July30
Deze namiddag sprong ik eventjes op mijn fiets voor een boodschap aan de andere kant van ‘t stad. Ik vond het verdacht stil in de straten rond het centrum, en toen ik in het centrum zelf kwam, snapte ik waarom: de Boeteprocessie! Ik was helemaal vergeten dat het de laatste zondag van juli is vandaag.
Ik reed rond het centrum, bracht een DVD terug naar de videotheek en kwam daarna terug, om eens een kijkje te nemen. Ik denk dat ik vooral Gloria wou zien, de groep waarin ik zelf meegegaan ben sinds ik een blokfluit kon vasthouden. Een paar jaar geleden ben ik ermee gestopt, omdat ik dat jaar op reis of op kamp was of zo, en omdat nu eenmaal weinig pubers ermee doorgaan.
Ik maakte de fout een straat van het parcours over te steken mét fiets, waardoor ik dus gevangen was in het circuit eenmaal de processie daar was (er mogen geen fietsen op het parcours). Ik maakte dan maar van de nood een deugd en zette mij tegen een muur, om de hele processie te bekijken. Ik realiseerde mij dat dat waarschijnlijk de eerste keer is dat ik die bewust zie, natuurlijk ging ik als baby en als peuter mee met de mama en de papa en de oma en de opa, in het voitureke, maar dat herinner ik mij uiteraard niet meer.
Veel bekende gezichten gezien. Veel veranderingen, ook. Bijvoorbeeld de discipline in Gloria, die er ferm op achteruit gegaan is. In mijnen tijd mocht er niet gefluisterd geworden, moesten we mooi in rechte rijen en kolommen lopen (waar we ééuwen op geoefend hebben), moesten we allemaal luid en helder zingen, enz. Nu werd er hier en daar gefluisterd, werd er geglimlacht en zelfs stiekem gezwaaid naar kijkers, werd er wel in rijen en kolommen gelopen maar verliep dat nogal chaotisch, en het zingen, tsjah, daar zal ik het maar niet over hebben. Wat mij ook opviel was dat er vrij weinig fluiten overbleven, nog vier die ik gekend heb en twee nieuwe dwarsfluitjes erbij. Zes maar, dus. Ik merkte dat iemand het voorspel, dat mijn zus verzonnen en geïntroduceerd heeft, van haar overgenomen had. Waarschijnlijk Ruth, een vriendin even oud als mijn zus, die blijkbaar nog steeds meegaat. Ik merkte ook dat de zingende kinderen nog altijd evenveel last hadden van hun vleugels (om maar te zwijgen van de helse pruiken), en dat de fluiten inderdaad geen vleugels meer moeten dragen. (Daar heb ik maar één jaar van kunnen profiteren, dat is vrij recent. De pruiken zullen een eeuwige kwelling blijven, die zijn verplicht, jammer genoeg. Nu ja ik was al content dat ik geen zo’n nepsnor en -baard moest, haha.)
En hé! Pas nu ik een foto bekijk van een vroegere processie, merk ik dit: als je een strofe zingt of helemaal niet zingt moest je je armen over mekaar doen, wij fluiten ook, met onze fluit tegen onze armen. Zong je het refrein (gloooo-ooo-ooooo-oooriaa, in excelsis deee-ooo) dan moest je je handen in de lucht steken. Daar was geen lievemoederen aan, het moést. Nu is dat er dus ook al niet meer, wat natuurlijk meehielp aan het chaotische beeld van de groep die ik kreeg. Bekijk even deze foto, toen alles nog ordelijk was (omdat ik meeging, haha neen grapje). Doe geen moeite om me te zoeken, de fluiten lopen gans vanachter.
Oh, nog een verandering die mij direct opgevallen is. Voor Gloria is er een kar, en daarvoor loopt er een sprekende engel. Na al die jaren waren we gewend geraakt aan haar stem, en haar manier van praten, en kenden we zelfs de tekst een beetje vanbuiten. Hoort, o christenmensen. De tijd is aangebroken. Die langverwachte tijd… Wel, die sprekende engel was dus vervangen. Oké, de nieuwe kende haar tekst, maar ze praatte op een heel andere manier en ik vond het gewoon niet goed. De vorige engel had een soort van kadans (zo van: de tíjd is áángebróken, die lángverwáchte tíjd,…) maar de nieuwe sprak alsof ze een krantenartikel voorlas, of zo. Nu ja, het zal wel jeugdsentiment zijn, of zoiets.
