Ergens niet zo heel erg diep in mij zit nog de puber die op avonden zoals deze haar hand opsteekt en “aanwezig!” roept

Deze vogel zat op onze oprit toen ik thuiskwam. Hij keek naar mij alsof hij zich afvroeg wat ik hier kwam doen (dat vogeltje wist waarschijnlijk niet dat ik hier woon). Toen ik een paar stappen dichterbij zette bleef hij gewoon staan waar hij stond, kijkend en knipperend met zijn oogjes.

“Dag vogeltje, moet jij niet wegvliegen? Ben jij niet bang van mij?” Ik bleef praten en stapje per stapje dichterbij gaan, verwachtend dat het vogeltje elk moment weg zou vliegen, maar dat deed het niet. Dus ik hurkte op een meter van het vogeltje en praatte verder.

“Heb je je pijngedaan misschien?” Hij zag er gezond uit, maar als ik zo dichtbij kon komen moest het dat wel zijn. “Arm vogeltje. Niet verschieten hé, ik ga een foto nemen, mag dat?” Ik haalde mijn gsm uit m’n broekzak en maakte de foto, mijn hand op nog geen tien centimeter van zijn kopje.

Ik stak mijn hand nog wat verder uit … en nog … en nog een klein beetje verder … en toen plots, op het moment dat mijn vingers zijn zachte veertjes raakten, vloog de vogel op en verdween hij in de lucht.

Niet gewond dus, maar gewoon dapper. Of, hij had met zijn vogelvriendjes gewed dat hij durfde blijven zitten tot een Grote Mens hem zou aanraken. Dat kan ook.

De eerste keer dacht Kevin dat het grappig zou zijn om de deur van de vriezer toe te gooien terwijl ik, nietsvermoedend, ergens achterin de vriezer bezig was. KNAL zei de deur, WOESJ deden de koudeluchtblazers en UIT ging het licht. In één seconde stond ik bij de deur, ook al wist ik dat er geen klink is aan de binnenkant. In de volgende seconde haalde ik mijn gsm uit, maar bellen was gelukkig al niet meer nodig na drie seconden. Drie ellenlange seconden in het pikdonker, alleen met het angstaanjagende lawaai van de blazers die ijskoude lucht op mijn blote armen bliezen. NIET. LEUK.

De tweede keer zag ik vanuit mijn ooghoek iets grijs door de lucht fladderen, en voor ik de tijd kreeg om mijn hoofd te draaien vloog er een hele dikke duif tegen het raam (alweer KNAL) en wipte ik tien centimeter omhoog. Met de duif is gelukkig alles goed (met Kevin ook, hij liep weg voor ik hem iets aan kon doen, helaas) maar hij heeft toch zo ongeveer een derde van zijn pluimen rondgestrooid in de tuin bij het wegvliegen.

Dat was dus de domste duif van België. Stel dat er geen ruit in het raam had gezeten, dan was hij zo ongeveer tegen mij of tegen de muur geknald, dat moet hij toch gezien hebben? De dapperste vogel van België heb ik vandaag ook ontmoet, maar da’s voor de volgende blogpost.

Papa kwam zonet melden dat iemand zo vrij geweest was een tof bedragje op mijn rekening te storten, en toen ik op het uittreksel Doggybites en Enchanté zag staan wist ik hoe laat het was. Feesje! (Moest wel een beetje blozen toen ik probeerde uit te leggen waar dat geld vandaan kwam … Ach ja.)

Op veertien mei ga ik dus naar mijn eerste Girl Geek Dinner (gesponsord door Duval Guillaume), spannend hé. Er zullen wel mensen zijn die ik al eens ontmoet heb en wiens blog ik lees en zo, maar ‘k vind het toch wel spannend.

Ik ben trouwens over mijn groot nieuws begonnen, vanmiddag aan tafel. Moeder- en vaderlief brachten allerlei afkeurende argumenten (en gezichtsuitdrukkingen) ten berde, maar zus steunde mij: wist je dat het dragen van één piercing in het creatieve milieu als positief wordt beschouwd, omdat het op een uitgesproken persoonlijkheid wijst? Heeft een psycholoog gezegd, de naam ben ik vergeten. Het niemand-neemt-een-gepiercte-aan-argument kon dus alvast van tafel geveegd worden, en daarbij, ik ga dat ding echt wel niet langer dan een paar jaar inhouden hoor, denk ik.

Na tien minuten discussiëren (en ik had mijn huiswerk gedaan, dus er was weinig dat ik niet kon weerleggen) veranderde het antwoord van “nee” in “we zullen er eens over nadenken”.

