Pimpajoentje.be

Het is alweer eventjes geleden dat ik in de categorie Mening gepost heb, maar er moet mij nog eens iets van het hart. En het gaat weer om iets waar ik me zwaar over kan opwinden dus ik riskeer terug om mensen te kwetsen, maar het moet eruit.

Na drie jaar grafisch ontwerp studeren, wat foefelen in mijn vrije tijd, een projectje hier, een vakantiejobje daar, zit ik in de ietwat (of zeg maar behoorlijk) vervelende positie dat ik een vrij gefundeerde mening kan geven over een ontwerp, dat ik zelf de basis-”regels” van ontwerpen kan toepassen, maar dat ik maar af en toe iets maak waar ik echt trots op ben. Als ik dus het verontwaardigde “kun je ‘t dan zelf beter misschien?” te horen krijg moet ik tot mijn spijt vaak “mja, sort of” antwoorden.

Vervelend dus, want ik kan zeggen wat ik goed of slecht vind aan een ontwerp, dus als iets “lelijk” is kan ik mij daar soms enorm aan storen (nog harder dan aan dt-fouten) juist omdat ik zie wat er “mis” mee is. Ik kan het dan zelf wat opkuisen en er iets deftigs van maken, iets “wat ermee door kan”, en in sommige gevallen zelfs iets heel leuks waar ik best trots op ben, maar keer op keer een topontwerp afleveren, daar slaag ik niet in. Om stiepelzot van te worden, is dat. Ignorance is bliss.

Maar dus, ooit, in de tijd dat de dieren nog spraken, moet er een tijd geweest zijn waarin vooral ontwerpers het ontwerpen deden. Tegenwoordig roept iedereen die een illegale versie van Photoshop op zijn computer heeft staan zichzelf uit tot selfmade ontwerper, en daaruit is de wildgroei aan lelijkheid ontsproten die mijn hartje soms zo’n zeer doet. De belangrijkste reden waarom ik met mijn vorige studie gestopt ben, is dat ik aan anderen en vooral aan mezelf moest toegeven dat ik best wel overweg kan met wat software en wat stiften, genoeg om er kleine projectjes mee tot een goed einde te brengen en er mij creatief in uit te leven, genoeg om een kennis of een vereniging uit de nood te helpen, genoeg om voor een vakantiejob aan wat projecten te werken met daarnaast ook nog andere taken, maar niet genoeg om er professioneel en full time iets mee te doen. Maar ik lijk daar precies nogal alleen in te zijn.

Zo werkt het helaas ook in de omgekeerde richting: als mensen merken dat je vlot overweg kan met computers, dat je een mening hebt over ontwerpen en dergelijke en dat je er zelf al wat mee hebt gefoefeld, en zeker als mensen horen dat je grafisch ontwerp gestudeerd hebt (ook al heb je het niet afgemaakt), dan hebben ze meteen torenhoge verwachtingen van je. Dan zie je hen gewoon denken dat ze iemand gevonden hebben voor al hun design needs, en dat ze om het even wat van je kunnen vragen. (Voor weinig of geen geld natuurlijk, maar dat is nog een heel ander onderwerp dat zijn eigen blogpost waard is.) Kunnen ontwerpen of niet wordt precies als een zwartwit gegeven gezien, je kunt het ofwel helemaal niet ofwel 100%. Daarmee sterken ze wannabe ontwerpers in hun vermoeden, en geven ze mij ook keer op keer weer een schuldgevoel en een complex omdat ik soms moet zeggen dat een bepaald groot project te hoog gegrepen is voor mij, dat logo’s mijn specialiteit niet zijn, dat ze het beter aan iemand anders zouden vragen.

