Dit semester was het zwaarste tot nu toe, daarna was de blok ook betrekkelijk lastig, daarna ben ik meteen aan m’n vakantiejob begonnen en daarna zijn we enkele dagen Vlaanderen rondgetrokken met onze Canadese logees. Bovendien slaap ik al een maand barslecht, omdat we in ons nieuwe stulpje nog geen lichtdichte gordijnen hebben en ik dus elke morgen wakker word bij het ochtendgloren. Gisteren merkte ik nog niet veel, maar vandaag is de tweede dag dat ik het wat rustiger aan doe sinds maanden en ineens KABLAAM, ziek. Zo het duidelijke soort oververmoeidheid-crashen: hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, nekpijn, misselijkheid, geen kracht in je lijf.

Eerst dacht ik vanmiddag, pfoeh, klopke, ik kruip misschien eventjes in m’n bed met een boekje. Maar toen werd ik zodanig mottig dat ik het boek moest wegleggen. En dat wil veel zeggen want het was een boek van Stephen Fry. Daarna heb ik dus niet veel meer gedaan dan in bed liggen mottig wezen. En nu zit Karel in de keuken te eten en zit ik op de kamer wat te bloggen, omdat ik misselijk word van de geur van voedsel. Om het even welk voedsel. Handig!

Bon, sorry voor de saaie blogpost. Ik wist niet goed wat anders gedaan, denk ik.

Zelf ben ik helaas in (West-Vlaamsachtige) tussentaal opgevoed, waardoor ik mijn dialect pas tegen het einde van de lagere school meester was (wat andere kindjes grappig vonden, ha ha, die práát zo ráár), en waardoor mijn Standaardnederlands net zo belabberd was als dat van leeftijdsgenoten die in het dialect opgevoed waren. Ik verwijt mijn ouders niets hoor, ze bedoelden het goed. Ik vind het gewoon een spijtige zaak dat er een paar decennia geleden zo’n jammerlijke campagnes werden gevoerd ter promotie van het Standaardnederlands (en in één moeite ter stigmatisatie van de dialecten). Die indoctrinatie van de Vlamingen is zijn beoogde doel ver voorbij geschoten: voor zover mijn leerkrachten Nederlandse Taalvaardigheid kunnen uitmaken, sprak ik enkel West-Vlaams voor ik Nederlands ging studeren. Ik heb alleszins genoeg werk mogen steken in het uitzuiveren van mijn Standaardnederlandse uitspraak. Als je het mij vraagt hebben we met het hele gedoe slechts dit bekomen: de teloorgang van de dialecten werd in een stroomversnelling gebracht en is binnen onafzienbare tijd ongetwijfeld een feit, en de tussentaal begon aan haar gestage opmars. Echt Standaardnederlands spreken bij informele omgang, ik moet het nog meemaken. Ik weet niet hoe het in andere provincies zit, maar in West-Vlaanderen denken mensen vaak dat ze Standaardnederlands spreken als ze eigenlijk tussentaal spreken. Zelfs leerkrachten Nederlands, zij het in mindere mate, dragen hun steentje bij tot dit misverstand. Zeer, zeer, zeer jammer allemaal.

Maar bon, ik wijk af, excuseer. Ik en mijn stokpaardjes hé … ! De opvoeding van mijn kind(eren), dus.

West-Vlaams zal het niet worden, dat is simpel. Ten eerste ben ik het tijdens de laatste vijf jaar in Gent voor een groot deel verleerd. Ten tweede zal mijn kroost naar alle waarschijnlijk in (de buurt van) Gent opgroeien, dus dan heeft het weinig zin om ze in het West-Vlaams op te voeden. Ten derde zou ik de oogbollen van mijn lief niet meer terugvinden daar vanboven in zijn hoofd, zo draaien dat hij ermee kan als het op West-Vlaams aankomt!

Standaardnederlands wordt het ook niet. We moeten realistisch blijven, hé. Als ik dat zou proberen zou ik toch weer automatisch in tussentaal vervallen en zo komen we nergens. En daarbij, zoals ik al zei, Standaardnederlands gebruiken bij informele omgang? Really?

Tussentaal, daar heb ik zo’n dubbel gevoel bij. Het is de variant waarin ik mij het vaakst en dus het vlotst uitdruk, waarin ik met mijn familie, mijn lief en veel van mijn vrienden communiceer, en toch, en toch. Ik kan de hardnekkige West-Vlaming in mij niet loslaten. Als je waar ik woon tussentaal spreekt tegen iemand van je leeftijd, krijg je al eens de opmerking “klapt e ki normaal!” Ik kan nog steeds geen afstand nemen van het idee dat tussentaal een non-taal is.

Kies ik dan voor een opgekuiste versie van de tussentaal, die wat dichter bij het Standaardnederlands aanleunt? Dat voelt zo schooljufferig en afstandelijk.

Hoogstwaarschijnlijk wordt het dan toch gewoon m’n eigen tussentaaltje, in de hoop dat mijn West-Vlaamse klanken geen nood aan logopedie zullen veroorzaken. Wie weet hoe de taalsituatie er in Vlaanderen binnen tien jaar uitziet, en er is ook altijd nog mijn lief met zijn Oost-Vlaamse tegengewicht, hé.

Daarnaast heb ik het altijd jammer gevonden dat ik niet tweetalig opgevoed ben, en ik heb het al wel overwogen om dat misschien zelf te proberen. Er bestaan heel wat interessante studies over de voordelen ervan, en gewoon, dat lijkt mij wijs. Voor alle duidelijkheid, dat zouden dan de talen Nederlands en Engels zijn, hé. Het valt daarbij nog af te wachten of ik mijn Engels goed genoeg acht tegen de tijd dat het zover is, en wat mijn lief ervan denkt.

Hoe ik dat dan concreet zou aanpakken, geen idee. Ik spreek al wel eens een woord Engels met mijn lief, want sommige woorden of uitdrukkingen klinken gewoon beter in het Engels of hebben geen Nederlandse variant. Code switching (op willekeurige momenten van taal veranderen) lijkt me dus de makkelijkste manier, maar het is toch iets van een gewoonte die je je eigen moet maken, denk ik.

Keuzes, keuzes!

Al een hele tijd zit ik met een min of meer bepaald toekomstbeeld in m’n hoofd. Binnen afzienbare tijd zie ik mezelf in een studiootje of appartementje ergens in het centrum van Gent, ik studeer af en word leerkracht Engels en Nederlands (of misschien iets anders), we verhuizen naar een charmant rijtjeshuisje (nog steeds in centrum Gent), er komt een kat en een hond, kindjes waarschijnlijk, we rijden met de fiets naar het werk, …

Soms heb ik me wel al eens kort afgevraagd of ik niet in een ander land zou willen wonen, maar dan dacht ik meteen, oh nee! Dan zou ik mijn familie moeten missen, en m’n vrienden, en Gent, en gewoon, het is hier tof. Maar is het hier wel zo tof? En zie ik m’n familie niet sowieso al weinig? En heb ik hier wel zoveel vrienden?

