De examens gaan goed trouwens, het eerste was zoals verwacht een piece of cake, en de rest moet ook wel lukken. Alleen bij de twee laatste examens wordt het waarschijnlijk wat spannender, het ene (Tekst & Genre) omdat het gewoon zo’n vreemde leerstof is en niemand weet wat hij ervan moet denken, en het laatste (Afrikaans) omdat het best wel veel en moeilijk is. Het examen Afrikaans zal ook bijna de hele dag duren, in de voormiddag een schriftelijk deel, en dan in de namiddag twee mondelinge examens en in één van die twee moeten we zelf ook een mondje Afrikaans praten, dat wordt nog wat! Het deel van het examen Vlaamse Gebarentaal waar we een gesprek moeten voeren in VGT zie ik veel beter zitten, eigenlijk!

Maar goed, in afwachting van al die leuke blogposts met allerlei verhalen en foto’s en dingen, laat ik jullie nog deze vrolijke, energieke liedjes horen waar ik de laatste tijd vaak naar luister. See you on the other side!

Avicii – Levels

Rihanna ft Calvin Harris – We Found Love

David Guetta ft Usher – Without You

Mika – Elle me dit

Liverpool Rain (Racoon)

1. 2014 – 2. No Mercy – 3. Took A Hit – 4. Freedom – 5. Liverpool Rain – 6. Little Down On The Upside – 7. Don’t Hold Me Down – 8. Happy Thoughts – 9. No Story To Tell – 10. Don’t Give Up The Fight – 11. Better Be Kind

Racoon is naar mijn mening toch al iets van een gevestigde waarde, vooral het liedje Love You More met bijhorende schattige videoclip vind ik prachtig. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit album, misschien iets té hoog, want hoewel ik de meeste liedjes best wel kon smaken is het toch niet mijn favoriete album.

De nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar, en ze lijken soms ook een beetje op al bestaande liedjes, of zo voelt het toch. Net zoals de albumcover een beetje een te gemakkelijke resampling is van bestaande beelden. Natuurlijk is niets echt nieuw meer en is alles altijd wel een beetje gebaseerd op bestaande dingen, maar toch. Nu goed, fans van het genre en fans van Racoon zullen van deze muziek waarschijnlijk meer kunnen genieten dan ik, want het komt zelden voor dat ik meer dan 2 of zelfs 3 liedjes van één en dezelfde artiest mooi vind (het komt echt supervaak voor dat ik één liedje van een bepaalde artiest ongelofelijk prachtig vind en de rest allemaal maar niks), en ik vond Love You More al zo mooi, dus het zal dat wel zijn.

Ik heb de CD hier nog liggen, en ik beluister muziek nadat ik ze geïmporteerd heb toch alleen maar op m’n pc, dus wie wil mag hem hebben. Laat maar iets horen via mail of in de comments als je zin hebt om ‘m te komen oppikken in Gent.

+ (Ed Sheeran)

1. The A Team – 2. Drunk – 3. U.N.I. – 4. Grade 8 – 5. Wake Me Up – 6. Small Bump – 7. This – 8. The City – 9. Lego House – 10. You Need Me, I Don’t Need You – 11. Kiss Me – 12. Give Me Love

Met Ed Sheeran ging het net omgekeerd: ik verwachtte er weinig van, maar ik werd aangenaam verrast. Ik had op Twitter de naam al overal zien passeren, en er werd zodanig mee gedweept dat ik achterdochtig werd. Meestal zijn zo’n gehypte liedjes mijn ding niet (zoals dat liedje van Gotye, bah, van die hetze snap ik al helemaal niks). Maar toen ik ernaar luisterde vond ik hem meteen leuk.

Je hebt misschien The A Team of You Need Me, I Don’t Need You al gehoord. Het eerste vind ik een mooi liedje, maar vooral het tweede is leuk en heeft ook een heel toffe videoclip (maar misschien vind ik dat omdat ik net met een vak over gebarentaal begonnen ben dit semester). Wat ik leuk vind aan Ed Sheeran is dat hij rustige gevoelige liedjes afwisselt met poppy vrolijke liedjes, dat hij er iets folky insteekt, en het pretentieloze, oprechte van zijn voorkomen. Verfrissend, zoals men dat zegt.

Grappig trouwens hoe ik me Ed Sheeran voorgesteld had als een lange donkere mysterieuze kerel, blijkt hij een koddige roste jongen te zijn. En grappig hoe hij z’n albumcover gewoon oranje maakt, hupla!

Ik ben niet zo aan actiefilms normaal gezien, toch niet als het alleen om de actie draait. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Ze hebben allemaal dezelfde ingrediënten: overdreven grote ontploffingen, achtervolgingen in auto’s die nog maar amper aan elkaar hangen, bloed, en conversaties tussen mannen met veel rimpels in hun gezicht die allerlei bedreigingen tussen hun opeen geklemde tanden uiten met een doodserieuze doordringende blik in hun ogen en een geweer op elkaar gericht (of met een derde persoon erbij en tijdens de conversatie verandert iedereen eens van gedacht en richt hij zijn geweer op iemand anders, doeme toch, hoe cliché kan het worden? Maar ik wijk af). Ik had dus nog geen X-Men films gezien, omdat ik niet goed wist waar ze over gingen. Maar X-Men: First Class heeft me aangenaam verrast.

