Pimpajoentje.be

Heel, heel lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was (ergens in het vijfde middelbaar), deed ik voor de eerste keer mee aan Kunstbende. Ik deed mee aan de categorie Nieuwe media en maakte daarvoor een website. Ik zou beter meegedaan hebben aan Txt, alhoewel, daarvoor mocht je tekst niet zolang zijn. Afijn. Ik maakte dus een blog, genaamd 60 Boterhammen. 60 dagen lang zou ik elke dag een hele “boterham” schrijven, en elke dag zou ik er ook iets extra bijsteken, als “beleg”. Een foto, een geluidsfragmentje, een gedichtje, of nog iets anders. (Zo was het beleg bij deze boterham een scan van het polsbandje van de fuif.)

Zoals ik al zei is onze computer vorige zomer gecrasht en ben ik daar dus alles van kwijt, maar Steffi stuurde mij de boterham van 25 februari 2005 die ze om de één of andere reden bewaard had, en ik vond hem zo hilarisch dat ik je deze fragmenten niet wou onthouden:

Greet maakt zich klaar om naar een fuif te gaan:

“Ik moest de broek die ik wilde aandoen wel nog strijken, en ik had geen tijd om te vragen of ik Liens topje aan mocht doen (ze was nog in Leuven en ik vond haar nieuwe gsm-nummer niet) maar dat deed ik gewoon en toen was ik dus klaar. Ik bedoel, ik heb ook eerst nog gedoucht en andere oorbellen aangedaan en zo, maar verder niet veel tralala. Geen make-up voor mij!”

My god, wat was ik naïef en kinderlijk.

Greet zoekt vervoer om naar een fuif te gaan:

“Toen was er nog het probleem van het vervoer. Papa wou mij wel brengen maar dan moest ik vervoer terug vinden, ofwel wou hij mij halen maar dan moest ik vervoer door vinden. Ik dus bellen naar Ella of ze naar Moondance (zo heet het) ging. Niet dus. Dan heb ik maar de computer aangelegd, omdat ik geen zin had een uur te staan bellen naar iedereen. Ik probeerde met Steffi een oplossing te zoeken maar vond er niet meteen één. Zij belde naar Femke, maar die nam niet op, en toen heb ik nog naar Hanne gebeld maar die nam ook niet op. Toen heb het er maar op gewaagd en heb ik Adriaan gebeld. Ik sprak een bericht in op zijn voicemail (go Greet!) of hij eens wou terugbellen. Ik vertelde Steffi dat hij niet opnam en ze gaf me het nummer van zijn vaste telefoon, waar ik dan ook naar gebeld heb. Adriaan nam op en ik vroeg hem dus of ik mee mocht; dat mocht, alleen was het probleem dat hij eerst naar Sofie thuis ging, met hun bende vrienden. Ik wou ten eerste niet vervelend zijn en daar staan draaien, en ten tweede zou ik mij ook niet op mijn gemak voelen dus zei ik dat ik naar een andere oplossing zou zoeken. Hij zei dat ik sowieso mee mocht als ik geen ander vervoer vond, en dat ik maar wat moest laten weten. Daarna ging ik weer op MSN, om nog wat rond te vragen, en Steffi zei dat ik nog naar Femke kon bellen. Dat deed ik, en het was direct in orde. Ze wist trouwens al dat ik dat ging vragen omdat Steffi net gebeld had. Daarna belde ik dus terug naar Adriaan om het hem te vertellen en na al dat telefoneren was eindelijk alles in de sjakos.”

Waarom vertel ik dat nu weer allemaal? Gans die blogpost is dus zo gedetailleerd, eigenlijk wel stom maar eigenlijk ook wel goed: nu herinner ik mij die avond weer helemaal tot in de details.
En ook wel: lang leve de rijbewijzen.
En ook wel: toen wist ik nog niet hoe je sowieso moet schrijven, foei mij.

Greet springt van de hak op de tak:

“Vanuit de verte zag ik Adriaan, en dat hij gel in zijn haar had gedaan. Ik heb al gezegd dat hij niet echt een wondermooie jongen is maar wel veel mooier met gel in zijn haar, en die avond was hij nog sneller dan anders. Ik probeerde om niet te veel naar hem te kijken maar dat lukte natuurlijk niet. Steffi probeerde om mij van haar mazoutje te laten drinken maar dat lukte natuurlijk ook niet. Ik ben nogal tegen alcohol, of tenminste tegen te veel alcohol. En zeker tegen bier want het smaakt walgelijk.”

