Op de bus, trein en tram, op school en in ‘t stad heb ik mijn ogen dus goed opengehouden. Dit is het resultaat van mijn nauwkeurige telling.

Onvolledig: 6
+/- volledig: 22 (waaronder zelfs een enthousiaste KSA’er met pullemuts en al)

Scouts: 13
KSJ-KSA-VKSJ: 9
Chiro: 7
Onbekend A: 1 (enkel Franse tekst op uniform, groen hemd, groen-geel sjaaltje … Een waalse vereniging misschien?)
Onbekend B: +/- 30 (een bende aan het station met geruite sjaaltjes, herkende ik niet)

Deze cijfers zijn niet echt representatief, maar dat komt natuurlijk omdat het maar een kleine steekproef was hé. Moest ik er meer gezien hebben zou het wel wat meer in verhouding geweest zijn.

Ter info:

Chiro: 96 517 leden, 968 groepen (in ’06-’07)
Scouts (VVKSM): > 70 000 leden, 600 ? 650 groepen
KSJ-KSA-VKSJ: zo’n 34 000 leden, 292 groepen (zelf geteld )
Scouts (FOS): > 7500 leden, 54 groepen (denk ik)

Na het laatste onweer in de KSJ (de “machtsgreep”, zoals sommige KSA’ers het uitdrukken – waarover ik waarschijnlijk al helemaal niet zou moeten bloggen) was het toch wel twee en een half jaar stil en rustig gebleven, maar blijkbaar is de tijd van pijs en vree weer eventjes voorbij.

Al zolang ik mij herinner (sinds het derde leerjaar, toen ik nog een klein Springertje was) gaan Daniel en Erna (de ouders van een leidster en twee oudleidsters) mee op groot kamp als koks. Als hele goeie koks, bedoel ik. Na mijn laatste groot kamp was één van de dingen die ik jammer vond het feit dat ik nu wel nooit meer de heerlijke kip curry, macaroni, bouletjes in tomatensaus, spaghetti, croques of slasoep van Daniel en Erna zou proeven. Het zijn natuurlijk ook heel toffe mensen, begaan met de KSJ, en niet alleen op kamp kookten of hielpen ze ons. Ook tijdens het jaar konden we altijd op hen rekenen.

Dit jaar ben ik alleen op klein kamp meegeweest, dus was ik er niet bij op groot kamp toen er beslist werd de koks af te danken. Toegegeven, ze hebben tegenwoordig iéts meer hulp nodig dan vroeger, maar dat is toch niet erg? Hoe meer zielen hoe meer vreugd, en er gaan nog genoeg andere koks mee om te helpen. Naar het schijnt (ik weet er het fijne niet van) was de manier waarop hen dit verteld werd ook niet je dat. Ze hebben hun KSJ-carrière niet in schoonheid kunnen afsluiten omdat ze tijdens hun laatste kamp nog niet wisten dat het het laatste was.

Curieus als je vergelijkt met vorig jaar, toen werden ze in de bloemetjes gezet vanwege hun tien jaar KSJ.

Eén van hun dochters is nog leidster, maar nu eigenlijk niet meer. Zij en een andere leidster (die normaal dit jaar het hoofdleidsterschap op zich zou nemen) vonden het niet kunnen dat Daniel en Erna na elf jaar vrijwilligerswerk “afgedankt” werden, en zijn uit de KSJ gestapt. (Ze hebben een brief rondgestuurd naar leden, familie en sympathisanten, om hen hierover te informeren.)

Ik probeer om geen kant te kiezen, ook al omdat ik er de details niet van ken en dus niet echt kan oordelen. Ik vind het alleen maar heel jammer. Onlangs werd er aan oudleidsters gevraagd of ze konden komen helpen op het mosselweekend, en ik heb geantwoord dat ik waarschijnlijk wel tijd zou hebben om te komen helpen, graag zelfs. Julie gaat echter niet helpen, vanwege het gebeurde, en ze mag zelfs niet van haar ouders (om dezelfde reden). Daar had ik nog niet bij stilgestaan.

Er is in allerijl een nieuwe hoofdleidster gezocht, er zal misschien wel een klein leidingstekortje zijn nu er twee extra gestopt zijn, en ze zullen wellicht tegenstand ondervinden uit verschillende hoeken. Ze hebben het zichzelf niet makkelijk gemaakt, zich zelfs in de nesten gewerkt als ik het zo mag uitdrukken…

(Voor de duidelijkheid: het is niet omdat ik geneigd ben een bepaalde kant te kiezen (het is duidelijk waarom) dat ik dat ook doe, ik zal nog altijd met plezier gaan helpen en zo, ik wens ze veel succes en ze zijn mijn sympathie niet kwijt hoor. Ik vond het alleen niet zo’n slimme zet, dat is alles…)

Edit: Ondertussen heb ik beide kanten al gehoord, en is het duidelijk geworden dat het allemaal een uit de hand gelopen misverstand is. Wat de zaak nog spijtiger maakt, natuurlijk, want ook nu de gemoederen wat bedaard zouden moeten zijn is er nog geen verandering in de situatie. Tsja …

Van maandag 2 juli (morgen dus) tot en met vrijdag 6 juli ga ik op Klein Kamp met de Sloebers van KSJ Veurne, te weten in ‘t Lotegat te Zonnebeke.

Kaartjes zijn zeer welkom op het volgende adres:

KSJ Veurne tav Greet
‘t Lotegat
Lotegatstraat 22
8980 Zonnebeke

Een weetje: het thema is “Suske en Wiske en de Karate Kip” en ik speel… Jerom ‘k Zal nogal wat kussens nodig hebben!
Doej!