Het is een prequel, dus ik kon het grootste deel van de film wel volgen. De verwijzingen naar de toekomst zal ik wel snappen eens ik de andere films gezien heb. Ik vond het verhaal goed in elkaar zitten, het concept was best wel origineel en James McAvoy is altijd leuk om naar te kijken. En verder weet ik niet goed wat het was, maar ‘iets’ in de film sprak me dus aan, en heeft ervoor gezorgd dat ik de andere films binnenkort ga bekijken.

Verder begon de aftiteling ook met een heel leuk liedje dat ik sindsdien niet meer uit m’n hoofd heb kunnen krijgen. Toen ik ontdekte dat het van Take That was, dacht ik wel eventjes, “eh?” maar goed, het blijft een goed liedje. Niet dat ik iets tegen Take That heb hoor, maar ik associeer die met de nineties en met muziek die helemaal anders klinkt dan dit. Anyway, luister zelf maar! (Best met een hoofdtelefoon of boxen die een deftig basgeluid kunnen voortbrengen, want dat is één van de dingen die ik zo leuk vind aan dit liedje.)

Er bestaat geen clip van, en de hele tijd op Bobs gezicht zitten kijken is ook maar saai, dus heb ik voor het begin van Watchmen gekozen, ook wel omdat ik dat stuk goed vind. En ook wel omdat YouTube voor de rest vol staat met slechte covers. Luister ernaar op YouTube, want embedden mag niet.

Come gather ’round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You’ll be drenched to the bone
If your time to you is worth savin’
Then you better start swimmin’ or you’ll sink like a stone
For the times they are a-changin’

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won’t come again
And don’t speak too soon
For the wheel’s still in spin
And there’s no tellin’ who that it’s namin’
For the loser now will be later to win
For the times they are a-changin’

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don’t stand in the doorway
Don’t block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There’s a battle outside and it is ragin’
It’ll soon shake your windows and rattle your walls
For the times they are a-changin’

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don’t criticize
What you can’t understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is rapidly agin’
Please get out of the new one if you can’t lend your hand
For the times they are a-changin’

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is rapidly fadin’
And the first one now will later be last
For the times they are a-changin’

Al na enkele seconden wist ik, dit is iets moois, dit moet ik onthouden. En iets moois is het inderdaad. Het clipje heeft zelfs een pimpajoentje! Imagine that.

Edit: Oh, hey, zijn baard! Ik had het nog niet gezien! De baard en de snor! Haha, hip!

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Op het Sint-Baafsplein had ik zoals je merkt geen geweldig plaatsje weten te veroveren, en zoals eerder vermeld was ik cranky dus zat ik me eigenlijk meer te ergeren aan het zatte drummende publiek rond mij dan dat ik me op het optreden kon concentreren, maar alla, ik vond het toch de moeite. Trouwens, concerten waar ik samen met mijn lief naartoe ga zijn sowieso dubbel zo fijn, heb ik ervaren. /melig

Op Zeverrock daarentegen was ik heel wat beter uitgeslapen, stond ik bijna helemaal vooraan in het midden (in een veel beschaafder, nuchterder en kleiner publiek) én had ik oordopjes bij, wat tegenwoordig helaas een must is op concerten (oké, ik ga hier echt eens een aparte blogpost aan wijden, denk ik). En ik had wederom mijn liefje bij, een wereld van verschil en al. /melig (maar deze keer echt, beloofd)

Dat tweede concert was dus echt wel ‘af’, gelijk ze zeggen. Een heleboel goeie nummers, een groep mensen die duidelijk plezier hadden in wat ze deden (en groepsdynamiek doet veel voor een concert, vind ik), een aangename sfeer zowel op het podium als in het publiek, een stijlvol decor. Dat decor was trouwens ook een groot contrast met de voorgaande groep, Das Pop, waarvan het decor eigenlijk alles zei over het optreden zelf: eigenzinnig, energiek, prettig gestoord, hip op zich maar niet meteen mijn ding.

Met opblaasbare palmbomen en dito glitterletters, ja.

Nee, dan was Daan wel iets anders. Er zat ook een heleboel afwisseling in het optreden, terwijl Das Pop gewoon hun setlist afliep zonder meer. Isolde speelde bijvoorbeeld het begin van een nummer op de trompet (dat klinkt misschien niet bijzonder sexy, maar het ging dus wel om Isolde Lasoen) terwijl Daan het drummen even overnam, en even later zongen ze ook een duet. Supervrouw trouwens, die Isolde, maar dat moet ik jullie niet meer vertellen hé.

Isolde speelt trompet en Daan drumt

Isolde zingt

De andere muzikanten vond ik ook interessante figuren, vooral dan de gitarist. Je ziet het niet goed op de foto, maar hij leek precies een oudere versie van Daan, zijn grijs haar met veel Brylcreem in een Elviskapsel en een attitude van hier tot ginder.

