Joehoe, puntjes zijn geweten! En ze zijn best wel deftig! Wat zeg ik, ze zijn goed!

Na de ellenlange en doodsaaie speech van meneer de titularis kregen we eindelijk het papiertje, maar eigenlijk was ik op dat moment al niet zwaluwachtig meer, aangezien hij in zijn speech zo vriendelijk was geweest te vermelden dat niemand herexamens geeft en ik dus bijgevolg sowieso geslaagd was – de rest is bijzaak.

Ik ben gebuisd (maar dus wel gedelibereerd) voor twee vakken, en je mag één keer raden voor welke, haha.
Voor de nieuwsgierigen heb ik het eens ingescand. Er hangt ook een leuk verhaaltje vast, aan dat rapport, dus dat ga ik jullie nu vertellen.

Ik kreeg dus mijn rapport, en het eerste dat ik bekeek was het eindtotaal: 64%. Dat is slecht, en ontegensprekelijk onder mijn niveau, maar aangezien ik niet de gewoonte heb om meer dan 70% te halen ben ik daar best wel tevreden mee. Volgend jaar begin ik met écht blokken, en dan zullen jullie wel eens wat zien. Ik was daar dus best wel tevreden mee, al had ik op 65% gehoopt. Maar ik klaagde niet, want wat is nu één procentje, en ik was er tenslotte door, niet waar. Ik bekeek even vluchtig de punten en dat zag er allemaal in orde uit, maar toen viel mijn oog op het rijtje voor LO: niet ingevuld, op het eindtotaal na, 52%. Ik dacht, hela, hier klopt iets niet! Ik ben niet sportief, maar zo lomp ben ik nu ook weer niet, en waar waren dan die andere punten heen? Heb ik dus eventjes naar geïnformeerd, er werd naar gekeken en een tijdje later kon ik het opnieuw afgeprinte rapport gaan halen. Deze keer met cijfers voor LO én een veranderd eindtotaal: 65%! Juich! Hoezee! Daarmee ben ik dus eventjes langs ons thuis gepasseerd want ik moest het toch ook eventjes aan de ouders laten weten é. Die waren best wel content. Ik ook. Maar dat wisten jullie al.

Nog een paar opmerkingen bij dat rapport. Ik ben niet godsdienstig, we hadden gewoon openboek examen en SB, vandaar. Waar ik niet tevreden mee ben is Engels, dat zijn middelmatige resultaten, potverdikke. Nu ja, ik weet waar het aan ligt… Maar zoals ik al zei, volgend jaar zullen jullie eens wat zien! Op mijn punten van Latijn ben ik dan weer heel trots, dat is namelijk één van de moeilijkste vakken ooit (mijns inziens) en normaal gezien heb ik iets tussen de 45% en 55%. 59% slaat alle verwachtingen, dus. Wiskunde kan ermee door, al had ik op een 8 vanvoor gehoopt. Natuurwetenschappen slaat ook alle verwachtingen, ik ben daar niet goed in en ik had het ook niet bijzonder goed geblokt, maar bon, ‘t is niet omdat ik het niet versta (die uitslag) dat ik er niet zeer tevreden mee ben! Aardrijkskunde is min of meer een teleurstelling, maar kom. ‘t Is nog treffelijk en ook helemaal niet belangrijk, eigenlijk. De cijfers voor esthetica zijn eigenlijk wel grappig. Ik heb er evenveel moeite voor gedaan als de gemiddelde mens doet om met zijn ogen te knipperen, ik heb op het examen vooral veel gezeverd en rond de pot gedraaid (volgens mij heb ik een drietal nieuwe kunststromingen uitgevonden en die nog weten te definiëren en toe te passen ook) en dan krijg ik zo’n cijfer. Maar dat komt ook vooral door de vele groepswerken en persoonlijke werkjes, denk ik. Jaja, ik ben cultureel intelligent, haha. (Not.)

Dan is er ook nog dat diploma voor de muziekschool dat ik dus ben vergeten te scannen, maar eigenlijk is dat niet nodig. Neem gewoon van mij aan dat het er héél mooi uitziet, en dat er echtelijk en techtelijk “grote onderscheiding” (!) opstaat.

Hemeljeetje, ik ben in heel mijn leven nog nooit zo ongelofelijk geschrokken als daarstraks, denk ik. Mijn hartslag is waarschijnlijk de 150 gepasseerd en mijn vingers trillen enorm. Ik ben tegen het excessief gebruik van hoofdletters, zoals ik al eens zei, maar hier past alleen een overduidelijke “!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

Wat is er dan gebeurd, wil je weten? Ik zal het je eens vertellen. Je zult me uitlachen, maar dat kan me niet schelen, ik ben me doodgeschrokken en dat moet eruit.

