Pimpajoentje.be

Waarschuwing. Hier komt een uitgebreid verslag van de afgelopen dag, en het zal je niet interesseren. Lees dus maar niet verder.

Vandaag was zo’n dag waarop ik energie op overschot had (en nog steeds heb) en dat geen slecht nieuws mij kon deren. Nja, wat kan ik zeggen, wakker worden naast het Vriendje helpt er wel aan, denk ik

De voormiddag zag er zo uit: opgestaan, niet ontbeten wegens tijdgebrek al had ik er wel eens zin in, (jammer genoeg) afscheid moeten nemen van Het Vriendje, naar school gegaan om kwart na tien en een les bijgewoond (en oké, niet echt opgelet maar eerder met mijn hoofd op de bank geslapen, maar bon, de dag was nog maar half begonnen, nietwaar).

Over de middag was er op school een kerstdrink, georganiseerd door de studentenraad (yep, that’s us). Dikke fun! Er was warme chocomelk en glühwein in overvloed, er waren van die kerstmarktvuurtjes, er was een rondhuppelende kerstman (die na vijf minuten het huppelen wel al beu was), er was achtergrondmuziek, en er was zelfs – hou je vast – een koortje van een man of twintig, bestaande uit 1. de directeur, 2. een overgrote meerderheid van lectoren en 3. enkele studenten. Pieter van wiskunde speelde op een keyboard en Dink van dink (heb er nog geen les van dus geen flauw idee) zong de tweede stem, best wel grappig allemaal. Maar wel zeer sympathiek. De sfeer was, zoals men zegt, toppie.

In de namiddag was het weer schetsen geblazen, niet zo leuk deze keer. We moesten weer kubussen schetsen, zoals we dat in het begin van het semester gedaan hebben, en het enige dat anders was was dat we er een boek moesten bijleggen en zo een compositie maken. Zeer saai allemaal, en ook totaal niet veel werk, dus gingen de meesten al rond half drie weg. Ik ook, en op weg naar huis (met een geleende fiets) bedacht ik dat ik wel eens naar Gent zou kunnen gaan om een fiets. Dat heb ik al weken, zelfs maanden zitten uitstellen, omdat het zo ver is, en omdat ik altijd wel iets nuttigers te doen had op eventuele vrije namiddagen. En ik bedacht ook dat ik dan wel eens bij Steffi zou kunnen langsgaan, wat alweer veel te lang geleden was.

Dus, allerlei plannetjes en busuren en adressen en trajectjes opgezocht en afgeprint, en vertrokken. Net ietsje te laat, de hele weg gelopen maar toch nog net de bus gemist. Zien wegrijden, ja. Maar och, het kon me niet zo heel erg veel schelen. Gewacht op de volgende bus, en gevraagd of de buschauffeur het me wou vertellen als we aan de goeie halte waren. Helaas pindakaas, er was een onderbreking bij de Dingesbrug waardoor ze drie haltes vroeger stopte en ik de rest te voet moest doen. Daardoor was mijn plannetje (het wandeltraject van de bushalte naar de winkel) zo goed als onbruikbaar, omdat ik van de andere kant kwam. Op goed geluk heb ik dan toch nog de weg gevonden, met niet eens zoveel verloren lopen (niet, eigenlijk) en zelfs zonder de weg te vragen. In de winkel aangekomen bleken ze maar een vijftal fietsen te hebben (“uitgebreide keuze”, zei de website… hum) en die waren allemaal veel te klein, dus ja, daar was ik rap weer buiten. Optimistisch als ik was had ik een plannetje met de wegbeschrijving van de winkel naar de Korenmarkt met de fiets, maar die had ik dus nog niet. Naar de dichstbijzijnde bushalte gegaan, op de eerste de beste bus gesprongen en gevraagd of die naar de Korenmarkt ging. Jep, dat deed ie, maar ik moest wel overstappen op de tram, en ik h? ? t trams. Maar goed, achtereenvolgens de juiste tramhalte en de juiste tram gevonden, en zelfs nog aan de goeie halte afgestapt, ook. (Allez, niet dat de Korenmarkt moeilijk herkenbaar is, maar ik ben niet normaal, in zulke dingen.) Daar had ik dus afgesproken met Steffi, om in de McDonalds te gaan eten. Lekker veel vettigheid gegeten en wat bijgepraat en zo. Daarna wederom de goeie bushalte en de goeie bus weten te vinden, en ook weer aan de goeie halte afgestapt. ‘t Was daarna wel een heel eind wandelen, en het was koud en zo, maar dat vond ik niet zo erg.
Op die manier heb ik er dus drie en een half uur overgedaan om een fiets te gaan kopen (die ik dus eigenlijk nog niet gekocht heb) en een hapje te gaan eten in de McDonalds. Da’s kunnen é! Moraal van het verhaal: Murphy is overal en altijd aanwezig! Beware!

