Jimi Hendrix. De naam alleen al galmt gemakkelijk na in de oren van mijn generatie. Niet dat iemand intussen nog weet welke generatie dat is. Gen Y, de Millenials, Generation Next of Echo Boomers. Hoe exotisch je het ook doet klinken, Hendrix hebben we nooit meegemaakt. Maar vraag ons of we van de mens hebben gehoord en je krijgt een volmondig ja.
Laat ik dan maar tot de kern van de zaak komen: Jimi is een legende. Een held. Dat klinkt fantastisch cliché en pretentieus tegelijk. Normaal gezien heb ik een hekel aan dergelijke beweringen, maar voor een keer buig ik ook met plezier voorover. Al is het maar omdat Hendrix verantwoordelijk is voor het voortbrengen van mijn persoonlijke Guitar Hero, Matthew Bellamy, en ongeveer elke andere gitarist tussen de Summer of Love en de Noughties.
Dit gezegd zijnde, is er de laatste tijd blijkbaar veel te doen rond die nieuwe release, Valleys of Neptune. Zo ook bij Adhese, wat deze post zijn maatschappelijk nut geeft.
Blijkbaar gaat het om remasters van experimenten voor een onafgewerkt album. Dat of wat snaargepluk tussen de LSD trips heen. Laten we ze uit gemakzucht maar als synoniemen beschouwen. Afgaande op het album was Hendrix alleszins goed op dreef en fantastisch stoned in ’69. We spreken in de verste verte niet over klassiekers als All Along the Watchtower (waar ik net als Ntone hevig fan van ben), Purple Haze of Voodoo Chile. Maar dat hoeft ook niet.
Waar het album zijn troef bovenhaalt, is met de sfeer en het zalige bluesrock gevoel. Net zoals alle andere muziek die mijn iTunes bibliotheek vult, wordt ook Valleys door mij beoordeeld op gevoelswaarde. Gezien je bij nieuwe releases niet vertrouwd bent met de muziek die je voorgeschoteld krijgt, moet iedere noot erin slagen een gevoel over te brengen. Let er maar eens op als je naar je collectie luistert. Bijna ieder nummer kan je associëren met een persoon, een situatie of een vage emotie.
Zo hebben druilerige zomerdagen voor mij Jack Johnson. Een verzameling Debussy dient om stress tegen te werken. Metallica zorgt voor energie, Muse voor inspiratie en creativiteit. De persoonlijke links hou ik wel voor mezelf, maar je begrijpt mijn punt.
Wat brengt Jimi Hendrix met dit postuum album naar boven? Iedere herinnering die ik heb aan zelf improviseren en jammen. De zaligheid die een kwartier lang los gaan op een akkoordenblok van zestien maten kan zijn. De geur van nat riet en het klassieke oude tapijt onder het drumstel. De vibratie van de basdrum op je ingewanden en de adrenaline die overheerst als alles vlot gaat.
Hoewel ik met die twee saxofoons in mijn bezit eerder naar de zuivere jazz neig, is er voldoende blues-verwantschap tussen de muziekstijlen om de link te leggen met Hendrix en zijn gitaargeschreeuw. De structuur van georganiseerde chaos en de rush die erbij hoort. Ik maak niet de minste bewering dat ik zelfs maar tot aan de enkels reik van Hendrix of eender welke andere muziekgod, maar ik ben er van overtuigd dat het overheersende gevoel bij het spelen en het luisteren van dit soort muziek hetzelfde is.
Verwacht met Valleys of Neptune niks dat je nog niet gehoord hebt in één of andere vorm, maar verwacht wel een zestig minuten durend gevoel van coolness. Het Devil May Care gevoel dat alleen voorkomt in muziekvormen die teren op de creativiteit van het moment. De rush van een mondeling examen waarvoor je niet gestudeerd hebt.
Maar waarvoor je wel slaagt. Vanzelfsprekend.
Karel
(Ohja, comments geven kan blijkbaar zorgen voor hetzelfde gevoel of een andere blinkende prijs. Door die mannen Adhese.)
Ze zingt echt mooi in dit liedje.
