Pimpajoentje.be

We hebben sinds we op dit appartementje wonen een TV met aansluiting en al, maar eigenlijk kijken we daar niet zo vaak naar, en al zeker niet “met voorbedachten rade”. Die aansluiting zit trouwens inbegrepen in onze huurprijs, anders hadden we dat wel zo gelaten.

Wat we allebei wel doen, en dan vooral ikzelf, is series kijken, op ons eigen tempo. Ik ben ondertussen met zodanig veel series bezig dat ik ze heb moeten oplijsten, zodat ik kan bijhouden aan welke aflevering ik zit. Dus dacht ik, laat ik dat lijstje eens met jullie delen (in willekeurige volgorde). Als jullie nog leuke series weten die in dat lijstje zouden moeten staan, laat maar horen!

Grey’s Anatomy

Hier begin ik mee omdat dit één van mijn absolute topfavorieten is. Dit durf ik echt een geniale serie noemen, ik kan er mijn vinger niet op leggen waarom precies, maar bij elke aflevering zit ik weer aan m’n stoel/zetel genageld. En het aantal afleveringen waarbij ik heb moeten huilen is ondertussen ook al niet meer op twee handen te tellen.

Private Practice

Dit is een spin-off van Grey’s Anatomy. Ik vind het misschien nét iets minder goed, maar uiteindelijk mag je het er niet mee vergelijken en is het op zich ook een goeie serie. En hey, Kate Walsh mag er wel wezen, spijtig dat ze weggegaan is uit Grey’s Anatomy.

House

Ik heb er lang van genoten, maar in het laatste seizoen ben ik eigenlijk behoorlijk teleurgesteld, zoals wel meer mensen vermoed ik. Hopelijk pikken ze de draad terug op en wordt het terug de moeite, maar ik vrees dat het ermee gedaan is.

How I Met Your Mother

Een hele leuke serie waar je altijd goed mee kunt lachen, maar die met momenten ook ontroerend en “echt” kan zijn. Daardoor worden de personages uitgediept en blijft het niet bij oppervlakkige typetjes, wat ik zeldzaam vind bij komische series.

Being Erica

Deze Canadese serie is wellicht wat minder bekend, maar zeker ook de moeite waard. Erica, een sympathieke dertiger, volgt een speciaal soort therapie waarbij ze door de tijd reist om uit haar fouten te leren. Dat zorgt voor heel wat boeiende situaties en onverwachte wendingen, vermengd met de gebeurtenissen in het heden en soms zelfs de toekomst.

Sister Wives

Sinds mijn blogpost over Sister Wives ben ik de serie alleen nog maar leuker gaan vinden, dus ik vind het nog steeds een aanrader!

Gossip Girl

Geen fantastische serie, maar ze kan me wel amuseren; dit is er voor mij persoonlijk meer eentje om dode momenten mee te vullen.

Glee

Mijn guilty pleasure, om alle redenen die ik in m’n blogpost over Glee al beschreef. Verder is het ook gewoon een unieke serie op zich, ik kan er geen bedenken die er ook maar een beetje bij in de buurt komen!

New Girl

De eerste aflevering hiervan was ijzersterk, de andere afleveringen vind ik tot nu toe iets minder, dus ik heb al zitten denken dat ze met dit concept misschien beter een film gemaakt hadden in plaats van een serie. Maar we zullen zien hoe het verder gaat, met Zooey Deschanel in de hoofdrol en een paar sympathieke rare kwieten als haar roommates kan het toch moeilijk mis gaan vind ik!

Switched at Birth

Deze serie gaat over twee meisjes die zoals de titel doet vermoeden omgewisseld werden bij hun geboorte. In hun tienerjaren komt dat aan het licht en proberen de twee families elkaar te leren kennen. Dat gaat niet van een leien dakje, zeker niet omdat één van de twee meisjes doof is. Daardoor komen er dus ook onderwerpen aan bod die te maken hebben met dovencultuur en gebarentaal, en daar ben ik wel in geïnteresseerd.

The Big Bang Theory

Door naar deze serie te kijken voel je je slim, en het is nog grappig ook, twee vliegen in één klap.