… Dat is alvast in de sjakos, dus. Hoera

Gemetste taart dus! Eén van mijn lievelingstaarten, ik kan moeilijk beslissen of ik deze liever eet of toch liever Veurnse méringuetaart. Hier komt het recept!

Ingrediënten:

• 400 g boter
• 300 g bloemsuiker
• 4 eierdooiers
• 3 regels zwarte chocolade
• een scheutje melk
• petit boeur koekjes (veel)
• witte wijn (Blanc de Blanc)
• hagelslag
• M&M’s of andere kleine snoepjes

Benodigdheden:

• een grote kom die in de microgolf mag
• een grote platte taartplaat bedekt met zilverpapier
• een mes, lepel en een paar vorken
• een diep bord
• een kommetje
• een deegspuit(je) (of als je dat niet hebt een zakje waar een hoekje van geknipt is)

Werkwijze:

1. Snij de boter in kleine stukjes in een diep bord en laat ze zacht worden in de microgolf, maar let op dat ze niet smelt.
2. Meng de boter, de bloemsuiker en de eierdooiers in de grote kom, en roer tot er zo weinig mogelijk brokken overblijven.
3. Giet wat witte wijn in een diep bord.
4. Doop de koekjes één voor één in de wijn (niet te lang, heel eventjes maar, erin en eruit) en leg ze dan onmiddellijk op de plaat (ze worden heel snel zacht als je ze in de wijn gedoopt hebt).
5. Smeer op de laag koekjes een dunne laag van het mengsel (ongeveer even dik als de petit boeurs), en let op dat je de koekjes niet opensmeert.
6. Herhaal dit tot je zes of zeven lagen koekjes hebt maar smeer op de laatste laag geen mengsel meer.
7. Hou een deel van het mengsel apart in de spuit (of in het zakje). Dat moet niet veel zijn hoor, twee scheppen met een soeplepel zijn al meer dan genoeg.
8. Breek de chocolade in stukjes, leg ze in een kommetje en giet er een scheutje melk over (een scheutje, geen scheut!). Smelt de chocolade in de microgolf.
9. Meng de chocolade met de rest van het mengsel en smeer dit over de hele taart (bovenkant en zijkanten), wat dikker dan de tussenlagen.
10. Breng hagelslag aan op de zijkanten van de taart. Dit kun je doen door de hagelslag ernaast te strooien en het zilverpapier tegen de taart te drukken, of door het met een vork tegen de zijkant te duwen.
11. Versier de taart met de spuit (of het zakje) en met de snoepjes. Laat je verbeelding de vrije loop!
12. Laat de taart minstens een nacht in de frigo staan zodat hij goed kan opstijven. Voordien is hij veel te zacht.

Enkele algemene tips:

• Als je geen spuit hebt, kies dan een stevig zakje (haha, ik dacht in mijn hoofd “zevig stakje” en had dat bijna getypt ook) zodat het niet scheurt als je er druk op zet.
• Snij kleine stukjes taart af (5×5 cm of zo) want de taart is heel zwaar, je kunt er meer mensen mee voeden dan je op het eerste zicht zou denken.
• Je kunt de wijn vervangen door iets anders (melk, koffie, …) maar dat raad ik niet aan want de wijn zorgt net voor die speciale smaak die typisch is aan de taart.
• Ik leg de koekjes altijd in 6 of 7 lagen van 2×4, maar je kunt natuurlijk ook een andere vorm kiezen. Een rechthoek is wel het meest praktische, om het chocolademengsel en hagelslag op de zijkant aan te brengen.
• De rest van het chocolademengsel kun je gebruiken als choco, maar steek het niet (te lang) in de frigo want anders stijft het op en kun je het niet meer smeren.
• De taart bewaart redelijk lang in de frigo, zeker een dag of vier.
• Het is op elk moment een goed idee om van het mengsel te proeven.
• Het is op geen enkel moment een goed idee om een mixer te gebruiken.

Zo, dat gezegd zijnde, veel succes en smakelijk!