Ik begin zo stilletjesaan mijn zomervakantie wat vorm te geven. Het staat al vast (of toch 99,99% zeker dan) dat ik van 28 juli tot en met 3 augustus (denk ik) op reis ga met Het Vriendje en alles dat eraan vasthangt (zus, mama, papa, hond en nog twee mensen). De bestemming is een vakantiehuisje in de Dordogne (niet in Normandië dus), en ik kijk er naar uit.

De rest is allemaal nog een beetje wazig. Ik kan nog niet voorspellen of ik herexamens ga hebben, maar dat weet ik op het einde van juni dan wel. Indien ja heb ik dus herexamens, eind augustus en/of misschien begin september, dat is mij niet helemaal duidelijk, eens informeren bij de kotgenoten. Indien niet ben ik in de mogelijkheid om op Groot Kamp te gaan, of liever, ben ik daar min of meer toe verplicht. De data zijn wederom van 20 tot en met 28 augustus, en aangezien ik dit jaar Jimleidster ben zal dat kamp er gans anders uitzien dan het vorige. Ik ben benieuwd…

Van 2 tot en met 7 juli (denk ik) is er ook het Klein Kamp. Als ik niet mee kan op Groot Kamp zou ik graag meegaan op Klein Kamp, denk ik, en als ik wel mee kan op Groot Kamp misschien ook wel, dat weet ik nog niet.

Net als Het Vriendje heb ikzelf ook een mama en een papa en willen deze ook op reis. Alleen zie ik dat minder zitten, omdat het plan voorlopig twee weken Italië is. Ten eerste vind ik twee weken te lang, ten tweede is Het Vriendje er dan niet bij, ten derde kan ik zo voorspellen hoe die reis er gaat uitzien want we zijn al elvendertig keer in Italië geweest, en ten vierde zou ik het vreemd vinden om terug in Firenze, Sienna en Pisa te komen. Ik zou het waarschijnlijk niet leuk vinden. En vervelend en zo. Dus, als het eventjes kan blijf ik dan liever thuis, maar daartoe zal er nog heel wat gepusht en gezaagd en onderhandeld moeten worden.

Bovendien, en dat brengt mij bij het volgende puntje, zou ik in juli graag een beetje werken. Ik ben allesbehalve een fan van zomerjobs, maar er moet nu eenmaal geld in het laatje komen dus wat kan een mens anders doen dan een paar weken zwoegen en zweten op dagen waarop iedereen verplicht aan het strand zou moeten liggen. Aangezien ik geen gemakkelijke mens ben wat data betreft (ik kan nooit zeggen, geef mij maar iets voor juli of voor augustus, ik moet altijd de gaatjes vullen) zal het ook evenredig gemakkelijk zijn om aan een job te geraken. Ik denk dat ik mijn licht eens ga opsteken bij dinges, hoe heet het ook weer, dat interimbureau op de markt van Veurne. Als het noppes is kan ik waarschijnlijk nog altijd aan de slag op het Speelplein Briekeljong, zoals vorig jaar, en ook al verdient dat weinig, het is toch beter dan niks en ze zijn er uiterst flexibel wat data betreft. We zullen zien.

Ten slotte zou ik het leuk vinden om ook af en toe een fuifje of een dagje shoppen of een namiddagje strand te doen, want daartoe is de zomer immers in het leven geroepen. En héél veel bij Het Vriendje zijn. En hij bij mij.

We hebben een ladder gesjord, om de ballen van het afdak van de speelplaats te kunnen halen, en dat heeft een paar leuke foto’s opgeleverd (van zodra ze op de site staan plaats ik een link). Daarna hebben we ook twee tafels met banken gesjord, met drie driepekkels. Omdat we een beetje verkeerd begonnen waren kwamen de tafel en de banken heel erg hoog in de lucht te hangen, en dat lijkt misschien wel leuk maar dat is allesbehalve praktisch. Dat is zelfs pijnlijk, als je er negen dagen lang van moet eten.

De gastjes hebben zich geamuseerd denk ik, en ikzelf ook best wel. Straks gaan we met de Jimleiding nog van vergadering gaan doen, met pizza erbij, want zonder voedsel kun je niet helder vergaderen, dat is echt waar.

Maandag was ik (min of meer) genezen dus mocht ik, een dag in retard, naar Brugge vertrekken. Daar heb ik een hele (hele, héle) leuke week gehad, die spijtig genoeg aan een eind moest komen ook, vandaag. Oh oh oh oh ik heb heeelemaal alleen in een auto gezeten, en ermee gereden, zo zonder volwassene naast mij. In de auto van Toms mama, en Tom en zijn klasgenoot waren mee. En ik heb helemaal geen accidenten gedaan of zo. GOED EH!!