The Real L Word

In de verste verte niet zo goed als The L Word natuurlijk, maar die zijn ermee gestopt, dus moet ik het hier maar mee doen. Och ja, het biedt best wel een interessante kijk op het leven van lesbische vrouwen in LA.

Cougar Town

Ook een beetje een dode momentenvuller, zoals Gossip Girl.

Fairly Legal

Eén naam: Sarah Shahi! Ja, ik kijk naar een volledige serie voor één actrice.

United States of Tara

Deze serie is helaas gedaan, na slechts drie seizoenen, maar niks aan te doen. Tara is een vrouw met Dissociative Identity Disorder (hoe heet dat in het Nederlands), met meerdere persoonlijkheden dus. Haar strijd tegen of samenwerking met de alter ego’s veroorzaakt soms bizarre grappige situaties, en soms is het te pijnlijk om aan te zien. Meer dan gewoon een komedie, dus.

Damn, ik volg veel series.

(TL;DR – Glee is cool en daarom vind je hier de info over de DVD van seizoen 2 deel 1 én mag ik twee Glee T-shirts weggeven en al!)

Yep, ik ben 23 en ik kijk graag naar Glee. There, I said it! En pas op, ik ben daar dus niet alleen in, hé. Dat bewijzen deze foto’s, die ik vandaag in de toiletten van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte van de Universiteit Gent nam:

Als mensen me vragen waarom ik in godsnaam naar Glee kijk, stellen ze altijd de verkeerde vragen. Ja, de verhaallijnen binnen de afleveringen lijken dikwijls nergens op, de personages worden soms helemaal niet goed uitgewerkt en het lijkt allemaal één groot excuus te zijn om wat showliedjes en bekende gastacteurs op te voeren. Maar daar gaat het dus niet om in Glee.

Waar het om gaat, is dit: deze populaire Amerikaanse serie, uitgezonden op een familiezender op een belangrijk tijdstip, toont de diversiteit van jongeren en mensen in de echte wereld. Rachel heeft twee vaders, en een biologische moeder. Puck en Rachel zijn joods. Leerlingenbegeleidster Emma heeft OCD, de populaire cheerleader Quinn uit een behoorlijk katholiek gezin wordt zwanger en heel wat huidskleuren zijn vertegenwoordigd. Pesten, nieuw samengestelde gezinnen, drugs, … Het komt er allemaal in.

Maar waar ik de serie persoonlijk het meest om waardeer, is all the gay. Rachel met haar homovaders, het schattige koppel Kurt en Blaine, de stoere footballspeler Dave Karofsky die weigert om uit te komen voor zijn ware (ge)aard(heid), de relatie tussen Kurt en zijn conservatieve vader, en vooral: Brittany en Santana.

Deze holebiverhaallijnen zijn realistischer dan je zou denken, en ze zijn een verademing na al die vastgeroeste stereotypen die je normaal gezien in grote series en Hollywoodfilms ziet. Petje af, Glee!

(Oh, en de muziek, natuurlijk. Het niveau varieert, maar sommige liedjes maken je instant happy en doen je dansen in je stoel, dus voilà. Dat ook.)

Maar goed, telkens als ik probeer uit te leggen wat ik zo goed vind aan Glee, eindig ik mijn uitleg altijd met “… maar je moet het bekijken om te weten wat ik bedoel.” En dat moet je dus maar eens doen!

Als je het eerste seizoen al gezien hebt (en anders eigenlijk ook), heb ik twee keer goed nieuws: de eerste helft van het tweede seizoen is nu uit op DVD! Die kun je bestellen via de Facebookpagina van Glee België, en de echte fans kunnen er zelfs een poster bij bestellen met je eigen gezicht op, jaja! Dat heb ik natuurlijk even voor jullie uitgetest:

Het tweede goede nieuws is dus dat ik twee T-shirts mag weggeven! (Ik dénk dat het deze zijn, maar ik ben het niet helemaal zeker.) Wat je moet doen om er eentje te winnen, is vrij simpel: maak voor vrijdag 28 oktober (da’s volgende week) op de Facebookpagina van Glee België een poster zoals die hierboven (maar dan met jouw gezicht erop, ahja), laat een link naar je poster achter in de reacties hieronder, en de onschuldige hand van een niet nader genoemd lief van mij kiest dan de twee leukste posters eruit. Laat u gaan!

