Ja, en dan ben je klaar met al het werk, en heb je nog een uurtje tot je de bus moet nemen. Wat doe je dan? Ontbijten, feeds lezen, nog eens ontbijten en een beetje in de leegte staren.

En oh ja: het portfolio is af en it kicks ass!! Al zeg ik het zelf! Het is werkelijk awesome, bij gebrek aan een gepaste Nederlandse term.

? Simon & Garfunkel – Cecilia

Om kwart na twee is mijn overbuurvrouw opgestaan om naar de wc te gaan, en om half vijf is mijn schuinbovenbuurman thuisgekomen van het pintelieren (dat denk ik toch) en op kousevoeten naar boven geslopen. Ik ben dus blijkbaar niet de enige die deze nacht wakker is. Alleen vermoed ik wel dat mijn kotgenoten nu allang in dromenland zijn. En de boer, hij ploegde voort … (Tot het tijd is om op te staan, vrees ik.)

? Cranberries – Dreams

Goh, ‘t is mijn dag niet vandaag.

Gisteravond weer geen karakter getoond en ongelofelijk laat gaan slapen. Deze morgen middag uit bed gerold (neen, ik had geen les in de voormiddag) en op automatische piloot naar school vertrokken. Daar drie uur mijn tijd zitten verprutsen terwijl ik voortdurend zat te denken: ik was beter niet gekomen, wat zit ik hier te doen, ik had moeten thuisblijven. Bovendien is de tijd van de maand begonnen, wat natuurlijk voor de gezellige lichte buikpijn zorgt. Om nog maar te zwijgen van de verkoudheid die zijn kop weer opgestoken heeft. We mochten vroeger weg, wat voor een klein lichtpuntje zorgde, maar door toestanden met bussen en onduidelijke gegevens in verband daarmee ben ik pas een dik uur later thuisgeraakt – weg lichtpuntje.

Ik dacht, laat ik gezellig in mijn bedje kruipen met een soepje en een boekje of een filmpje misschien, mijn voetjes wat opwarmen en tot rust komen. Mmm. Het lost besliste anders: ik draaide per abuis mijn sleutel (van mijn kamer) de verkeerde richting uit waardoor iets “krak” zei en ik de sleutel niet meer in de juiste richting kon terugdraaien. Er was niemand thuis om te helpen trekken en sleuren, dus allerlei doemscenario’s spookten door mijn hoofd. Toen kwam ik op het idee om aan een klasgenoot die iets verder in de straat op kot zit te vragen of hij misschien eens zou willen komen helpen, wat hij dan ook deed. Eventjes een effort en hop, de deur was open. Ik snap niet hoe hij het gedaan heeft maar twee dingen staan vast: ik draai nooit meer mijn sleutel de verkeerde kant op, en Jan is mijn held!

Zo, genoeg zelfbeklag voor vandaag. Nu nog wat bloggen, daarvan verbetert mijn humeur altijd.

? Eminem – Toy soldiers

Vandaag in de feedreader: een interessant artikel op LifeClever over de creatieve bron in ons, waarom die soms droogstaat en hoe je hem aanvult.

Het klonk allemaal heel herkenbaar: het supertrage werken wanneer je al een eind bezig bent, de kwelling die ontwerpen is als je geen inspiratie hebt, het plezier waarmee je soms aan iets leuks verderwerkt ook al zou je er volgens LifeClever net dan mee moeten stoppen.

Eigenlijk komt het erop neer dat ik erop moet letten lange pauzes te nemen, en dat ik in die pauzes iets moet doen dat een ander stuk van mijn hersenen gebruikt. Helaas zijn de mogelijkheden nogal beperkt.

• Ik zou kunnen uitgebreid pauze nemen om te koken en te eten, ware het niet dat ik een hekel heb aan koken en ik liefst zo snel mogelijk gedaan heb met eten klaarmaken, opeten en afwassen.
• Ik zou kunnen een boek lezen, maar dat doe ik ‘s avonds al om in slaap te kunnen vallen en trop zou teveel zijn.
• Ik zou mij kunnen buiten gaan zetten ergens, om te schetsen, maar schetsen is net wat ik doe als ik werk voor school. De helft van de tijd dan nog.
• Afspreken met iemand gaat wel af en toe voor het avondeten, maar dan ben ik zolang weg dat ik mij ambetant begin te voelen over al het onafgewerkte werk op mijn bureau. En ik kan ook niet elke dag met iemand afspreken h�.
• De keuken is ongezellig en mijn bed is om in te slapen of lezen of om in ziek te zijn, dus een andere plaats opzoeken dan mijn bureau is ook niet echt een optie.
• Ik zou kunnen … Euh … Opruimen? Dat doe ik wel eens, maar dat kun je niet elke dag doen h�.

