“Vandaag wordt een slechte dag,” zei mijn horoscoop, waarmee het nog maar eens bewezen is dat horoscopen dikke brol zijn: vandaag was AWESOME.
Sinds ik aan de universiteit zit heb ik meer stress dan ooit. Omdat ik wel weet dat het dat allemaal waard is, sla ik me erdoor, ook al krijg ik het soms serieus moeilijk. Maar soms, soms heb ik de wind eens vanachter, en vandaag was zo’n dag. Precies alsof het universum me een schouderklopje gaf, en glimlachend zei: je doet dat goed, blijven gaan hé, en hier is nog een cadeautje zie.
Eerder wilde ik er niet over schrijven omdat ik het liefst zo snel mogelijk achter me liet, maar na vandaag zie ik het allemaal in een ander licht en het is ook een beetje een voorgeschiedenis die duidelijk maakt waarom vandaag zo awesome was, dus nu schrijf ik het toch nog even van me af.
Vrijdag 17 september was een dag die ik al een hele tijd probeer te vergeten. Het was de laatste dag van mijn vakantiejob, en iedereen daar rekende op mij om dingen in orde te brengen voor ik er wegging, dus het was al een race tegen de tijd om mijn taken daar te volbrengen. Ik moest die avond ook naar de dokter bellen voor resultaten van een onderzoek, daar was ik dus ook nerveus voor. Bovendien zou ik die avond na het werk meteen naar Gent treinen omdat Karel en ik die nacht om 4 uur op moesten om op reis te vertrekken, en er moest nog het één en ander gebeuren. En nog het meest stresserend van al: die ochtend zou ik mijn resultaten van de tweede zit krijgen.
Nog voor ik aan m’n werk begon stonden de resultaten al online, en ze kwamen hard aan: niet één buis van 3 studiepunten (waar ik mijn ouders voorzichtig op voorbereid had), niet twee buizen van elk 3 studiepunten (waar ik zelf al voor aan het vrezen was), maar zelfs 3 buizen, met een derde vak van 5 studiepunten erbij. Die had ik niet zien aankomen, dus mailde ik naar de proffen van dat vak. De rest van de dag werd één chaos van heen en terug mailen met de proffen, met de ombudsman, met de studietrajectbegeleidster, met de halve faculteit quoi, en dan moest ik naar mijn ouders bellen om mijn punten door te geven, en mocht ik ondertussen niet vergeten om hard te blijven doorwerken terwijl ik mijn werk voortdurend moest onderbreken om mijn mailbox in de gaten te houden, en om de haverklap bedacht ik dingen die ik nog in orde moest brengen voor ik op reis vertrok. De ombudsman maakte me erop attent dat ik een beroep kon indienen, maar dat dat binnen de 5 kalenderdagen moest, en natuurlijk vertrok ik net voor 5 dagen op reis. Dus moest er opgezocht worden hoe zo’n beroep in zijn werk gaat, waar Karel me gelukkig bij hielp, maar door al de stress van die dag sloegen we aan het kibbelen, waar ik me dan ook weer slecht over voelde want het was mijn schuld.
Na een korte maar enorm uitputtende ruzie met mijn ouders vertrok ik naar Gent en probeerde ik ondertussen om niet te vergeten wat er nog allemaal moest gebeuren. Op een moment waarop ik eigenlijk al lang in mijn bed had moeten liggen speelde ik het op de één of andere manier nog klaar om een min of meer samenhangende zakelijke brief naar de beroepscommissie te schrijven. Enkele spreekwoordelijke minuten nadat ik, compleet leeggezogen, mijn hoofd op het kussen legde, ging de wekker alweer. Ik kan je vertellen, zoiets is géén goede manier om je eerste reisje alleen met je lief te beginnen.