Het lijkt gewoon alsof mensen door de komst van die moderne technologie geen concept meer hebben van wat het beroep van ontwerper inhoudt. Ik heb al zo vaak gezegd, je gaat toch met je schoenen naar de schoenmaker, je koopt toch je zondagse pateetjes bij de bakker, je brengt toch je auto naar de garagist, je laat toch je huis ontwerpen door een architect, waarom dan niet naar een ontwerper stappen als er iets ontworpen moet worden? En ik heb al bijna even vaak gehoord, “Ja, maar dat is toch niet hetzelfde …” Jawel, het is wél hetzelfde. Je kunt tegenwoordig niks slechts meer zeggen over een flyertje dat iemand in MS Paint heeft gemaakt, terwijl mensen wel gaarne toegeven dat ze hun pijpleiding niet gaan proberen te herstellen omdat een loodgieter dat beter doet, of dat ze de elektrische kabels in hun muren niet gaan proberen te leggen omdat dat werk is voor een elektricien.

Vandaar dus mijn warme oproep, en ik wil hiermee echt niemand kwetsen, maar alstublieft, laat het échte ontwerpen over aan mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Een website voor een kennis, een affiche of flyer voor een feestje, tuurlijk, laat u gaan, ik amuseer mij daar zelf ook mee. (Ik ga mezelf nu ook weer niet zodanig afbreken dat het lijkt alsof ik helemaal niets waard ben, ik ben echt wel ergens toe in staat, ik ken gewoon mijn grenzen.) Maar gaat het om een logo, een bedrijfswebsite, iets wat door heel veel mensen gezien zal worden en nog lang zal meegaan, en vind je het voorstel van de neef van de bakker van iemand die je kent toch maar niks, durf dan de neef van de bakker van iemand die je kent te zeggen waar het op staat en betaal een ontwerper. Je zult er geen spijt van krijgen, geloof mij, die mensen weten waar ze mee bezig zijn.

Nog eens sorry dus als deze hele post verwaand of kwetsend overkomt, maar dat is dus niet m’n bedoeling! Ik wil niemand op de tenen trappen, maar ik wou dit gewoon even kwijt. Ik vind het fijn om dingen te maken, en ik vind het na 2,5 jaar nog altijd confronterend als ik soms tegen mezelf of tegen iemand anders eerlijk moet zijn en een project aan iemand anders moet overlaten, maar ik vind het dus echt spijtig dat niet meer mensen dat kunnen of willen zeggen en dat ontwerpers (en de ontwerpen zelf) daar dan ook de dupe van zijn.

Vanaf vandaag mogen militairen in het Amerikaanse leger zijn wie ze zijn, ze moeten zich niet langer verstoppen. Wie ten onrechte ontslaan werd kan terug beginnen. Alweer een stap in de goeie richting, het komt toch nog goed met die wereld van ons! *pinkt een traantje weg*

De korte versie van de inleiding, voor het geval je het nog niet opgevangen of ondergaan had: nieuwe televisieserie, speelt zich af in West-Vlaanderen (Kortrijk als ik me niet vergis), de personages zouden zogezegd West-Vlaams spreken maar who the hell are they kidding?!

Het teloorgaan van de dialecten en zeker van mijn geliefde West-Vlaams is één van mijn stokpaardjes, dus ik zou hier uren kunnen over doorbomen. Meestal is zo’n tirade voor anderen minder aangenaam om te lezen dus had ik eerst wijselijk besloten om er maar niet over te bloggen. Tot ik op een artikel stootte waarin één van mijn persoonlijke heldinnen, mijn favoriete prof, mijn mening deelt en die in niet mis te verstane woorden formuleert. Ik had het zelf écht niet beter kunnen zeggen.

Dialectexpert prof. em. Magda Devos is daar niet over te spreken. In hetzelfde artikel in De Standaard zegt ze: ‘Het West-Vlaams wordt ronduit verkracht – vermassacreerd zouden West-Vlamingen zeggen. Ik hoorde veel fouten tegen de uitspraak. Maar erger is dat er ook een loopje wordt genomen met de grammatica en woordenschat. De acteurs nemen woorden in de mond die in het West-Vlaams zelfs niet bestaan. Dit is dan ook geen West-Vlaams, maar Nederlandse tussentaal, of zelfs Brabants, met West-Vlaamse klanken. Men toont een miskleun van een dialect, net op het moment dat Vlamingen zich afkeren van hun dialect en het niet meer doorgeven aan hun kinderen.’