Veel heeft ook te maken met hoe ik sta tegenover België en Belgisch zijn. Soms voel ik me trots op m’n land, maar veel vaker draai ik met m’n ogen bij het zoveelste nieuwsbericht over iets dat hier vierkant draait. Eigenlijk voel ik me meer Vlaams, en ik denk dat “in Vlaanderen wonen” niet inherent is aan Vlaams zijn. Er zijn genoeg Vlamingen over de hele wereld die zich goed in hun vel voelen als Vlamingen, maar daarom niet in Vlaanderen wonen. Denk ik. Nee?

Het zou ook anders kunnen gaan, dus. Misschien krijgt Karel ooit een job in het buitenland aangeboden of zoiets. Of misschien zouden we gewoon op een bepaald moment kunnen zeggen, alright, we zijn ermee weg. Ik zou leerkracht Nederlands kunnen worden in het buitenland, of iets anders in die richting. (Ik heb een klasgenote uit Kosovo die in Vlaanderen opgegroeid is maar die van plan is om met haar diploma Engels en Nederlands terug naar Kosovo te gaan, en naar het schijnt zal ze daar als perfect tweetalig Kosovaars-Nederlands gemakkelijk aan de bak geraken, dus misschien is dat nog zo’n stom idee nog niet.)

Aangezien ik dus ook Engels studeer kan mijn Engels er nog wel mee door (haja), dus een Engelssprekend land misschien? Canada is mooi, maar ik weet niet, het weer en zo. De mentaliteit van het Verenigd Koninkrijk staat mij ook wel aan (in bepaalde opzichten lijkt die best wel op de Belgische/Vlaamse), maar daar is het weer ook niet veel soeps. Australië of Nieuw-Zeeland lijken me pretty awesome. De Verenigde Staten zijn al bij voorbaat uitgesloten, daar zou ik echt nooit mijn draai kunnen vinden. Of misschien ergens waar ze Nederlands spreken! Suriname? De Nederlandse Antillen? Hoewel het weer daar waarschijnlijk te veel van het goede zou zijn voor mij (te warm, te vochtig).

In het vijfde en zesde middelbaar droomde ik ervan om na het middelbaar een jaartje in het buitenland te gaan studeren, met AFS. Liefst in de Verenigde Staten. Om financiële redenen is dat niet doorgegaan, maar het idee is nooit echt weggegaan. In mijn vorige studie had ik ook wel de eerste (vrijblijvende) stappen ondernomen om misschien op Erasmus te gaan, maar dat is dus ook niet doorgegaan wegens het niet bepaald ideale verloop van mijn studie (om het eufemistisch uit te drukken). Dit jaar heb ik opnieuw mijn oor te luisteren gelegd, maar al snel heb ik besloten dat het niet voor mij zou zijn, niet deze keer, niet nu. Jammer, zeer zeker.

“Het buitenland” spreekt mij aan. Andere culturen, andere gewoonten, ideeën, wereldbeelden, … Iedere keer als ik in aanraking kom met Erasmusstudenten vraag ik die mensen de oren van het hoofd over alles dat ik altijd al wou weten over hun land. Wat er in de supermarkten ligt in Roemenië, wat vrijheid van godsdienst betekent in Indië (mind boggling, that one!), hoe het voelt om in een nóg kleiner land dan België te wonen (zijnde Luxemburg), waarom iemand Nederlands studeert in Joegoslavië, hoe Spanjaarden uitgaan, … Ongemeen boeiend, en absoluut niks dat je in handboeken zou terugvinden. Op reis gaan vind ik ook awesome, maar het is niet genoeg, want het voelt altijd aan als het land bekijken vanop een afstandje, zonder je echt in de cultuur onder te dompelen.

Dus ja, emigreren. Misschien ooit. Wie weet?

Er wordt veel van mij verwacht. Er wordt naar mij gekeken, er wordt tegen mij gesproken, en er wordt vanalles van mij verwacht.

Er moeten papers geschreven worden, veel papers. En er moeten presentaties gegeven worden, en groepswerken gemaakt, en boeken gelezen. En artikels en dichtbundels en toneelstukken ook. Er moet naar de les gegaan worden, veel te vaak om 8u30 al. Er moet opgelet worden en er moeten notities verwerkt worden.

Dan moet er hier af en toe eens opgeruimd worden. En gekuist en zo. En de afwas moet gedaan worden (al een hele tijd). Boodschappen doen gebeurt niet zo vaak meer. Koken is maanden, zo niet jaren geleden.

Er moet af en toe vergaderd worden, met het GUK. Gezongen wordt er niet meer dit semester, mijn stem legde er het bijltje bij neer en mijn gestresseerde hoofd slaakte stiekem een zucht van opluchting bij al die vrijgekomen dinsdagavonden. Dinsdagavonden die aan schoolwerk besteed kunnen worden, of aan slapen.

Op vrijdagavond moet het hele boeltje hier in een trekrugzak gepleurd worden en moet er getramd, getreind en gestapt worden, naar het verre Veurne. Zaterdag is een rustdag (wakker worden in mijn eigen bed, een knuffel van de mama, lekker en gezond eten, twee uur in bad zitten, gaan slapen in mijn eigen bed). Maar niet heus, want het studeren houdt niet op. Zondagnamiddag begint het hele circus terug opnieuw, maar dan in de omgekeerde richting.

Nooit ben ik thuis, want Veurne, dat is waar mijn ouders wonen, en Gent, dat is waar mijn kot is, maar thuis, nee, ik zou niet weten waar dat is.

Ik mis het zingen. Vanavond legde ik me stiekem op een bankje te luisteren, met m’n ogen dicht. Twee jongens zaten verderop, op een ander bankje, hetzelfde te doen. Halverwege de repetitie ging ik naar buiten, en één van de twee jongens zei op een respectvolle fluistertoon, “super, hé.”

Ja, super.

Mijn lief werkt, en dat moet overdag. Hij woont thuis, en dat moet ‘s avonds, en ‘s ochtends. Ik studeer, en dat gebeurt op minder regelmatige momenten. Onze schema’s passen niet zo goed in elkaar. Soms lunchen we eens samen, een klein uurtje lang. Soms ben ik eens bij hem thuis, maar echt handig is dat niet. Meestal zitten we op mijn kot. Dat te klein is om een thuis te zijn.

Studeren. Zingen (stilletjes, in mezelf). Slapen. Eten. Mijn lief missen. Studeren. Naar het plafond liggen staren in het midden van de nacht.

Ik ben moe.