Whaha, kalverliefde. (Maar bier vind ik nog altijd walgelijk.)

Greet droomt verder over Adriaan:

“(…) normaal gezien heb ik er zo’n beetje een hekel aan maar Adriaan wil ik wel vijf keer op een avond tegenkomen, al was het maar voor het kusje! Normaal gezien doe je dan gewoon even je wangen tegen elkaar en geef je een kusje in de lucht, maar Adriaan geeft echt een kusje op je wang, in plaats van in de lucht. Je hebt er die daarvan zeggen, typisch Adriaan, maar ik vind het schattig.”

“Ik moet zeggen, Adriaan zien dansen is zo ongeveer te omschrijven als hilarisch. Hij kan namelijk helemaal niet dansen, hij heeft geen gevoel voor ritme. Maar dat vind ik niet erg, en je hoort me al aankomen, ik vind het schattig. Ik vind zowat alles aan Adriaan schattig, maar dat kun je me echt niet kwalijk nemen, hij is gewoon schattig. Meestal dan toch.”

“Mijn hoofd lag op zijn schouder en zijn hoofd tegen dat van mij. Ik voelde zijn buik tegen de mijne en zijn handen op mijn rug. Zijn haar kriebelde een beetje langs mijn wang. Ik herinner het mij nog heel precies, en ik zal het waarschijnlijk in geen jaren vergeten.”

Ik geloof dat ik een beetje geobsedeerd was of zo. Voor de duidelijkheid, ik vind Adriaan al lang niet meer schattig en ik was die slow al héél lang vergeten

Greet is verliefd tot over haar oren:

“(…) en omdat ik nog met mijn hoofd in de wolken was kon het mij niet schelen.”

“Daarna was ik zo moe dat ik in vijf minuten sliep, al zat mijn hoofd nog vol Adriaan.”

Als dat niet schattig is.

• Gisteren had ik Juridische Vorming. In totaal heb ik er ongeveer acht uur aan geleerd (waarvan anderhalf uur op de trein en bus). Ik had mij waarschijnlijk iets meer voorbereid gevoeld als ik er tien uur aan geleerd had, maar blijkbaar was het toch voldoende en waren mijn zwaluwen voor niks geweest. Het ging vlot en ik ben er zeker van dat ik erdoor ga zijn.
• Vanmorgen had ik Financiële Vorming, waar ik niet zo zwaluwachtig voor was als voor Juridische. Het was namelijk een dunnere en sneller te verwerken cursus (ongeveer zeven uur, waarvan weer anderhalf op de trein en bus). Het examen ging ook zeer vlot, op één oefening na. Die stond op een vierde van de punten en man, wat heb ik daarmee gefoefeld! Niettedoen. Nuja, of die oefening nu juist is of niet, geslaagd ben ik sowieso. Denk ik.
• Morgen het laatste loodje: Schetsen en Vormgeving. Voor Schetsen moet ik nu nog één A3-schets maken en morgen een schetstest van anderhalf uur ondergaan, voor Vormgeving nog een aantal voorstudies, indienen en ‘t is in de sjakos.
• Sinds vanmiddag is de zus terug van weggeweest. Ik herkende ze haast niet meer, ‘t is precies een Afrikaanse geworden. Ze ziet zo bruin als euh… welja, als iemand die zeven weken onder de Afrikaanse zon geleefd heeft, nietwaar. En haar haar is allemaal in kleine vlechtjes, en ‘t is zwart (dat is het altijd al geweest, maar dat versterkt het beeld nog meer). En ‘t is langer want er zit vals haar bij. Soit.
• Ze heeft een valies vol verhalen en souvenirs mee. Mama zegt dat haar oren tuten, en papa’s waarschijnlijk ook (zij zijn haar vanmiddag gaan ophalen terwijl ik examen deed), dus waarschijnlijk heeft ze meer verhalen dan souvenirs mee. Alhoewel.
  • een mand vol stukken stof, die ze alleen maar in haar valies kreeg omdat ze drie vierden van haar kleren achtergelaten heeft, en waar ik één stuk stof uit mocht kiezen (prachtige stof by the way, en als ik wil mag ik de mand hebben ook);
  • houten sleutelhangers met de naam erin gekerfd voor papa, broer en zichzelf;
  • houten armbanden voor mama, mij en zichzelf;
  • een aantal mooie schilderijtjes op doek (eentje voor thuis, drie voor op haar kot, eentje voor mij, en misschien nog, kweetniet);
  • een stel houten lepels en kammen en zo;
  • een gigantisch bao-spel met zaden (supercool, dat ga ik nog veel spelen);
  • een houten stempel met haar naam en een tekening erin gekerfd, die ze voor haar verjaardag kreeg van de twee andere meisjes;
  • misschien nog een paar dingen die ik mij niet herinner.