Volgens Jean Philip De Tender wilden de acteurs juist in het West-Vlaams acteren, ‘om het verhaal zo authentiek mogelijk te brengen’. Maar zo werkt het niet, zegt dialectexpert prof. em. Johan Taeldeman in De Standaard: ‘Mensen praten dialect om hun authenticiteit en identiteit te etaleren. Als dat dialect wordt geridiculiseerd, dan raakt men aan hun authenticiteit en voelen ze zich gekrenkt.’ (De Taalsector, 8/9/’11)

Verkracht, een miskleun, inderdaad ja! Geridiculiseerd, gekrenkt, precies! Wat kunnen taalkundigen, dialectliefhebbers en anderen die het dialect terug onder een positief daglicht willen stellen nog beginnen, als televisiemakers en acteurs er zo’n potje van maken?!

Een tijdje geleden stuitte ik op de serie Sister Wives, die ondertussen net z’n tweede seizoen beëindigd heeft. De reality serie draait rond de Amerikaanse familie Brown, bestaande uit Kody, zijn vier vrouwen Meri, Janelle, Christine en Robyn, en hun 16 (binnenkort 17) kinderen.

Say what?

Welja, ik wist het ook niet, maar polygynie bestaat dus wel degelijk. En niet in één of andere occulte sekte (hoewel dat helaas ook bestaat), maar gewoon in onze westerse wereld. Hier gaat het om een gemeenschap in de Verenigde Staten (vooral in Utah), die zichzelf fundamentalistische Mormonen noemt. De fundamentalisten scheurden zich af van de “gewone” Mormonen toen die in 1890 stopten met polygynie.

Dat klinkt allemaal veel viezer dan het in de realiteit blijkt te zijn, en ik raad dan ook aan om zeker eens een aflevering van de serie te bekijken. De familie Brown is een groep warme, open, intelligente mensen. Ze sturen hun kinderen naar een deftige school en moedigen de oudsten aan om aan hoger onderwijs te denken. Ze werken hard om voor hun familie te kunnen voorzien, en ze proberen om alles te doen wat andere families ook doen. Ze laten hun kinderen vrij om zichzelf te zijn, en vrij in de keuze tussen polygynie en monogamie. Ze hebben, zelfs al zijn ze zo gelovig (in vergelijking met ons), geen problemen met het homohuwelijk en tonen hun kinderen dat je op heel veel verschillende manieren gelukkig kunt zijn. In de uitspraken die ze doen over liefde delen, een betere mens worden, verantwoordelijkheid dragen en kinderen opvoeden zitten heel wat waarheden en wijsheden. Op bepaalde vlakken zijn deze mensen stukken moderner en vooruitdenkender dan veel traditionele Amerikaanse gezinnen.

More power to ya, zeg ik dan. Maar helaas is niet iedereen het daarmee eens. Naar aanleiding van de publiciteit die de serie teweeg bracht werd in Utah een politieonderzoek in gang gezet, en omdat de familie zodanig bang werd dat ze zouden gesplitst worden (aangezien wat ze doen technisch gezien illegaal is en zulke families in het verleden al uit elkaar gerukt werden) moesten ze verhuizen naar de staat Nevada. Ik vind het een beetje belachelijk dat de politie achter gezinnen als de Browns zou gaan, terwijl het duidelijk is dat wat zij doen niemand kwetst, integendeel. Ik hoop van harte dat ze in Nevada een rustiger  leven kunnen leiden, en dat ze daar wat meer zichzelf kunnen zijn.

Ondanks dat ik het dus fantastisch vind dat er voor zulke alternatieve gezinsvormen plaats is in onze (op de keper beschouwd) conservatieve westerse wereld, is er toch één ding waar ik een groot, groot probleem mee heb. Tuurlijk, het is een beetje stom dat de vrouwen geen décolletés of blote schouders mogen tonen. Tuurlijk, het is een beetje ongevoelig om de vraag of ze ook met meer dan 2 personen samen seks hebben te beantwoorden met “no, we don’t get weird”. Tuurlijk, het is een beetje vreemd dat je je verloofde niet mag kussen tot de dag dat je getrouwd bent, en dat je daarvoor hoogstens handjes mag vasthouden. Maar uiteindelijk zijn dat allemaal keuzes die iedereen voor zichzelf maakt, niet? Wat echter helemaal anders zit, is het diepgewortelde idee dat de man het middelpunt, de leider van het gezin is.