Vandaag ben ik naar huis gekomen, heb ik gegeten en zo, en daarna naar ‘t College vertrokken om daar te gaan klaarzetten voor ‘t ouderfeest van morgen. ‘t Wordt een hele lange dag, morgen. Om half tien (half tien!! Da’s gelijk, een gat in de nacht!) moet ik er zijn en gaan we foefelen (oefenen, Samson!) en nog meer klaarzetten en zo. ‘s Middags eten we… spaaaaaaaghetti!! ‘s Namiddags komen de kindjes af en gaan we dus nog meer foefelen (‘t is dan Generale Repetitie en al) en om vijf uur is er een misviering. Om zes uur eten we en begint het grootste deel van de stress. Dan moet ik maken dat ik mijn kleren aanheb en geschminkt ben en een kop soep en een broodje naar binnen gespeeld heb, en dan moet ik aan de inkom van de zaal gaan zitten en van elke persoon die het tafeltje passeert vriendelijk twee eurootjes vragen. Om acht uur beginnen we en sta ik dus zo ongeveer bijna constant op het podium (ik moet er ook eens van vallen en er in ‘t donker weer op kruipen en zo, maar bon) en zo rond half tien is ‘t gedaan. Dan moet ik als de vliegende … (hoe heet dat?) beginnen aan de opkuis van de klaslokalen die we vuilgemaakt hebben, als we daarmee klaar zijn moeten we gaan helpen in de turnzaal indien dat nog nodig is en als we daarmee klaar zijn mogen we naar de eetzaal, waar iedereen van zijn hapje en drankje zit te genieten. Als we de laatste ouders en sympathisanten buitengeshot hebben beginnen we aan de opkuis van de eetzaal en als dát gedaan is kunnen we er met een gerust hart één gaan drinken. Tegen dan staat de klok op weeral een gat in de nacht en duikelen wij (Tom en ik want de eerstgenoemde komt mij uitlachen en daarna helpen met de opkuis! Leuk é) ons bed in. Zondag kunnen we gelukkig uitslapen.

Jaja, dat wordt me weer het weekendje. Schoolwerk? Naah. Doe ik maandag en dinsdag wel. Dan ga ik wel heel hard moeten doorwerken om woensdag klaar te zijn, maar ja, wat doe je eraan.

• Ik heb Chocotoffs en Spa orange, en mooie (relatief) nieuwe muziek.
• Ik heb deze week nog maar twee lessen gebrost (op maandagmorgen) waardoor ik nu al twee volledige dagen niet gebrost heb (dinsdag hadden we geen les deze week).
• Deze keer heb ik de vergadering niet gemist, waardoor ik mij dus braaf van mijn taak als secretaris kon kwijten. De vergadering was nog gezellig ook, en even interessant als alle lessen van deze week bij elkaar.
• Ik heb deze week ook al heel fatsoenlijk en evenwichtig gegeten, en lekker, en genoeg. En gezond.
• Ik werd deze morgen tijdens Besturingssystemen aangesproken als “de juffrouw tussen de twee knappe heren”. Hilarisch, niet? Je had de twee knappe heren in kwestie hun gezicht moeten zien!
• Het is donderdag vandaag, dat betekent Creatieve Beeldvorming. De opdracht van vandaag was weer boeiend om te doen en ik werd meteen geïnspireerd, maar dat is niet wat ik wou vertellen. Wat ik wou vertellen is de reden van mijn vreugdesprongetje toen ik na de les buitenkwam. Heel kort gezegd: het ging om een gezicht maar ik had er ook nog de romp en twee armen bijgenomen, omdat dat nu eenmaal bij het tekeningetje paste en zonder ging niet, vond ik. Toen ik indiende werd ik teruggeroepen, en ik dacht, ooola nu gaan we ‘t hebben… ‘k Zal zeker moeten opnieuw beginnen of zo. Maar nee hoor, eerst zei hij er inderdaad iets van en dat ik dat de volgende les dan maar wat moest aanpassen (het was nog maar een voorstudie, het eigenlijke werkje maken we pas volgende week). En toen zei de andere (ik onthou hun namen nooit), met het oog op zijn puntenlijst, dacht je soms aan vormgeving? Voor volgend semester? En ik dus een beetje voorzichtig, ja… En tot mijn vreugde zeiden ze daarop, welja dat kan wel. Je punten zijn er wel naar, bijna allemaal vol blauw. (Allemaal op twee na, om precies te zijn). Het is best wel mogelijk. En toen mocht ik gaan, en gelukkig was er niemand in de buurt van het lokaal. Het moet wel grappig geweest zijn, dat vreugdesprongetje
• Vannamiddag was het massa’s aan ‘t stormen, veel wind en regen en zo, maar vijf minuten voor ik naar buitenging hield het op met regenen. Danku Daarboven, mijn voeten zijn U dankbaar!
• Straks ga ik lekkere spaghetti met kaas eten, en nog meer chocolade en zo, en naar Friends en De jeugd van tegenwoordig kijken.
• Ik ga vanavond vroeg gaan slapen en morgenochtend goed wakker zijn.
• Morgen zie ik Het Vriendje! Morgen!
• Ik ga een heel KSJ-loos weekend tegemoet. Ik zit graag in de KSJ en zo, maar eens een weekendje rust is meer dan welkom.

Vandaag op de bus informeerde een chiroleider naar mijn bezigheden van het weekend, aangezien ik zo moe was. Toen ik het hem vertelde knikte hij begrijpend, en vroeg hij welke leeftijd ik deed.
Eerste en tweede middelbaar, zei ik.
Aaah, zei hij.
Da’s nog lastig, zei ik.
Inderdaad, zei hij. Ik doe ook die leeftijd.
‘t Zijn echt pubers, zei ik.
Inderdaad.

Pas op, ik vind die leeftijd heel interessant om te doen. Met Sloebers en Springers kun je niet gezellig zitten roddelen over jongens en leraars en zo, of praten over muziek en TV-programma’s en weetikveelwat. Met Jimmers kun je ook veel toffere activiteiten doen, of, haha, je kunt ze pesten met een ochtendspel op een ijskoud donker strand! Haja!