Comme le plupart des Flamands, j’ai appris le français à l’école. Et comme le plupart des gens qui n’ont pas besoin du français dans leures vies quotidiennes, j’ai oublié beaucoup. Il y avait une temps que je parlais le français mieux que mes parents, mais ce temps a passé. J’habite près de la mer, donc presque toujours quand je cherche du travail pour l’été, on me démande si je parle le français. Je répond toujours que oui, je parle le français assez bien, mais en vérité mon français n’est pas beaucoup plus bien que ce d’un élève en deuxième, troisième année. Et ça je trouve très dommage.

Peut-être je prendrai des cours de français de nouveau, dans quelques ans. Quand j’ai le temps. Ma mêre a pris des cours d’allemand pour quatre ans, et cet an, elle a commençé des cours d’italien, et je trouve ça une très bonne idée.

(Je n’ai rien recherché, donc veuillez m’excuser mes fautes!)

Blaren. Als klein meisje heb ik ook ooit geleerd dat blaren opengeprikt zouden moeten worden, en dat je er soms zelfs een draadje moet door steken om het vocht op te vangen. Allemaal heel pijnlijk én nutteloos, want als je nergens meer naartoe moet en je kunt gewoon rustig thuis herstellen van je blaren (of rondlopen op slippers of sandalen), laat ze dan gewoon dicht! Alleen als je midden in een wandeling zit en je moet nog een heel eind doorwandelen in dezelfde schoenen, dan pas is het nodig om de blaar open te prikken. Als je hem dicht laat en het steriele vocht onder je vel zijn werk laat doen, is de blaar in nog geen twee dagen weg.

Bloedneuzen. Heb je een bloedneus, zet dan met je duim- en wijsvinger druk net onder het neusbeen en hou je hoofd lichtjes voorovergebogen. Geen idee waar de opvatting vandaan komt dat je je hoofd dan achterover moet kantelen, want dan loopt het bloed gewoon in je keel …

Wondontsmetting. Een huis-, tuin- en keukenwondje ontsmetten gaat het beste met … water. Hou de wonde gewoon een tijdje onder stromend water tot al het vuil eruit gespoeld is, ontsmettingsmiddel is niet nodig. Sommige ontsmettingsmiddelen tasten namelijk de gezonde cellen in de wondbodem aan, zeker als je wrijft. Om die reden zijn het Vlaamse Rode Kruis en veel ziekenhuizen al een paar jaar overgeschakeld naar het uitspoelen van “gewone” wonden.

Wondverzorging. Ook over wondjes: mensen denken dat na de ontsmetting het werk gedaan is, maar als je daarna de wonde gewoon open laat is de ontsmetting nutteloos geweest. Ten eerste moet je dus de wonde afdekken met een pleister of gaasverbandje zodat hij niet alsnog kan ontsteken. En ten tweede geneest een wonde gewoon véél sneller als je hem een tijdje vochtig houd (bijvoorbeeld met wondgel, want het mag ook niet té vochtig worden, dan verhoogt de kans op infecties). Laat je een wonde uitdrogen aan de lucht, dan vormen zich korstjes die het genezingsproces vertragen en kleine littekentjes kunnen veroorzaken. Dus ja, ook voor een wonde van een centimetertje groot loont het de moeite om een pleister aan je vinger of op je knie te doen.

Melk. Melk is gezond voor kinderen, maar voor volwassenen heel wat minder. Er zijn debatten rond, en er is nog niks concreet bewezen, maar er zijn genoeg tegenargumenten die mij er alvast van overtuigd hebben dat een glas melk per dag voor een volwassene (bovenop de normale zuivelconsumptie) te veel is. Ten eerste is het sowieso al nooit de bedoeling geweest dat mensenkinderen koeienmelk (of andere melk) zouden drinken. Stel je voor dat we mensenmelk aan koeien zouden geven. Ten tweede is melk nuttig tijdens de groei, omdat het de nodige bouwstoffen levert voor de ontwikkeling van onder andere je botten, maar daarna heb je die stoffen in veel mindere mate nodig. Het is maar een weetje dat ik julie meegeef, doe ermee wat je wil, want tenslotte is er nog niks bewezen. Maar het stemt toch tot nadenken, en geef toe, het klinkt ook gewoon logisch.

Water. En deze is belangrijker dan je denkt. Ja, een mens moet voldoende drinken, en “voldoende” varieert van 1,5 tot 3 liter per dag, afhankelijk van persoon tot persoon. Maar nee, het is niet “hoe meer water, hoe beter”! Als je te veel water drinkt kan je lichaam het niet meer aan en krijg je watervergiftiging. Het begint met hoofdpijn, misselijkheid, verwardheid en flauwvallen, en het kan eindigen in een coma of zelfs de dood. En pas op: het is niet omdat je aan het sporten bent en dus veel zweet, dat je lichaam daarom meer water op korte tijd kan verwerken! Athleten zijn al gestorven aan watervergiftiging omdat ze na een grote inspanning te snel te veel water dronken. Drink dus niet te weinig, maar ook zeker niet te veel. Luister naar je lichaam: als je dorst hebt, drink, maar heb je een glas water voor je en besef je dat je eigenlijk niet per se dorst hebt maar dat je het glas gewoon “uit gewoonte” zou opdrinken, laat het dan staan. (De slogan “als je dorst hebt is het al te laat” is ook een mythe.)

Zo. Dat heb ik ook weer eventjes met de wereld gedeeld zie. Het is eens iets anders! (Oh jee, in welke categorie moet ik dat nu steken?)

1. Een rood autootje hebben, met zwarte bollen.
2. Een appartementje/huisje het mijne kunnen noemen, en het mooi inrichten.
3. New York bezoeken.
4. Vliegen, ja echt.
5. Een puppy opvoeden.
6. Terug slagwerk doen in de muziekschool.
7. Een kledingstuk maken.
8. Foto’s leren nemen (en een fotoblog beginnen, misschien).
9. Een keer fotomodel zijn, al was het maar een halve dag!
10. Een road trip doen, ik heb nog niet besloten in welk(e) land(en).
11. Mama worden.
12. Op het podium staan. Misschien met piano, misschien met iets anders, ik zie nog wel!
13. Naar alle continenten op reis gaan. Behalve Antarctica, brrr.
14. Een diploma Taal- en Letterkunde, Engels-Nederlands behalen.
15. In Gent wonen, officieel en al.
16. Trouwen in een wit kleed (of misschien rood, that would be so awesome).
17. Leerkracht Nederlands en/of Engels worden, of eventueel een andere leuke job.
18. Vlaamse Gebarentaal leren.
19. Braille leren, maar dan echt met mijn vingers lezen en niet met mijn ogen.
20. Een prijs winnen met iets dat ik gemaakt heb.
21. Terug naar Thailand gaan.
22. Mijn eigen piano hebben, liefst een vleugel.
23. Binnen tien jaar nog altijd evenveel wegen (of misschien maximum 3kg meer).
24. Mijn naaldenfobie overwinnen, en dat vieren door bloed te gaan geven.
25. Op een klavecimbel spelen.
26. Australië bezoeken.
27. Een Ellen DeGeneres show bijwonen.

