Pimpajoentje.be

Ik ben namelijk op zoek naar de titel van een liedje, en met een beetje geluk weet jij hoe het heet. Het is een vrij bekend liedje, in feite kent iedereen het wel, maar om de één of andere reden ben ik de titel en/of uitvoerder dus nog altijd niet te weten gekomen, al ben ik er al ééuwen naar op zoek.

Heb je ooit de film Bruce Almighty gezien? Wel, in het stukje van 00:03:01 tot en met 00:03:18* (beu, slechts zeventien luttele seconden ) hoor je een fragment van dit prachtig liedje waar ik dus, ik herhaal, al ééuwen naar op zoek ben.

Ik vraag mij af waarom ik er nu pas aan denk het op deze manier te doen. Misschien omdat ik net weer een hele tijd vruchteloos zoeken én nutteloos bloggen achter de rug heb?

B-E-A-utiful film trouwens.

* Tijdens dat stukje in de reportage over het gigantische koekje, waarbij Bruce met een soortement melkkan (of zoiets) in slow motion langs een rij kinderen met bekers loopt, en ze vult (zie prentje**). Een beetje een belachelijke scène als je het mij vraagt, maar wel met prachtige muziek erbij, natuurlijk.

** O ja… I just love how I can make screenshots van een filmpje met een Mac – maar niet met een PC! *brede grijns*

Dit filmpje heb ik al eens eerder gepost, maar omdat het zo mooi is en ik het recentelijk herontdekte post ik het nog eens opnieuw. (Nah.)

Ik heb de irritante eigenschap dat ik wel eens een geniale inval of een plotse bui van creativiteit en inspiratie krijg, maar dat 90% van die invallen en buien zich voordoen tijdens de examens. Het zal je niet verbazen dat projectjes zoals nieuwe websites, nieuwe kamerindelingen, knutselwerken allerhande allemaal tot stand gekomen zijn tijdens examenperiodes. Misschien komt het door het verhoogde concentratieniveau, misschien komt het doordat mijn geest na enkele dagen blokken wanhopig op zoek is naar afwisseling en dan maar op de proppen komt met één of ander geniaal idee, ik zou het niet weten. Misschien komt het ook gewoon doordat ik raar ben.

Mensen zeggen dan altijd: Greet, kind, je hebt daar nu toch helemaal geen tijd voor? Je moet blokken. Wacht met dat gedoe tot na de examens. Maar zo zit ik helaas niet in elkaar. Als ik een idee krijg moet ik er onmiddellijk aan beginnen, anders verdwijnt de inspiratie of vergeet ik het domweg. Ik zou er zelfs mijn nachtrust voor laten, om het te kunnen combineren met net genoeg blokken om erdoor te zijn. Zo erg ben ik wel.

Aangezien deze examenperiode nu onomkeerbaar begonnen is (vanmiddag het eerste examen gehad dus) bedacht ik vanmiddag nog, tiens, nog geen geniale invallen gehad deze keer. Tot daarstraks. Het toeval wenste dat ik, geïnspireerd door de about-pagina op Suiadan’s blog, op het idee kwam om een uitgebreide autobiografie te schrijven. Het klinkt vrij belachelijk als ik het zo opschrijf, maar het lijkt mij een heel goed idee. Schrijven is goed voor je, het scherpt je taalvaardigheid aan, het zou dus zelfs nog nuttig zijn ook. Het zal een hele uitdaging zijn om volwaardige Nederlandse alternatieven te vinden voor de Engelse zinswendingen die ik af en toe wel eens durf te gebruiken in blogposts of in gedachten. Ik schrijf graag, en het is schandalig lang geleden dat ik nog eens iets anders dan een blogpost of een e-mail geschreven heb. Ik zou de schrijfopdrachten uit het middelbaar nog gaan missen!

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik gewoon mijn neus achterna ga schrijven en daarna de fouten eruit ga filteren, of of ik misschien ook nog een poging ga doen om er effectief structuur in te steken, met logische paragrafen en kerngedachten en al die dingen. We zien wel.

Het is voorlopig wel “veilig” om eraan te beginnen, het volgende examen is pas op donderdag en de leerstof is heel beperkt en vooral ook gemakkelijk. Als ik oplet en mij niet teveel laat meeslepen door mijn enthousiasme, kan ik het schrijven ook als een welkome afleiding gebruiken tussen het leren door, want meer dan eens een babbeltje slaan met een kotgenoot, eten, slapen of chatten doe ik anders niet, tijdens mijn pauzes. (Toen ik nog niet op kot zat speelde ik piano tijdens mijn pauzes, maar dat gaat hier uiteraard niet.)

O ja, voor zij die het zich zouden afvragen, het examen is héél goed gegaan. Ik hoop op een 15 of een 16, meer zou mooi zijn maar ik weet niet of dat nog een realistisch doel zou zijn. Ik heb er ook niet ongelofelijk lang over gedaan dus ik heb genoeg tijd gehad om op mijn gemak boodschappen te doen, te koken en te eten en wat tv te kijken. Het plan is verder om vanavond nog eens een poging tot vroeg gaan slapen te wagen, en om morgenvoormiddag niet al te laat op te staan. Eerst en vooral moet dan de Webtechnologie geblokt worden, en dan zie ik wel.

Hip filmpje dat ik hier gevonden heb. Eerst kijken, dan verderlezen! Nu niet weer eigenzinnig gaan doen en toch eerst lezen!

En zeg nu eens eerlijk, wie van jullie heeft

1. het filmpje helemaal uitgekeken in de overtuiging dat er nog wel iets achter zou komen?
2. een beetje doorgespoeld, in de overtuiging dat er nog wel iets achter zou komen maar zonder genoeg geduld om het helemaal uit te kijken?
3. het filmpje afgebroken van zodra het scherm zwart werd en bleef, omdat het nu toch wel overduidelijk gedaan was?
4. toch eerst gelezen en daarna pas gekeken? (Foei!)