Daan’s lead gitarist tijdens z’n solo

Daan zelf is en blijft natuurlijk Daan, hoewel ik toch niet snap waarom mensen het been zouden willen aaien van een bezwete 41-jarige man (hij kwam dicht genoeg in de buurt, maar ik had toch eerder zoiets van, ehh neen bedankt, laat maar zo). Maar ik wijk af, Daan dus. Ik vind het behoorlijk indrukwekkend wat hij met z’n stem kan doen, of beter gezegd, wat hij met zijn stem dúrft doen. Verder heeft dat kostuum natuurlijk ook iets, en doet hij soms gekke dingen, zoals zijn handdoek over zijn hoofd leggen en zo wat verder zingen. Waarom ook eigenlijk niet hé!

Daan met handdoek

Tijdens het begin van The Player deden Isolde en Daan ook iets hips met hun waterflesje, ik weet niet of het een gimmick is die wel vaker terugkomt maar ik had het alleszins nog niet gezien. Elke tweede tel van de acht (luister maar eens, je zult wel horen wat ik bedoel) klapten ze boven hun hoofd in hun handen, maar dan een open waterflesje vasthoudend, zodat ze iedere keer een fonteintje over zich heen kregen. Ik ben misschien rap content, maar dit vond ik toch een leuke vondst. Leuker eigenlijk dan al die flashy lichteffecten, misschien omdat het authentieker is, of zo.

Op het einde leek het even fout te lopen, toen tijdens het laatste nummer op de setlist, Swedish Designer Drugs, de elektriciteit uitviel. Enkel van het geluid eigenlijk, niet van het licht. Ze trokken het zich niet te hard aan en liepen op hun gemak wat rond terwijl enkele mannen er zich mee bezig hielden, en toen het geluid hersteld scheen te zijn begonnen ze ongeveer waar ze gestopt waren. De vlotheid waarmee ze dat deden en de mate waarin ze op elkaar ingespeeld waren is nog zoiets dat me bijgebleven is. Eerst begon Daan verder te zingen, gewoon zo, a capella, met de toon uit zijn hoofd. Isolde viel in, de andere muzikanten begonnen ook mee te zingen, en geleidelijk vielen ook de instrumenten terug in, tot het refrein weer volop losbarstte met de elektronische muziek erbij (van die met z’n mengpaneel, weet wel). Het publiek vond het geweldig, en ik ook.

[Ik ben een beetje te moe om nog een samenhangende slotparagraaf te schrijven, maar beeld je dus in dat dit er één is, met een conclusie en zo van die dingen.]

Eerste repetitie (let op de hilarische kont-moves en het zwaaiende handje na 1:00):

Tweede repetitie (aan 1:25 komt mijn favoriete move van heel het liedje denk ik):

Voor beter geluid, bekijk de videoclip.

Moldavië staat voor mij zeker op twee, ook een heel leuk en energiek ding (en een knap kind ook, ahja, dat mag gezegd zijn). Duitsland heeft ook een leuk liedje, die uit Zweden is sympathiek en heeft een toffe outfit (meisjesachtig kleedje met Allstars, hip) en die uit Litouwen zijn grappig, I’ll give ‘em that. Oh en onzen Tom doet dat ook nog wel goed, natuurlijk.

Ik kijk al uit naar een paar dagen met “tout le monde dambadam badaba dambadam badaba dambadam badam danse!” in mijn hoofd

Vandaag bedacht ik ineens, hé, ik heb al Broeder Jakob gespeeld (in stijgende graad van hipheid) op:

• piano (no kidding ).
• piano, maar dan recht op de snaren, met malletten. Stoer hé (maar niet echt).
• (gewone alt) blokfluit.
• de stem, ah ja dat is ook een instrument hé, maar toch wel eentje waar ik nog niet zo goed mee overweg kan, helaas.
• xylofoon.
• dwarsfluit, met gaatjes in de kleppen en al, ja ja.
• akoestische gitaar.
• elektrische gitaar.
• altsaxofoon.
• melodica.
• metallofoon.
• vibrafoon.
• tenorblokfluit.
• sopraanblokfluit.
• accordeon, met name een knopaccordeon gelijk ze zeggen, dus niet met pianotoetsen, moeilijk!
• panfluit, niet echt uit bamboe helaas, gewoon uit pvc.
• marimba.
• sopraansaxofoon.
• glazen flessen met water, allemaal netjes gestemd en zo (niet door mij).
• beiaard, van op de Sint-Niklaastoren. “En heeft gans Veurne dat nu gehoord?” – “Jazeker.” Echt cool om op te spelen trouwens.
• pvc-buis, echtig en techtig, mijn zus had er gaten in geboord zoals bij dwarsfluiten, om ze op stage in Malawi te kunnen gebruiken.