Ok, deze zit ondertussen al een hele tijd in m’n drafts, en er komt nog steeds niets bij, dus publiceer ik hem maar. Als je misschien nog ideetjes hebt voor dingen die ik absoluut gedaan moet hebben in m’n leven, laat maar horen!

Als een week acht dagen telde, zou ik echt wel beginnen sporten. Tegenwoordig fiets ik elke dag van en naar school (de Blandijnberg op en af), wat al niet mis is, maar eigenlijk zou ik bijvoorbeeld graag in een badmintonclub gaan. Ik vind dat een toffe sport, ge moet daar niet mee lachen. Ook dansen doe ik graag, dus les nemen zou tof zijn.

Als een week acht dagen telde, zou ik ook graag een centje bijverdienen. Als verkoopster, met hostessenwerk, door hier en daar een webdesignopdrachtje te doen, met een column, … Alles al gedaan en leuk bevonden, en voor andere dingen sta ik ook open, maar ik zou er tijd voor moeten hebben hé.

Als een week acht dagen telde, zou ik mijn vrienden wat vaker kunnen zien. Er zijn er veel te veel waartegen ik veel te vaak zeg, hé we moeten nog eens afspreken hé, veel te lang geleden! Maar wanneer? Hmm …

Als een week acht dagen telde, zou ik ook wat vaker gewoon thuis op mijn gemak kunnen zitten. Lekker in de zetel voor de TV hangen, een bad nemen, van mama’s kookkunsten en papa’s tuinierkunsten genieten, … Het zijn allemaal dingen die ik in Gent niet heb, en het gebeurt vaker wel dan niet dat ik maar een half weekend thuis ben.

Als een week acht dagen telde, zou ik wat vaker ja kunnen zeggen! Ik zeg graag ja. Het spijt mij altijd ontzettend als ik iemand moet teleurstellen met een “nee, geen tijd, helaas …”

Als een week acht dagen telde, zou ik terug leidster worden in een jeugdbeweging. Vorig jaar werd ik door een gezellige scoutsgroep uitgenodigd om bij de leiding te gaan, en ik heb het serieus overwogen, maar ik weet uit ervaring dat ik het gewoon niet haal.

Oh shoot … Volgens mij heb ik voor alle bezigheden die ik opsomde nog wel een dag of vijf per week extra nodig. Ach ja, een mens kan maar dromen!

Op zo’n dagen zeg ik dan tegen mezelf, Greet, en nu stoppen met trunten! Er zijn dingen genoeg om mee blij te zijn. En dan probeer ik 25 dingen te bedenken waarmee ik blij ben. Want dat helpt.

1. Ik heb mijn rijbewijs.
2. Ik heb een leuk kot.
3. Ik heb zonet een spin dood gedaan. En de internetverbinding hersteld. Uhu.
4. Ik krijg de kans om te studeren en ik doe mijn studierichting heel graag.
5. Ik ben blij met mijn blog (en met jullie).
6. Ik zit in een heel leuk koor. En in juli gaan we naar Italië!
7. Behalve mijn grootouders heb ik nog niemand die mij dierbaar is verloren.
8. Ik heb een dubbel bed op kot. Dubbele bedden zijn awesome.
9. Ik heb een deftig stel hersenen.
10. Ik ben niet ziek.
11. Obama is gewonnen.
12. Ik ben altijd gedelibereerd geweest in het middelbaar en ben dus zonder kleerscheuren tot in het zesde middelbaar geraakt in de richting van mijn keuze.
13. Ik heb een goeie huid.
14. Ik heb een diploma piano waarop staat “grote onderscheiding”.
15. Ik spreek drie talen (waarbij ik mijn kennis van Frans, Duits, Spaans en Latijn conveniently combineer tot het equivalent van de kennis van één taal, haha).
16. Ik kan zo ongeveer alles eten zonder meer dan 1 of 2 kilo aan te komen.
17. De zomer komt eraan.
18. Ik heb een goeie laptop/gsm/printer/scanner/… en eigenlijk kom ik op dat vlak niks te kort.
19. Ik heb een leidingsbrevet (niet officieel, omdat ik de formulieren ben vergeten opsturen, dus het kaartje zit niet in mijn portefeuille, maar ik weet het en dat is genoeg).
20. Ik heb dit semester nog steeds geen enkele les gebrost (zie het tellertje in de sidebar).
21. Ik heb lieve vrienden en vriendinnen.
22. Ik heb de piercing die ik wou.
23. Ik heb gevoel voor ritme en ik kan toon houden, dat komt al eens van pas.
24. Ik woon in Europa/België/Vlaanderen/Gent.
25. En last but far from least, ik heb het geweldigste vriendje ooit.

Zo zeg, dat vrolijkt op! Probeer het vooral zelf eens uit.

Oh kijk, een postje dat in de drafts was blijven hangen. Van 6 juni 2009, toen ik nog niet 100% zeker was of ik mijn studies zou stopzetten. Ik heb de werkwoorden toch maar aangepast naar verleden tijd, ‘t was anders een beetje verwarrend.

Wat heb ik eigenlijk allemaal geleerd, tot nu toe? Wat heb ik nu echt onthouden van de laatste drie jaar, welke nuttige en minder nuttige kennis heb ik opgestoken daar in Mariakerke city? Het is midden in de nacht en ik heb zin om dat eens allemaal op een rijtje te zetten, dus denk nu maar even niet na over waarop dit slaat, dat doe ik ook niet. Skip de lijstjes gerust.

Eerste jaar

• Algemene Technologie: een heleboel basic stuff over “het grafische”, netwerken, computers en allerlei. Een fijne aanvulling op mijn algemene kennis.
• Creatieve Beeldvorming: tekenen, knippen en plakken, vooral oefeningen op precisie. Fijne bezigheidstherapie, en het heeft me enkele geinige werkjes opgeleverd om aan m’n muur te hangen.
• Layout en Digitale Opmaak: een mens moet ook leren hoe hij met Indesign moet werken hé.
• Besturingssystemen: alles over de Mac, zeer praktisch aangezien ik er toen net één gekocht had.
• Algoritmen: alles over nulletjes en eentjes en wat ermee aan te vangen. Boeiend (no kidding)!
• Webtechnologie: wat algemene kennis over het internet, en een basis van XHTML en CSS. Niks nieuws, maar toch plezant om mee bezig te zijn.
• Wiskunde: nog steeds een lievelingsvak, grotendeels herhaling maar zowaar nog iets nieuws bijgeleerd ook; in de Moderne Talen richtingen leer je niets over matrices, zonde. In feite had ik die al oppervlakkig gezien, tijdens wat zelfstudie (om me voor te bereiden op de tweede ronde van de Vlaamse Wiskunde Olympiade … Greet, wat ben je toch een nerd! -_-), maar nu zagen we de leerstof natuurlijk heel wat uitgebreider.
• Lichtleer: fysica, niet mijn favoriete vak, maar wel kennis die van pas komt. Het is zoals met een auto rijden (met Illustrator of Photoshop werken) en begrijpen hoe de motor de benzine precies verbrandt en dat omzet naar kinetische energie en zo. En een beetje biologie ook, de werking van het oog en zo.
• Financiële vorming: een beetje economische kennis is nooit weg.
• Juridische vorming: een verzameling wetenswaardigheidjes die me al van pas gekomen zijn in het dagelijkse leven, ja echt.
• Beeldreproductie: beetje saaie maar ook best nuttige kennis over ja, de reproductie van beeldmateriaal hé. Waar zou ik anders leren hoe een trommelscanner werkt en hoe men een densiteitsmeter hanteert?
• Illustrator: who needs tutorials, we’ve got a whole subject called Illustrator.
• Elektriciteit: Wtf? Elektriciteit? Ja, elektriciteit.
• Mechanica: Zie elektriciteit.
• Engels: handig, dat spreekt voor zich. En plezant natuurlijk ook.
• Frans: ook handig.
• Communicatie: zakelijke gesprekken, zakelijke brieven, ons Nederlands in het algemeen een beetje bijspijkeren, kun je nooit genoeg doen.