• Een taart bakken.
• Mijn toetsenbord kuisen.
• Veel lezen.
• Veel pianospelen.
  ‘k Ben aan twee nieuwe liedjes begonnen, ik was vergeten hoe fijn het is om een liedje langzaam maar zeker onder de knie te krijgen
• Een gsm kopen.
  Nog niet gekocht, maar ik heb er al min of meer één uitgekozen.
• Mijn kamer opruimen.
• Afspreken met mensen.
• M’n WordPress thema afmaken.
• Knutselen.
• Mama helpen met kuisen en zo.
  Elke dag, wat ben ik toch een voorbeeldige dochter
• Slapen.
  Ook elke dag, ja echt!
• Om mijn punten gaan volgende week woensdag … Brrr!
• Tekenen met het tekentablet.
• Veel in bad gaan!
• Computer opkuisen:
  • Muziek klasseren.
  • Partituren klasseren.
  • Documenten (school e.d.) opruimen.
• Fiets naar de fietsenmaker.
• Een portfoliosite maken.
• De overstap maken naar WordPress 2.3 … slik!
• Een onderbroek naaien van een T-shirt.
• Naar de dokter gaan met mijn voetzoolwratten (again).
  Het verdict luidde: opereren … Ik liet terloops vallen dat ik ook geopereerd moet worden aan mijn wijsheidstanden, dus toen zei de dokter dat hij die twee operaties wel op hetzelfde moment zou regelen zodat ik maar één keer verdoofd moet worden. Fijn zo, ik moet niet hebben van ziekenhuizen en bloed trekken en rare ziekenhuispyama’s en in een bed vervoerd worden terwijl je zelf nog perfect kunt lopen en zo.
• Pimpajoentje.be valideren.
  Het thema waar ik op verder gebouwd heb was valid, maar tijdens het aanpassen zijn er natuurlijk allerlei foutjes in geslopen. Die heb ik er zo goed mogelijk uitgefilterd, met als resultaat dat de meeste pagina’s nu valid zijn (over en de blog niet vanwege de <embed> tags die ik er niet uit kan halen).

Verder heb ik de computer ook een make-over gegeven (nieuwe system icons, nieuw thema, nieuwe prutsjes zoals desktop widget en zo), wat nieuwe plugins geïnstalleerd en een WP Admin theme geïnstalleerd. Allemaal nutteloze bezigheden, perfect voor tijdens de vakantie

‘t Is een begin hé! Next up: nog meer in bad gaan, nog meer slapen, en de computerzaken (partituren en muziek klasseren, portfoliosite, thema, …) eerst aanpakken.

• Een jeans.
• Een wit topje voor onder andere dingen.
• Een lichtblauw topje (voor in de zomer).
• Een paarsachtig T-shirtje in een raar glad stofje met een coole décolleté en een hip motiefje, ‘t is iets bijzonders, ‘k ga er nog wel eens een foto van posten.
• Handschoenen (superwarme van Tinsulate, en dat voor niet veel geld).
• Oorbellen (heel feestelijke, vind ik persoonlijk).
• Armbandjes (een zevental dunne zilveren dingskes).

Twee keer heb ik bijna botjes gevonden, maar de eerste keer hadden ze mijn maat niet meer en de tweede keer waren ze te breed rond mijn kuiten (of waren mijn kuiten te smal, kan ook).

Zus haat shoppen, dus doet ze het maar één keer per jaar (maximum). En dat was eraan te zien! Links haar stapeltje (edit: prijskaartje 415 euro – en ik was haar jas ook nog vergeten mee te tellen), rechts mijn stapeltje (edit: prijskaartje 115 euro, valt nog mee):

En dan heb ik er nog haar schoenen niet opgezet

• 20 juni: Zo rond een uur of tien ben ik klaar met het laatste examen en begint voor mij de vakantie, hoera!
• 28 of 29 juni: BBQ bij Elien. Denk ik.
• De andere dagen van die week: Slapen, bij Het Vriendje zijn, kotenjacht, en vooral: kamp voorbereiden.
• 1 – 7 juli: Klein Kamp.
• 8 of 9 – 23 of 24 juli: Op reis. Eerst naar Italië (ergens rond Firenze en Sienna en zo) en dan nog enkele dagen Engeland (ergens dicht bij de kust aan “onze” kant). Dat is toch tenminste hoe ik het zou willen, de ouders willen misschien in augustus pas naar Engeland maar dat vind ik geen goed plan.
• 28 juli – 5 augustus: Op reis met Het Vriendje! Naar Frankrijk, meer bepaald de Dordogne, nog meer bepaald een vakantiehuisje in ik-weet-niet-precies-welk-dorpje-of-stadje.
• Daarna: Slapen, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, misschien naar Juice Festival, maar vooral: kamp voorbereiden.
• 20 – 28 augustus: Groot Kamp. Tenzij het natuurlijk niet zo zal mogen zijn en dat ik van die afschuwelijke dinges, her-euh, herexamens ga moeten maken. Nietepiete Groot Kamp, dan.
• 29 augustus – ergens halfweg september: Total and utter freedom. (Behalve dat ik wel eens de was, de strijk, de afwas,… enz. ga moeten doen.) Weer slapen dus, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, bij Het Vriendje zijn, wellicht mijn nieuw kot inrichten, dat soort dinges.
• Zo, dat was het dan. Wat zeg je, je ziet nergens iets staan over werken? Sssshhhht! Niks zeggen! De ouders schijnen tot nu toe vergeten te zijn dat ik nog niet echt een job heb gevonden, en het schijnt hen ook nog niet opgevallen te zijn dat ik ook niet echt van plan ben daarnaar op zoek te gaan. Ten eerste heb ik geen zin in werken, ten tweede ben ik niet direct in financiële nood en ten derde zou ik toch geen job vinden, met de weinige en korte periodes die ik nog “vrij” heb.