En dat verspreid over een periode van eh, zeventien jaar (heel heel lang geleden ben ik begonnen met de xylofoon, en dan de blokfluit). Keyboard tel ik niet mee, ik hou koppig vol dat dat geen instrument is, dat is speelgoed. Oh ja, en ik heb al eens op een trompet geblazen, maar dat leek nergens op, en ik raakte totaal niet wijs uit die ventielen dus Broeder Jakob heb ik er niet uit gekregen (ik was ook nog maar 10 of zo).

Staan nog op het to do lijstje:

• harp: mooi.
• viool: mijn zus heeft er één, maar ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil, ik hou niet zo van violen.
• elektrische gitaar, omdat het niet kan zijn dat ik daar nog niet op gespeeld heb, hé.
• hobo.
• fagot, lijkt me een uitdaging.
• cello: ook mooi, en ook niet evident vrees ik.
• klarinet.
• mondharmonica: dat hebben we thuis ook ergens liggen maar dat is echt moeilijk jong! En volgens mij is het praktisch onmogelijk om daar Broeder Jakob op te spelen met die grondtonen en zo.
• piccolo, lekker eigenwijs instrumentje, I like.
• traverso.
• kerkorgel: gewoon vanwege het idee, weet je wel; beetje vergelijkbaar met de beiaard.
• klavecimbel, zo’n hip instrument! Ik zou ook wel eens willen weten hoe een spinet/klavichord/virginaal/celesta/… klinken, maar dat lijkt me niet echt haalbaar.

Hoe ik ooit nog in de buurt van een harp, hobo, fagot, cello, klarinet, piccolo, traverso en kerkorgel zou kunnen komen, daar moet ik me het hoofd nog eens over breken (want die flauweriken van het instrumentenmuseum laten je nergens aankomen potverdikke). Maar dan denk ik maar, als ik tot bij een beiaard geraakt ben zal de rest ook wel lukken, zekers.

Soms krijg ik ook weer heel veel zin om een nieuw instrument te leren, zoals ik al eerder vermeldde. In zo’n bui leerde ik mezelf een paar jaar geleden de belangrijkste vingerzettingen voor dwarsfluit aan en oefende ik af en toe wat, maar helaas, sinds mijn piercing is dat zo ongeveer het enige instrument dat er voor mij niet meer in zit. Had ik éventjes niet aan gedacht. Drummen ga ik sowieso terug opnemen binnen een paar jaar, en misschien begin ik ooit nog aan zangles. Sopraansax lijkt me ook heel leuk, maar daarvoor ben ik niet vaak genoeg  bij Karel. Of misschien kidnap ik die eens (zijn sopraansax, niet Karel). Oej, misschien moet ik dat dan niet op mijn blog zetten.

Had je al gehoord van een …

• foekepot of rommelpot? Gek ding, makkelijk zelf te maken maar weinig mee uit te voeren. Grappige naam wel, natuurlijk.
• theremin? Wordt op fascinerende wijze bespeeld, zonder effectief aan het instrument te komen, maar door je handen te bewegen ten opzichte van antennes.
• snorrebot? Dat is basically een houten plaatje dat je rondzwiert, waardoor het gaat tollen en een toon voorbrengt. Hip, niet?

En tot slot nog een lijstje van mijn favoriete instrumenten:

• sopraansax: ik weet niet waarom, ik weet niet wat het is, maar ik vind dat een leuk instrument.
• traverso, omdat die zo’n zachte klank hebben, en omdat voorlopers van instrumenten sowieso cooler zijn dan de moderne versies.
• klavecimbel, ook vanwege de klank, en ook vanwege het historische.
• drums: hipheid.

Er zijn weinig instrumenten waar ik echt niet moet van weten. Ik ben niet dol op violen, en de meeste koperinstrumenten klinken mij wat té geweldig. Oh en de violofoon is het meest ir-ri-tan-te instrument ooit (niet moeilijk, het is zo’n beetje een combinatie van die eerste twee). Maar voor de rest, laat maar komen!

En hoe zit dat bij jullie? Enige yays en nays?

Eerst hadden Karel en ik ons een zitplekje gevonden op het balkon achteraan, maar omdat we op de trappen zaten joeg de security ons daar na twee liedjes weg. Jammer, want ik was behoorlijk moe en had het voorprogramma al overgeslagen om ergens te kunnen gaan neerzitten, maar we lieten het ons niet deren en vervoegden de andere Twitterati op het eerste balkon vooraan rechts. Daar stond niet veel volk dus hadden we meer dan genoeg ademruimte, in tegenstelling tot de massa op de begane grond (waarvan ik al in ademnood raakte alleen nog maar door ernaar te kijken, seriously). Van daaruit hadden we trouwens, vond ik toch, een heel goed zicht, tussen de boxen en de muur in maar wel van heel dichtbij. Het komt misschien niet over op foto’s maar het was toch veel aangenamer om hen van dichtbij te kunnen bezig zien, hun gezichtsuitdrukkingen, het technisch mankementje aan een versterker dat een roadie snel moest komen verhelpen, ja zelfs de vingerzettingen, bon, alles dus.

