Pimpajoentje.be

Het is vandaag gedichtendag! Ik was het bijna vergeten, want als je niet meer in het middelbaar zit wordt daar helaas niet meer over gepraat, zeker niet aangezien het nu examens zijn. Maar gelukkig zag ik het passeren op Twitter. Een gedicht, dus!

Ik dacht meteen aan Toon Hermans, één van mijn favoriete dichters. Ik hou heel erg van zijn poëzie: eenvoudig gezellig Hollands, zonder grote woorden en vergezochte vergelijkingen, met eenvoudige rijmschema’s, en meestal zit hij er met zijn boodschap boenk op. Zo ook met dit gedicht, ‘geluk’:

Geluk is geen kathedraal,
misschien een klein kapelletje.
Geen kermis luid en kolossaal,
misschien een carrouselletje.

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,
maar nu en dan een zonnetje.
Geluk dat is geen zeppelin,
‘t is hooguit ‘n ballonnetje.

Het mooiste dat het leven biedt
zijn af en toe de dromen,
dat alles nog beginnen moet
en ‘t mooiste nog moet komen.

Toon Hermans

Ik loop het leven achterna.
Ik voel me net een plant.
Mijn vlezige substantie lijkt sporadisch onbemand.
Ik kleed mijn massa aan zonder eigenlijk op te staan.
Atomen functioneren zelfs zonder delegeren.
Mijn dromen en ambities worden in de kiem gesmoord.
Ik schiet wortel, vegeteer.
Ik bebos, fotosyntheer.
Mijn gedachten zijn een wildgroei,
ongesnoeid ga ik tekeer.

Illiveris

Telkens als ik jou zie
raak ik op slag
van slag
en alles kwijt:
het noorden, mijn adem,
mezelf,
de tijd
en vooral mijn kluts.

I love you so muts.

Marc de Bel

Alright, en daarmee zitten we meteen aan het maximum quota meligheid voor 2009. Maar zeg nu zelf, azo’n schattig gedichtje!

Kijk hé, dat gebeurt er dan als je gsm gestolen wordt met daarin allerlei niet te vergeten afspraken! Dan gaat gedichtendag zomaar aan je voorbij, gelukkig zag ik een vermelding passeren in de feedreader dus ik ben toch nog op tijd.

Mijn keuze viel dit jaar op een gedicht van één mijner helden, te weten Lieven Scheire. Jazeker jawel, bloggen en dichten doet deze man ook al – hoera, hoerum, hoerorum (hoeris, hoeris)! (Zij het blijkbaar eenmalig in het laatste geval.) Afijn, ik zou zeggen, geniet van dit stukje hoogstaande poëzie.

…zag jij misschien dat ik naar jou,
dat ik je zag en dat ik zag hoe jij
naar mij te kijken zoals ik naar jou
en dat ik hoe dat heet zo steels,
zo en passant en ook zo zijdelings -
dat ik je net zo lang bekeek tot ik
naar je staarde en dat ik staren bleef.
Ik zag je toen en ik wist in te zien
dat in mijn leven zoveel is gezien
zonder dat ik het ooit eerder zag:
dat kijken zoveel liefs vermag.

Joost Zwagerman

I hate the way you talk to me,
and the way you cut your hair.

I hate the way you drive my car.
I hate it when you stare.

I hate your big dumb combat boots,
and the way you read my mind.

I hate you so much it makes me sick,
it even makes me rhyme.

I hate the way you’re always right.
I hate it when you lie.

I hate the way you make me laugh,
even worse when you make me cry.

I hate it when you’re not around,
and the fact that you didn’t call.

But mostly I hate the way I don’t hate you,
not even close,
not even a little bit,
not even at all.

84e0HYgo_eU