Ik heb nog wat TV gekeken, The Simpsons en Friends en zo, en daarna heb ik waarachtig wat schoolwerk gedaan. Cursussen aanvullen en zo. Nog wat verdergedaan tijdens De Jeugd van Tegenwoordig, en dan weer naar m’n kamer gegaan. En hier zit ik nu dus, nog steeds met het plan om kerstkaartjes te maken maar zonder eten, want dat is allemaal op. Ik heb het laatste restje chips opgegeten, en de laatste picknickels. En ik heb nu eens zò’n zin in chocolade, koekjes, snoep,… Die verloren portfoliokilo’s zijn er zo weer aan, denk ik!

Oké, dat was het dus. Enorm saai, waarschijnlijk. Aangezien ik er vrij zeker van ben dat niemand tot de laatste regel geraakt is lijkt het mij vrij veilig om af te sluiten met dit: ik zie Het Vriendje zaterdag alweer! Dat is maar één Vriendjesloze dag. En brr, familie die ik nog niet gezien heb, en zo! Hellup!

Ik zou kunnen bloggen over hoe ik mijn portfolio maar nèt op ‘t nippertje afgekregen heb, en hoe ik mij deze morgen overslapen heb, toen ik het moest gaan indienen. Ik zou kunnen vertellen dat ik zo heel erg moe ben dat ik gewoon heel de dag geslapen heb. Ik zou ook kunnen vertellen dat ik daardoor twee lessen gemist heb en dat ik daarvoor kwaad op mezelf ben. Ik zou kunnen bloggen over hoe mottig ik me nu voel, enz.

Maar dat doe ik niet, want eigenlijk zijn dat soort plobreempjes maar triviaal en egocentrisch. Er kunnen nog veel ergere dingen gebeuren met een mens, en ik schaam me om de gedachte dat ik me al druk maakte om dat onnozel portfolio.

Test Webtechnologie vandaag. Meetellend voor tien procent, naar ‘t schijnt, dus niet brosbaar. (Sowieso niet, eigenlijk, als ‘t een test is.) Maar goed, wat is nu anderhalf uur op een dag, ik bedacht dat ik wel zou mogen weggaan als ik klaar was en dat ik dan nog genoeg aan mijn portfolio zou kunnen werken.

Er was veel volk afgekomen, dus er waren enkele banken te kort in het lokaal. Om de één of andere reden was ik bankloos en moest ik dus samen met enkele klasgenoten banken vanuit een ander lokaal gaan halen. Banken gehaald, jas uitgedaan, gerief uitgehaald. Volgende plobreem: er was zoveel volk afgekomen dat er drie tests te weinig waren, en raad eens wie helemaal naar de andere kant van de campus mocht lopen om drie kopietjes? Yep. Nu, dat lopen vond ik minder erg, zo bleef ik tenminste warm want het is de laatste dagen echt wreed koud. Allez, ik mij dus aan die test gezet. Eerst alles in potlood gemaakt, daarna in pen en het potlood weggegumd. Voor ik indiende dacht ik, laat ik toch maar het zekere voor het onzekere nemen, en ik las alles nog eens heel aandachtig over. Geen foutjes gevonden, indienen dus. Vlug boeltje pakken en op weg naar huis om naarstig voort te portfolioën.

Pas toen ik thuiskwam dacht ik eraan om even op de klok te kijken: half vijf. Precies hetzelfde uur als anders, geen minuut gewonnen dus. Damn.