Ik alvast het eerste. Zo koppig ben ik nu eenmaal, en wat is nu één minuut en zestien seconden op een mensenleven?

‘t Is pauze! Omdat ik nu officieel in de helft van de leerstof zit die ik moet kennen tegen morgen, en omdat ik afgeleid werd, en wel op een zeer originele manier. Maar eerst meer uitleg bij de foto. Tijdens de examens leef ik op allerlei ongezonde dingen, zoals daar zijn chips, chocolade, frisdrank, koekjes en nootjes. Gisteren waren het koekjes, zo van die petit beurres met een chocoladelaagje, mmm. Toen ik het laatste koekje uit de verpakking nam en het omdraaide was dat toch niet helemaal kapot en al, zeker! Maar fabricagefout of niet, Greet at het op, want Greet had honger en zin in chocolade.

Momenteel lukt het blokken wonderwel. Allemaal proficiat roepen en in de handjes klappen nu, want blokken is écht niks voor mij en dat het goed lukt is werkelijk een unicum. Ik ben eigenlijk wel content dat we met een relatief makkelijk vak beginnen, want dat is motiverend voor de rest van de examens. Gisterennamiddag heb ik anderhalf uur aan het eerste (gemakkelijke) hoofdstuk geblokt en drie uur geslapen, en verder niet veel meer gedaan dan eten en tv-kijken. Vandaag heb ik tot ‘s middags geslapen en van twee tot vier uur aan het tweede (moeilijke) hoofdstuk geblokt. (Er zijn er vier.) Ik was zo ongeveer klaar met de laatste oefeningen toen ik ineens in de verte één of andere koperblazer hoorde spelen, en ik dacht, what the hell? Het scheen van buiten te komen, dus keek ik uit mijn raam, en wat ik daar zag vond ik wel hip. Een man of zeven (allemaal volwassen en allemaal verkleed in kleurige gewaden en met kroontjes) stonden met een hoorn, een klarinet en een trombone een liedje te spelen/zingen aan de overkant van de straat. Het klonk redelijk ingestudeerd en zo. Toen het afgelopen was klapten de bewoners van het huis aan de overkant van de straat enthousiast in hun handen. Ik hoopte dat ze ook eens bij ons zouden langskomen, maar dat deden ze helaas niet. (Misschien omdat er aan de voorkant van ons huis geen bel hangt, en ze konden ook niet weten dat er een bel hangt bij de keukendeur, aan de zijkant.)

Hehe, waar is de tijd dat de KSA nog ging sterzingen, met een echte ster en zo. En waar is de tijd dat ik zélf nog ging sterzingen, ook met een echte ster en zo, eentje die kon ronddraaien.

O ja, en dit nog:

Er zijn niet veel dingen waar ik fan van ben, maar Rudolf is er toch één van! Al sinds het Rudolfje op de foto hiernaast in mijn bezit kwam. Het is afkomstig vanop een kerstbuche uit Heist (alwaar de familie van mama’s kant woonachtig is) maar ik herinner mij niet meer precies hoe het in mijn bezit gekomen is, aangezien dat al zo’n jaar of vijf geleden is en ik tevens de trotse eigenares van een gaatjeskaasgeheugen ben.

Uiteraard ben ik ook nog fan van Wouter Deprez, en ook wel nog steeds een beetje van De Beenhouwerij (vooral van Gerrit De Cock, dan). En van Elise Crombez, het model der modellen. Wat muziek betreft heb ik een boontje (of zeg maar, een heel bord bonen met tomatensaus) voor VAST. Bezoek de site en luister naar wat muziek, en je zult weten waarom.

Vandaag heb ik weer enkele uiterst interessantje nieuwtjes te vertellen. Eigenlijk maar twee, maar ze zijn dan ook uitermate interessant.

Inbreker speelt piano
TIEL – Een 20-jarige Tielenaar, die in de nacht van woensdag op donderdag inbrak in een woning in zijn woonplaats, heeft zichzelf volgens de politie op een wel heel bijzondere manier verraden. Hij maakte de bewoner van het huis wakker door piano te gaan spelen. Daar was de inbreker nog mee bezig toen de politie arriveerde om hem in te rekenen.
De Tielenaar kwam de woning binnen via een badkamerraam. In huis doorzocht hij de woonkamer, waarbij hij een grote ravage aanrichtte. Hij haalde onder andere kasten leeg en trok een lamp en een spiegel van de wand. Met zijn zakken vol gestolen waar besloot de man zijn bezoek met pianospel.
De inbreker verklaarde donderdagmorgen op het politiebureau dat hij zich niets meer van de gebeurtenissen kon herinneren door overmatig drankgebruik, aldus een woordvoerder van de politie.
Bron: AD.nl – Binnenland

Er zit een muis in ons huis!
Ja mensen, werkelijk waar! Er zit echtelijk en techtelijk een muis in ons huis, en waarschijnlijk zelfs meer dan één. Ze verplaatsen zich door de leidingen en zijn al gesignaleerd in de kamers van Hans en Jeroen, dewelke recht tegenover mij op de gang zijn. Voor geen goud ter wereld laat ik mijn deur dus nog langer dan drie seconden openstaan, veiligheid voor alles. Muizen zijn koddig en al, maar ik moet niet weten van piepende kabelknabbelende luisdragende ritselende koekjesopetende monsters!
De kotbaas is verwittigd (denk ik), dus hopelijk verdwijnen ze even snel als ze gekomen zijn. Bid met mij.