(Voor feedreaders en andere mensen die het misschien niet zo goed kunnen zien of zo: het woord lief in de titel is doorstreept)

Edit: Ik heb een prettig gestoord vriendje. Hij is echt helemaal kierewiet

Leuke stats, hehe. Telkens als ik zoiets uithaal is mijn blog ineens heel wat populairer

Het leven is mooi, echt waar.

Verbetering:
accolades, accolades, accolades

Eigenlijk was het een beetje een vermomde pisquiz, maar omdat ouders dat woord niet graag horen en om onze gastjes niet al te veel te degouteren hebben we het omgevormd tot WC-spel. Uiteindelijk is een pisquiz ook maar een gewone saaie quiz en die doe je alleen maar als het regent en alle andere regenactiviteiten de revue al zijn gepasseerd.
Ik denk dat ze zich best wel geamuseerd hebben. Ik alvast wel een beetje, toch al veel meer als bij de Springers vorig jaar.
De Jimmers werden in drie groepjes van zeven ingedeeld en kregen elk een WC-kotje toegewezen. Spijtig dat we geen tijd hadden voor alle opdrachten, want er zaten echt hippe tussen. Een greep uit het aanbod:

• Met een sponsje om ter eerst een wc kuisen (de choco zag er levensecht uit)
• Om ter eerst uitzoeken hoe ze een jongens-WC (zo’n urinoir) moesten laten sjassen – ik moet zeggen, we hebben er met de leiding ook een eindje over gedaan om daarachter te komen, aangezien wij geen mannelijke personen hieromtrent konden bevragen, zo ook voor onze gastjes
• Propjes WC-papier gedurende drie minuten nat maken en in hun kotje smijten van buitenaf (in de pot was twee punten, aan de pot plakkende propjes waren elk één punt waard)
• Een potje water uit de WC scheppen en dat om ter eerst naar achter doorgeven over een bepaalde afstand (tussen de benen, over het hoofd, tussen de benen, over het hoofd,…)
• Enkele hippe quizvragen over het gemiddelde plasgedrag van Otto Normalverbraucher, over koeienstront, over de gemiddelde grootte van een WC-pot,…
• WC-eendjes (ballonnen met eendjes erop getekend) uit de lavabo “vissen” zonder hun handen en ze in hun WC-pot gaan droppen
• En nog zoveel meer.

De winnende groep kreeg per opdracht één glas water. Om de zoveel opdrachten werd een pismoment ingelast, waarbij ze moesten proberen hun teiltje zo vol mogelijk te krijgen…
Als je op dit moment een vies gezicht trekt, schuilt er geen ware jeugdbeweger in jou

De winnende groep kreeg een glaasje “pis” (appelsap uiteraard) en iedereen kreeg ook weer een pareltje om aan hun touwtje te hangen. Het waren witte cilindervormige pareltjes waar je met veel fantasie een WC-rol in kon vinden, haha.

Achteraf heb ik opgeruimd (het wordt een constante), wat gesocialized en mij volgestoken met hét KSJ-gerecht: beschuiten met slagroom en M&M’s! Heerlijk. (Er was zelfs hagelslag, wat een luxe!) Hehe, Stéphanie wou een pak koeken opendoen en ze vroeg: “Wil er iemand ook een koek? Greet wil jij een koek?” En Silke zei: “Dat moet je aan Greet nooit vragen ” Ze heeft wel een punt, moet ik toegeven. Tegen iets om te eten zeg ik nooit (of zelden, dan) neen! Als het lekker is, bedoel ik. Jaja. KSJ kan de gezondheid (lees: je gewicht) ernstige schade toebrengen, eens je in de leiding zit.

‘k Heb mijn uniform nog niet afgedaan, want straks begeef ik mij richting College om daar met mijn mede-Jimleiding deel te nemen aan de Collegequiz. Ik hoop dat ik er nog wat bekend volk tegen het lijf ga lopen, en daarmee bedoel ik niét leraars. Eens een gokje doen hoeveel keer ik vanavond de woorden “Grafische en Digitale Media ( … ) Bwoa, da gaat” ga mogen uitspreken: twintig? Vijfentwintig? En hoeveel keer ik de zin “Hé, je haar is geknipt!” of iets gelijksoortigs ga horen, ook zoiets?

Daardoor ben ik dus in staat de buitenwereld op de hoogte te brengen van mijn belevenissen sinds de laatste post.

Nog maar twee dagen op kot geweest (vorige week maandag en dinsdag) en ik weet al hoe beschimmeld brood eruitziet. Wat ik echter nog steeds niét weet is mijn klas, en bijgevolg mijn uurrooster. Morgenochtend ga ik een kwartiertje vroeger naar school om uit te vissen hoe het in elkaar zit. Het schijnt dat dit soort zaken normaal is voor Artevelde, dus ik zal me er maar geen vragen bij stellen, zeker?

Verder niet veel te melden. Of wel, maar ik ben te moe om het te doen Gisteren was het namelijk startdag, gecombineerd met opendeur van de lokalen. Allez, van hét lokaal, en van de lokalen die niet van ons zijn. Er was veel te doen en zo, en ik ben pompaf.

