(Of liever, wat Karel geschoten heeft, vooral )

‘t Is Mario!

Compleet met Nintendoticketje in zijn poep:

Hip, nee? Een aandenkentje aan een geweldig avondje Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter. Voor herhaling vatbaar, me dunkt!

Het sneeuwt nu al wat, vier dagen? Vijf misschien? Even lang ligt het dus al spekglad, en drie van die dagen liep ik op hoge hakken rond, en toen heb ik zo’n vier keer naar een bus of trein moeten lopen (echt lopen dus), en één van die keren had ik nog wel een loodzware trekrugzak op m’n rug en een boekentas op m’n buik (met laptop en cursussen en schoenen en ingevroren eten en al die dingen), en waar wil ik naartoe vraag je je af? Dat ik nog geen enkele keer op mijn kont gevallen ben! En ik ben nog zo lomp! Goed hé

Ah ja, dat dus, en dat ik 1. mijn blogmicrobe teruggevonden* heb en 2. mijn examen van vandaag ook alweer goed gemaakt heb en vol goesting ga beginnen aan het volgende vak! Ahja en dat ik 3. de foto hiernaast met m’n gsm genomen heb, dat ook nog

*Ik was er een beetje van vervreemd, ik begon me ook steeds meer af te vragen wat mensen van mijn schrijfsels zouden vinden, maar nu is mijn blog weer van mij en schrijf ik terug zoals ik dat in het begin deed: voor mezelf en lekker impulsief! Nah

Zo!

PS nog een vraagje aan mijn lieve lezers … Naar een feestje gaan met mensen die je niet kent in een stad waar je nog nooit geweest bent (Delft dus eh ja zelfs in een land waar ik al jaren niet meer geweest ben), doen of niet doen? Ik twijfel nog steeds, haha!

Vrijdag

• Lapaz: Niet veel van gezien, niet zo interessant.
• Zeker weten: Plezant, dansbaar, leuke muziek.
• VII keer: Een leuke openingsact, maar door slechte afstelling van het geluid ving ik van de meeste dialogen niet veel op. De rode draad en/of de clou van het verhaal was mij ook niet geheel duidelijk.
• Yevgueni: Mijn Ontdekking Van Het Jaar! Echt waar. Ik kende hun muziek bijna niet maar na dit optreden was ik echt volledig verkocht. En wat een ambiance ook, na vijf seconden (letterlijk) zat de sfeer er al helemaal in.
• Bart Peeters: Een grote teleurstelling. Ik had hem al eens live gezien en dat kon ik wel smaken, maar hoe hij er nu aan begon, nee, dat zat helemaal fout. Enkele sympathieke jongens en meisjes stonden het dansje aan te leren dat zondag voor een recordpoging uitgevoerd zou worden. Ze hadden net alle pasjes overlopen en zeiden “en nu gaan we dat eens met muziek doen”, toen meneer Peeters ineens op het podium verscheen (dat liedje was nog geen drie seconden bezig) en erdoorheen begon te spelen. Erdoorheen, jawel. En voor hij begon te zingen zei hij nog zoiets als “er staan hier nog een paar mensen verkeerd geparkeerd, chiroleiders of zoiets, maar daar gaan we snel iets aan doen” en daarmee moesten de vriendelijke jongens en meisjes van de recordpoging dan maar afdruipen. Neen, ik moet er niet meer van weten, van meneer Peeters.

Zaterdag

• De Mens: Ze waren wel oké. Niet super in het begin, daarna iets beter, maar toch niet echt mijn ding. Te veel lawaai. (Ik word oud.)
• Vive la Fête: Ook niet echt mijn genre, en ik snapte niet waarom dat blond geval zich vrijwillig zo belachelijk stond te maken (en wat ze aanhad, tss). Maar verder wel dansbaar dus ach ja.
• Trippelfuif: Wat een feesje! Lang geleden dat ik mij nog zo gesmeten heb. In feite kan ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat ik mij nog nooit zo gesmeten heb. Lang geleden ook dat ik zo vlot in slaap gevallen heb en daarna als een roosje geslapen heb, ondanks een kat die zich ab-so-luut op mij te slapen wou leggen terwijl er nog zoveel plekjes over waren.