In feite zou de ideale ontspanning zijn: piano spelen. Ik weet niet of het een ander deel van mijn hersenen gebruikt, maar voor mij voelt het alleszins aan als een compleet andere bezigheid. Ik kan er mijn hoofd mee leegmaken en mijn mood resetten, als het ware.

Moest ik nu eens een piano op kot hebben h�!

? Nog altijd de irritante geluidjes van klasgenoten die stomme filmpjes bekijken

Grappig, elke maandagavond ziet er bijna altijd hetzelfde uit, met kleine verschillen dan. Dinsdag is deadlinedag, en professioneel procrastinateur die ik ben moet ik op maandag meestal nog de helft van mijn werk afmaken.

Maandagavonden beginnen altijd hetzelfde (fase één: ik zet mij met een diepe zucht achter mijn bureau en duik erin), maar vanaf een bepaald punt loopt het altijd anders af. Dat punt ligt meestal tussen tien en elf uur, wanneer ik moe begin te worden en fase twee begint.

Meestal steekt het vanaf dan dik tegen en gaat het ook drie keer zo traag vooruit. Op zo’n avonden eet ik niet, want daar denk ik niet aan, dat vergeet ik gewoon.

Als iedereen waar ik tegen kan zagen over het vele werk uiteindelijk naar bed gegaan is, say, om één uur, dan begint fase drie (als ik dan nog werk heb hé). Dan werk ik voort op automatische piloot, als het ware. Ik denk niet meer na maar doe gewoon. Als ik dan uiteindelijk in mijn bed val ben ik meestal direct weg.

Maar als ik niet zoveel werk heb als gewoonlijk, zoals vandaag dus, ziet fase twee er anders uit. Dan doe ik nog een beetje halfslachtig voort, neem pauze om te eten, en neem tijdens het eten de beslissing om te gaan slapen. Dan sta ik de volgende morgen wel wat vroeger op.

Als ik mezelf toelaat om te gaan slapen valt er echt zo’n last van mijn schouders, da’s echt raar. Zo van, oef, ik mag gaan slapen. En morgen zien we dan wel of het werk afraakt, zorgen voor morgen zijn geen zorgen voor vandaag meer.

Okay, als ik patronen begin te ontdekken in mijn maandagavondgedrag en daar nog over blog ook, dan is het hoog tijd dat ik mezelf in bed steek! Nu dus!

? Ghosts – The world is outside

Ik heb niks tegen marginalen. Die moeten er ook zijn, kwestie van het evenwicht in stand te houden, weet u wel.

Ze moeten alleen niet ganse dagen lopen roepen op hun kinderen, zodanig luid dat ik bijna kan verstaan hoe de kleine deugnieten heten en wat ze nu weer uitgespookt hebben.

O ja, dat geldt natuurlijk ook voor ‘s nachts. Want dat, beste marginale buren, is het moment waarop de gemiddelde mens graag in zijn bed kruipt en zijn ogen toe doet, met het doel om wat slaap te vangen.

Danku voor uw aandacht.

Edit: Ik dacht het wel, ‘t is één of andere taal die ik niet begrijp. Maar goed ook want ik wil het eigenlijk niet weten.

? The Fray – Fall away

Ha! Geweldig vind ik dat, mezelf verrassen. Het is niet moeilijk, laat gewoon lekkere dingen (die bij voorkeur lang bewaren) achter op alle mogelijke plaatsen en probeer ze dan te vergeten tot je er toevallig weer eens komt.

Zo zat ik daarstraks zuchtend tegen een maar niet kleiner wordende berg schoolwerk aan te kijken, wachtend op dat ene zetje om mij te doen beginnen. Zomaar ineens, ik weet niet helemaal waarom, trok ik een kast open en tadzaam! Een zakje chips!

‘t Is niet dat ik nooit in die kast kijk, maar ik ben een week niet op kot geweest en dan vergeet een mens al ne keer dat er chips in de kast zitten é.

? Dixie Chicks – You can’t hurry love