige attractie waar je een half uurtje voor moest wachten, en daar hadden we niet echt zin in, omdat de Dizz onder de categorie Attracties Waar Greet Niet In Gaat* valt en we dan dus meer dan een half uur alleen zouden zijn. Maar de ingang zag er wel hip uit, dus nam ik er toch maar een foto van.
*te weten: alles dat achteruit gaat, rond draait, ondersteboven gaat, snel naar beneden valt of een combinatie daarvan.
Zonder enige aanwijsbare reden ben ik twee keer van de glijbaan gegaan, je weet wel, op een matje. Het is geen ongelofelijk bijzondere attractie of zo, maar we waren toch bezig met ze systematisch af te lopen, dus hoppa. Dit is Karels verdienstelijke doch weinig succesvolle poging om mijn glijbaanactie op foto vast te leggen:
Naarmate de dag vorderde raakte mijn lontje langzaam op, door al dat excitement en het warme weer. Dus namen we wat tijd om m’n batterijtjes op te laden, aan de hand van een ritje op de monorail, met een sapje.
Aan het eind van de dag hadden we allebei nog net genoeg energie om naar een 4D-filmpje te gaan kijken. In de wachtrij was het er wel een beetje aan te zien:
Moe maar voldaan keerden we terug naar Gent, na een tussenstop in de plaatselijke GB en een picnicpauze in de auto. En dat we goed geslapen hebben die nacht, amai! Het was een fantastische dag waar ik nog heel de examenperiode aan terug kan denken. Nog eens een dikke dankjewel aan Appelsientje!
.
Ik liet terloops vallen dat ik ook geopereerd moet worden aan mijn wijsheidstanden, dus toen zei de dokter dat hij die twee operaties wel op hetzelfde moment zou regelen zodat ik maar één keer verdoofd moet worden. Fijn zo, ik moet niet hebben van ziekenhuizen en bloed trekken en rare ziekenhuispyama’s en in een bed vervoerd worden terwijl je zelf nog perfect kunt lopen en zo.