  En daar stond ik met mijn schamel duimpianootje dat ik voor haar verjaardag meegebracht had uit Frankrijk Ze was er wel heel blij mee.

• ‘k Heb nog niet veel plannen gemaakt voor de na-herexamense periode, maar dat komt wel. Tot nu toe ga ik shoppen met Steffi, mijn kotfiets verven (waarschijnlijk ook met Steffi), misschien nog eens shoppen met Julie (shoppen kun je nooit genoeg doen), zaterdagavond heb ik afgesproken met vriendinnen en ik zie Tom waarschijnlijk ook nog wel. Natuurlijk. Haja, en het nieuw kot gaan inrichten. En een nieuwe gsm kopen, als ik eindelijk een winkel vind die ze binnen heeft. En elke morgen om kwart na zes wakkerschieten als zus de kamer komt binnengestormd na haar nachtshift, verdikkedorie.

Changed my mind. Eerst nog even bloggen over de komende zomervakantie. Die neemt hoe langer hoe meer vorm aan, ze is al wat minder waziger dan hier. Even alle plannetjes op een rij:

• 20 juni: Zo rond een uur of tien ben ik klaar met het laatste examen en begint voor mij de vakantie, hoera!
• 28 of 29 juni: BBQ bij Elien. Denk ik.
• De andere dagen van die week: Slapen, bij Het Vriendje zijn, kotenjacht, en vooral: kamp voorbereiden.
• 1 – 7 juli: Klein Kamp.
• 8 of 9 – 23 of 24 juli: Op reis. Eerst naar Italië (ergens rond Firenze en Sienna en zo) en dan nog enkele dagen Engeland (ergens dicht bij de kust aan “onze” kant). Dat is toch tenminste hoe ik het zou willen, de ouders willen misschien in augustus pas naar Engeland maar dat vind ik geen goed plan.
• 28 juli – 5 augustus: Op reis met Het Vriendje! Naar Frankrijk, meer bepaald de Dordogne, nog meer bepaald een vakantiehuisje in ik-weet-niet-precies-welk-dorpje-of-stadje.
• Daarna: Slapen, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, misschien naar Juice Festival, maar vooral: kamp voorbereiden.
• 20 – 28 augustus: Groot Kamp. Tenzij het natuurlijk niet zo zal mogen zijn en dat ik van die afschuwelijke dinges, her-euh, herexamens ga moeten maken. Nietepiete Groot Kamp, dan.
• 29 augustus – ergens halfweg september: Total and utter freedom. (Behalve dat ik wel eens de was, de strijk, de afwas,… enz. ga moeten doen.) Weer slapen dus, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, bij Het Vriendje zijn, wellicht mijn nieuw kot inrichten, dat soort dinges.
• Zo, dat was het dan. Wat zeg je, je ziet nergens iets staan over werken? Sssshhhht! Niks zeggen! De ouders schijnen tot nu toe vergeten te zijn dat ik nog niet echt een job heb gevonden, en het schijnt hen ook nog niet opgevallen te zijn dat ik ook niet echt van plan ben daarnaar op zoek te gaan. Ten eerste heb ik geen zin in werken, ten tweede ben ik niet direct in financiële nood en ten derde zou ik toch geen job vinden, met de weinige en korte periodes die ik nog “vrij” heb.

Ziet er best wel leuk uit, vind ik. Maar dat is vakantie altijd é

Druk! Allez, nog net niet zo druk dat ik niet meer deftig kan uitslapen, maar wel druk genoeg. Gelukkig heb ik sinds woensdagavond gedaan met werken bij Briekeljong, dan moet ik ten minste niet meer op twee plaatsen tegelijk zijn en altijd wel iemand irriteren met mijn afwezigheid. Ik ben nu zelfs bijna in orde met alles waar ik eigenlijk dinsdag al mee moest in orde zijn, nog een detail of twee, drie.

