• Sociale media-strategie voor de politie (PDF).
• De burgemeester van Gent op Twitter.
• Het Gentse stadsbestuur kiest voor open data.

Gent is wijs.

Ik zou zeggen, waarom niet? Veurne is een gezellig, mooi stadje, en het heeft vanalles te bieden, maar voor mij is Gent toch de omgeving waar ik mij het meest in mijn element voel.

Er is het openbaar vervoer, bijvoorbeeld. De hele dag lang raak ik zo ongeveer overal waar ik wil zijn. Bovendien ligt Gent al heel wat centraler dan Veurne, waar slechts één trein per uur mij met de rest van Vlaanderen verbindt. Op dat gevoel van mobiliteit ben ik ondertussen heel erg gesteld geraakt.

Ten tweede is Gent ook gewoon de plaats waar het grootste deel van mijn leven zich afspeelt. Ik ga hier naar school, ik zing hier in een koor, mijn lief woont hier, ik spreek hier af met mijn vrienden, … Ik mis mijn ouders wel, natuurlijk. En ik ben ook best wel gehecht geraakt aan mijn tandarts, opticien en kapster. Maar op mijn familie en die praktische dingen na is zowat alles voor mij dus in Gent te doen.

Ten derde is Gent voor mij een stad van mogelijkheden. Behalve skiën vind ik hier zo ongeveer alles wat ik wil.  Studentenresto’s, sushirestaurants, bepaalde klerenwinkels, cinema’s en schouwburgen, holebifeestjes, nachtwinkels om de hoek, supermarkten die op zondag open zijn, noem maar op.

Gent is ook gewoon op zich een fijne stad. De mensen, de architectuur, het dialect, de Gentse Feesten, het zijn allemaal dingen waardoor ik weet dat ik de goeie stad gekozen heb om te gaan studeren.

Ten slotte ben ik na 5 jaar ook behoorlijk op mijn zelfstandigheid gesteld geraakt. Het is fijn om je eigen leven te kunnen leiden en zelf je eigen beslissingen te maken. Ik heb ook duidelijk gemerkt dat ik het nodig had om fouten te kunnen maken, vooral in mijn eerste jaar hier. Je moet gewoon eens een hele tijd vettige bucht gegeten hebben om te kunnen appreciëren hoe lekker en gezond het eten thuis is, en hoezeer je dat de vorige jaren als vanzelfsprekend beschouwde, bijvoorbeeld. En je moet eens keihard gebuisd zijn omdat je te veel met andere dingen bezig was om te beseffen dat je jezelf aan het studeren moet zetten, zonder dat iemand anders je daartoe verplicht. Het zijn waardevolle lessen waarvan ik blij ben dat ik ze al geleerd heb.

De lijst is lang, maar ik ga natuurlijk niet beginnen overdrijven en mijn studentenstad en het kotleven al te zeer ophemelen. Mijn punt is maar gewoon dat ik mij niet kan inbeelden dat ik terug thuis zou gaan wonen, het is hier veel te fijn. Dat is de definitie van aanspoelen, zeker?

In de zomer van 2007 ging mijn zus van stage gaan doen in Malawi, en bracht ze voor mij onder andere het schattige schilderijtje dat nu boven mijn deur hangt mee. Ze had het voor een habbekrats van een straatartiest gekocht, zomaar op een vuile witte opgerolde doek (waarvan je de onbeschilderde randjes rechts bovenaan en onderaan nog een beetje ziet, het was moeilijk in te kaderen). Verder kreeg ik ook een houten armband en mocht ik een stofje uitkiezen uit de mand met stofjes die ze op een markt op de kop getikt had. Ik koos voor dit psychedelische groen-blauw-motiefje, en ik wist nog niet wat ik ermee ging aanvangen maar ik nam het alvast mee naar mijn tweede kot. Uiteindelijk bleek het perfect rond een rek te passen waardoor ik er een soortement van kast kon van maken.

Op mijn derde kot zat onder het bed een ingebouwde kast, met daarvoor een afgrijselijk gordijn. Het stuk stof bleek wederom de perfecte grootte te hebben om dit gordijn te vervangen dus zo gezegd, zo gedaan!

En op mijn vierde kot tenslotte is het (zoals jullie hier al zagen) een afsluiting voor mijn slaapgedeelte geworden. Daarvoor had het wel een stukje langer mogen zijn, maar zo heel erg veel maakt dat niet uit.

En zo neem ik al drie jaar een stukje Malawi mee van kot naar kot.

Er was net een nieuwe parketachtige vloer gelegd, dus die was wel netjes, maar de muren waren vuil, de flutmatras en wannabe-lattenbodem veroorzaakten rugpijn enkel door ernaar te kijken, er ontbrak nog vanalles, kortom, er was werk aan de winkel.

Nadat ik de hele boel wit geschilderd had, een frigo, microgolf, bureaustoel en dubbele matras (alles samen €70, lang leve Kapaza en de Kringloopwinkel) op de kop getikt had, een zetel, een extra tafeltje en twee extra stoelen hier en daar gekregen had en alles heringericht was, zag het er al stukken beter uit! Onlangs nam ik foto’s toen ik alles eens goed opgeruimd en gekuist had, zie hier het resultaat.

Mijn naam op de deur (klik voor groter).