Hoezee! Na een semester lang zwoegen en zweten aan taken voor Creatieve Beeldvorming en toch maar steeds blauw blijven halen, is het dan nu vandaag eindelijk zover: halfgroen! Het ging om de stilering met letter op zwarte achtergrond. Voor de stilering zelf had ik blauw, voor de voorstudies (die ik snel-snel over de middag in de cafetaria gemaakt heb, tussen al de broodkruimels en soep- en colavlekken) half groen dus, en voor de compositie ook blauw. En voor de voorstudie van de oefening waar we vandaag aan verder gewerkt hebben, ook blauw (zie foto, klik voor groter). En dat terwijl ik niet helemaal exact de opgave gevolgd had (vandaar de haakjes). Dat nog een aantal mensen voor één van de drie blokjes halfgroen hadden en dat ze volgens Pieter “met groen begonnen te smijten ineens” kan me niet veel schelen, het punt is, ik heb halfgroen!

Dit is weer zo één van die dagen die niet meer stuk kan. Waarom? Wel, ik zal het je vertellen! In een lijstje maar weer, want ik vind lijstjes leuk.

• Ik heb Chocotoffs en Spa orange, en mooie (relatief) nieuwe muziek.
• Ik heb deze week nog maar twee lessen gebrost (op maandagmorgen) waardoor ik nu al twee volledige dagen niet gebrost heb (dinsdag hadden we geen les deze week).
• Deze keer heb ik de vergadering niet gemist, waardoor ik mij dus braaf van mijn taak als secretaris kon kwijten. De vergadering was nog gezellig ook, en even interessant als alle lessen van deze week bij elkaar.
• Ik heb deze week ook al heel fatsoenlijk en evenwichtig gegeten, en lekker, en genoeg. En gezond.
• Ik werd deze morgen tijdens Besturingssystemen aangesproken als “de juffrouw tussen de twee knappe heren”. Hilarisch, niet? Je had de twee knappe heren in kwestie hun gezicht moeten zien!
• Het is donderdag vandaag, dat betekent Creatieve Beeldvorming. De opdracht van vandaag was weer boeiend om te doen en ik werd meteen geïnspireerd, maar dat is niet wat ik wou vertellen. Wat ik wou vertellen is de reden van mijn vreugdesprongetje toen ik na de les buitenkwam. Heel kort gezegd: het ging om een gezicht maar ik had er ook nog de romp en twee armen bijgenomen, omdat dat nu eenmaal bij het tekeningetje paste en zonder ging niet, vond ik. Toen ik indiende werd ik teruggeroepen, en ik dacht, ooola nu gaan we ‘t hebben… ‘k Zal zeker moeten opnieuw beginnen of zo. Maar nee hoor, eerst zei hij er inderdaad iets van en dat ik dat de volgende les dan maar wat moest aanpassen (het was nog maar een voorstudie, het eigenlijke werkje maken we pas volgende week). En toen zei de andere (ik onthou hun namen nooit), met het oog op zijn puntenlijst, dacht je soms aan vormgeving? Voor volgend semester? En ik dus een beetje voorzichtig, ja… En tot mijn vreugde zeiden ze daarop, welja dat kan wel. Je punten zijn er wel naar, bijna allemaal vol blauw. (Allemaal op twee na, om precies te zijn). Het is best wel mogelijk. En toen mocht ik gaan, en gelukkig was er niemand in de buurt van het lokaal. Het moet wel grappig geweest zijn, dat vreugdesprongetje
• Vannamiddag was het massa’s aan ‘t stormen, veel wind en regen en zo, maar vijf minuten voor ik naar buitenging hield het op met regenen. Danku Daarboven, mijn voeten zijn U dankbaar!
• Straks ga ik lekkere spaghetti met kaas eten, en nog meer chocolade en zo, en naar Friends en De jeugd van tegenwoordig kijken.
• Ik ga vanavond vroeg gaan slapen en morgenochtend goed wakker zijn.
• Morgen zie ik Het Vriendje! Morgen!
• Ik ga een heel KSJ-loos weekend tegemoet. Ik zit graag in de KSJ en zo, maar eens een weekendje rust is meer dan welkom.

