Normaal gezien hou ik niet van festivals en ook concerten doe ik niet zo vaak, maar voor sommige artiesten maak ik een uitzondering, zoals daar zijn: Daan. Hun muziek kende ik natuurlijk al langer, maar sinds ik ze onlangs live heb gezien ben ik nog meer fan geworden.

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Lees verder »

Na een examen is er niets zo ontspannend als een nutteloze bezigheid zoals, say, naar alle Eurosong liedjes voor dit jaar luisteren en er mijn favoriet uitkiezen! Ik kende Jessy Matador uit Frankrijk al met Décalé Gwada, en zijn inzending, Allez olla olé, is zo mogelijk nog moeilijker om te beluisteren sans avoir envie de bouger! Het Frans was een welkome afwisseling na al dat Engels, Ijslands, Gotisch, Fries, Zweeds, Deens, Duits, Faeröers, Noors, … dat ik voor vandaag in mijn hoofd moest proppen, en het ongedwongene, oprecht vrolijke karakter van dit liedje een verademing tussen al die rare geforceerde dingen die andere landen ook dit jaar weer ingestuurd hebben. (Want, serieus, Slovenië, Servië en Nederland (sorry), ik weet echt niet wat dat moet voorstellen. )

Eerste repetitie (let op de hilarische kont-moves en het zwaaiende handje na 1:00):

Tweede repetitie (aan 1:25 komt mijn favoriete move van heel het liedje denk ik):

Voor beter geluid, bekijk de videoclip.

Moldavië staat voor mij zeker op twee, ook een heel leuk en energiek ding (en een knap kind ook, ahja, dat mag gezegd zijn). Duitsland heeft ook een leuk liedje, die uit Zweden is sympathiek en heeft een toffe outfit (meisjesachtig kleedje met Allstars, hip) en die uit Litouwen zijn grappig, I’ll give ‘em that. Oh en onzen Tom doet dat ook nog wel goed, natuurlijk.

Ik kijk al uit naar een paar dagen met “tout le monde dambadam badaba dambadam badaba dambadam badam danse!” in mijn hoofd

Muziek is wijs, ergo, instrumenten zijn wijs. Pas op, nu volgt een hele lange blogpost over instrumenten, hij zou wel eens aan de saaie kant kunnen uitvallen, u weze gewaarschuwd. Ik verontschuldig mij dus al op voorhand, maar ik had gewoon eventjes zin om over instrumenten te bloggen.

Vandaag bedacht ik ineens, hé, ik heb al Broeder Jakob gespeeld (in stijgende graad van hipheid) op:

• piano (no kidding ).
• piano, maar dan recht op de snaren, met malletten. Stoer hé (maar niet echt).
• (gewone alt) blokfluit.
• de stem, ah ja dat is ook een instrument hé, maar toch wel eentje waar ik nog niet zo goed mee overweg kan, helaas.
• xylofoon.
• dwarsfluit, met gaatjes in de kleppen en al, ja ja.
• akoestische gitaar.
• elektrische gitaar.
• altsaxofoon.
• melodica.
• metallofoon.
• vibrafoon.
• tenorblokfluit.
• sopraanblokfluit.
• accordeon, met name een knopaccordeon gelijk ze zeggen, dus niet met pianotoetsen, moeilijk!
• panfluit, niet echt uit bamboe helaas, gewoon uit pvc.
• marimba.
• sopraansaxofoon.
• glazen flessen met water, allemaal netjes gestemd en zo (niet door mij).
• beiaard, van op de Sint-Niklaastoren. “En heeft gans Veurne dat nu gehoord?” – “Jazeker.” Echt cool om op te spelen trouwens.
• pvc-buis, echtig en techtig, mijn zus had er gaten in geboord zoals bij dwarsfluiten, om ze op stage in Malawi te kunnen gebruiken.

En dat verspreid over een periode van eh, zeventien jaar (heel heel lang geleden ben ik begonnen met de xylofoon, en dan de blokfluit). Keyboard tel ik niet mee, ik hou koppig vol dat dat geen instrument is, dat is speelgoed. Oh ja, en ik heb al eens op een trompet geblazen, maar dat leek nergens op, en ik raakte totaal niet wijs uit die ventielen dus Broeder Jakob heb ik er niet uit gekregen (ik was ook nog maar 10 of zo).