Overmorgen vertrek ik op kamp. Op dit moment zie ik het nog niet zo heel erg veel zitten, hopelijk verandert dat dus nog. Eén ding dat ik alleszins wel al zie zitten: de werkgroepen van volgend jaar. Gisteravond na de vergadering mocht je als je wou al je voorkeur opgeven, en ik moest er niet lang over nadenken. Nog voor ze klaar was met de opsomming van alle werkgroepen zei ik al, Boekje en Website! Alletwee? Ja hoor! Waarom, vraag je? Dat zal ik je eens vertellen. Ten eerste kun je voor beide werkgroepen op je gemakje thuis of op kot werken, zonder het plobreem te hebben dat je moet afspreken met mensen en zo. Ten tweede is dat alletwee met de computer te doen, en ik doe natuurlijk niks liever dan hele dagen met de computer te zitten prutsen. Het is natuurlijk maar logisch dat ik voor werkgroep Website gekozen heb aangezien ik de website zelf gemaakt heb, en Website alleen zou precies maar een beetje weinig zijn dus heb ik er ook maar Boekje bij gedaan. Da’s nu trouwens al het derde jaar op rij dat ik Boekje doe, en het eerste officiële (maar eigenlijk tweede) jaar dat ik Website doe. Vorig jaar bestond dat namelijk nog niet.

Waar ik me ook op verheug is 1 september. Neen, niet de eerste schooldag, bijlange nog niet, ha! Wel de dag waarop Jasmien en Mieke hun verjaardagsfeestje geven. De volgende morgen moet ik alweer vroeg op (om acht uur, slik) om om negen uur present te zijn bij de KSJ (startdag), ‘s avonds gaan we als alles goed gaat met de KSJ naar de KSA-fuif van Lies haar oude KSA en als alles heel goed gaat blijven we daar slapen met een tentje (Lies ging eens informeren) want de volgende morgen kunnen we dan gezamenlijk terug Veurnewaarts gaan voor de startvergadering. Die begint deze keer eens niet om tien uur ‘s ochtends maar pas om half twaalf. Er staat ons een verrassing te wachten voor het middageten, ik ben eens benieuwd. ‘s Avonds heb ik dan nog eventjes tijd om de laatste hand te leggen aan mijn reeds gemaakte valies (of, mezelf kennende, om hem nog rap te beginnen maken) want de vierde vertrek ik dus op reis, joepiejee! Ik ga weer niet veel thuis zijn…

… werd gisteravond weer helemaal wakker. Het was maanden geleden dat ik uitgegaan was en dat voelde ik, maar ik zag het helemaal zitten en ik heb mij gesmeten, amai. Eerst op de kermis, alwaar we zeer veel bekenden tegengekomen zijn. Ik was een beetje misselijk door de combinatie ijsje – botsauto’s, maar dat heeft niet zo lang geduurd en verder heb ik mij goed geamuseerd. Toen de fuif zelf; eerst dacht ik, o jee, dit wordt een fiasco! De zaal was nog niet half vol en de muziek was hoofdzakelijk techno (jakkiebah). Gelukkig lieten wij ons er niet van weerhouden om ons toch te amuseren en te doen waar we zin in hadden. De muziek werd beter naargelang de avond vorderde en de zaal raakte wat gevulder, dus alles kwam op zijn pootjes terecht. Er was een plobreempje met Elien, wiens jas gepikt was met alles er nog in, maar afgezien daarvan was alles aan de avond positief, vond ik. Zij (wegens fietssleutel kwijt en dus geen vervoer naar huis) en nog twee andere meisjes bleven bij mij thuis slapen, en aangezien de ouders nog altijd niet thuis zijn van weggeweest was dat geen plobreem en moesten we ook niet zo stil zijn en zo. Dat zijn we ook helemaal niet geweest, in het begin deden we nog moeite maar daarna… Zo hebben we dus liggen babbelen en onnozel doen tot eh, ongeveer half acht. De zon kwam al onder de deur schijnen… Tiens, waar hebben we dat nog gehoord?! Ik ben nu dus echt dood- en doodmoe maar het was het zeker waard.

O ja, zus is thuisgekomen van drie weken Bosnië. Ze heeft het goed gesteld, blijkbaar. Vanmiddag heeft ze gekookt (welja, poging tot, al was het best te eten) en nu is ze taart aan het maken, geloof ik. Jammie.