Verdikke, het internet valt uit. Hopelijk gebeurt dat hier niet ? l te vaak…

In de voormiddag speelden we een massaspel waarbij we, zoals eerder vermeld, een beetje verzusterden met leidingsploegen hier en daar (maar niet met Kuurne). We zaten met vier sympathieke dames van VKSJ Pops in een groep en er werd duchtig valsgespeeld, zoals de traditie wil, maar winnen deden we niet. Dat komt door de manier van aanpak van euh, sommige andere groepen (we noemen geen namen) die, om het zo te zeggen, vrij anders is als wij gewoon zijn. Met onze Chinese draak verdienden we op het einde van het massaspel misschien wel een plaatsje in de Pinker, dus dat is toch al één troost. Ik moet zeggen dat hij vrij origineel was, al zeg ik het zelf. Maar ik mag dat zeggen want ik heb er zelf niet al te veel aan meegefoefeld.

‘s Middags smaakte de barbecue ons zeer, we waren dan ook vrij uitgehongerd. Over de middag was er ook een gelegenheidswinkeltje met de gekende KSJ-gadgets, en ik prees mijzelf gelukkig dat ik niet al te veel centjes meehad, of ik had weer eens de hele winkel leeggekocht. Maar zulke toffe dingen dat ze daar hebben, dat is niet te doen. Ik heb het bij de broodnodige agenda gehouden, en ik heb in mijn hoofd een lijstje gemaakt, met alles dat ik van plan ben op de startactiviteit te zullen kopen.
Na het eten was er een soort middagpauze, die wij gelukkig in ons lokaaltje konden doorbrengen, waar niemand binnenmocht behalve wij en West (de andere leidingsploegen zaten in de zaal). We genoten van een babbeltje in onze eigen zetels met een drankje en een hapje erbij, tot het tijd was voor de workshops. Spijtig genoeg had Griet ons gemakshalve ingeschreven en had ze de helft ingeschreven voor schminken en de andere helft voor decorbouw. Ik koos voor schminken, en het was best wel interessant, daar niet van, maar ik had liever iets anders gedaan.

Na de workshops was er zo’n beetje een soort barmoment maar dat brachten wij ook weer door in ons eigen knusse lokaaltje, allez, niet dat we asociaal zijn of zo. Er waren toch al sommige groepen naar huis, anderen waren buiten of overal rond, en echt veel gezelligheid was er niet denk ik, in die bar. En de drank was er niet gratis, natuurlijk.

Om vijf uur hield ik het voor bekeken en fietste ik huiswaarts. Het moet een pretty picture geweest zijn, haha. Stel je het volgende voor: een meisje met een korte blauwe KSJ-short, een blauwe KSJ-T-shirt, een lichtblauw KSJ-hemd (vol vlekken, uiteraard), een rood-blauw KSJ-sjaaltje, kort haar dat door de wind weer ferm overhoop lag, een gezicht met een klavertjevier erop geschminkt (compleet met pimpampoentje, danku Julie), en benen vol met letters Z in drie kleuren viltstift. Zo fietste ik dus door hartje Veurne, nagestaard door menig onwetend voorbijganger. (Ik kwam ook twee gastjes tegen, die er een beetje in de war uitzagen, omdat ik op een zaterdagnamiddag in KSJ-uniform door Veurne fietste terwijl er toch geen activiteit was. Ofwel keken ze me zo vreemd aan omdat ze nog nooit een klavertjevier (compleet met pimpampoentje) vanop een fiets hadden zien zwaaien, kan ook.)

In een gedetailleerd verslag heb ik geen zin, dus maak ik gewoon even de balans aan de hand van enkele korte puntjes.