Tweede jaar

• Gegevensverwerking (Access & Excel): ook een beetje wtf, maar ach ja.
• Kleurenleer: nog meer fysica, maar best nog boeiend.
• Photoshop: zie Illustrator eerste jaar. Het grote verschil met tutorials is hier wel het volgende: tutorials leggen je stap voor stap uit hoe je iets moet doen, als een soort Photoshop for Dummies. Maar in de lessen Photoshop keken we ook even onder de carrosserie en leerden we niet alleen het hoe maar ook het waarom.
• Engels: zie Engels eerste jaar.
• Frans: zie Frans eerste jaar.
• Presentatie- en Onderhandelingstechnieken: zie Communicatie eerste jaar. Plus tips & tricks over presentaties en dergelijke, ook best handig.
• Workflow (Algemeen, PDF en practicum): alles over PDF’s, impositie en de grafische workflow in het algemeen. Mensen zijn geneigd het onder nutteloze kennis te klasseren, maar het geeft inzicht in wat er met jouw aangeleverde PDF gebeurt nadat je ermee klaar bent, en het helpt dus ook inzien waarmee je in orde moet zijn.
• Verpakken: bwoa.
• Boekbinden: bwoa.
• Flexo: tsja.
• Marketing: kan van pas komen.
• Reclame: tgoh ja.
• Project: leren samenwerken in groep, met mensen die de zaken vanuit een heel ander perspectief bekijken (wij als ontwerpers, de multimediastudenten als uitvoerders), geen betere leerschool om te leren onderhandelen.
• Meertalig project: omdat we toch ook een excuus moesten hebben om op uitwisseling te kunnen gaan met onze sympathieke Franstalige landsgenoten hé!

Derde jaar

• Kwaliteitscontrole: beetje uit de lucht gegrepen vak, maar kom. Het feit dat we er geen cursus of slides van hadden en onze notities de enige te kennen leerstof vormden zegt genoeg.
• Offset: bwoa.
• Grondstoffen: bwoa.
• Veredelen: ach ja.
• KMO-beleid: nuttige kennis.
• Sociale Wetgeving: zeker ook nuttige kennis.
• Zeefdrukken: zalig vak! Ganse namiddagen met m’n handen in de zeefdrukinkt zitten klieren, zelf zeven belichten en uitwassen en wat je er nog allemaal mee moet doen, zeefdrukmachines opereren, snijschema’s berekenen voor de snijmachine. Wat is er zaliger dan een grafisch product helemaal zelf vervaardigen van begin (ontwerp) tot einde (zelfs tot en met afwerking)?
• RZL: over ethische kwesties nadenken en discussiëren enzo, kwestie van een heldere geest te houden hé.
• Seminaries: verslagen schrijven, presentaties geven, I can do that.

Conclusie: het enige dat ik dan gemist heb zijn Calculatie, Project en Vormgeving van het derde jaar, stage en eindwerk. Groot verlies? Don’t think so. Hoe langer ik ermee bezig was, hoe duidelijker het mij werd dat dit mijn ding niet was. Ik heb in dit lijstje ook mijn hoofdvakken (Schetsen en Vormgeving) niet vermeld, omdat ik er niks bijgeleerd heb. Integendeel, die vakken hebben enkel frustratie, teleurstelling, stress, kwaadheid en nog heel wat meer miserie veroorzaakt.

En wat heb ik niét geleerd? Flash, php en allerlei andere programmeertalen die voor mij nog altijd even abstract blijven als Chinees of Russisch, audio en video en andere multimediale toestanden, maar vooral: relevante kennis over grafisch ontwerp. Ik ken nagenoeg geen enkele naam van belangrijke ontwerpers, ik ken hun werk niet. Ik weet over typografie enkel hetgeen ik in mijn feedreader tegenkom en wat ik verder nog op eigen initiatief opsnor op het wereldwijde web. De geschiedenis van de verschillende druktechnieken hebben we heel even aangeraakt in de vakken in kwestie, maar héél even maar, en ik vind dat nochtans heel interessant. En hoe grafisch ontwerp geëvolueerd is de laatste decennia/eeuwen, hoe het verschilt in verschillende culturen wereldwijd, al die dingen, ik zou het niet weten. Wat wij te horen kregen in vormgeving was: dit is uw briefing, zet u eraan.

Ik hoor jullie al aankomen, hoor. “Maar Greet, ze willen jullie leren om zelfstandig te zijn, om zelf op zoek te gaan naar de kennis die je nodig hebt om een opdracht tot een goed einde te brengen.” Ja, ergens wel, maar het moet toch niet te extreem worden? Je gaat in een cursus Duits aan eerstejaars ook geen vertaaloefening geven op het niveau van het derde jaar en dan zeggen, alles dat je nodig hebt qua grammatica en vocabulaire zal wel ergens online of in een bibliotheek of zo te vinden zijn. Neen. Niet mee eens.

Ach ja, ‘t was mijn ding dus gewoon niet. Spijtig dat ik pas tot die conclusie ben kunnen komen na drie jaar, en spijtiger nog dat ik er geen diploma aan overgehouden heb. Maar zulks is het leven, nietwaar. Je loopt met je hoofd tegen de muur en de bult vertelt je dat je een fout gemaakt hebt, maar tegen diezelfde muur loop je niet meer.