Donderdag trok ik met Karel, Wouter en Eline nog eens naar de cinema. Het was alweer een tijdje geleden, en toen ik het prijskaartje zag, wist ik weer waarom: negen freakin’ euro twintig! Voor een gewone digitale film. Say whut? Nu goed, één keer in de zoveel tijd kan dat wel eens, I guess. Zeker als het is om de examenstress te verlichten. En de film was alleszins wel de moeite waard.

Ik ben niet zo aan actiefilms normaal gezien, toch niet als het alleen om de actie draait. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Ze hebben allemaal dezelfde ingrediënten: overdreven grote ontploffingen, achtervolgingen in auto’s die nog maar amper aan elkaar hangen, bloed, en conversaties tussen mannen met veel rimpels in hun gezicht die allerlei bedreigingen tussen hun opeen geklemde tanden uiten met een doodserieuze doordringende blik in hun ogen en een geweer op elkaar gericht (of met een derde persoon erbij en tijdens de conversatie verandert iedereen eens van gedacht en richt hij zijn geweer op iemand anders, doeme toch, hoe cliché kan het worden? Maar ik wijk af). Ik had dus nog geen X-Men films gezien, omdat ik niet goed wist waar ze over gingen. Maar X-Men: First Class heeft me aangenaam verrast.

Het is een prequel, dus ik kon het grootste deel van de film wel volgen. De verwijzingen naar de toekomst zal ik wel snappen eens ik de andere films gezien heb. Ik vond het verhaal goed in elkaar zitten, het concept was best wel origineel en James McAvoy is altijd leuk om naar te kijken. En verder weet ik niet goed wat het was, maar ‘iets’ in de film sprak me dus aan, en heeft ervoor gezorgd dat ik de andere films binnenkort ga bekijken.

Verder begon de aftiteling ook met een heel leuk liedje dat ik sindsdien niet meer uit m’n hoofd heb kunnen krijgen. Toen ik ontdekte dat het van Take That was, dacht ik wel eventjes, “eh?” maar goed, het blijft een goed liedje. Niet dat ik iets tegen Take That heb hoor, maar ik associeer die met de nineties en met muziek die helemaal anders klinkt dan dit. Anyway, luister zelf maar! (Best met een hoofdtelefoon of boxen die een deftig basgeluid kunnen voortbrengen, want dat is één van de dingen die ik zo leuk vind aan dit liedje.)

Eens in de zoveel tijd komt er eens iets deftigs op TV. Ik heb het uiteraard over het nieuwste geesteskind van de immer geniale Neveneffecten: Basta. Gewéldige televisie, neem het van mij aan.

‘De kleine man is het geliefkoosde doelwit van allerhande grote en kleine schurken en boosdoeners, van malafide bedrijven en onbetrouwbare instanties. Hij wordt bestolen, gemanipuleerd, opgelicht en voorgelogen met de glimlach.

Vier jongens vinden dat het genoeg geweest is, en gaan over tot actie. Neveneffecten trapt deuren in. Soms open deuren, soms gepantserde deuren. Soms een kolossale voordeur en af en toe een achterpoortje.

Eens ze binnen zijn, doen ze een dansje op tafel, laten een scheet in de frigo, geven alle plantjes water en gaan weer naar buiten langs het raam.’

Bron: Eén (want bronnen zijn belangrijk, haja)

(Oh jee, alweer een postje dat in de drafts is blijven hangen, van vorig jaar zelfs. Foej mij!)

Ok, een filmmarathon kun je het amper noemen, en een mini-filmmarathon was het misschien ook net niet, maar het was toch een tijd geleden dat ik nog zolang voor de TV had gehangen, plus ik was naar de cinema geweest. Dus.

Coraline (imdb).