De sfeer zat er echt in, en het leek alsof Mumford & Sons zich zelf ook goed aan ‘t amuseren waren. Ze sprongen energiek in het rond en wisselden ook vrij vaak van instrument, wat ik heel tof vond; ik heb er drie zien drummen, bijvoorbeeld. Een klein beetje jammer wel dat ze door hun enthousiasme alles aanzienlijk snelder speelden, waardoor ze het zichzelf wat moeilijker maakten op bepaalde momenten, maar het bleef geweldig om naar te luisteren en kijken.

Het concert was kort maar goed, en het was wat ik ervan verwacht had en meer. Voor zij die de ABtv-uitzending gemist hebben: een filmpje! (Tip: in hogere resolutie bekijken, beter geluid.)

En dan nu de inleiding. Meestal komt die eerst, maar ik dacht, laat ik het belangrijkste eerst zeggen!

Ik heb het altijd al jammer gevonden dat ik na het middelbaar weinig tijd overhield voor muziek(school), maar begin dit jaar vond ik de oplossing: zingen! Sinds oktober zing ik in het Gents Universitair Koor (GUK voor de vrienden), bij de tweede alten (de eerste alten zingen iets hoger, de tweede sopranen weer een flink stuk hoger en de eerste sopranen nog hoger, maar alt zijn is veel leuker, hah). Hoera!

In de korte tijd dat ik in het GUK zing heb ik mij er al goed geamuseerd. Het zingen zelf doet mij natuurlijk deugd, het is geweldig om weer op regelmatige basis met muziek bezig te zijn en toch weer iets van een doel voor ogen te hebben. Maar ook de toffe mensen die ik er heb leren kennen (lees bijvoorbeeld wat Matthias schreef over het GUK) en de leuke activiteiten die we naast de repetities doen zijn de moeite waard.

Nu is het de gewoonte dat het GUK elk semester een concert zingt, zo dus ook in december en mei van dit jaar. Maar het concert van 4 mei is niet zomaar een concert, oh neen.

Yup, de Carmina Burana, wegens het tienjarig bestaan en zo. En episch, al zeg ik het zelf, want het klinkt nu al super dus wat gaat dat dan niet zijn met nog eens drie koren, drie solisten, twee piano’s en slagwerkers erbij! ‘t Wordt gelijk mega de maks maat.

Tickets zijn te verkrijgen via de Bijloke, iedereen welkom! Maar haast u, want ik heb van horen zeggen dat het vlot gaat, met die tickets. Voor meer uitleg kun je altijd terecht op de website of het Facebook event. Allez, ik zie jullie dan ginder hé, tot dan!

Edit: Ik was het bijna vergeten, maar er staat ook wat materiaal online waarnaar je kunt luisteren bij wijze van voorproevertje! Onderstaand filmpje is bijvoorbeeld een stuk dat ik persoonlijk echt mooi vind, van vorig jaar dus ik zong er helaas nog niet in mee. Op de website staan ook nog wat dingen om te beluisteren, het eerste stuk bijvoorbeeld is er eentje dat we gezongen hebben op de Dies Natalis viering dit jaar.

Voor wie zin heeft in nog meer muziek heb ik nog een andere playlist samengesteld, met muziek waar ik niet per se van vrolijk word maar die ik toch ook de moeite waard vind:

I got a crush on this song toen ik het voor het eerst hoorde in de cinema, na How To Train Your Dragon. Het liedje wordt gezongen door Jónsi (van Sigur Rós) en je hoort het tijdens de aftiteling. Perfect liedje om de al even mooie film mee af te sluiten.

Sit back and smile.

(Of wacht daarmee tot je de film gezien hebt, natuurlijk.)

Laat ik dan maar tot de kern van de zaak komen: Jimi is een legende. Een held. Dat klinkt fantastisch cliché en pretentieus tegelijk. Normaal gezien heb ik een hekel aan dergelijke beweringen, maar voor een keer buig ik ook met plezier voorover. Al is het maar omdat Hendrix verantwoordelijk is voor het voortbrengen van mijn persoonlijke Guitar Hero, Matthew Bellamy, en ongeveer elke andere gitarist tussen de Summer of Love en de Noughties.
Dit gezegd zijnde, is er de laatste tijd blijkbaar veel te doen rond die nieuwe release, Valleys of Neptune. Zo ook bij Adhese, wat deze post zijn maatschappelijk nut geeft.

Blijkbaar gaat het om remasters van experimenten voor een onafgewerkt album. Dat of wat snaargepluk tussen de LSD trips heen. Laten we ze uit gemakzucht maar als synoniemen beschouwen. Afgaande op het album was Hendrix alleszins goed op dreef en fantastisch stoned in ’69. We spreken in de verste verte niet over klassiekers als All Along the Watchtower (waar ik net als Ntone hevig fan van ben), Purple Haze of Voodoo Chile. Maar dat hoeft ook niet.