Ziet er best wel leuk uit, vind ik. Maar dat is vakantie altijd é

• De Veurnse babelutten (zalig en zeldzaam), de Veurnse meringue (evenzeer zalig en exclusief in en rond Veurne te verkrijgen), het Veurnse potjesvlees, drie biersoorten (Veurns Slapersbier, Sporkinbier, Boeteling), Veurnse kletskoppen, Veurnse slaapmutsen en tal van andere zoetigheden
• De Boeteprocessie
• De bijnaam “Veurnse slapers”
• Het Bakkerijmuseum
• Karel Cogghe
• Paul Delvaux
• Will Tura
• En dan nog al die andere dingen die kenmerkend voor Veurne zijn, maar dit waren de belangrijkste. Voor de geïnteresseerden heb ik nog enkele links verzameld (in willekeurige volgorde van interessantheid en belangrijkheid), zie volgende puntje.
• x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x-x

Ik reed rond het centrum, bracht een DVD terug naar de videotheek en kwam daarna terug, om eens een kijkje te nemen. Ik denk dat ik vooral Gloria wou zien, de groep waarin ik zelf meegegaan ben sinds ik een blokfluit kon vasthouden. Een paar jaar geleden ben ik ermee gestopt, omdat ik dat jaar op reis of op kamp was of zo, en omdat nu eenmaal weinig pubers ermee doorgaan.

Ik maakte de fout een straat van het parcours over te steken mét fiets, waardoor ik dus gevangen was in het circuit eenmaal de processie daar was (er mogen geen fietsen op het parcours). Ik maakte dan maar van de nood een deugd en zette mij tegen een muur, om de hele processie te bekijken. Ik realiseerde mij dat dat waarschijnlijk de eerste keer is dat ik die bewust zie, natuurlijk ging ik als baby en als peuter mee met de mama en de papa en de oma en de opa, in het voitureke, maar dat herinner ik mij uiteraard niet meer.

Veel bekende gezichten gezien. Veel veranderingen, ook. Bijvoorbeeld de discipline in Gloria, die er ferm op achteruit gegaan is. In mijnen tijd mocht er niet gefluisterd geworden, moesten we mooi in rechte rijen en kolommen lopen (waar we ééuwen op geoefend hebben), moesten we allemaal luid en helder zingen, enz. Nu werd er hier en daar gefluisterd, werd er geglimlacht en zelfs stiekem gezwaaid naar kijkers, werd er wel in rijen en kolommen gelopen maar verliep dat nogal chaotisch, en het zingen, tsjah, daar zal ik het maar niet over hebben. Wat mij ook opviel was dat er vrij weinig fluiten overbleven, nog vier die ik gekend heb en twee nieuwe dwarsfluitjes erbij. Zes maar, dus. Ik merkte dat iemand het voorspel, dat mijn zus verzonnen en geïntroduceerd heeft, van haar overgenomen had. Waarschijnlijk Ruth, een vriendin even oud als mijn zus, die blijkbaar nog steeds meegaat. Ik merkte ook dat de zingende kinderen nog altijd evenveel last hadden van hun vleugels (om maar te zwijgen van de helse pruiken), en dat de fluiten inderdaad geen vleugels meer moeten dragen. (Daar heb ik maar één jaar van kunnen profiteren, dat is vrij recent. De pruiken zullen een eeuwige kwelling blijven, die zijn verplicht, jammer genoeg. Nu ja ik was al content dat ik geen zo’n nepsnor en -baard moest, haha.)
En hé! Pas nu ik een foto bekijk van een vroegere processie, merk ik dit: als je een strofe zingt of helemaal niet zingt moest je je armen over mekaar doen, wij fluiten ook, met onze fluit tegen onze armen. Zong je het refrein (gloooo-ooo-ooooo-oooriaa, in excelsis deee-ooo) dan moest je je handen in de lucht steken. Daar was geen lievemoederen aan, het moést. Nu is dat er dus ook al niet meer, wat natuurlijk meehielp aan het chaotische beeld van de groep die ik kreeg. Bekijk even deze foto, toen alles nog ordelijk was (omdat ik meeging, haha neen grapje). Doe geen moeite om me te zoeken, de fluiten lopen gans vanachter.