Vandaag is dus de dag. De dag waarop gedelibereerd wordt, en waarop je gebeld wordt als je herexamens hebt. Ik had gepland om vandaag niet thuis te zijn, maar dat is niet helemaal gelukt. Echt stressen deed ik (nog) niet, ik heb om de een of andere reden nog altijd vertrouwen in mezelf én hoop op een soortement mirakel. Enfin, wat gebeurt er dus: de telefoon gaat, mama neemt op, komt even later binnen en zegt: “Greet, neem eens op, ‘t is voor jou. Iemand van ‘t college.”

Ik kan onmogelijk beschrijven wat er toen door mij heen ging, maar ‘t was niet leuk, neen. Ik neem dus op, en zeg, “Hallo?”, want dat is wat je meestal doet als je de telefoon opneemt. Wat blijkt? ‘t Was gewoon mevrouw Wiskunde (die toevallig cello speelt) om iets te regelen in verband met oefenen voor de proclamatie. Meestal heb ik redelijk veel sympathie voor mevrouw Wiskunde, ze is een van de betere leerkrachten, maar op dat moment kon ik haar wel vermoorden! Jezusmariajozef!

Edit: heel de dag geen telefoon gehad. Dat ziet er goed uit. Duimen maar voor morgenochtend! (Om half elf aub)

Wat doe ik hier nog? ‘t Is gewoon hopeloos. Binnen zes uur moet ik examen gaan doen en ik zit nu zelfs nog niet in twee derde van de leerstof. En de leerstof die ik wel al achter de rug heb ken ik zéér oppervlakkig, ik verwacht niet dat ik er iets zinnigs over zal weten te vertellen. Dat klopt ja, vertellen, tot overmaat van ramp is het natuurlijk mondeling. Of heb ik dat al gezegd? Waarschijnlijk wel, maar ik kan absoluut niet meer helder denken. Zucht.
Nu ja, on a brighter note, ‘t is het allerlaatste, daarna ben ik zo vrij als een vogeltje in de lucht (of als een visje in de zee – of als een Greetje aan het strand, als het weer meezit).
Duimen maar. (Voor dat weer, niet voor dat examen, dat heeft toch geen zin.)

Edit 2AM:
Laat ik nog maar eventjes een lijstje maken voor ik de computer afsluit, en wel van de leerstof die ik moet kennen:

• De tweede wereldoorlog (1939-1945)
• De koude oorlog
• Vreedzame coëxistentie
• Politieke ontwikkelingen in België na WOII
• De Europese eenwording

Ik ga nu beginnen aan de vreedzame coëxistentie. Dat wil zeggen dat ik een uur of zeven aan de eerste twee delen heb gezeten en dus onmogelijk nog alles kan blokken voor het examen. En niet te vergeten, ik zou ook graag nog wat geslapen hebben, asjebliefdankjewel.

Edit 3AM:
Zo, ik heb het er nog allemaal snel doorgejaagd maar veel is er niet blijven hangen. Tsjah. Nu nog een uur of vier slapen en dan op naar het examen…

Een mondeling examen dat goed gegaan is, où est-ce qu’on écrira cela?! (Dat was waarschijnlijk een vertaling zo fout als een bolletjesdas op een streepjeshemd.)
Maar nu nog geschiedenis. De moed zakt mij in mijn schoenen als ik er nog maar aan denk, pff. Ik zie het sadistische glimlachje al voor mij, ik zeg het je, het is die vent zijn diepste wens om elk jaar zoveel mogelijk leerlingen te buizen.
Vorig trimester behaalde ik de volle 23% en voor de SB dit trimester zelfs al 5/20. Slagen wordt dus een makkie, zou ik denken … Als ik een herexamen heb bega ik een ongeluk, dan is heel mijn vakantie eraan en niet in het minst het groot kamp waartegen ik dan wel dag met het handje mag zeggen.

Ik voel me een beetje ambetantig en ik wil er vanaf. Maar dat zal nog wel tot morgennamiddag duren, wanneer ik eindelijk weer onbezorgd kan leute maken met mijn vriendinnen.