Waar het album zijn troef bovenhaalt, is met de sfeer en het zalige bluesrock gevoel. Net zoals alle andere muziek die mijn iTunes bibliotheek vult, wordt ook Valleys door mij beoordeeld op gevoelswaarde. Gezien je bij nieuwe releases niet vertrouwd bent met de muziek die je voorgeschoteld krijgt, moet iedere noot erin slagen een gevoel over te brengen. Let er maar eens op als je naar je collectie luistert. Bijna ieder nummer kan je associëren met een persoon, een situatie of een vage emotie.

Zo hebben druilerige zomerdagen voor mij Jack Johnson. Een verzameling Debussy dient om stress tegen te werken. Metallica zorgt voor energie, Muse voor inspiratie en creativiteit. De persoonlijke links hou ik wel voor mezelf, maar je begrijpt mijn punt.

Wat brengt Jimi Hendrix met dit postuum album naar boven? Iedere herinnering die ik heb aan zelf improviseren en jammen. De zaligheid die een kwartier lang los gaan op een akkoordenblok van zestien maten kan zijn. De geur van nat riet en het klassieke oude tapijt onder het drumstel. De vibratie van de basdrum op je ingewanden en de adrenaline die overheerst als alles vlot gaat.

Hoewel ik met die twee saxofoons in mijn bezit eerder naar de zuivere jazz neig, is er voldoende blues-verwantschap tussen de muziekstijlen om de link te leggen met Hendrix en zijn gitaargeschreeuw. De structuur van georganiseerde chaos en de rush die erbij hoort. Ik maak niet de minste bewering dat ik zelfs maar tot aan de enkels reik van Hendrix of eender welke andere muziekgod, maar ik ben er van overtuigd dat het overheersende gevoel bij het spelen en het luisteren van dit soort muziek hetzelfde is.

Verwacht met Valleys of Neptune niks dat je nog niet gehoord hebt in één of andere vorm, maar verwacht wel een zestig minuten durend gevoel van coolness. Het Devil May Care gevoel dat alleen voorkomt in muziekvormen die teren op de creativiteit van het moment. De rush van een mondeling examen waarvoor je niet gestudeerd hebt.

Maar waarvoor je wel slaagt. Vanzelfsprekend.

Karel

(Ohja, comments geven kan blijkbaar zorgen voor hetzelfde gevoel of een andere blinkende prijs. Door die mannen Adhese.)

• Het begon al bijzonder goed met de intro, één van mijn favoriete citaten: “And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom,” van Anaïs Nin.
• Love is blind: klonk meteen heel erg herkenbaar, deed me denken aan wat ik al kende van Alicia Keys. Ze heeft toch wel haar eigen stijl. Dit liedje klonk wel een beetje te … — hoe zeg je dat? jazzy? — voor mij, niet mijn ding. Hetzelfde eigenlijk een beetje voor het derde liedje, Try sleeping with a broken heart.
• Doesn’t mean anything: al veel meer mijn ding, hier gebruikt ze haar stem dan ook op een heel andere manier, ze klinkt hier veel helderder, zuiverder, zachter. Moeilijk uit te leggen, gewoon luisteren Ze zingt echt mooi in dit liedje.
• Wait til you see my smile: leuk liedje! Mooi rustig, toch een ritme waar wat leven in zit, leuk sfeertje. Schoon hoogtepunt ook, en dat alles vervolledigd met een mooie boodschap in de lyrics. (Ook meteen het eerste van de twee liedjes die niet over liefde gaan, wat trouwens wel net iets teveel van het goeie is, 11 liefdesliedjes op één CD.)
• De volgende drie liedjes (That’s how strong my love is, Un-thinkable, Love is my disease) zijn wat minder mijn genre, ze klinken wat meer R&B-achtig en dat is niet echt voor mij.
• Like the sea: ok, hm, how to put this. Het liedje begint met een bekend pianostuk (ik kan for the life of me niet bedenken welk, though), en dan komt er een beat en zang bij en zo, maar die acht maten intro van dat bekende klassieke stuk worden verder dus gewoon het hele liedje lang herhaald en herhaald en herhaald, en het past keihard niet bij de rest van het liedje. Ik heb sowieso iets tegen het recycleren van klassieke in moderne muziek als daarmee het klassieke stuk wordt afgebroken in plaats van dat er iets aan toegevoegd wordt, dus, hm, neen. Neen.
• Put it in a love song: Beyoncé en Alicia Keys, het geeft wel iets interessants. ‘t Is een combinatie die je niet echt verwacht, maar het resultaat is zo slecht nog niet.
• De volgende drie liedjes (This bed, Distance and time, How it feels to fly) zijn ook weer wat minder vind ik, ik vind eigenlijk niks om erover te zeggen, toch een klein beetje te gewoontjes dus.
• Empire state of mind (part II) broken down: mooi. Je moet er even aan wennen, het heeft een heel bijzonder ritme dat ik pas doorhad na een paar keer luisteren, maar toen ik het liedje tot me had laten doordringen kon ik het echt gaan appreciëren. Ik heb hiervan ook al een mooie live versie (goed gezongen!) gehoord, waar Jay-Z meedoet als verrassingsact. Verrassend is het wel, maar mooi, dus.