Oh, nog een verandering die mij direct opgevallen is. Voor Gloria is er een kar, en daarvoor loopt er een sprekende engel. Na al die jaren waren we gewend geraakt aan haar stem, en haar manier van praten, en kenden we zelfs de tekst een beetje vanbuiten. Hoort, o christenmensen. De tijd is aangebroken. Die langverwachte tijd… Wel, die sprekende engel was dus vervangen. Oké, de nieuwe kende haar tekst, maar ze praatte op een heel andere manier en ik vond het gewoon niet goed. De vorige engel had een soort van kadans (zo van: de tíjd is áángebróken, die lángverwáchte tíjd,…) maar de nieuwe sprak alsof ze een krantenartikel voorlas, of zo. Nu ja, het zal wel jeugdsentiment zijn, of zoiets.

In andere groepen heb ik ook veel bekenden gezien. Veurnaars die ik kende enkel van gezicht of via via, maar ook KSJ-kindjes, leraars, muziekschoolleerlingen, buren en zelfs een klasgenote.

Vrij grappig was het toen ik onze allerliefste leraar Geschiedenis en Latijn zag. Hij had het zwart met rode pak en bijhorende hoed aan waaruit ik kon afleiden dat hij min of meer vrij rondloopt om alles in goede banen te leiden, en hij liep er vrij waardig bij en zo, trots zijnde op zijn positie (we hebben het genoeg mogen aanhoren in de klas, hoelang hij al niet een drijvende kracht achter de Boeteprocessie is, en blablabla). Terwijl hij erop stond te kijken durfden een vijftal mensen het aan de straat over te steken tussen twee groepen, maar zijn alziend oog* had het al gezien. Even tussenin: tijdens de Boeteprocessie wordt er niet gepraat, het enige dat je hoort is de muziek, de teksten, de paardehoeven en het geblaat van de schapen. Vliegt dien daarop af, van die geluiden makend die een normaal mens gebruikt om een ongewenst beest weg te jagen, bij voorbeeld een hond. Zoiets van, pssshhhh pssssshhh psssshhh!! Die mensen wisten niet waar ze het hadden. Hij was er nogal van ondersteboven, begon wild te gebaren dat ze onmiddellijk het voetpad terug op moesten, en toen ze hem probeerden uit te leggen dat ze die kant uitmoesten maakte hij duidelijk dat het hem niet kon schelen en dat ze dan maar heel Veurne rond moesten lopen. Hilarisch. Het deed mij een beetje denken aan de momenten waarop er aan het begin van de les banken verschoven werden, teneinde het opgelegde schema te kunnen volgen. Dan kreeg hij ook zo’n beetje van die aanvallen, smeet hij al eens met een stoel of een tafel en moest je je snel een kilometer of twee uit de buurt reppen. Rare vent. Laat één ding duidelijk zijn, dit is een leraar die ik niet (ik herhaal, niet) ga missen, oh neen!

Ik denk dat ik volgend jaar misschien weer meedoe, wie weet. Nog eens de sfeer opsnuiven, de herinneringen opnieuw beleven, zien welke tradities gebleven zijn en welke afgeschaft zijn. Zouden er nog steeds behulpzame schminksters en kappers aan de ingang staan bij het terugkeren, met dozen waarin je (eindelijk) je pruik en haarspelden kunt droppen? Zou je nog steeds een gratis limonade of cola krijgen direct daarna?

Nog een foto om af te sluiten. Dit vond ik altijd al een enigzins indrukwekkend beeld, en dan dat gemurmel erbij van biddende mensen. Ook de boetelingen die een bord of een kar dragen bidden. Ik weet niet wat het zwaarste is eigenlijk, een kruis of een kar. Ik zou alleszins geen van beiden willen dragen, de pruik zorgt al voor genoeg kwelling, lol.

*ironisch bedoeld. Hij zag nooit niks dat hij moest gezien hebben en hoorde ook niet al te best; hij strafte mensen die slechts één woord praatten terwijl anderen al heel de les bezig waren, en zo. Alhoewel, hij heeft Jasmien en mij wel eens betrapt op een historisch spelletje OXO, en we zaten nog wel op de laatste rij. Maar dat komt omdat ik mij een beetje liet meeslepen in mijn enthousiasme, maar dat is een geheel ander verhaal.