Staan nog op het to do lijstje:

• harp: mooi.
• viool: mijn zus heeft er één, maar ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil, ik hou niet zo van violen.
• elektrische gitaar, omdat het niet kan zijn dat ik daar nog niet op gespeeld heb, hé.
• hobo.
• fagot, lijkt me een uitdaging.
• cello: ook mooi, en ook niet evident vrees ik.
• klarinet.
• mondharmonica: dat hebben we thuis ook ergens liggen maar dat is echt moeilijk jong! En volgens mij is het praktisch onmogelijk om daar Broeder Jakob op te spelen met die grondtonen en zo.
• piccolo, lekker eigenwijs instrumentje, I like.
• traverso.
• kerkorgel: gewoon vanwege het idee, weet je wel; beetje vergelijkbaar met de beiaard.
• klavecimbel, zo’n hip instrument! Ik zou ook wel eens willen weten hoe een spinet/klavichord/virginaal/celesta/… klinken, maar dat lijkt me niet echt haalbaar.

Hoe ik ooit nog in de buurt van een harp, hobo, fagot, cello, klarinet, piccolo, traverso en kerkorgel zou kunnen komen, daar moet ik me het hoofd nog eens over breken (want die flauweriken van het instrumentenmuseum laten je nergens aankomen potverdikke). Maar dan denk ik maar, als ik tot bij een beiaard geraakt ben zal de rest ook wel lukken, zekers.

Soms krijg ik ook weer heel veel zin om een nieuw instrument te leren, zoals ik al eerder vermeldde. In zo’n bui leerde ik mezelf een paar jaar geleden de belangrijkste vingerzettingen voor dwarsfluit aan en oefende ik af en toe wat, maar helaas, sinds mijn piercing is dat zo ongeveer het enige instrument dat er voor mij niet meer in zit. Had ik éventjes niet aan gedacht. Drummen ga ik sowieso terug opnemen binnen een paar jaar, en misschien begin ik ooit nog aan zangles. Sopraansax lijkt me ook heel leuk, maar daarvoor ben ik niet vaak genoeg  bij Karel. Of misschien kidnap ik die eens (zijn sopraansax, niet Karel). Oej, misschien moet ik dat dan niet op mijn blog zetten.

Had je al gehoord van een …

• foekepot of rommelpot? Gek ding, makkelijk zelf te maken maar weinig mee uit te voeren. Grappige naam wel, natuurlijk.
• theremin? Wordt op fascinerende wijze bespeeld, zonder effectief aan het instrument te komen, maar door je handen te bewegen ten opzichte van antennes.
• snorrebot? Dat is basically een houten plaatje dat je rondzwiert, waardoor het gaat tollen en een toon voorbrengt. Hip, niet?

En tot slot nog een lijstje van mijn favoriete instrumenten:

• sopraansax: ik weet niet waarom, ik weet niet wat het is, maar ik vind dat een leuk instrument.
• traverso, omdat die zo’n zachte klank hebben, en omdat voorlopers van instrumenten sowieso cooler zijn dan de moderne versies.
• klavecimbel, ook vanwege de klank, en ook vanwege het historische.
• drums: hipheid.

Er zijn weinig instrumenten waar ik echt niet moet van weten. Ik ben niet dol op violen, en de meeste koperinstrumenten klinken mij wat té geweldig. Oh en de violofoon is het meest ir-ri-tan-te instrument ooit (niet moeilijk, het is zo’n beetje een combinatie van die eerste twee). Maar voor de rest, laat maar komen!

En hoe zit dat bij jullie? Enige yays en nays?

Afgelopen dinsdag deed ik nog eens iets dat ik anders niet vaak doe: naar een concert gaan, en wat voor één! Mumford & Sons kaapten al eventjes geleden een plekje weg in mijn lijstje goeie artiesten en ze leken mij ook leuk om live te zien, wat dinsdag bevestigd werd.

Eerst hadden Karel en ik ons een zitplekje gevonden op het balkon achteraan, maar omdat we op de trappen zaten joeg de security ons daar na twee liedjes weg. Jammer, want ik was behoorlijk moe en had het voorprogramma al overgeslagen om ergens te kunnen gaan neerzitten, maar we lieten het ons niet deren en vervoegden de andere Twitterati op het eerste balkon vooraan rechts. Daar stond niet veel volk dus hadden we meer dan genoeg ademruimte, in tegenstelling tot de massa op de begane grond (waarvan ik al in ademnood raakte alleen nog maar door ernaar te kijken, seriously). Van daaruit hadden we trouwens, vond ik toch, een heel goed zicht, tussen de boxen en de muur in maar wel van heel dichtbij. Het komt misschien niet over op foto’s maar het was toch veel aangenamer om hen van dichtbij te kunnen bezig zien, hun gezichtsuitdrukkingen, het technisch mankementje aan een versterker dat een roadie snel moest komen verhelpen, ja zelfs de vingerzettingen, bon, alles dus.

