Kijk. See, the thing is … Je moet weten, het zit zo: ik ben een lief meisje. Ok? Ik bijt niet. I’m a people person, ik hou ervan nieuwe mensen te leren kennen, ik vind iedereen sympathiek tot ze het tegendeel bewijzen en I don’t hold grudges, ik vergeef en vergeet binnen de minuut (voor kleinere misdrijfjes) en anders toch zeker binnen de week (voor zwaardere gevallen). (Laat ons dus zeggen, gemiddeld binnen een dag, want als ik geslapen heb kan ik alles relativeren. Maar bon, I digress.)

Dat geldt voor iedereen. Childhood bullies, exen, nieuwe liefjes van exen, wie dan ook, ik heb er echt niks tegen, ik wil in de meeste gevallen zelfs graag vriendjes worden met ze. Echt. Want mensen haten is energieverspilling en het voelt zoveel beter om gewoon lief te zijn voor elkaar. (Meestal is het ook gewoon een kwestie van wat iemand doet kunnen loskoppelen van wie iemand is, en ik geloof dat niemand echt een slecht mens is maar dat iedereen wel eens iets slechts doet, snap je?)

Sommige mensen vinden dat raar, sommige mensen vinden dat het niet “hoort” dat ik die mensen niet scheef bekijk of er op z’n minst over roddel of zo. Tot daar aan toe, ‘t is hun leven, zeker.

Maar sommige mensen vinden *mij* niet tof. Omdat ik hun iets misdaan heb, omdat ik nu eenmaal de persoon ben die hen onwetend maar toch danig in de weg heeft gestaan, of misschien zelfs omdat ik per ongeluk ergens beter in ben, of omdat mijn gezicht hen niet aanstaat, weet ik veel?

En dat doet mij pijn. Ik steek glimlachend mijn hand uit en met een minachtende blik slaat de ander hem weg, of erger nog, keert hij mij de rug toe. En ik heb dat niet verdiend. Ik heb een gevoelig zieltje en één van de manieren waarop je mij het hardst kunt kwetsen is waarschijnlijk door mij niet te willen (leren) kennen, door mij geen kans te willen geven, door het “raar” te vinden dat ik toenadering zoek.

Doe mij een plezier en glimlach allemaal eens extra vriendelijk naar de eerstvolgende onbekende of bekende die je aanspreekt. En spreek zelf misschien ook eens iemand aan, die je wel kent van gezicht maar waarmee je nog niet de kans had nader kennis te maken.

Meh, dat moest er even uit, it probably doesn’t make sense

Het doet zo’n deugd, om te kunnen zeggen:

• “Nee dat doe ik niet meer, ik studeer nu Taal- en Letterkunde, Engels en Nederlands.” … “Vree wijs, tot nu toe.”
• “Ja hoor, al 7,5 maanden ondertussen. En we zien elkaar hoe langer hoe liever!”
• “Oh maar ik ben verhuisd, ik heb nu een nieuw kot, heel gezellig. Moet maar eens langskomen!”
• “Verder alles prima, ja. Met jou?”

Als ik weer eens zit te stressen, dan vind ik niets zo kalmerend als muziek. Luisteren, meeneuriën, maar het liefst van al zingen, en spelen als ik daarvoor in de mood ben.

Een keer of drie naar dit liedje luisteren en vrolijk meezingen, en ik kan er weer een stuk beter tegen. Probeer het maar!

En je weet het of je weet het niet, maar sinds dit jaar heb ik de eer één van de twintig alten bij het GUK te zijn. Die wekelijkse repetities, dat is beter dan therapie, voor mijn gemoed! Eén van de stukken in het bijzonder vrolijkt mij altijd op, namelijk dit:

Wij zingen het wel een beetje anders, natuurlijk, maar het komt op hetzelfde neer.

Aah, muziek!

Zo goed als vandaag ging (zie vorige blogpost), zo slecht gingen de laatste twee weekenden. In het laatste weekend werd zelfs de rampentoestand afgekondigd ten huize Pimpajoentje (wherever that is, want een kotstudente met een lief woont overal en nergens). Maar laat ik vooral beginnen bij het begin.

Vorige week zondagavond moest ik halsoverkop vertrekken om de trein te halen, iets wat elke week voorkomt, maar deze keer was ik nog net dat tikkeltje later dan anders. Aangekomen op het station constateerde ik dat ik mijn Campuskaart niet kon vinden, en ik had me tien minuten eerder nog maar staan ergeren over het feit dat de go-passen op waren en dat ik dat dus ook niet voorhanden had. Dan maar snel een ticket gekocht (elf euro en nog iets verdorie), en nog een zevental minuten staan wachten op de trein (die, wat evenals wekelijks voorkomt, te laat was). Een zevental minuten is meer dan genoeg tijd om ook eens in het bovenste zakje van mijn rugzak te kijken, en dat was uiteraard waar die dekselse Campuskaart zich verscholen had. Ik had dus net elf euro en nog iets uitgegeven voor niks, noppes, nada. En hiermee was de toon gezet voor het daaropvolgende weekend.