In het algemeen nog een opmerking: lyrics zijn Alicia Keys haar sterkste kant niet, vind ik. Da’s wel wat jammer, maar als je daar niet op let, hoeft dat niets uit te maken. Wat dan wel weer in haar voordeel speelt is dat ze een origineel stemgeluid heeft en dat ze piano speelt natuurlijk, vind ik altijd leuk.

Wat ik ook ontdekt heb op het einde van het boekje, is dat Alicia (op deze CD dus althans) alle vocals (dus ook achtergrondzang en zo) voor haar rekening neemt, respect. Ik vind het altijd stom dat een zanger(es) steun nodig heeft van goeie achtergrondzangers, zij kan het dus zonder.

Het ontwerp: schoon, schoon. Typografie is okee, mooi kleurenpalet en grungy structuren met foto’s die er goed in verwerkt zijn, I like. Dan heb ik het ook over het ontwerp van de rest van het boekje, de cover is nog maar een voorsmaakje.

All in all, niet mis, zeker niet. Andere mensen zullen andere liedjes mooi vinden, maar als je smaak wat overeen komt met de mijne moet je dus eens luisteren naar Wait til you see my smile en de live versie van Empire state of mind (part II) die ik eerder vermeldde.

I wouldn’t want it any other way, want ik vind het nog altijd een zalig instrument. Maar soms is het echt stóm dat die dingen zo groot zijn en dat je ze dus niet eventjes meeneemt op kot. Wegens examens ben ik al 26 dagen niet meer thuis geweest, dat is een maand geen piano spelen, en dat terwijl het mijn favoriete manier van stoom afblazen is.

Note: dit is van ’92, stel je geen vragen bij de beelden dus

Ik mis mijn piano!

Gelukkig is er tegenwoordig ook het GUK waar ik m’n muzikale ei een beetje kwijt kan, maar ‘t is toch niet hetzelfde.

En on a related note, belofte aan mezelf: als ik later een eigen stekje heb en een job en zo van die dingen (en oh ja een drumstel), dan begin ik opnieuw met slagwerk! Ik kijk er al naar uit!

Een beetje terugkijken met een glimlach, een klein beetje gemis, een beetje berusten, en een beetje nieuwe hoop.

En een beetje meezingen, stilletjes. Zachtjes zingen.

(Nog meer Owl City, omdat het mooi is)

1. Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
Een kamer schilderen, interviews geven en handtekeningen zetten (tsja, voor alles een eerste keer hé!), met de Eurostar reizen, Thais koken (mmm!), naar comedy gaan kijken, Clouseau (half per ongeluk) live zien, in een koor zingen.

5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Ik ben een dagje in Londen geweest met BGGD, en in de Paasvakantie ben ik een paar dagen met Algeron naar Frankrijk geweest. Oh en ik ben ook eens naar een verjaardagsfeestje in Den Bosch gegaan. Maar helaas, dat is het wat reizen betreft in 2009, geloof ik.

7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
20 maart en 9 februari.

8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
Het roer omgooien en één van mijn dromen achterna gaan.

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Mijn Françoiseke! De N79, dus.

12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Ik had eerst ingevuld kothuur, maar ik denk dat ik ongeveer evenveel geld aan eten besteed, eigenlijk. Alhoewel, de kothuur ligt nog net iets hoger.

13. Waar was je heel heel enthousiast over?
Over de afleveringen en de bijhorende feestjes, tripjes, vriendschappen, … En over studeren aan de UGent!

14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
Dat zijn er zodanig veel dat ik ze uit dit lijstje heb gehaald, zie onderaan de post.

16. Wat had je graag meer gedaan?
Piano spelen eigenlijk, ik vind er amper nog tijd voor. En uitgaan eigenlijk! Veel te weinig feestjes gedaan in 2009.

17. Wat had je graag minder gedaan?
Stressen over school, studeren en ontwerpen, en werken (niet voor school dus, voor geld bedoel ik).

18. Wat doe je met kerstmis?
Zoals elk jaar vierden we Kerstavond met de familie van mijn mama, Kerstdag zelf was een blokdag als een ander.

19. Ben je verliefd geworden in 2009?
‘t Zal wel zijn dat!

20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Typisch voor 2009: Kulderzipken, Friends, How I Met Your Mother, Black Books, Glee (waar ik dus eigenlijk nog moet aan beginnen, zie muziek van 2009), Party of Five, …

22. Wat was je favoriete film van het jaar?
Heel veel mooie films gezien, maar als ik moet kiezen: Coraline!

23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Ik werd 21 en heb vooral lekkere dingen gegeten en gechilld, als ik dat zo lees.

24. Wat hield je mentaal gezond?
Vrienden! You know who you are.

25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Lol, euh, even denken. Emma Watson of zo?