In ‘t kort:
Een 11-jarig meisje, Coraline Jones, verhuist met haar ouders naar een huis op de buiten waar rare dingen aan de hand zijn. Haar ouders hebben het te druk met werk om tijd te maken voor Coraline, dus gaat die alleen op verkenning. Via een geheime deur belandt ze in een wereld die eerst een droomwereld lijkt te zijn, maar waar ze in veel groter gevaar is dan ze beseft …
Mijn mening: •••••
Het eerste dat me aan de film opviel was de prachtige soundtrack van ene Bruno Coulais. Iets bijzonders, dat staat vast. Het tweede was natuurlijk de beelden zelf, ik was echt onder de indruk, en al helemaal later toen ik foto’s van de making of zag. Dit is echt een meesterwerk, en niet alleen in uitvoering. Het verhaal mag er zeker wezen en gewoon de hele manier waarop de film in elkaar zit is vernieuwend. De sinistere sfeer maakt het af. Een aanrader voor iedereen!
Weetjes:
De langste stop-motion film ooit (1 uur en 40 minuten), en eveneens de eerste stop-motion film in 3D.
Na twee jaar preproductie was er nog anderhalf jaar fotograferen nodig om de film af te maken.
Hier zie je backstage foto’s van hoe de film tot stand kwam.
Althea Crome breide alle truien en handschoenen van de film. Over een minitrui doet ze anderhalve tot zes maand.
Op het officiële YouTube channel vind je een aantal interessante filmpjes. Lees verder »

Yes yes, het is een stokje! Dat is lang geleden zeg. Het werd mij toegeworpen door Kathleen, waarvoor dank! Hier zijn de regels, minus taalfouten voor uw leesgemak:

1. Zet het stokje op je weblog.
2. Link de persoon waarvan je het stokje ontvangen hebt.
3. Kies zelf 6 personen die je wil taggen.

1. Kijk je graag films?
Joah, ik kan wel eens genieten van een goede film, maar een echte filmfanaat ben ik niet. Ik hou eigenlijk meer van series.

2. Kijk je liever samen of alleen?
Alleen is maar alleen, dus ik kies het eerste! Bovendien, als de film ook maar een beetje schrikachtig of vies is heb ik iemand nodig om mijn handje (al dan niet spreekwoordelijk) vast te houden. Ik ben een mietje.

3. Bioscoop of thuis op de bank?
Sommige films móét je gewoon in de cinema gezien hebben, andere (zoals romantische komedies en ander hersenloos entertainment) kun je beter gezellig thuis bekijken.

4. Wat is je favoriete genre?
Moeilijk. Ik vind vanalles leuk: grappig, romantisch (als het niet te melig is), een beetje actie kan wel, iets psychologisch is ook goed als het nog te verteren valt door gevoelige zieltjes als het mijne, waargebeurd en/of historisch, verfilming van kinderboeken, animatiefilms, musicalfilms, … Allemaal oké. Genres waar ik absoluut voor pas zijn horror en thrillers.

5. Van welke film kun je maar geen genoeg krijgen?
Ook moeilijk. De meeste films heb ik na twee of drie keer wel genoeg gezien, maar als ik moet kiezen, dan kies ik Lemony Snicket’s a Series of Unfortunate Events, Charlie and the Chocolate Factory, Coraline, of andere juweeltjes van die soort.

6. Wat is je favoriete actie film?
Er schiet me niet meteen iets te binnen, ik ben dan ook niet zo te vinden voor actiefilms.

7. Wat is je favoriete horror film?
*Peut.*

8. Wat is je favoriete komedie film?
Oh zeg, zo’n moeilijke vragen allemaal. Eum … Ook geen. Films die enkel om komedie draaien vind ik meestal niet zo goed, ik hou meer van grappige elementen in een serieuzere film, zoals bij Harry Potter en Lemony Snicket’s en zo.

9. Wat is je favoriete romantische film?
Hm, dat zou dan Ten Things I Hate About You moeten zijn, of zo. Hetzelfde als bij vraag 8, eigenlijk.