• Het eten was gewoonweg goddelijk. Twee van onze koks werden dan ook dit jaar in de bloemetjes gezet voor hun tien jaar trouwe kookdienst (toevallig even lang als ik al meega op groot kamp). Enkele progressieve neigingen (hotdogs ipv wentelteefjes, vreemdsoortige desserts, een raar soort slaatje als avondeten net toen ik stierf van de honger) konden we wel door de vingers zien, al kwam er ook van de gastjes zwaar protest op het ontbreken van de wentelteefjes. De snode koks hebben ons ook gedurende de eerste dagen van het kamp trachten wijs te maken dat ook de kip curry afgeschaft was, ze hadden daartoe zelfs verkeerdelijk het menu van de dag ingevuld, maar gelukkig was dit maar een grapje. (Anders hadden ze recht op een revolutie afgestevend, ik zweer het je; geen klakkoards, oké, maar geen kip curry, dat nemen wij niet!!) Verder viel er over het eten echt niet te klagen, integendeel. Houden zo, kokkies, al willen wij liever terug klakkoards en lekkere desserts. Nog een woordje over de vijfde maaltijden: deze waren dik in orde, jammer dat ik geen pitta lust maar dat was dan ook het enige.
  En nog een laatste woordje ivm eten, namelijk over de pannenkoeken. Lekker dat die zijn, en leuk dat die maaltijd was! Dat kwam omdat we met enkelen hadden gegrapt voor het eten dat we een wedstrijd zouden houden. Ik dacht er niet echt meer aan dus na zes had ik genoeg en stopte ik. Ik kreeg echter te horen dat Ella er zes en een halve op had, dus dacht ik, eentje kan er nog wel bij, om in schoonheid te eindigen. Dat nam Ella echter niet, dus at zij er ook nog eentje, wat de stand op zeven – zeven en een halve bracht. Dat kon ik dus ook weer niet zo laten dus at ik nog een achtste pannenkoek. Tegen die tijd was iedereen allang gestopt met eten en werd het al een beetje spannend, met supporterende roodjes aan mijn tafel en supporterende blauwtjes aan haar tafel. Na Ella’s acht-en-een-halfste pannenkoek en mijn negende waren de pannekoeken eigenlijk zo’n beetje op, maar speciaal voor ons ging een gastje naar de keuken om nog een laatste pannekoek. Ze had er echter twee mee, dus ging Ella voor haar negen-en-een-halfste pannenkoek en at ik stiekem nog een tiende. Toen kon ik echt niet meer en bad ik tot de lieve heer dat de pannenkoeken nu echt wel opper dan op waren, wat gelukkig het geval was. Ella moest zich dus overgeven, tot grote spijt van de blauwtjes en tot groot jolijt van de roodjes, uiteraard. Toen Ella riep dat ik toch wel mijn dessert moest opeten ook stak ik triomfantelijk het reeds halfopgegeten chocomoussepotje in de lucht, want zo ben ik wel!
• De kindjes waren echte schatten, na een weekje Klein Kamp en twee weken Speelplein Briekeljong was het Groot Kamp een ware hemel op aarde. Zulke lieve kinders, het is een zegen, waarlijk. Er zaten ook enkele iets minder voorbeeldige exemplaren in maar daar wisten wij nog wel weg mee, en zo heel erg onhandelbaar waren die niet eens.
• Het kamphuis en -terrein waren grotendeels goedgekeurd. Het leidingslokaal lag ver van de slaapkamers (geen lawaaioverlast dus), de koks hadden een apart stukje tuin grenzend aan hun keuken, de eetzaal was ruim genoeg voor binnenspelen én een toneelruimte, de Jimmers hadden een plekje voor hun Jimlokaal, de leiding had een kamer om in te slapen, het terrein was ruim en praktisch (de Simmers hadden plaats genoeg voor een eigen plekje, volledig uit het zicht van de Springers, Roodkappen en Jimmers, helemaal op het einde van het terrein in een soort minispeelbosje stonden hun tenten),… enz. Wat grappig was, was dat het kamphuis achter een kerk gelegen was. De Don Boscokerk lag pal aan een drukke hoofdbaan en achteraan stond tegen die kerk aangebouwd het kamphuis, Zennedal. De priester, die er eerder uitzag als een soort secteleider, kwam af en toe eens een oogje in het zeil houden en bracht ons ook dagelijks onze post. Op zondag gingen wij nog eens naar de mis, kwestie van de K van KSJ niet uit het oog te verliezen, en ik moet zeggen, de mis was in orde. Lang niet zo saai als bij ons, zelfs de gastjes zeiden het.
  Eén minpuntje aan het heem: de kamers. De leidingskamer was apart, met deur en muur en zo, maar de twee Jimkamers en twee Roodkapkamers waren allevier in één blok onder hetzelfde dak, met muren die tot normale hoogte kwamen (een dikke twee meter) maar nog een grote ruimte daarboven (het was een soort schuurdak). Ook zaten er geen deuren in de vier deuropeningen. Jimmers gaan logischerwijs later slapen dan Roodkappen, en daar ze met 28 waren dit jaar, wat een hele bende is, maakten ze ‘s avonds veel lawaai en licht. Daar hebben we wel wat last van gehad en dat heeft ook een heel klein beetje kwaad bloed gezet tussen de leiding en zelfs bij de Jimmers, aan wie het scheen dat wij Roodkapleiding alleen maar zaten te vitten op hen. Dat is gelukkig opgehelderd en heeft verder niet voor plobremen gezorgd.
• Het weer. Tsjah, wat zal ik zeggen? De Simmers zijn op dag twee geloof ik al aangespoeld met tenten en al en hebben die nacht in de eetzaal moeten doorbrengen, en Griet is daarna nog een extra nachtje in de leidingskamer blijven slapen omdat ze door het slechte weer een beetje ziekjes geworden was. De dagtocht is ook zo’n beetje in het water gevallen, ‘s ochtends regende het katten en honden en hebben we de kinderen tot half negen ipv half acht laten slapen. Daarna hebben we op het gemak ontbeten in pyama (de gastjes, de leiding niet wel te verstaan) terwijl we ondertussen nog steeds overlegden wat we zouden doen. De vijf simmers hebben zich verdeeld over de vijf groepjes en in plaats van onderweg bij posten te staan gingen ze mee met die groepjes om de weg te wijzen. De dagtocht werd serieus ingekort, van tien naar een drietal kilometer, maar daar viel een mouw aan te passen door in het domein zelf nog enkele kilometers rond te wandelen (het was echt gigantisch). We konden pas rond een uur of elf vertrekken, ipv zoals gepland het eerste groepje om negen uur.
  Ook hadden we last van wateroverlast binnen. Tijdens het vieruurtje van wat was het, dag vier of zo, stond ineens de gang onder water. De workshop die zich daar bevond (smurfenmutsen knutselen) moest opgedoekt worden en er moest aan full speed gedweild, getrokken (met trekkers dus), geschept (met vuilblikken) en gestresst worden. Het scheelde echt niet veel of de valiezen in de Jimkamers werden nat, het water stroomde reeds de kamers binnen. Doordat ik één van de dweilende, trekkende en scheppende leidsters was liep ik mijn vieruurtje mis, maar gelukkig had Ella twee chocostuutjes voor mij bewaard en kreeg ik zelfs nog een derde.
• Nog enkele varia: ik was de lader van mijn gsm vergeten dus kon ik er niet veel gebruik van maken, spijtig genoeg. Ik was ook mijn zonnebril vergeten maar die heb ik niet echt gemist, ook spijtig genoeg. Ik ben gedurende het kamp vier ? vijf kilo aangekomen, maar daar is in de laatste twee, drie dagen alweer drie kilo vanaf. Ik heb in tegenstelling tot andere jaren bijna geen kleren vuilgemaakt (één short, vier T-shirts en één trui, de kleren van de doop en het vuil spel niet meegerekend). Ik ben op dit kamp dus gedoopt, joepiejee. Het was echt vadsig, kijk maar al reikhalzend uit naar foto’s. Zowel in het doorgaan als in het terugkeren was er een plobreempje ivm de reservatie op de trein, vandaar dat ik momenteel bezig ben met een heuse klachtenbrief, gericht aan de NMBS. In opdracht van onze hoofdleidster herself, jaja. Wat een eer. Dat was het zo’n beetje, qua varia, denk ik.
• Door de goeie ervaringen op Groot Kamp zie ik het nieuwe werkjaar weer volledig zitten, wat allesbehalve het geval was na het Klein Kamp. Ik heb twee toffe werkgroepen (Boekje en Site), ik heb hopelijk een leuke tak (eerste keus Jimmers, twee keus Roodkappen; ik ben nog steeds zo hard aan het twijfelen dat ik echt niet zou weten of ik nu eigenlijk graag mijn eerste keus zou hebben of toch maar liever de tweede) en de nieuwe leiding ziet er wel oké uit om mee samen te werken. De hartjes aan de muur zijn al geupdatet, er werden twee rode verwijderd (Lieselore, mijn klas- en takgenootje, die ik ga missen, en Katrien) en er werden zes witte bijgehangen. Nu is de balans wel weer even uit evenwicht (Lieselore en Katrien hadden alletwee een naam op hun hartje staan terwijl de zes nieuwelingen slechts drie namen meebrengen en dus drie lege hartjes). Ik ben benieuwd wat voor een nieuwe wind de nieuwe leiding door de KSJ zal laten waaien, want dat het anders wordt, dat is al duidelijk na de opkuis van vandaag.