Wheeee! De eerste puntjes zijn binnen, en ‘t zijn van den eerste keer al goeie! HA! (Voor wiskunde dus)
Misschien eerst een inleidend tekstje, om de spanning wat op te bouwen. Dat heeft Pieter ook gedaan, hij stond daar verdikke een half uur met die examens in zijn handen te leuteren voor hij ze uitdeelde. (Dat doet hij in de les ook altijd, een half uur staan uitweiden over wat eigenlijk in een halve minuut uitgelegd kan worden, hehe.)
De punten zijn over het algemeen niet denderend. Slechts 31% (Van de klas? Van het jaar? Ik weet het niet) is geslaagd, wat niet bijster veel is dus. Daarna volgde nog een hele preek over naar de les komen en ? ls je naar de les komt opletten en noteren en oefeningen maken en uitleg vragen en patati, patata. En toen, eindelijk, deelde hij de examens uit.
Het had mij maar een stoem half puntje gescheeld (echt zo’n dom foutje é) of ik had kunnen stoefen met een grote onderscheiding, maar kom, met 15,5/20 ben ik zeer zeker dik content en kan ik papa’s mond ook al snoeren Moet je nu eens wat weten? Die geloofde mij niet als ik zei dat Pieter nog altijd aan ‘t verbeteren was, omdat hij dacht dat ik slechte punten achterhield. Allez, van je vader moet je ‘t hebben é, ik bedoel, voor wiskunde dan nog! Nu ja. Nu nog een ferm tandje bijsteken voor (bijna) alle andere vakken en ik geraak er wel.

Haha, zegt Koen zo: “En Greet, hoeveel heb je?” – “15,5; en jij?” – “18. Allez, 15,5 maar, ‘k had wel meer van jou verwacht, eigenlijk.”

(Sorry voor de slechte kwaliteit van de foto’s, ze zijn met een webcam genomen, ik heb hier geen kodak liggen.)

Elke donderdagnamiddag hebben we twee lesuren Creatieve Beeldvorming, van één tot kwart na vier dus. Ergens halverwege is er een pauze van een kwartier maar die is niet verplicht, je mag ook doorwerken.
Na zestien lessen (acht namiddagen dus) weet ik het nu wel zeker: dit is mijn lievelingsvak! Ik doe het hoe langer hoe liever. In het middelbaar vond ik PO (Plastische Opvoeding) niet altijd even tof, maar nu vind ik elke les Creatieve Beeldvorming leuk, de ene nog leuker dan de andere. De opdracht die ik het leukst om te doen vond, was de kubus die we moesten “in stukken snijden” en inkleuren met verlooptinten (zie foto). Wat eraan vooraf ging vond ik ietsje minder leuk, maar zeker niet vervelend of zo. Terwijl iedereen aan het zuchten en puffen was en het raam uitstaarde zat ik vrolijk kubussen te schetsen, nog meer kubussen te schetsen, kubussen in te kleuren met grijze verlooptinten en later ook met gekleurde verlooptinten, kubussen over te kalkeren, zijden en doorsneden op te meten en afstanden te berekenen,… Dikke fun, echt waar. Ik word daar helemaal rustig en happy van, van zo’n namiddag creatief bezig zijn.

Om je een idee te geven van wat een opdracht zo ongeveer inhoudt zal ik er eens één uitleggen. Ben je niet geïnteresseerd in saaie zever, lees dan verder vanaf de volgende alinea.
Vandaag zijn we dus aan een nieuwe opdracht begonnen. Je moest voor fotomateriaal van een voorwerp zorgen (zo’n 8 ? 10 cm groot, geen tekening, mocht van internet maar liever niet), de eerste letter van dat voorwerp in Gill Bold Outline zo groot mogelijk afprinten op printpapier, een zwart blad van A2-formaat en minstens 200g (het mijne is maar 160g maar ze hebben het nooit gezien, hah), wat Bristolpapier, een gekleurd blad papier (niet te dik) en natuurlijk potloden, snijmateriaal, kalkeerpapier, stiftjes e.d. Ik had voor een piano gekozen, en dus de letter P afgeprint. Van een kotgenoot heb ik een mooi rood blad papier gekregen. Op kalkeerpapier moesten we met een dun stiftje de silhouetlijnen van het voorwerp doortekenen en daarna beslissen welke lijnen in het voorwerp we wilden accentueren, en dit een paar keer. De mooiste vorm moest je dan overkalkeren op Bristol en uitsnijden, en met een zwart stiftje de lijnen en vlakken binnenin de stilering kleuren. De letter moest je uit het gekleurde papier snijden. Van het zwart blad papier moest je een stuk snijden zodat je een vierkant vn 29,7 cm op 19,7 cm bekwam. Daarna moest je minstens vier voorstudies maken (op printpapier) van hoe je de letter en de stilering op het zwart vierkant zou schikken, en daar ging ik dus net aan beginnen toen het tijd was. De meesten waren nog bezig aan hun stilering en velen hadden nog niet eens hun letter uit het gekleurd blad papier gesneden, dus ik maak me niet echt zorgen. We mogen er thuis verder aan werken en volgende week moet het af zijn tegen het einde van de les.
Ik vind het wel handig dat er voorbeelden van deze opdracht uithangen in één van de gangen van het hoofdgebouw, naast de aula. We hebben ze allemaal al wel eens bekeken als we er passeerden, dus wisten we hoe het er ongeveer moest uitzien. (Soms zijn de opgaven zeer verwarrend en weet niemand hoe het nu eigenlijk moet.)
Rechts zie je hoe het ongeveer zal worden. Misschien dat ik nog van gedacht verander over de plaats van de stilering, maar ik denk het niet.