10. Favoriete actrice?
Jane Lynch! She’s awesome. Maar ook wel Kate Moennig, Brenda Blethyn, Zooey Deschanel, Tamsin Greig, Emma Watson, Sien Eggers, Heather Morris, …

11. Favoriete acteur?
In willekeurige volgorde: Warre Borgmans, Matt Lucas, David Walliams, Jim Carrey, Frank Focketyn, Bart De Pauw, Jan Decleir, Neveneffecten natuurlijk (Jelle De Beule, Lieven Scheire, Jonas Geirnaert, Koen De Poorter), Hugh Laurie, Stephen Fry, …

12. Beste film die je ooit gezien hebt?
Die heb ik niet, ik vind gewoon een aantal films mooi: The Butterfly Effect, A Beautiful Mind, The Truman Show, Lemony Snicket’s Dink, How To Train Your Dragon, Coraline, …

13. Slechtste film die je ooit gezien hebt?
Where to begin? Dingen à la American Pie en Kill Bill vind ik echt te slecht voor woorden, oude films vind ik meestal ook niet mooi. Maar de slechtste film van allemaal, ik zou het begod niet weten.

14. Zelf ambities om acteur/actrice te worden?
Oh neen, absoluut niet.

15. Van welk boek/spel/persoon moeten ze beslist een film maken?
Een biografie van Stephen Fry! Met Stephen Fry als Stephen Fry. Oh yeah.

Sara, Karel (voor als ‘t in orde komt met de nieuwe blog), Davy, Annelies, Matt en Kim: vangen!

• Remember this? ‘t Is ondertussen $520. Mihi.
• Ik zit al aan 62 lessen, en behalve die ene keer dat ik tien minuten te laat kwam wegens mijn dikke vriend, het openbaar vervoer, heb ik nog geen enkele minuut les gemist. ZOT HÉ.
• Het is midden in de nacht en ik ben net klaar met een opdracht (vrijblijvend, voor bonuspunten) waaraan ik door omstandigheden pas maandag kon beginnen (denk daarbij eerder in de richting van chaotische organisatie dan uitstelgedrag, ja eerlijk). Morgen moet ik een presentatie geven en al zeg ik het zelf, het gaat een kick-ass presentatie zijn, ‘t komt goed met die bonuspunten. Maar nu weet ik dus niet of ik het meest blij ben of het meest kwaad omdat ik op dit onzalig uur nog schoolwerk aan het maken was, iets waar ik dit semester echt een einde aan wou maken. Ach ja, nood breekt wet, zeker.
• Je herinnert je misschien nog vaag dat een tijdje geleden (way, way back in november) mijn smartphone kapot is gegaan. Door een combinatie van luiheid, uitstelgedrag, blok en examens ben ik uiteindelijk pas aan het effectieve opsturen van mijn gsm toegekomen in februari. Aanvankelijk leek het alsof daarmee alles opgelost was maar toen ik mijn Françoiseke vorige week terugkreeg en testte bleek dat ze nog altijd even kapot is. Nu zit ik dus weer in het proces van opnieuw opsturen (ja, dat is een meerstappenproces dat gerust anderhalve week in beslag kan nemen). The smartphone saga continues. Ik hou jullie up to date!
• Gisteren (of ja, technisch gezien eergisteren) ben ik naar de langverwachte film Alice in Wonderland gaan kijken. Daarover volgt zeker nog een schrijfsel, maar ik wou jullie alvast een liedje van de soundtrack laten horen: Alice van Avril Lavigne. Ik hoor jullie al denken, wat, die trees? Ik vond het zelf ook een beetje een bizarre keuze, en de clip is à la Avril en stelt dus niet veel voor, maar het liedje zelf vind ik echt nog de moeite. Zeker eens luisteren. Tenzij je ervoor kiest te wachten tot het einde van de film, het liedje (en de bijhorende beelden) leent er zich uitstekend toe om nog wat loom te blijven hangen in je zetel tot het personeel je de zaal uitborstelt.
• En om af te sluiten krijgen jullie nog dit sympathieke GIF-dingetje van mij:
  Ik noem ‘m Ben.