Oké dus ik heb mij niet kunnen inhouden en de puntjes waren allesbehalve kort, en dan?
Bij de weg, als je helemaal tot hier geraakt bent verklaar ik je officieel voor (al dan niet prettig) gestoord.

KSJ Veurne t.a.v. Greet D…
Zennedal
Alsembergsesteenweg 130
1501 Buizingen

Dank bij voorbaat en vrede zij met u als je een kaartje/brief/wc-bril (grapje) zendt!
Na het geschrevene, ik ben op kamp tussen 20 en 28 augustus.
Groetjes,
Bijna op kamp zijnde Greet

Wie hoor ik nu nog zeggen dat naaien saai is?!
Hier ben ik dus een hele zomer mee bezig geweest, ik zou niet kunnen zeggen hoeveel uur precies. Dit is namelijk een nieuw hemd dus alle schildjes, knoopjes en andere dingen moesten van het oude geknipt worden en op het nieuwe genaaid.

(Eventjes vlug een foto getrokken, een minder wazig exemplaar volgt nog.)

Overmorgen vertrek ik op kamp. Op dit moment zie ik het nog niet zo heel erg veel zitten, hopelijk verandert dat dus nog. Eén ding dat ik alleszins wel al zie zitten: de werkgroepen van volgend jaar. Gisteravond na de vergadering mocht je als je wou al je voorkeur opgeven, en ik moest er niet lang over nadenken. Nog voor ze klaar was met de opsomming van alle werkgroepen zei ik al, Boekje en Website! Alletwee? Ja hoor! Waarom, vraag je? Dat zal ik je eens vertellen. Ten eerste kun je voor beide werkgroepen op je gemakje thuis of op kot werken, zonder het plobreem te hebben dat je moet afspreken met mensen en zo. Ten tweede is dat alletwee met de computer te doen, en ik doe natuurlijk niks liever dan hele dagen met de computer te zitten prutsen. Het is natuurlijk maar logisch dat ik voor werkgroep Website gekozen heb aangezien ik de website zelf gemaakt heb, en Website alleen zou precies maar een beetje weinig zijn dus heb ik er ook maar Boekje bij gedaan. Da’s nu trouwens al het derde jaar op rij dat ik Boekje doe, en het eerste officiële (maar eigenlijk tweede) jaar dat ik Website doe. Vorig jaar bestond dat namelijk nog niet.

Waar ik me ook op verheug is 1 september. Neen, niet de eerste schooldag, bijlange nog niet, ha! Wel de dag waarop Jasmien en Mieke hun verjaardagsfeestje geven. De volgende morgen moet ik alweer vroeg op (om acht uur, slik) om om negen uur present te zijn bij de KSJ (startdag), ‘s avonds gaan we als alles goed gaat met de KSJ naar de KSA-fuif van Lies haar oude KSA en als alles heel goed gaat blijven we daar slapen met een tentje (Lies ging eens informeren) want de volgende morgen kunnen we dan gezamenlijk terug Veurnewaarts gaan voor de startvergadering. Die begint deze keer eens niet om tien uur ‘s ochtends maar pas om half twaalf. Er staat ons een verrassing te wachten voor het middageten, ik ben eens benieuwd. ‘s Avonds heb ik dan nog eventjes tijd om de laatste hand te leggen aan mijn reeds gemaakte valies (of, mezelf kennende, om hem nog rap te beginnen maken) want de vierde vertrek ik dus op reis, joepiejee! Ik ga weer niet veel thuis zijn…

De hele dag op je blote voeten rondlopen, je er niks van aantrekken dat ze vuil worden maar genieten van het warme asfalt en het frisse gras.
Je bril opzetten omdat je vandaag toch niemand tegenkomt en genieten van een dag zonder irritatie aan je ogen.
Rustig kunnen nadenken en piekeren op je gemak, zonder je te moeten druk maken om huiswerk, examens, SB’s, groepswerken, pianolessen, vergaderingen, activiteiten,…
Een gsmkaart van € 15,- krijgen van de papa, “gewoon zomaar”.
Opstaan wanneer je wil, de hele dag doen waar je zin in hebt (op enkele klusjes na) en luisteren naar Gorki tot je het beu bent (nooit dus).
Doelloos rondsurfen en mooie dingen tegenkomen (zoals deze yummy foto van Heath Ledger).