Vandaag kregen we ook een vorige opdracht en een taak terug. De taak was een herfstblad tekenen met een profielpennetje en Oost-Indische inkt, en omdat ik net als zovelen de opdracht een klein beetje verkeerd geïnterpreteerd had dacht ik dat ik daarvoor wel geen goede score ging krijgen. Maar ik had zowaar een blauw vakje, wat zoveel wil zeggen als “in orde, goed”. Ik geloof dat een blauw vakje overeenkomt met een twaalf. Ik heb altijd blauwe vakjes, behalve toen ik één keer een halfblauw vakje had (tien, nog net geslaagd dus). Dat was de opdracht die ik het minst leuk vond, zeer geometrische en enorm precieze toestanden met millimeterpapier en snijden en plakken (bah, lijm) en zeer fijn werk en zo. Er waren ook zodanig veel tussenstappen dat het originele werk zeker een keer of vier gekopiëerd of overgenomen moest worden, waardoor het op het einde compleet scheef en verkeerd uitkwam. Ik heb die opdracht zelfs helemaal opnieuw moeten maken, want had ik mijn eerste probeersel ingediend, dan had ik zeker een rood vakje gekregen.

Nog een leuk ding aan dit vak is dat we er geen examen van hebben. Het enige dat je moet doen om te slagen is a) naar de les gaan en b) genoeg blauwe vakjes halen. Heb je een rood of een halfrood vakje, dan moet je de opdracht hernemen, en meestal krijg je dan wel een blauw (of zelfs een halfgroen) vakje. Het hangt er dus eigenlijk vooral vanaf of je de opdrachten serieus neemt en er voldoende werk insteekt. Wat voor mij zeker geen plobreem is, ik werk liever vijf uur aan een opdracht voor Creatieve Beeldvorming dan dat ik één uur wiskunde moet studeren.

Tot slot nog enkele dingetjes die we al gemaakt hebben:

• Een tribal met penseel en Oost-Indische inkt
  blauw, “Beetje sober maar bruikbaar”
• Een opdracht met profielpennetje en Oost-Indische inkt
  die hebben we nog niet teruggekregen, weet ik dus nog geen punten van
• Die oefening op precisie waar ik het over had
  halfblauw, “Bristol?!” (Ja zeg ik had er geen meer) & “Haakser monteren!” (Ik vond het nochtans uiterst haaks gemonteerd!)
• Een oefening op verlooptinten die verderbouwde op de vorige
  blauw
• Het volledig driestappenplan van de opdracht met de uit elkaar gehaalde kubus
  kubus: blauw, techniek: blauw

Ik hoop dat ik ooit eens een halfgroen vakje haal, of dat mijn tekening eens uitgehangen wordt achteraan in het lokaal (daar hangen telkens enkele goede voorbeelden van de opdracht uit de vorige les).

Sorry voor de lange, saaie blogpost, maar daar had ik nu eens zin in, zie. Als je moe bent en geen energie meer hebt moet je denken aan de positieve dingen die er zijn.