De fundamentalistische Mormonen noemen wat zij doen polygamie, maar om precies te zijn gaat het hier om polygynie: één man met verschillende vrouwen. Het omgekeerde daarvan, één vrouw met verschillende mannen, heet polyandrie, en is in deze Mormoonse kringen absoluut uit den boze. Woorden die Kody gebruikte om dat concept te beschrijven zijn “the vulgarity of [the idea] sickens me”, en “it seems wrong to God and nature”. Ho ho, alarmbelletje! Datzelfde alarmbelletje ging ook af bijvoorbeeld toen Kody besloot dat het gezin moest verhuizen, en ook al stonden enkele van zijn vrouwen en tienerkinderen absoluut niet achter dat idee, toch vond hij het zijn verantwoordelijkheid als leider van het gezin om te beslissen wat goed was voor iedereen. Dus werd er verhuisd, en had iedereen zich daarbij neer te leggen.

Ik heb vrienden van verschillende levenswandel, en ik heb de laatste jaren al heel wat bijgeleerd over de vormen die relaties kunnen aannemen. Heel toevallig is dat nu voor mij de “doodgewone” jongen-meisje combinatie, seriële monogamie zoals ze dat noemen, maar ik vind dat dus eerder toevallig dan vanzelfsprekend. Families als deze, die bereid zijn hun leven om te gooien om de wereld te tonen dat het ook anders kan, vind ik bewonderenswaardig en moedig. Maar dat ze bijvoorbeeld het homohuwelijk steunen vind ik eigenlijk niet meer dan logisch, en om dan zo’n straffe uitspraken te doen over een andere gezinsvorm dan die van hen, dat vind ik zeer, zeer teleurstellend. Ze hebben het over “being open minded”, maar ze hebben blijkbaar nog niet gehoord van het feit dat polyandrie bijvoorbeeld in streken in Tibet en Nepal even normaal is als monogamie, en dat polygynie dus niet de enige vorm van of een synoniem voor polygamie is. Om nog maar te zwijgen over polyamorie natuurlijk, waarbij het vaak veel minder om huwelijken en kinderen draait en waarbij de mogelijkheden qua samenstelling nog veel uiteenlopender zijn.

Nu goed, op dat misogyne element na blijft de serie een echte eye opener. Ik begon aan de eerste aflevering met de typische houding van lichtjes afkeurige nieuwsgierigheid, en ik vond mezelf al behoorlijk open minded hiervoor. Gaandeweg is die afkeurige houding afgenomen en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik nog lang niet zo open minded was als ik wel dacht, en dat er nog zoveel stereotypes zijn die zoveel mensen ervan weerhouden om echt zichzelf te zijn. We zijn al ver gekomen, da’s waar. Maar er zijn nog zoveel andere manieren om te leven, om liefde te delen en om gelukkig te zijn.

Er loopt vanalles scheef in de wereld, dat is waar. En in ons Belgenlandje draait het op een aantal vlakken al helemaal vierkant, dat is ontegensprekelijk. Maar één iets dat we hier toch maar mooi voor elkaar hebben, is dat iedereen hier kan trouwen. Iedereen! Ongeacht van wie je houdt. Dat is toch gewoon fantastisch? Ik kan het niet goed in woorden uitdrukken, hoe gelukkig mij dat maakt.

Als ik het goed begrijp, is dat momenteel mogelijk in elf landen, van de 195 landen in de wereld. Als je daarbij stil staat, is dat echt nog niet zo veel. Maar het zijn er wel degelijk elf, en wij, België, zijn daar één van. We hebben chocolade, we hebben mooie architectuur, we hebben frietjes, we spreken bijna allemaal meer dan één taal, maar verdorie, als er iets is waar ik het allermeeste trots op ben, dan is het dit wel.