• Ik liep in volle vaart nét niet tegen een glazen deur aan en plein public, maar het scheelde maar twee centimeter, dus alle mensen die mij gezien hadden moeten gedacht hebben, wat een lomp kind, die loopt in volle vaart net wél tegen een glazen deur aan en plein public.
• Ik gooide een nog bijna vol blik Ice-Tea op de grond, samen met mijn gsm, en ware het niet dat ik ondertussen goed ontwikkelde reflexen heb wat het redden van gsm’s van gevaarlijke vloeistoffen betreft (ok, hier ging ik misschien nét iets te ver met mijn ingewikkelde zinsconstructies), ze hadden eens nader kennis gemaakt, die twee.
• Binnen de tijdsspanne van een uur gooide ik mijn gsm ook nét niet in de WC.
• Ik sloeg mijn vriendje een keer of vier op zijn gezicht, geheel en al per ongeluk, maar daarom niet minder pijnlijk.
• Ik miste in totaal maar liefst drie treinen. Akkoord, twee ervan omdat ik in mijn bed lag op zondagochtend (wat je me moeilijk kunt kwalijk nemen, vind ik), maar één ervan was echt wel weer pech hebben. Om 15 na acht ging de laatste trein naar huis op zaterdagavond, zo dachten wij. Bleek die natuurlijk om 12 na al te rijden, gevolg, Greet slechtgezind, ouders denken dat ik erom deed (terwijl ik net echt wel naar huis wou), zondag op een onmogelijk uur uit bed moeten en die dag veel tijd verliezen met treinen.

En dan, last but not least: vrijdagavond om vijf uur ‘s namiddags besloot ik dat nu wel genoeg tijd verprutst had en dat ik verder zou doen aan de taak waar ik al drie dagen hard aan gewerkt had en die maandag binnen moest. Wat doet de harde schijf van de laptop dan? Allemaal in koor: “crashen!”

De daaropvolgende tien uren hebben mijn lief, zijn broer en hun vrienden zich één voor één over mijn harde schijf gebogen en samen met mij veel in hun haar gekrabt (gekrabd? ). Eerst klonk het, “Oh dat fixen we wel, volgens mij is ‘t iets softwarematigs”; vervolgens “Nee ‘t zal toch hardwarematig zijn, maar we redden je bestanden wel”; daarna “Misschién kunnen we je bestanden redden” en tenslotte “Ik denk niet dat je je bestanden ooit nog terugziet”. *trekt haar uit hoofd* Om drie uur ‘s nachts gooiden we er het bijltje bij neer.

Anyway, om een lang verhaal kort te maken, de volgende morgen kwam alles goed. Die avond had ik weer een laptop die werkte met daarop terug alle programma’s en bestanden die ik nodig had, een grotere harde schijf dan voorheen, een betere versie van Vista en een externe harde schijf (die ik voorheen gewoon niet had, dus). Eind goed al goed dus, maar man, wat heb ik gestresst, en wat een tijd heb ik verloren zeg met al dat gedoe! ‘t Is puur uit consternatie dat ik alle voorgaande lompigheden (treinen missen, met gsms gooien, vriendjes in het gezicht kloppen, tegen glazen deuren lopen en zo) begaan heb. Echt waar.

Normaal gezien probeer ik mijn blogposts interessant te maken, want ik schrijf ze, maar jullie, mijn lieve lezers, moeten ze tenslotte lezen. Edoch (geweldig woord is dit), af en toe moet dat ook eens anders kunnen, zodoende (dit woord ook), hier hebben jullie eens een oninteressante blogpost! Met daarin hetgeen ik gezworen had nooit te posten: het verloop van mijn dag. Ik heb namelijk een goeie dag gehad, ik ben er trots op.

Deze morgen ben ik ten eerste dus al vroeg opgestaan, en ik voelde me zo fris als een hoentje, en dat na slechts een dikke vier uur slaap. Ik weet niet meer hoe het precies gebeurd is, maar mijn twee wekkers stonden om half zeven en om kwart voor zeven begon ik aan de dag. Op een normale dag had ik er om acht uur nog in gelegen, dus dit is een wel heel uitzonderlijke situatie.

Voor de les heb ik nog geconcentreerd en helder zitten werken, wat normaal gezien enkel voorkomt in de namiddag. Daarna ben ik, tweede positief punt, met de fiets naar school gegaan (goed hé). Op de fiets heb ik dan ook nog eens ontbeten, derde positief punt.

Ik was, ho maar, op tijd in de les, en ik had alles mee dat ik mee moest hebben én meer (voorzienigheid, weetwel). Ik ben van begin tot einde in de les gebleven en heb de volle drie uur ook weer geconcentreerd zitten werken. Jaha.

‘s Middags heb ik een broodje (“the usual”, dat is in mijn geval tonijn zonder komkommer) gegeten, wat zowel goed voor de lijn (groentjes!) als voor de portemonnee (slechts twee euro) is.