Zondag

• De Hopduvelstoet: Een fotoverslag volgt. Wel wil ik alvast dit kwijt (en nu goed opletten allemaal): stomme meneren met grotere lenzen dan ik, of zelfs met twee body’s, oooeeehh, echt stoer hoor, en ja zo’n machien stelt je automatisch boven het plebs en geeft je dus de toestemming om ieders zicht te ontnemen omdat je o-zo-belangrijk bent met je o-zo-groot fototoestel (om ter grootst eh en met de kitlens viel ik zelfs al buiten competitie of zo), GRRR, ik? kan daar NIET NIET NIET tegen! *insert krachtige vloek*
• Aedo: Een beetje teleurstellend na de vorige keer, wel was het publiek beter. Er werd gedanst, en ik heb mij ook aan een pasje of twee gewaagd maar ik bakte er niks van dus bleef ik maar wijselijk aan de kant teneinde geen onnodige kwetsuren te veroorzaken. Ik ben moe, vandaar de belachelijk lange en onzinnige zinsconstructies – excuus.
• Slotspektakel + hopduvelverbranding + vuurwerk: Een tof ineengestoken, kort maar krachtig slotspektakel. Het vuurwerk was fijn en de duivelverbranding was best wel indrukwekkend. Alleszins het grootste vuur (en ook wel het snelste, vanwege al dat stro) dat ik al live gezien heb.
• The Expendables: Niks bijzonders wederom, het dertiende covergroepje in het dozijn. Sofie van Moll is een toffe maar ik ben geen fan van haar zangkunsten (en ook niet van het kleedje dat ze aanhad, hoewel haar haar wel superschattig was).

Zo heb ik eens wat nader kennisgemaakt met Asse zie. Dat is toch iets, zo een traditie die nog leeft onder de mensen. En feesten dat die Assenaren kunnen, niettedoen!

En nu ga ik drie dagen slapen. Leve dat hoger onderwijs dat pas halverwege september begint en ocharme de werkmensen voor wie het morgen keihard maandag is!

Gisteravond stond “Aanrijding in Moscou” (op een groot scherm op het Ledebergplein, weetwel) op de planning, kwestie van onze zinnen even te verzetten van het blokken. Ik had kunnen weten dat ik het na vijf minuten al een beetje op mijn heupen zou krijgen: overal rond ons praatten de mensen, passeerden de mensen langs en voor en achter je, niemand ging zitten, en ik verstond de film niet goed wegens nogal stillekes en geen ondertiteling. Bon, de rest van ons gezelschap dacht er gelukkig net zo over dus zijn we die film gewoon gaan huren in de videotheek. Nah.

Na op avontuurlijke wijze naar Annelies’ kot (en langs de videotheek en de nachtwinkel) gereden te zijn installeerden we ons voor de laptop, en nog voor de film eraan te pas kwam begonnen we al met de hilarische YouTube-filmpjes en het bouwen van een feesje. Nog tot na drie uur hebben we ons daarmee geamuseerd, en gelachen dat ik heb, mijn buik doet er nog pijn van!

Gisteravond heb ik mij geamuseerd, maar geamuseerd, echt Heerlijk fout en nostalgisch optreden van Get Ready! (the crowd went wild), voorafgegaan door Kawada (al eens live gehoord en CD toen gekocht) en gevolgd door Buscemi (nog niet eerder gehoord, I like). Dat alles dus op het Hooghuisfestival ter ere van de jaarmarkt in Wemmel.