Het heeft mij uiteindelijk ook te pakken gekregen, de examenziekte. (Niet te verwarren met examenstress, want behalve voor het mondeling examen geschiedenis heb ik daar geen last van.)
Als ik in mijn bed kruip voor een dutje van een half uur lig ik er twee uur later nog in en moet mama mij eruit koteren. Als ik neerzit en opsta wordt het zwart voor mijn ogen en word ik draaierig, ook al doe ik dat heel rustig. Als ik iets eet, maakt niet uit wat, voel ik me een beetje later misselijk. Ik heb zeer aan mijn nek, rug en schouders, en zelfs aan mijn achterwerk, puur door de hele dag door te zitten. Ik heb zelfs af en toe buikpijn, en last but not least, ik ben ongehoord veel afgevallen op vrij korte tijd.
Ik vind het dan ook verbazend dat ik nog in staat ben om te blokken, en dat ik niet eens zoveel moeite heb om mij te concentreren. Zeker nadat ik mezelf er vanochtend op betrapte dat ik eender wat opschreef op mijn examen Duits, om er maar zo snel mogelijk vanaf te zijn. Gelukkig heb ik op tijd bedacht dat dat geen goede zaak is en heb ik nog eens alles twee keer overlezen en verbeterd.
Allez, nog twee. We zijn er bijna.

Edit: thee gedronken om wakker te blijven (het helpt), met veel suiker en ook appeltaartje met veel suiker om niet flauw te vallen (het helpt, ik ben er nog), muziek à la Hilary Duff en “Thank God I’m a Country Boy” opgelegd om niet in slaap te vallen (helpt ook), mijn hoofdkussen op mijn stoel gelegd om toch al op één plaats geen pijn meer te hebben (het helpt een beetje) — het enige dat ik nu nog nodig heb is een massage, om mijn nek, schouders en rug te ontspannen. Voelt iemand zich geroepen?

Een tijdje geleden had ik het over de kiekjeswedstrijd van bij ons op school. Daar heb ik bij verteld dat ik een prijs kreeg en dat ze de foto’s uitgehangen hebben, en dat vond ik al heel leuk en zo. Maar nu hebben ze ook nog eens een berichtje op de site gezet, met naam en foto en alles. Leuk hé!
De slimmerd heeft wel een gigantische “typfout” gemaakt, hij heeft namelijk mijn naam een beetje vermannelijkt, grr. Maar ik heb al een mailtje gezonden om dat recht te zetten. En ‘t is het gebaar die telt, nietwaar. Ik vind het alleszins een hele eer, wederom.

Hehe, vanochtend examen Java gehad. Het ging niet zo best, en dat vond ik niet zo leuk. Het zag er naar uit dat ik een dikke nul tegemoet ging, dus dacht ik, wat heb ik te verliezen? Juist, helemaal niks. En toen heb ik het op z’n Greets opgelost.

Opdracht één was: maak een applet waarin je een bakstenen muur maakt, twaalf lagen van tien stenen (geschrankt, wel te verstaan). Er stond echter niet bij hoe, dus ik ben in mijn volle recht als ik die muur steen per steen getekend heb (dat zijn 120 stenen ja, ben ik inderdaad een poosje mee bezig geweest). Met herhaling, daar viel gewoon niet aan te beginnen. Niet dat ik dat niet gedaan heb, maar het lukte aan geen kanten dus gaf ik het al snel op.

So far, so good. Maar dan opdracht twee. Die bouwde voort op opdracht één, hoezee. Voeg twee knoppen toe, eentje om een bakstenen muur te creëren en eentje om een betonnen muur te creëren (grotere en grijze stenen). Ik dacht, oké, als ik nu de grootte van de stenen achterwege laat en het kleur verander met die knopjes, moet te doen zijn. Dat dácht ik dus, dat wás namelijk helemaal niet te doen. Dat heb ik dus ook maar op z’n Greets opgelost: de knopjes waren er, en ze werkten, maar niet zoals de bedoeling was. Naast de knopjes bevond zich namelijk nog een tekstvakje, en het knopje “beton” liet, in plaats van de stenen grijs te doen worden, een zinnetje in dat tekstvakje verschijnen: “probeer je in te beelden dat de stenen grijs en ietsje groter zijn”. Klikte je weer op “baksteen”, dan verdween dat zinnetje en zag je, precies zoals de opdracht was, nog steeds die bakstenen muur.

Heb ik dat niet netjes opgelost? En nu maar hopen dat ‘m (ik vergeet steeds zijn naam) een beetje gevoel voor humor heeft. Nu ja, ik had niks te verliezen, nietwaar.

Tussen haakjes: het examen Nederlands heb ik wél op de conventionele manier opgelost hoor, en al de andere ook, wees maar gerust.