26. Wie heb je gemist?
Mijn liefje natuurlijk, toen hij driehonderd jaar lang op reis ging deze zomer! En nog een paar andere mensen

En dan nu dus mijn muziek van 2009, in min of meer omgekeerd chronologische volgorde:

• Owl City – Fireflies
  doet me denken aan Karel
• Paul van Dyk – Time of our lives
  memorabele avond met Algeron …
  
• Deadmau5 - Strobe
  triestige tijden …
• Milk Inc – Blackout
  ook een memorabele avond met Algeron (op Crammerock), maar dan om andere redenen (superziek worden midden tijdens Milk Inc en zo) …
• Black Eyed Peas – I gotta feeling
• David Guetta – Sexy bitch
  mooie herinneringen
• Chairlift – Bruises
  doet me denken aan Rutger.
• Das Pop – Never get enough
  autotripjes met Algeron
• Bethany Dillon – When you love someone
  wachten op mijn liefje …
• Nunca – Moving train
  Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter
• Future Sound of London – Papua New Guinea
  een goed liedje, dat een vriend van Algeron me heeft laten horen (mijn versie gaat wel iets sneller).
• The Cure – In between days
• Kim Lucas – All I really want
  teruggevonden toen ik door Algerons oude cd’s ging.
• Yasmine – Alle meisjes aan de macht
  Yasmine
  
• Justice vs. Simian – We are your friends
  Te lui en niet bekend genoeg!
• Don’t stop believing uit Glee
  een nieuwe serie die er zo hard de moeite uitziet!
• Avenged Sevenfold – Easy
  spuuglelijk liedje, maar het is voor altijd verbonden aan Guitar Hero spelen met Algeron
• Röyksopp – Happy up here
  met Algeron in de auto frietjes eten aan de McDonalds drive-in …
• Fever Ray – When I grow up
  ontdekt toen ik met Algerons computer zat te surfen.
• N-Trance – Set you free
  dit liedje heb ik vaak beluisterd toen ik Algeron voor het eerst leerde kennen, en het weerspiegelt ook wel perfect mijn gevoelens na onze eerste date
• Westlife – When you’re looking like that
  eens van Rutger gekregen.
• Sin with Sebastian – Shut up and sleep with me
  doet me denken aan een gemeenschappelijke nineties bui met Annelies
• Kim Kay – Lah Da Li Danse
  familiefeestje, lekker marginaal!
• Metro Station – Shake it
• Kulderzipken themesong
  good times met Rutger

Veel Algeron in 2009

Ook ‘s morgens in de vroegte maakten ze hun goeie reputatie als live band waar, het concertje viel zeker te smaken. Het is misschien niet hip om te zeggen dat je Clouseau goed vindt, maar het moet toch gezegd, ze maken gewoon goeie muziek.

Vooral het liedje “Leve België” is me bijgebleven. Normaal gezien hou ik niet van liedjes met zo’n overduidelijke moraliserende boodschap, maar Clouseau mag dat.

Foto’s door Marie-Aline!

Een keer of drie naar dit liedje luisteren en vrolijk meezingen, en ik kan er weer een stuk beter tegen. Probeer het maar!

En je weet het of je weet het niet, maar sinds dit jaar heb ik de eer één van de twintig alten bij het GUK te zijn. Die wekelijkse repetities, dat is beter dan therapie, voor mijn gemoed! Eén van de stukken in het bijzonder vrolijkt mij altijd op, namelijk dit:

Wij zingen het wel een beetje anders, natuurlijk, maar het komt op hetzelfde neer.

Aah, muziek!

Nog elf keer slapen … en dan komt mijn liefje terug! Voor echt!

Party on!

Schone motion type, een krachtige boodschap, én muziek van de briljante Carly Comando. Een mens zou voor minder ondernemer worden!

(Via Netlash.)

Problemen die ik tot nog toe ervaren heb:

• Er blijkt momenteel geen dwarsfluit in huis te zijn. Geen nood, dat neem ik dan later wel eens op.
• Ik kan geen viool spelen. Hm.
• Ook teksten schrijven is niet mijn sterkste kant – dus schrap maar alvast die zang.
• De kist van de accordeon doet moeilijk, of ook wel, ik snap niet hoe ik hem openkrijg.
• Ik kan de melodica niet vinden.
• Ik zou er ook graag een saxofoon bij hebben, maar helaas, daarover beschik ik niet.

Ach, ik vind er wel iets op!

What a beautiful life
What a beautiful world

I can see light
I can feel love
I can see the sun

What a beautiful life
What a beautiful life

Daar is de lente, daar is de zon!
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen
De fallus impudicus staat al in bloei
en de blaadjes krijgen boooomen!

Mijn vrouw en mijn kat zijn allebei krols
het valt me moeilijk ze rustig te houden
Ik zal binnenkort weer een heleboel
nestjes moeten booooouwen, want:

Daar is de lente, daar is de zon!
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen
De fallus impudicus staat al in bloei
en de blaadjes krijgen boooomen!

De bloembollen barsten open met een knal
en de meisjes ontbloten hun kuiten
De bouwvakkers hebben na een nare tijd
weer iets om naar te fluuuuiten, want:

Daar is de lente, daar is de zon!
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen
De fallus impudicus staat al in bloei
en de blaadjes krijgen boooomen!