• Een stuk of zes gevechten moeten voeren tegen mijn fietsslot, dat koppig vastgevroren bleef zijn elke keer ik het wou openen of sluiten.
• De helft van mijn gefiets met de fiets aan de hand moeten doen wegens steil hellende wegen met een laagje ijs op.*
• Te laat komen in de Therminal wegens bovenstaande redenen en dan maar een plekje in de boekentoren moeten gaan zoeken.
• Mijn sjaal en ja soms zelfs mijn jas moeten aanhouden binnen, zelfs toen de zon op mijn bolleke scheen!
• En, nog het meest outrageous van allemaal: toen ik een halve seconde mijn hand op het (ijzeren) fietsrek legde om mijn evenwicht te houden tijdens het trekken en sleuren aan mijn fietsslot, vroor mijn handschoen eraan vast. Beeld u dat in!

*En geen enkele keer onderuit gegaan hé! *trots*

1. Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
Een kamer schilderen, interviews geven en handtekeningen zetten (tsja, voor alles een eerste keer hé!), met de Eurostar reizen, Thais koken (mmm!), naar comedy gaan kijken, Clouseau (half per ongeluk) live zien, in een koor zingen.

5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Ik ben een dagje in Londen geweest met BGGD, en in de Paasvakantie ben ik een paar dagen met Algeron naar Frankrijk geweest. Oh en ik ben ook eens naar een verjaardagsfeestje in Den Bosch gegaan. Maar helaas, dat is het wat reizen betreft in 2009, geloof ik.

7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
20 maart en 9 februari.

8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
Het roer omgooien en één van mijn dromen achterna gaan.

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Mijn Françoiseke! De N79, dus.

12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Ik had eerst ingevuld kothuur, maar ik denk dat ik ongeveer evenveel geld aan eten besteed, eigenlijk. Alhoewel, de kothuur ligt nog net iets hoger.

13. Waar was je heel heel enthousiast over?
Over de afleveringen en de bijhorende feestjes, tripjes, vriendschappen, … En over studeren aan de UGent!

14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
Dat zijn er zodanig veel dat ik ze uit dit lijstje heb gehaald, zie onderaan de post.

16. Wat had je graag meer gedaan?
Piano spelen eigenlijk, ik vind er amper nog tijd voor. En uitgaan eigenlijk! Veel te weinig feestjes gedaan in 2009.

17. Wat had je graag minder gedaan?
Stressen over school, studeren en ontwerpen, en werken (niet voor school dus, voor geld bedoel ik).

18. Wat doe je met kerstmis?
Zoals elk jaar vierden we Kerstavond met de familie van mijn mama, Kerstdag zelf was een blokdag als een ander.

19. Ben je verliefd geworden in 2009?
‘t Zal wel zijn dat!

20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Typisch voor 2009: Kulderzipken, Friends, How I Met Your Mother, Black Books, Glee (waar ik dus eigenlijk nog moet aan beginnen, zie muziek van 2009), Party of Five, …

22. Wat was je favoriete film van het jaar?
Heel veel mooie films gezien, maar als ik moet kiezen: Coraline!

23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Ik werd 21 en heb vooral lekkere dingen gegeten en gechilld, als ik dat zo lees.

24. Wat hield je mentaal gezond?
Vrienden! You know who you are.

25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Lol, euh, even denken. Emma Watson of zo?

26. Wie heb je gemist?
Mijn liefje natuurlijk, toen hij driehonderd jaar lang op reis ging deze zomer! En nog een paar andere mensen

En dan nu dus mijn muziek van 2009, in min of meer omgekeerd chronologische volgorde:

• Owl City – Fireflies
  doet me denken aan Karel
• Paul van Dyk – Time of our lives
  memorabele avond met Algeron …
  
• Deadmau5 - Strobe
  triestige tijden …
• Milk Inc – Blackout
  ook een memorabele avond met Algeron (op Crammerock), maar dan om andere redenen (superziek worden midden tijdens Milk Inc en zo) …
• Black Eyed Peas – I gotta feeling
• David Guetta – Sexy bitch
  mooie herinneringen
• Chairlift – Bruises
  doet me denken aan Rutger.
• Das Pop – Never get enough
  autotripjes met Algeron
• Bethany Dillon – When you love someone
  wachten op mijn liefje …
• Nunca – Moving train
  Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter
• Future Sound of London – Papua New Guinea
  een goed liedje, dat een vriend van Algeron me heeft laten horen (mijn versie gaat wel iets sneller).
• The Cure – In between days
• Kim Lucas – All I really want
  teruggevonden toen ik door Algerons oude cd’s ging.
• Yasmine – Alle meisjes aan de macht
  Yasmine
  
• Justice vs. Simian – We are your friends
  Te lui en niet bekend genoeg!
• Don’t stop believing uit Glee
  een nieuwe serie die er zo hard de moeite uitziet!
• Avenged Sevenfold – Easy
  spuuglelijk liedje, maar het is voor altijd verbonden aan Guitar Hero spelen met Algeron
• Röyksopp – Happy up here
  met Algeron in de auto frietjes eten aan de McDonalds drive-in …
• Fever Ray – When I grow up
  ontdekt toen ik met Algerons computer zat te surfen.
• N-Trance – Set you free
  dit liedje heb ik vaak beluisterd toen ik Algeron voor het eerst leerde kennen, en het weerspiegelt ook wel perfect mijn gevoelens na onze eerste date
• Westlife – When you’re looking like that
  eens van Rutger gekregen.
• Sin with Sebastian – Shut up and sleep with me
  doet me denken aan een gemeenschappelijke nineties bui met Annelies
• Kim Kay – Lah Da Li Danse
  familiefeestje, lekker marginaal!
• Metro Station – Shake it
• Kulderzipken themesong
  good times met Rutger

Veel Algeron in 2009

Dat geldt voor iedereen. Childhood bullies, exen, nieuwe liefjes van exen, wie dan ook, ik heb er echt niks tegen, ik wil in de meeste gevallen zelfs graag vriendjes worden met ze. Echt. Want mensen haten is energieverspilling en het voelt zoveel beter om gewoon lief te zijn voor elkaar. (Meestal is het ook gewoon een kwestie van wat iemand doet kunnen loskoppelen van wie iemand is, en ik geloof dat niemand echt een slecht mens is maar dat iedereen wel eens iets slechts doet, snap je?)

Sommige mensen vinden dat raar, sommige mensen vinden dat het niet “hoort” dat ik die mensen niet scheef bekijk of er op z’n minst over roddel of zo. Tot daar aan toe, ‘t is hun leven, zeker.

Maar sommige mensen vinden *mij* niet tof. Omdat ik hun iets misdaan heb, omdat ik nu eenmaal de persoon ben die hen onwetend maar toch danig in de weg heeft gestaan, of misschien zelfs omdat ik per ongeluk ergens beter in ben, of omdat mijn gezicht hen niet aanstaat, weet ik veel?

En dat doet mij pijn. Ik steek glimlachend mijn hand uit en met een minachtende blik slaat de ander hem weg, of erger nog, keert hij mij de rug toe. En ik heb dat niet verdiend. Ik heb een gevoelig zieltje en één van de manieren waarop je mij het hardst kunt kwetsen is waarschijnlijk door mij niet te willen (leren) kennen, door mij geen kans te willen geven, door het “raar” te vinden dat ik toenadering zoek.