De sfeer zat er echt in, en het leek alsof Mumford & Sons zich zelf ook goed aan ‘t amuseren waren. Ze sprongen energiek in het rond en wisselden ook vrij vaak van instrument, wat ik heel tof vond; ik heb er drie zien drummen, bijvoorbeeld. Een klein beetje jammer wel dat ze door hun enthousiasme alles aanzienlijk snelder speelden, waardoor ze het zichzelf wat moeilijker maakten op bepaalde momenten, maar het bleef geweldig om naar te luisteren en kijken.

Het concert was kort maar goed, en het was wat ik ervan verwacht had en meer. Voor zij die de ABtv-uitzending gemist hebben: een filmpje! (Tip: in hogere resolutie bekijken, beter geluid.)

En mag ik meteen ook even schaamteloos reclame maken: op dinsdag 4 mei brengt het GUK olv. de geweldige Joris Derder wegens haar tiende verjaardag een epische uitvoering van de Carmina Burana in de Bijloke te Gent, in samenwerking met Cantabile Gent, Koor Hogeschool Gent en Kinderkoor Koreando, begeleid door twee pianisten en slagwerkers van Conservatorium Hogeschool Gent.

En dan nu de inleiding. Meestal komt die eerst, maar ik dacht, laat ik het belangrijkste eerst zeggen!

Ik heb het altijd al jammer gevonden dat ik na het middelbaar weinig tijd overhield voor muziek(school), maar begin dit jaar vond ik de oplossing: zingen! Sinds oktober zing ik in het Gents Universitair Koor (GUK voor de vrienden), bij de tweede alten (de eerste alten zingen iets hoger, de tweede sopranen weer een flink stuk hoger en de eerste sopranen nog hoger, maar alt zijn is veel leuker, hah). Hoera!

In de korte tijd dat ik in het GUK zing heb ik mij er al goed geamuseerd. Het zingen zelf doet mij natuurlijk deugd, het is geweldig om weer op regelmatige basis met muziek bezig te zijn en toch weer iets van een doel voor ogen te hebben. Maar ook de toffe mensen die ik er heb leren kennen (lees bijvoorbeeld wat Matthias schreef over het GUK) en de leuke activiteiten die we naast de repetities doen zijn de moeite waard.

Nu is het de gewoonte dat het GUK elk semester een concert zingt, zo dus ook in december en mei van dit jaar. Maar het concert van 4 mei is niet zomaar een concert, oh neen.

Yup, de Carmina Burana, wegens het tienjarig bestaan en zo. En episch, al zeg ik het zelf, want het klinkt nu al super dus wat gaat dat dan niet zijn met nog eens drie koren, drie solisten, twee piano’s en slagwerkers erbij! ‘t Wordt gelijk mega de maks maat.

Tickets zijn te verkrijgen via de Bijloke, iedereen welkom! Maar haast u, want ik heb van horen zeggen dat het vlot gaat, met die tickets. Voor meer uitleg kun je altijd terecht op de website of het Facebook event. Allez, ik zie jullie dan ginder hé, tot dan!

Edit: Ik was het bijna vergeten, maar er staat ook wat materiaal online waarnaar je kunt luisteren bij wijze van voorproevertje! Onderstaand filmpje is bijvoorbeeld een stuk dat ik persoonlijk echt mooi vind, van vorig jaar dus ik zong er helaas nog niet in mee. Op de website staan ook nog wat dingen om te beluisteren, het eerste stuk bijvoorbeeld is er eentje dat we gezongen hebben op de Dies Natalis viering dit jaar.

Er komt al genoeg negativiteit op deze blog de laatste tijd, dus wordt het tijd om daar verandering in te brengen! In navolging van Davy en Gwendolyn heb ik ook eens een MixPod playlist samengesteld met allemaal liedjes die mij vrolijk maken, ofwel omdat ze zo onweerstaanbaar dansbaar zijn ofwel omdat ze gewoon de vrolijkheid zelve zijn. Geniet ervan!

Voor wie zin heeft in nog meer muziek heb ik nog een andere playlist samengesteld, met muziek waar ik niet per se van vrolijk word maar die ik toch ook de moeite waard vind: Lees verder »

I got a crush on this song toen ik het voor het eerst hoorde in de cinema, na How To Train Your Dragon. Het liedje wordt gezongen door Jónsi (van Sigur Rós) en je hoort het tijdens de aftiteling. Perfect liedje om de al even mooie film mee af te sluiten.

Sit back and smile.

(Of wacht daarmee tot je de film gezien hebt, natuurlijk.)