Na enkele uren seminuttige bezigheden ben ik aan wat schoolwerk begonnen, en het ging vooruit, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit. Dat is positief punt nummer zeven, voor het geval je de tel kwijt geraakt was.

Het houdt niet op. ‘s Avonds at ik (dat op zich is al nummer acht in feite) op een deftig uur een gezonde maaltijd: gebakken heilbot met driekleurenvolkorenspirelle (klinkt fancy, hé!) en prei in witte saus. En een dessertje erachteraan, dat mag wel hé.

Na nog wat schoolwerk (jaha) ben ik vervolgens nog maar eens de fiets opgesprongen (negen), deze keer om naar de Korenmarkt te rijden om daar geld af te halen. Daarbij moet ik ook vermelden dat ik al twee jaar lang élke keer verdwaal op weg van mijn kot naar de Korenmarkt (in omgekeerde richting nooit, echt bizar), maar deze keer heb ik de Korenmarkt verbazend vlot gevonden (tien, toch wel). Bovendien was het geld afhalen een boodschap die ik eens niét heb zitten uitstellen (elf).

Ik durf ook voorzichtig voorspellen dat ik nu nog een uurtje schoolwerk ga doen (twaalf), en dat ik daarna vroeg ga slapen (dertien). Maar heel voorzichtig dan, want plannen van dien aard durven al eens anders uitpakken.

Vandaag, vandaag is mijn buurmeisje getrouwd. Met Wim. En Wim is met mijn buurmeisje getrouwd vandaag. Tof hé! Ze zagen er zo stralend uit … Ik werd er zelf vrolijk van.

En morgen, morgen vertrekken mijn ouders op reis, om te vieren dat ze vijfentwintig jaar geleden hetzelfde deden. Zilver (mijn favoriete edelmetaal).

En ik, ik ben trots. En heel hard van plan om zelf ook te trouwen in een heel mooi lang wit kleed, en dan op naar goud hé.

Eigenlijk wou ik hier een goed onderbouwde blogpost schrijven over waarom ik een voorstander ben van het huwelijk, maar mijn mening valt zo ook wel tussen de lijntjes te lezen, denk ik.

Ik vraag me af waar al die bezigheden ineens vandaan komen, ik heb het zo druk de laatste tijd! Ik zit nog mijn huiswerk te maken dat morgenochtend ingediend moet worden, want eerder deze avond lag ik in een deuk met Te lui en niet bekend genoeg, dat vond ik wel de moeite waard om mijn huiswerk voor uit te stellen. Morgenochtend moet ik dus naar de les, na de les heb ik over de middag studentenraad, maar daarvan moet ik wat vroeger weg omdat ons groepje deze week aan de beurt is om een seminarie te begeleiden. Ik moet het publiek verwelkomen en de sprekers inleiden en dergelijke dus in feite moet ik er geen uur op voorhand zijn maar ik wil toch op tijd komen. Dat seminarie duurt waarschijnlijk weer heel de namiddag (drie presentaties, diepe zucht bij voorbaat) en als dat opgeruimd is moet ik me naar de wekelijkse sessie van de training tegen uitstelgedrag haasten, en oh ja, daar moet ik ook m’n huiswerk nog voor maken (waarschijnlijk tijdens de les of tijdens het seminarie dus). Tegen een uur of negen kan ik naar m’n vriendje vertrekken, de volgende morgen kan ik daar niet àl te lang blijven plakken want ik moet een boodschap doen in Gent die ik ook al eeuwen uitstel (nog altijd m’n lessenrooster dat niet in orde is) en mijn kot opruimen en m’n zak maken voor het weekend. In de namiddag heb ik met vrienden afgesproken, die avond ga ik misschien al naar huis maar waarschijnlijk haal ik de laatste trein niet meer. Zaterdag drop ik de vuile was bij mamalief, neem ik mijn wekelijkse badje en geniet ik van mijn wekelijkse piano-uurtje, en ga ik hopelijk ook wat schoolwerk kunnen doen. Die avond is het dan met de trein terug richting Gent, met een tussenstop in Lichtervelde voor de #twinner. Zondag moet er geblokt worden voor het mondeling examen Zeefdrukken van maandag. Maandagochtend wordt dat examen afgelegd, en ik heb moeten regelen dat ik als eerste mocht komen, want daarna moet ik vertrekken naar Antwerpen voor de laatste opnames van Beauty en de Nerd: de reünie. Die duren tot rond middernacht, dan blijf ik waarschijnlijk op hotel die nacht omdat ik waarschijnlijk geen lift richting Gent heb, en de volgende morgen moet ik al vroeg opstaan om dinsdag weer de hele dag naar de les te gaan. Na de les moet ik ook weer naar de uitsteltraining die die week uitzonderlijk op dinsdag valt. Woensdag moeten alle zeilen weer bijgezet worden om mijn werk tegen donderdag af te krijgen.En zo gaat het maar door en door en door! … en door! Jeetje.

Ok, carry on. Dat wou ik even met jullie delen, maar ik weet niet waarom of zo.