Doe mij een plezier en glimlach allemaal eens extra vriendelijk naar de eerstvolgende onbekende of bekende die je aanspreekt. En spreek zelf misschien ook eens iemand aan, die je wel kent van gezicht maar waarmee je nog niet de kans had nader kennis te maken.

Meh, dat moest er even uit, it probably doesn’t make sense

• “Nee dat doe ik niet meer, ik studeer nu Taal- en Letterkunde, Engels en Nederlands.” … “Vree wijs, tot nu toe.”
• “Ja hoor, al 7,5 maanden ondertussen. En we zien elkaar hoe langer hoe liever!”
• “Oh maar ik ben verhuisd, ik heb nu een nieuw kot, heel gezellig. Moet maar eens langskomen!”
• “Verder alles prima, ja. Met jou?”

Een keer of drie naar dit liedje luisteren en vrolijk meezingen, en ik kan er weer een stuk beter tegen. Probeer het maar!

En je weet het of je weet het niet, maar sinds dit jaar heb ik de eer één van de twintig alten bij het GUK te zijn. Die wekelijkse repetities, dat is beter dan therapie, voor mijn gemoed! Eén van de stukken in het bijzonder vrolijkt mij altijd op, namelijk dit:

Wij zingen het wel een beetje anders, natuurlijk, maar het komt op hetzelfde neer.

Aah, muziek!

Vorige week zondagavond moest ik halsoverkop vertrekken om de trein te halen, iets wat elke week voorkomt, maar deze keer was ik nog net dat tikkeltje later dan anders. Aangekomen op het station constateerde ik dat ik mijn Campuskaart niet kon vinden, en ik had me tien minuten eerder nog maar staan ergeren over het feit dat de go-passen op waren en dat ik dat dus ook niet voorhanden had. Dan maar snel een ticket gekocht (elf euro en nog iets verdorie), en nog een zevental minuten staan wachten op de trein (die, wat evenals wekelijks voorkomt, te laat was). Een zevental minuten is meer dan genoeg tijd om ook eens in het bovenste zakje van mijn rugzak te kijken, en dat was uiteraard waar die dekselse Campuskaart zich verscholen had. Ik had dus net elf euro en nog iets uitgegeven voor niks, noppes, nada. En hiermee was de toon gezet voor het daaropvolgende weekend.

• Ik liep in volle vaart nét niet tegen een glazen deur aan en plein public, maar het scheelde maar twee centimeter, dus alle mensen die mij gezien hadden moeten gedacht hebben, wat een lomp kind, die loopt in volle vaart net wél tegen een glazen deur aan en plein public.
• Ik gooide een nog bijna vol blik Ice-Tea op de grond, samen met mijn gsm, en ware het niet dat ik ondertussen goed ontwikkelde reflexen heb wat het redden van gsm’s van gevaarlijke vloeistoffen betreft (ok, hier ging ik misschien nét iets te ver met mijn ingewikkelde zinsconstructies), ze hadden eens nader kennis gemaakt, die twee.
• Binnen de tijdsspanne van een uur gooide ik mijn gsm ook nét niet in de WC.
• Ik sloeg mijn vriendje een keer of vier op zijn gezicht, geheel en al per ongeluk, maar daarom niet minder pijnlijk.
• Ik miste in totaal maar liefst drie treinen. Akkoord, twee ervan omdat ik in mijn bed lag op zondagochtend (wat je me moeilijk kunt kwalijk nemen, vind ik), maar één ervan was echt wel weer pech hebben. Om 15 na acht ging de laatste trein naar huis op zaterdagavond, zo dachten wij. Bleek die natuurlijk om 12 na al te rijden, gevolg, Greet slechtgezind, ouders denken dat ik erom deed (terwijl ik net echt wel naar huis wou), zondag op een onmogelijk uur uit bed moeten en die dag veel tijd verliezen met treinen.

En dan, last but not least: vrijdagavond om vijf uur ‘s namiddags besloot ik dat nu wel genoeg tijd verprutst had en dat ik verder zou doen aan de taak waar ik al drie dagen hard aan gewerkt had en die maandag binnen moest. Wat doet de harde schijf van de laptop dan? Allemaal in koor: “crashen!”

De daaropvolgende tien uren hebben mijn lief, zijn broer en hun vrienden zich één voor één over mijn harde schijf gebogen en samen met mij veel in hun haar gekrabt (gekrabd? ). Eerst klonk het, “Oh dat fixen we wel, volgens mij is ‘t iets softwarematigs”; vervolgens “Nee ‘t zal toch hardwarematig zijn, maar we redden je bestanden wel”; daarna “Misschién kunnen we je bestanden redden” en tenslotte “Ik denk niet dat je je bestanden ooit nog terugziet”. *trekt haar uit hoofd* Om drie uur ‘s nachts gooiden we er het bijltje bij neer.

Anyway, om een lang verhaal kort te maken, de volgende morgen kwam alles goed. Die avond had ik weer een laptop die werkte met daarop terug alle programma’s en bestanden die ik nodig had, een grotere harde schijf dan voorheen, een betere versie van Vista en een externe harde schijf (die ik voorheen gewoon niet had, dus). Eind goed al goed dus, maar man, wat heb ik gestresst, en wat een tijd heb ik verloren zeg met al dat gedoe! ‘t Is puur uit consternatie dat ik alle voorgaande lompigheden (treinen missen, met gsms gooien, vriendjes in het gezicht kloppen, tegen glazen deuren lopen en zo) begaan heb. Echt waar.

Deze morgen ben ik ten eerste dus al vroeg opgestaan, en ik voelde me zo fris als een hoentje, en dat na slechts een dikke vier uur slaap. Ik weet niet meer hoe het precies gebeurd is, maar mijn twee wekkers stonden om half zeven en om kwart voor zeven begon ik aan de dag. Op een normale dag had ik er om acht uur nog in gelegen, dus dit is een wel heel uitzonderlijke situatie.

Voor de les heb ik nog geconcentreerd en helder zitten werken, wat normaal gezien enkel voorkomt in de namiddag. Daarna ben ik, tweede positief punt, met de fiets naar school gegaan (goed hé). Op de fiets heb ik dan ook nog eens ontbeten, derde positief punt.

Ik was, ho maar, op tijd in de les, en ik had alles mee dat ik mee moest hebben én meer (voorzienigheid, weetwel). Ik ben van begin tot einde in de les gebleven en heb de volle drie uur ook weer geconcentreerd zitten werken. Jaha.

‘s Middags heb ik een broodje (“the usual”, dat is in mijn geval tonijn zonder komkommer) gegeten, wat zowel goed voor de lijn (groentjes!) als voor de portemonnee (slechts twee euro) is.