In andere groepen heb ik ook veel bekenden gezien. Veurnaars die ik kende enkel van gezicht of via via, maar ook KSJ-kindjes, leraars, muziekschoolleerlingen, buren en zelfs een klasgenote.
Vrij grappig was het toen ik onze allerliefste leraar Geschiedenis en Latijn zag. Hij had het zwart met rode pak en bijhorende hoed aan waaruit ik kon afleiden dat hij min of meer vrij rondloopt om alles in goede banen te leiden, en hij liep er vrij waardig bij en zo, trots zijnde op zijn positie (we hebben het genoeg mogen aanhoren in de klas, hoelang hij al niet een drijvende kracht achter de Boeteprocessie is, en blablabla). Terwijl hij erop stond te kijken durfden een vijftal mensen het aan de straat over te steken tussen twee groepen, maar zijn alziend oog* had het al gezien. Even tussenin: tijdens de Boeteprocessie wordt er niet gepraat, het enige dat je hoort is de muziek, de teksten, de paardehoeven en het geblaat van de schapen. Vliegt dien daarop af, van die geluiden makend die een normaal mens gebruikt om een ongewenst beest weg te jagen, bij voorbeeld een hond. Zoiets van, pssshhhh pssssshhh psssshhh!! Die mensen wisten niet waar ze het hadden. Hij was er nogal van ondersteboven, begon wild te gebaren dat ze onmiddellijk het voetpad terug op moesten, en toen ze hem probeerden uit te leggen dat ze die kant uitmoesten maakte hij duidelijk dat het hem niet kon schelen en dat ze dan maar heel Veurne rond moesten lopen. Hilarisch. Het deed mij een beetje denken aan de momenten waarop er aan het begin van de les banken verschoven werden, teneinde het opgelegde schema te kunnen volgen. Dan kreeg hij ook zo’n beetje van die aanvallen, smeet hij al eens met een stoel of een tafel en moest je je snel een kilometer of twee uit de buurt reppen. Rare vent. Laat één ding duidelijk zijn, dit is een leraar die ik niet (ik herhaal, niet) ga missen, oh neen!
Ik denk dat ik volgend jaar misschien weer meedoe, wie weet. Nog eens de sfeer opsnuiven, de herinneringen opnieuw beleven, zien welke tradities gebleven zijn en welke afgeschaft zijn. Zouden er nog steeds behulpzame schminksters en kappers aan de ingang staan bij het terugkeren, met dozen waarin je (eindelijk) je pruik en haarspelden kunt droppen? Zou je nog steeds een gratis limonade of cola krijgen direct daarna?
Nog een foto om af te sluiten. Dit vond ik altijd al een enigzins indrukwekkend beeld, en dan dat gemurmel erbij van biddende mensen. Ook de boetelingen die een bord of een kar dragen bidden. Ik weet niet wat het zwaarste is eigenlijk, een kruis of een kar. Ik zou alleszins geen van beiden willen dragen, de pruik zorgt al voor genoeg kwelling, lol.
*ironisch bedoeld. Hij zag nooit niks dat hij moest gezien hebben en hoorde ook niet al te best; hij strafte mensen die slechts één woord praatten terwijl anderen al heel de les bezig waren, en zo. Alhoewel, hij heeft Jasmien en mij wel eens betrapt op een historisch spelletje OXO, en we zaten nog wel op de laatste rij. Maar dat komt omdat ik mij een beetje liet meeslepen in mijn enthousiasme, maar dat is een geheel ander verhaal.
Ze was er wel heel blij mee.
Changed my mind. Eerst nog even bloggen over de komende zomervakantie. Die neemt hoe langer hoe meer vorm aan, ze is al wat minder waziger dan 
Naar Frankrijk, meer bepaald de Dordogne, nog meer bepaald een vakantiehuisje in ik-weet-niet-precies-welk-dorpje-of-stadje.