Maar goed, het reisje zelf was uiteindelijk het beste reisje dat ik ooit al gedaan heb (jullie hebben nog foto’s en een reisverslag van me te goed), dus na 5 dagen weg van alles (en EIN-DE-LIJK eens 5 dagen ongestoord samen zijn met mijn liefje) kwam ik terug met hernieuwde energ-… euh, koppigheid. De afspraak voor feedback met één van de proffen haalde niets uit, en de beroepsprocedure zou nog wel een tijdje lopen, dus leek het erop dat mijn mogelijkheden voorlopig uitgeput waren. Ik begon dus alvast met het regelen van een GIT, maar al die tijd wist ik niet of ik nog wel verder mocht studeren van mijn ouders, die wilden dat ik terug naar hogeschool overstapte, dus ik kon nog nergens een handtekening onder zetten terwijl ik het al allemaal zat uit te zoeken en te plannen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe zwaar die onzekerheid op mij woog en hoe gekleineerd ik me voelde omdat mijn eigen ouders niet in mij geloofden, maar met alle overtuigingskracht die ik nog kon opbrengen en na een gesprek met een zeer behulpzame mevrouw bij de dienst Studieadvies heb ik ze uiteindelijk toch zover gekregen. (Even toevoegen: die mensen zijn goud waard. Alle goeie psychologen zijn goud waard eigenlijk, als ik geld had zou ik dat serieus vaker doen.)
Het tweede jaar Taal- en Letterkunde is geen lachertje, en met de 11 studiepunten van de drie eerstejaarsvakken erbij (die ongelukkig genoeg alledrie in het eerste semester vallen) en GUK-plichten en andere tijdsbestedingen erbovenop, keek ik tegen een zwaar jaar aan. Ik had me er ergens al wel bij neergelegd en wou er het beste van maken, maar de stress begon zich alweer op te bouwen. Tot vandaag. Vandaag gingen de wolken opzij en kwam er een prachtig herfstzonnetje tevoorschijn.
Ik zat me ongelofelijk te vervelen in de les van Nederlandse Letterkunde I (het vak van 5 studiepunten waarvan ik niet verwacht had dat ik het opnieuw zou moeten doen). Ik had het allemaal al eens gehoord en opgeschreven (en vanbuiten geleerd, dat ook), dus ondertussen zat ik een mentale lijst te maken van alles dat ik moest doen voor dat vak. Op zoek gaan naar zes moeilijk te vinden boeken (waarvan nog maar één gevonden). Die zes boeken lezen (een werk van weken). Eén ervan in detail bespreken in een groepspresentatie (eveneens een werk van weken). Mijn groepsgenoten contacteren voor de taakverdeling. Op zoek gaan naar de juiste edities van 4 Middelnederlandse teksten (waarvan twee gevonden). Die vier teksten lezen (ook een werk van weken, Middelnederlands leest niet zo vlot). De lectuurbundel met tekstfragmenten bekijken. De eerste lessen al eens herhalen. De stof over recensies herhalen. Een recensie schrijven. De stof over verhaalanalyse herhalen. De discussie op Minerva volgen en minstens één nuttige bijdrage op het forum posten (ja, dat wordt gequoteerd). Als ik zoveel moet doen voor één vak, blijf ik altijd zitten met het knagende gevoel dat ik nog iets vergeten ben.
En toen … Toen checkte ik mijn mail, en zag ik de woorden “beslissing interne beroepscommissie” in een flits. Mijn hart ging sneller slaan en mijn ogen schoten zo snel heen en weer over de tekst dat ik maar net de zin “De commissie heeft uw intern beroep gegrond verklaard” in me kon opnemen, en ik kon eventjes niet geloven wat ik las.
Ja en dan begon ik dus te bleiten hé, in het midden van een vol auditorium. 
Ik geloof het nog altijd niet helemaal hoor. Het kan precies niet echt kloppen. Het is al van 29 januari geleden dat mij nog eens zoiets fantastisch overkwam. 
Update: ik heb het hele verslag eens doorgenomen, en mannekes toch, heb ik een chance gehad met sommige dingen! Zo had ik bijvoorbeeld een dt-fout gemaakt op het examen, dom dom DOM! Ik weet niet of jullie me gaan geloven, maar ik zweer op mijn beide teddyberen dat dat de allerallereerste dt-fout is die ik in mijn leven al gemaakt heb op een examen of een taak. (Laten we zeggen vanaf het eerste middelbaar dan.) Maar één dt-fout wordt niet aangerekend, pas vanaf de tweede trekken ze punten af, zo hadden ze ons toch verteld. Bleek dat dat toch één van de factoren is die meegespeeld had in het geven van een negen, en dat vonden de leden van de interne beroepscommissie niet oké. Dat en nog andere factoren hebben ervoor gezorgd dat mijn 9/20 een 11/20 geworden is! Ik was al in de wolken geweest met een deliberatie, maar ik heb er dus nog een creditbewijs voor gekregen ook! Ik heb geen idee wie die mensen zijn, maar als ik dat wel wist en ik kwam ze tegen, dan zou ik ze zoooo’n dikke knuffel geven!