Na enkele uren seminuttige bezigheden ben ik aan wat schoolwerk begonnen, en het ging vooruit, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit. Dat is positief punt nummer zeven, voor het geval je de tel kwijt geraakt was.

Het houdt niet op. ‘s Avonds at ik (dat op zich is al nummer acht in feite) op een deftig uur een gezonde maaltijd: gebakken heilbot met driekleurenvolkorenspirelle (klinkt fancy, hé!) en prei in witte saus. En een dessertje erachteraan, dat mag wel hé.

Na nog wat schoolwerk (jaha) ben ik vervolgens nog maar eens de fiets opgesprongen (negen), deze keer om naar de Korenmarkt te rijden om daar geld af te halen. Daarbij moet ik ook vermelden dat ik al twee jaar lang élke keer verdwaal op weg van mijn kot naar de Korenmarkt (in omgekeerde richting nooit, echt bizar), maar deze keer heb ik de Korenmarkt verbazend vlot gevonden (tien, toch wel). Bovendien was het geld afhalen een boodschap die ik eens niét heb zitten uitstellen (elf).

Ik durf ook voorzichtig voorspellen dat ik nu nog een uurtje schoolwerk ga doen (twaalf), en dat ik daarna vroeg ga slapen (dertien). Maar heel voorzichtig dan, want plannen van dien aard durven al eens anders uitpakken.

En morgen, morgen vertrekken mijn ouders op reis, om te vieren dat ze vijfentwintig jaar geleden hetzelfde deden. Zilver (mijn favoriete edelmetaal).

En ik, ik ben trots. En heel hard van plan om zelf ook te trouwen in een heel mooi lang wit kleed, en dan op naar goud hé.

Eigenlijk wou ik hier een goed onderbouwde blogpost schrijven over waarom ik een voorstander ben van het huwelijk, maar mijn mening valt zo ook wel tussen de lijntjes te lezen, denk ik.

Ok, carry on. Dat wou ik even met jullie delen, maar ik weet niet waarom of zo.

B. op 24 januari om 0:01
ja pi is dus voor zover ik het uit mn hoofd weet…eum ff denken, ik geloof 3.141592653589793238462643383279(5) iem die het wil checke? ben te lui.

Greet op 24 januari om 0:04
Woow … Ik weet maar tot 3,141592653!

Ik zal het n-woord maar niet noemen zekers.

Met wat voor mensen ga ik eigenlijk om?

(By the way, vanaf nu onthoud ik 3,1415926535, tien cijfers na de komma staat mooier.)

21 jaar geleden zaten mijn ouders met ongeduld te wachten tot ik eindelijk eens geboren ging worden (ik was voor de 20e of zelfs al vroeger voorspeld, dat weet ik niet meer zeker), maar toen al nam ik het niet zo nauw met stiptheid en deed ik de dingen op mijn gemak (I like to call it fashionably late), dus om half één ‘s nachts kwam het er dan toch eens van

Zo tegen half elf ben ik uit mijn bed gerold en heb ik? twee pannenkoeken verorberd als ontbijt. In de post zaten nog wat kaartjes en warempel al een eerste cadeautje ook, mijn digitale inbox wordt (nog steeds) overspoeld door lieve verjaardagswensjes (Facebook is de maks ) en ook mijn gsm is een eind ver geraakt (‘t is er zo eentje die heelder centimeters aflegt als hij trilt). Vanmiddag aten we bloedworst met appelmoes en patatjes (een voorstel van mama dat ik goedgekeurd heb, want het kan ook niet elk jaar spaghetti of macaroni zijn hé). Daarna uiteraard een stukje Veurnse meringuetaart (wat anders?) en nu zit ik al dat lekkers rustig te verteren in de zetel; nog geen school- of ander werk in zicht. Vanavond nog even gezellig naar Brussel sporen en dan waarschijnlijk in Gent blijven slapen (om morgen ontiegelijk vroeg op te staan om te gaan werken, maar dat is niet meer vandaag dus daar denk ik niet aan!). Zo hoort een verjaardag te zijn

Ik vraag mij af wat voor een verjaardag ik dit jaar ga hebben. Mijn zestiende was ongelofelijk rottig, mijn zeventiende was fijn, mijn achtiende was op een bepaalde manier super en rottig tegelijk, mijn negentiende was ook vrij super (ook al viel het dat jaar voor de eerste keer in de examens) en mijn twintigste was mm-zo-zo. Ik weet alvast dat ik moet werken op mijn eenentwintigste (woah wat klinkt dat oud) verjaardag dus hopelijk wordt dat een fijne werkdag, en ik weet natuurlijk ook al wat we gaan eten (de jarige kiest het menu bij ons ), maar de rest is mij nog onbekend! Laat maar komen zou ik zeggen!

Zo, dat is eruit. Het lucht best op, probeer het ook maar eens!

Ah ja, dat dus, en dat ik 1. mijn blogmicrobe teruggevonden* heb en 2. mijn examen van vandaag ook alweer goed gemaakt heb en vol goesting ga beginnen aan het volgende vak! Ahja en dat ik 3. de foto hiernaast met m’n gsm genomen heb, dat ook nog

*Ik was er een beetje van vervreemd, ik begon me ook steeds meer af te vragen wat mensen van mijn schrijfsels zouden vinden, maar nu is mijn blog weer van mij en schrijf ik terug zoals ik dat in het begin deed: voor mezelf en lekker impulsief! Nah

Zo!

PS nog een vraagje aan mijn lieve lezers … Naar een feestje gaan met mensen die je niet kent in een stad waar je nog nooit geweest bent (Delft dus eh ja zelfs in een land waar ik al jaren niet meer geweest ben), doen of niet doen? Ik twijfel nog steeds, haha!

NAH! *prrt* (Dat was ik die m’n tong uitstak.)

Ik bevond me weer overal en nergens in ons Belgenlandje (en erbuiten), de NMBS en De Lijn hebben aan mij weer een goeie klant gehad en slapen deed ik waar het mij uitkwam Ik verhuisde ook weer van kot, wat maakt dat ik in totaal op vijf plaatsen een eigen tandenborstel had staan dit jaar.

Kortom, een nogal bewogen jaar op vrijwel alle vlakken. Ik kan niet wachten om te ontdekken wat 2009 voor mij in petto heeft! (Behalve misschien wat school betreft. Dat hoef ik niet te ontdekken, dat is hopeloos …)

Dat gezegd zijnde, ik heb verder niet veel om over te bloggen dus excuses voor de stilte. Of misschien schrijf ik straks nog even over mijn vakantiejob, dat kan ik doen.

• Een puppy opvoeden
• Een tweedehands autootje fiets rood met zwarte stippen schilderen en er zolang mogelijk mee rijden
• Vliegen

Het eerste binnen een maand of vier, het tweede als ik ooit eens vijf minuten tijd heb en het derde … binnen een week.

Spannend hé.