Geweldig ook dat het publiek gezellig klein was, zo stonden we mooi vooraan (zoals je ziet) en was er geen gevaar op boezem-/voetenpletterij, en het bier-in-je-haar-risico was ook redelijk verwaarloosbaar. Zo moet dat zijn!

Waren nog aanwezig: Wapiwapi, Sexy Boy Whacker, en Ntone. Een dikke foej aan Marnik, die het zogezegd vergeten was!

Soms doe ik wel eens rare dingen. Meegaan met een groepje bloggers om een film te gaan bekijken die ik anders nooitvanzelevens zou zien is daar één van

Het plan was om frietjes te eten, dus ik opperde voorzichtig, McDonalds (we stonden ernaast)? Maar het werd een frietkot een eindje verder weg, dus door de regen en de plassen gingen we daarheen. Alleen, het frietkot bleek gesloten, dus vonden we er dan maar niet beter op dan via nog een ommeweg terug naar de Korenmarkt te gaan om, jawel, frietjes te gaan eten in de McDonalds.

Geen maïs gepopcornd met onze gsms, helaas, omdat iemand de maïs vergeten was

De film zelf viel goed mee, ‘k heb af en toe eens goed gelachen, tussen de momenten dat ik in mijn zetel weggedoken zat met mijn vingers in mijn oren

Oh ja, er zouden kunnen verhalen de ronde doen over een glas dat gebroken werd in een café of zo. Luister er niet naar, ‘t zijn allemaal leugens, hersenspinsels!

Heel, heel lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was (ergens in het vijfde middelbaar), deed ik voor de eerste keer mee aan Kunstbende. Ik deed mee aan de categorie Nieuwe media en maakte daarvoor een website. Ik zou beter meegedaan hebben aan Txt, alhoewel, daarvoor mocht je tekst niet zolang zijn. Afijn. Ik maakte dus een blog, genaamd 60 Boterhammen. 60 dagen lang zou ik elke dag een hele “boterham” schrijven, en elke dag zou ik er ook iets extra bijsteken, als “beleg”. Een foto, een geluidsfragmentje, een gedichtje, of nog iets anders. (Zo was het beleg bij deze boterham een scan van het polsbandje van de fuif.)

Zoals ik al zei is onze computer vorige zomer gecrasht en ben ik daar dus alles van kwijt, maar Steffi stuurde mij de boterham van 25 februari 2005 die ze om de één of andere reden bewaard had, en ik vond hem zo hilarisch dat ik je deze fragmenten niet wou onthouden:

Greet maakt zich klaar om naar een fuif te gaan:

“Ik moest de broek die ik wilde aandoen wel nog strijken, en ik had geen tijd om te vragen of ik Liens topje aan mocht doen (ze was nog in Leuven en ik vond haar nieuwe gsm-nummer niet) maar dat deed ik gewoon en toen was ik dus klaar. Ik bedoel, ik heb ook eerst nog gedoucht en andere oorbellen aangedaan en zo, maar verder niet veel tralala. Geen make-up voor mij!”

My god, wat was ik naïef en kinderlijk.

Greet zoekt vervoer om naar een fuif te gaan:

“Toen was er nog het probleem van het vervoer. Papa wou mij wel brengen maar dan moest ik vervoer terug vinden, ofwel wou hij mij halen maar dan moest ik vervoer door vinden. Ik dus bellen naar Ella of ze naar Moondance (zo heet het) ging. Niet dus. Dan heb ik maar de computer aangelegd, omdat ik geen zin had een uur te staan bellen naar iedereen. Ik probeerde met Steffi een oplossing te zoeken maar vond er niet meteen één. Zij belde naar Femke, maar die nam niet op, en toen heb ik nog naar Hanne gebeld maar die nam ook niet op. Toen heb het er maar op gewaagd en heb ik Adriaan gebeld. Ik sprak een bericht in op zijn voicemail (go Greet!) of hij eens wou terugbellen. Ik vertelde Steffi dat hij niet opnam en ze gaf me het nummer van zijn vaste telefoon, waar ik dan ook naar gebeld heb. Adriaan nam op en ik vroeg hem dus of ik mee mocht; dat mocht, alleen was het probleem dat hij eerst naar Sofie thuis ging, met hun bende vrienden. Ik wou ten eerste niet vervelend zijn en daar staan draaien, en ten tweede zou ik mij ook niet op mijn gemak voelen dus zei ik dat ik naar een andere oplossing zou zoeken. Hij zei dat ik sowieso mee mocht als ik geen ander vervoer vond, en dat ik maar wat moest laten weten. Daarna ging ik weer op MSN, om nog wat rond te vragen, en Steffi zei dat ik nog naar Femke kon bellen. Dat deed ik, en het was direct in orde. Ze wist trouwens al dat ik dat ging vragen omdat Steffi net gebeld had. Daarna belde ik dus terug naar Adriaan om het hem te vertellen en na al dat telefoneren was eindelijk alles in de sjakos.”

Waarom vertel ik dat nu weer allemaal? Gans die blogpost is dus zo gedetailleerd, eigenlijk wel stom maar eigenlijk ook wel goed: nu herinner ik mij die avond weer helemaal tot in de details.
En ook wel: lang leve de rijbewijzen.
En ook wel: toen wist ik nog niet hoe je sowieso moet schrijven, foei mij.

Greet springt van de hak op de tak:

“Vanuit de verte zag ik Adriaan, en dat hij gel in zijn haar had gedaan. Ik heb al gezegd dat hij niet echt een wondermooie jongen is maar wel veel mooier met gel in zijn haar, en die avond was hij nog sneller dan anders. Ik probeerde om niet te veel naar hem te kijken maar dat lukte natuurlijk niet. Steffi probeerde om mij van haar mazoutje te laten drinken maar dat lukte natuurlijk ook niet. Ik ben nogal tegen alcohol, of tenminste tegen te veel alcohol. En zeker tegen bier want het smaakt walgelijk.”

Whaha, kalverliefde. (Maar bier vind ik nog altijd walgelijk.)

Greet droomt verder over Adriaan:

“(…) normaal gezien heb ik er zo’n beetje een hekel aan maar Adriaan wil ik wel vijf keer op een avond tegenkomen, al was het maar voor het kusje! Normaal gezien doe je dan gewoon even je wangen tegen elkaar en geef je een kusje in de lucht, maar Adriaan geeft echt een kusje op je wang, in plaats van in de lucht. Je hebt er die daarvan zeggen, typisch Adriaan, maar ik vind het schattig.”

“Ik moet zeggen, Adriaan zien dansen is zo ongeveer te omschrijven als hilarisch. Hij kan namelijk helemaal niet dansen, hij heeft geen gevoel voor ritme. Maar dat vind ik niet erg, en je hoort me al aankomen, ik vind het schattig. Ik vind zowat alles aan Adriaan schattig, maar dat kun je me echt niet kwalijk nemen, hij is gewoon schattig. Meestal dan toch.”

“Mijn hoofd lag op zijn schouder en zijn hoofd tegen dat van mij. Ik voelde zijn buik tegen de mijne en zijn handen op mijn rug. Zijn haar kriebelde een beetje langs mijn wang. Ik herinner het mij nog heel precies, en ik zal het waarschijnlijk in geen jaren vergeten.”

Ik geloof dat ik een beetje geobsedeerd was of zo. Voor de duidelijkheid, ik vind Adriaan al lang niet meer schattig en ik was die slow al héél lang vergeten

Greet is verliefd tot over haar oren:

“(…) en omdat ik nog met mijn hoofd in de wolken was kon het mij niet schelen.”

“Daarna was ik zo moe dat ik in vijf minuten sliep, al zat mijn hoofd nog vol Adriaan.”

Als dat niet schattig is.