Nederland werd in 2001 het eerste land (goed zo!), België in 2003 het tweede, en Spanje, Canada, Zuid-Afrika, Noorwegen, Zweden, Portugal, IJsland, Portugal en min of meer ook Mexico hebben de stap ook al gezet. 4% van de wereldbevolking leeft daardoor momenteel in een land waar iedereen kan trouwen. Het is een hoopgevend begin, en ik kan alleen maar duimen, wensen, hopen dat meer en meer landen dezelfde weg opgaan.

Ik heb bovenstaande info even opgezocht, en daarbij stond ik er eigenlijk van versteld hoe recent deze veranderingen nog maar zijn. Ik ben nog jong, en in het tweede en derde middelbaar volgde ik de actualiteit nog niet echt, maar toch vind ik het opmerkelijk hoe ik er geen enkele herinnering van heb dat daar toen iets rond gebeurde. Ook in het vijfde en zesde middelbaar, toen het voor niet-heterokoppels mogelijk werd om kinderen te adopteren, heb ik weinig heisa opgemerkt. Er zal wel tegenstand geweest zijn, dat moet wel, maar is het niet heerlijk dat we hier in België niet aan homofobe massabetogingen en demonstraties doen?

België is op zich een behoorlijk goed land om in te leven, en er zijn verschillende redenen waarom ik blij ben dat ik hier geboren ben: de mentaliteit, het onderwijs, de centrale ligging, het weer, … Maar de enige reden die mij echt doet barsten van trots is toch wel deze.

Sure, we hebben ook nog wel wat homofobie af en toe; Rome wasn’t built in a day. Maar zelf heb ik het geluk dat ik kan zeggen dat ik daar nog nooit  persoonlijk mee geconfronteerd ben. Nog nooit! Er zijn wereldwijd zoveel mensen die zich minderwaardig voelen door de manier waarop anderen hen zien, maar er bestaan plekjes op de wereld waar je jezelf mag zijn, en ik woon op zo’n plekje! Daar ben ik elke dag dankbaar voor.

Je merkt, ik kan er echt blijven over doorgaan. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Maar goed, ik heb m’n punt wel duidelijk gemaakt, geloof ik. Lang leve België, lang leve het gezond verstand, de logica, de verdraagzaamheid, en vooral: lang leve de liefde.

Ik wou er eerst niets over zeggen, omdat het eigenlijk maar stom is om hierover te zagen, maar ik vind ‘t toch echt belachelijk, dus hupla. En ja, ik weet dat ik een ambetante zaag ben en dat er mensen zijn die redenen zullen aanvoeren waarom ik ongelijk heb, maar toch moet ik het kwijt.

Misschien heb je er al van gehoord, misschien ook niet, maar een twunch is dus een lunch (of soms dinner, of drinks) die op Twitter geregeld wordt, vandaar de naam. Iemand stelt iets voor (“Hé, wie gaat er volgende week vrijdag mee twunchen in de Wok A Way?”), andere mensen gaan erop in, en voilà. Er is ook al eventjes een heel handige site voor, waarmee je het overzicht kunt behouden, maar het blijft iets dat via Twitter gaat. Die twunches zelf zijn informele bijeenkomsten, waar twitteraars van gevarieerd pluimage elkaar ontmoeten. Het is een gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen en om vrienden en kennissen terug te zien, en om van gedachten te wisselen met mensen die allemaal iets anders te zeggen hebben. Iedereen is welkom en alles mag, ik vind het een heel tof concept. Laten we er anders de uitleg bij halen die op de twunch.be site staat en het concept twunch goed samenvat:

Twunch is lunch, twitter-style: twitterers gather without ceremony at a place to talk about the things that make them tick. The location is a restaurant where one can eat fast, cheap and without bookings.

Maar dan is er altijd weer één die zich moeit, het concept kaapt en er iets van maakt dat er totaal niks mee te maken heeft. Quickie — ik bedoel, Vincent Van Quickenborne — organiseert een twunch, die hij “zijn” twunch noemt, en hij voegt er allemaal nieuwe regeltjes aan toe: er is een thema, dus je mag al niet meer kiezen waarover je praat. Het is op zijn kabinet te doen, wat ook al helemaal afwijkt van de oorspronkelijke bedoeling van een twunch. En nog het opvallendst van al: er is een inschrijvingslimiet, dus nu staat in dikke rode letters op zijn site dat de inschrijvingen gesloten zijn. Het zorgt allemaal voor een elitair sfeertje.