D? t is vakantie, beste mensen. Op één klein detail na is deze dag perfect.

Edit: oeps, nog een detail, bijna vergeten! Toch een vergadering gehad vandaag, en weer een heleboel klusjes gekregen. Dansje maken, boekjes in bussen steken, spelen maken, naar decordagen en nog meer vergaderingen gaan,… Achja, hoort erbij

Op de eerste plaats, en eigenlijk ook op de tweede, derde, vierde, vijfde, zesde en zevende plaats: mijn school, zijnde het Bisschoppelijk College Der Onbevlekte Ontvangenis Pattati Pattata (de volledige naam vond ik niet op het internet terug, al weet ik zeker dat er nog een stuk achterkomt met Maria erin, dat heb ik eens gezien op een boekje in het archief in de kelders van de school), a.k.a. het College van Veurne.
Op de achtste plaats: mijn jeugdbeweging, zijnde KSJ Veurne.
Op de negende plaats een pagina over mijn dwarsfluitende naamgenote, die ik al eens heb komen te ontmoeten, ooit.
Op de tiende plaats iets met genealogie – papa’s hobby.
Op de dertiende plaats nog eens mijn naamgenote, en daartussen en daarna (tot zover ik gaan kijken ben) niets relevants meer.

Interessant.

Ik heb op kamp zo ongelofelijk veel bijgeleerd en meegemaakt dat ik er gemakkelijk een boek mee zou kunnen vullen. De belangrijkste dingen die je zou kunnen willen weten zijn deze: de leidingsploeg was aangenaam om mee samen te werken (we waren met zes en het was heel gezellig), er waren op het einde van het kamp spanningen met de koks maar dat kwam denk ik vooral door de vermoeidheid en verder was de sfeer oké tot zeer oké, en last but not least de kinderen: die waren in twee groepen in te delen, waartussen een extreem groot verschil was. De ene groep (vijf meisjes en een vijftal jongens) waren doodbraaf, het soort kindje met blinkende oogjes en een vertederende glimlach, het soort kindje dat je later zelf wil hebben (of dat je nu zelfs al zou willen kidnappen), kortom, het modelkind. De andere groep (een tiental jongens) bestond uit rotkinderen (excuseer maar er bestaat geen passender woord), enkelen van het ergste soort, en die enkelen waren écht niet normaal. De leiding was aan het einde van het kamp afgemat, uitgeput, gewoon helemaal leeg, en dat kwam niet alleen door de uitzonderlijke hitte. Je moet niet denken, och, ‘t is een eerstejaars leiding, wat weet die daar nu van. De andere leiding wist mij namelijk te vertellen dat dat de ergste groep was die ze ooit geweten hadden, en dus ook het ergste en vermoeiendste kamp ooit. En dat is dan mijn allereerste kamp als leiding, joepie. Ik zal het alleszins nooit vergeten.

Nu ben ik dus eindelijk terug thuis. Ik zou nog kunnen vertellen over de computer die kapot is waardoor ik op die van mijn zus zit, ik zou nog kunnen vertellen dat die dat toch nooit te weten zal komen want ze zit sinds vandaag in Bosnië (don’t ask), ik zou ook nog kunnen vertellen dat we toch nog op reis gaan en dit naar Italië en waarschijnlijk vanaf dinsdag of woensdag, ik zou nog kunnen vertellen over de eenzaamheid die het gevolg is van enkele mensen een hele week te moeten missen (m.a.w.: MSN- en GSM-afkickverschijnselen ofte het zomervakantiesyndroom: ofwel ben jij onbereikbaar, ofwel zijn de anderen dat), ik zou nog kunnen vertellen over de begrafenis of over wat ik de komende dagen ga doen (niet veel meer dan slapen), maar ik ben te moe om iets te schrijven dat samenhangend genoeg is om te kunnen lezen. (Ik ben mij ervan bewust dat wat ik tot nu toe geschreven heb waarschijnlijk zeer moeilijk te volgen is en op niet veel slaat, maar voor herlezen en verbeteren ben ik ook te moe, ik wil het gewoon kwijt.)

Misschien nog een laatste weetje: ik ben in de examens drie kilo afgevallen, daarna is dat er weer bijgekomen, op kamp ben ik nog eens vier kilo aangekomen (op vijf dagen!) en dat moet er dus nu weer af maar bij mij gaat dat vanzelf dus geen gediëet of zo, daar doe ik niet aan. Een logische verklaring van die extra kilo’s zou kunnen zijn dat ik meestal bleef eten tot ik geen pap meer kon zeggen omdat het lekker was en omdat ik veel energie nodig had, en bovendien moest ik altijd en altijd mijn bord leegeten én van alles iets proeven én alles dat ik niet lust ook opeten (zelfs aangebrande pudding met speculoos… *walg*). Het goede voorbeeld, weet je wel.

Zo. Dat gezegd zijnde ga ik nog een chocostuutje verorberen en daarna zoek ik mijn bedje op.