Cool, ik krijg een stokje! En wat voor ��n. Ik word dus verondersteld ��n of twee zinnen aan deze twee verhaaltjes te breien, best wel een leuk stokje dus.
Positief verhaal:
Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze kruipt weg in de bontkraag van haar dikke winterjas en versnelt haar hooggehakte pas in poging de eerste dikke regendruppels voor te blijven. Ook het gebrek aan tijd jaagt haar op want over een kwartier al begint die opera van Puccini. Petra beseft dat maar al te goed en holt nu echt door de stad, die door de regen een zilvergrijze tint heeft gekregen. Ze wil immers de man die in de foyer van het operagebouw op haar zit te wachten, niet nodeloos irriteren. Een eerste indruk is belangrijk, daar is Petra zich zeer van bewust. Voor alle zekerheid diepte ze uit haar nep-Delvaux handtas toch maar het regenkapje op dat haar grootmoeder haar ooit eens had toegestopt terwijl ze in haar oor de magische woorden �Ter bescherming, lieverd� fluisterde. Met een poedelcoiffure kon ze namelijk echt niet voor de dag komen als ze dat tweede beschermingswapen dat in haar handtas verscholen zat, tegen de mysterieuze operaman wou gebruiken. �Een internetdate, hoe kom ik erop?� vroeg Petra zich af terwijl haar zenuwen toenamen met iedere stap die ze zette. Een misselijk gevoel begon zich al te manifesteren en ondanks de kou voelde ze zichzelf zweten.
In de verte zag ze de schouwburg al opdoemen, en even later stapte ze schijnbaar zelfverzekerd binnen. �Waar zit hij toch?�, dacht ze bij zichzelf. Het misselijk gevoel in haar buik nam nog een beetje toe toen ze in een hoek van de hall een man zag staan. Hij droeg een grijze broek en een groene overjas, zoals afgesproken.
Negatief verhaal:
Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Er stopt een rode auto naast haar en de man aan het stuur vraagt naar de dichtsbijzijnde kruidenier. De man doet haar denken aan die beeltenissen van oude staatsmannen. Zo van die mannen met stijve kragen, strak gecoiffeerde haren en licht toegeknepen ogen.
Vanuit haar ooghoek ziet Petra hoe er een boom valt op het huis twintig meter verder. Een gillende peuter loopt de voordeur uit, de straat op, enkel gekleed in een pamper. Een oud gerimpeld Chinees ventje zit de peuter op de hielen. Terwijl hij heftig met zijn wandelstok cirkels in de lucht tekent, doet hij alle moeite in de wereld om het kind bij te houden. Zijn knokige knie�n kunnen het ieder moment begeven, wat hij echter helemaal niet opmerkt.
Petra en het Chinese ventje schrikken op wanneer plots een groot en donker object voor de zon schuift. �Een zonsvelduisteling? Nu?!�, roept de man uit. “Maar neen,” roept Petra, “dat is een UFO, dat zie je toch?” Ze bukt zich om haar schoenveter, die door al dat rennen losgekomen was, dicht te knopen.
Whaha, ik vind het wel grappig. Dat eerste verhaaltje kan ik alleen maar verprutst hebben maar dat tweede is leuk 
Ok�, met stokjes moet gegooid worden, dus ik gooi het naar, euh… Sam (de regeltjes lezen � jongen!), Tom en Dramoghe (omdat die de dans blijkbaar ontsprongen zijn tot nu toe).
lief � van mij!).
Een eindejaarsstokje, whee! Via 