Een beetje jezelf populair maken door op de Twitterkar te springen, maar je vergalopperen door te denken dat je het gesnopen hebt, en iets informeels als twunches misbruiken om je nog wat populairder te maken: dikke vette foei, meneer Van Quickenborne. Een beetje arrogant, niet? Organiseer voor mijn part elke week een lunch op je kabinet, maar noem het dan geen twunch, want dat is het in de verste verte niet.

Ach ja, het zal wel zoiets zijn dat onvermijdelijk is, zeker? Vroeger waren bloggers mensen die iets te zeggen hadden en waren blogmeetings plezant, maar nu elke Jan met de pet een blog heeft is het voor mij toch niet meer hetzelfde. De Girl Geek Dinners vond ik in het begin ook altijd heel boeiend, maar sinds de grote massa (en de commercie) erop gesprongen is voel ik me daar ook niet meer thuis. Twitter heeft die evolutie ook doorgemaakt, en nu is het dus blijkbaar de beurt aan de twunches. Jammer dat het zo moet gaan, maar wat doe je eraan, zeker …

Ik weet het, ik mag me er niet druk om maken, en deze blogpost heeft weinig nut. Maar ik kon het toch even niet laten.

Ene van ‘t Vlaams Blok met een mottige kop heeft een tekstje geschreven, waarin ze zich eens goed laat gaan met het door het slijk halen van:

• De media/pers/publiciteitswereld (Humo, VRT, VTM, …) indoctrineren de kinderen, en ouders die hun kinderen er niet voor beschermen zijn slechte ouders.
• Het Vlaamse (ministerie van) Onderwijs overstelpt kinderen met “seksuele opvoeding” die uitsluitend gericht is op het aanleren van “veilige” seksuele technieken, waarbij ze kinderen met opzet geperverteerd worden. Het verspreidt vunzige tijdschriften (zoals Klasse).
• Scholen zijn een instrument in de hand van bovengenoemde vijand; een voorbeeld daarvan zijn de sekslessen.
• De overheid/staat draagt de hoofdverantwoordelijkheid voor de seksverslaving van onze kinderen, want ze onderwerpt de kinderen aan een indoctrinatie (de promotie van homoseksualiteit ea). Ze is immoreel, en de vijand van gezin en samenleving, van vrijheid en geluk. Ze ondermijnt de traditionele samenleving en de christelijke moraal.
• WJNH (een “homo-organisatie”).
• Sensoa: een door de staat gesubsidieerde organisatie die allerhande seksuele perversiteiten promoot.
• Officiële kerkelijke en christelijke organen die door de staat gesubsidieerd worden, behoren tot het vijandelijke kamp en moeten eveneens gewantrouwd worden.
• Peter Heirman, die voor Visie (een collaboratieblad) schrijft, is een collaborateur, en de CM en ACW zijn collaboratie-organisaties die meeheulen met het staatsapparaat.

… Zo’n beetje gans Vlaanderen, dus, in feite. Niet alleen voor de hand liggende zondebokken (Sensoa, WJNH) worden zwart gemaakt, maar ook willekeurige tijdschriften, personen, en andere instanties. Terwijl ze op die manier in het wilde weg rond zich heen slaat beschuldigt ze voor de goede orde ook nog — waarom ook niet — het onderwijs en — nu we toch bezig zijn — de staat, maar zelfs daar houdt het niet bij op, want ook kerkelijke en Christelijke organen heulen met de vijand.  Allow me to LOL.

Ik vraag mij dan altijd af of er eigenlijk effectief nog Vlamingen bestaan die hierin meegaan (behalve dan de partijleden van het Vlaams Blok, I guess). En ik vraag me af wat die mensen meegemaakt hebben in hun leven, dat ze zo’n verzuurde kijk op de wereld hebben, dat ze zo kwaad zijn op het leven.

Edit: Het wordt nog grappiger.

Mannekes toch, wat ben ik blij dat ik in een vrijdenkend Europa woon, waar dit soort mensen godzijdank (haha, see what I did there) de uitzondering op de regel is!