En dit is dan die deur aan de andere kant, met links wat foto’s, erboven het schilderijtje dat mijn zus meebracht uit Malawi en rechts een tekening van de Graslei die ik van een vriend voor m’n verjaardag kreeg.

Rechts van de deur is er een soortement ingebouwde kast (klik voor groter), waar ik eigenlijk niet zoveel in kwijt kan, maar ach. Rechts van de kast staat een rek, met voornamelijk boeken. Voor dat rek staat een bordeaux-rode retro stoel, zo eentje die in het rond draait, op een metalen poot; iemand moest die niet meer hebben dus ik mocht ze gewoon gaan afhalen.

Ik heb echt veel te weinig plaats voor mijn schoenen! Dit is ongeveer de helft ervan.

Naast het rek staat mijn frigo (let niet op dat servies, ik had net afgewassen), dan heb je de deur naar m’n badkamertje en rechts mijn “keukentje”.

In mijn badkamertje (klik voor groter) heb ik een eigen wc (hoera!) met daarop een geïmproviseerde schoendoosoplossing voor het kasttekort, daarboven mijn favoriete oorbellen aan een touwtje zodat ik makkelijker kan kiezen, en rechts de lavabo (met this little guy).

Tussen mijn minikeukentje en de zetel staat de ladder naar het slaapgedeelte, een oplossing die ik vond om de ladder vast te zetten, want zo’n losse ladder vond ik maar gevaarlijk. Dat doekje op de zetel is omdat ik hem niet zou vuilmaken, want ik gebruik de leuning als opstapje. Achter de zetel staat de oorspronkelijke matras, voor mocht er iemand blijven slapen.

De zetel dus, die echt zalig goed ligt (ik heb er zelfs al in geslapen). Het houten tafeltje heb ik van bij ons thuis meegebracht en het doet dienst als printer-, scanner- en rommeltafeltje, of als extra bureau als Karel er is. Achter de zetel is er een heel hoge witte muur, die ik opzettelijk leeg gelaten heb, want ik vind het wel iets hebben in contrast met de drie andere (drukkere) muren.

Het bureau zelf is niet bijster handig met die schragen, maar wat doe je eraan hé. In de winter is het wel gezellig warm naast de chauffage. De bureaustoel vond ik voor €7 in de Kringloopwinkel, ik had er liever zo één gehad als thuis (zo’n ergonomische zonder rugleuning waarbij je knieën op een steun rusten), maar die hadden ze niet. Misschien wissel ik ze nog wel eens om, dan.

Boven de kast, badkamer en keuken (over de hele breedte van de kamer dus) strekt zich het slaapgedeelte uit. Het is dieper dan het eruit ziet (er past dus net een dubbele matras in, waarvan je het roze hoofdeinde nog net ziet bij het begin van het gordijn), en zowel aan mijn voeteneinde als aan mijn hoofdeinde heb ik wat ruimte over. Ik vind het er enorm gezellig en het is één van de belangrijkste redenen waarom ik mij hier zo thuisvoel. De lattenbodem heb ik rechtgezet tegen het hekje om de afscheiding nog wat hoger te maken, en dan heb ik er dus een gordijn erover gehangen.

Een foto van het hele slaapgedeelte heb ik maar achterwege gelaten, maar dit is dus een stuk van het bed. Over het voeteneinde hangt nog een plank met wat lampjes en kaarsjes en zo.

Voilà, dat was dan een volledige rondleiding van mijn kot Het ziet er ondertussen al weer nét iets rommeliger uit, maar ik trek het mij niet aan en studeer vrolijk verder (hoewel dat een beetje van een contradictio in terminis is, maar anyway)!

’06-’07: Onder impuls van de papa was ik op zoek gegaan naar een kot in Mariakerke, dicht bij de Arteveldecampus waar ik les zou hebben. Slecht idee, niet alleen was ik onervaren in koten zoeken en had ik dus het eerste het beste contract getekend (voor wat later het slechtste kot ooit zou blijken), maar bovendien verging ik in Mariakerke van de eenzaamheid. Aan mijn 9 (lawaaierige) kotgenoten had ik niet bijzonder veel, in mijn nieuwe richting had ik dat jaar nog niet echt vrienden gemaakt en mijn vrienden uit het middelbaar gingen hun eigen weg. Na een behoorlijk deprimerend jaar besloot ik dan ook om mijn geluk dichter bij Gent centrum te gaan zoeken, en met succes.

’07-’08: Ik vond een kot aan het Rabot, wat nog net in Gent ligt maar ver genoeg aan de rand om relatief snel in Mariakerke te kunnen staan. Het was daar best oké; in ieder geval properder en rustiger (3 kotgenoten die zich niet al te veel lieten horen), en de kotbaas viel ook een heel stuk beter mee. Tegen het einde van dat jaar kwam mijn sociaal leven al wat meer op gang. Toch werd ik dat kot ook beu en wou ik op zoek naar iets gezelligers, want echt helemaal thuis voelde ik me daar nog niet.

’08-’09: In dezelfde buurt, maar iets meer naar de kant van Mariakerke toe (dus verder van het centrum) vond ik mijn volgende kot. Ik was deze keer opzettelijk naar een kleine kamer op zoek gegaan, niet alleen scheelt dat in de huur maar ik had ook ervaren dat grote koten absoluut niet gezellig zijn. Ik vond een leuk klein kamertje in een huisje waar maar één ander meisje in zat, waar ik het goed mee kon vinden, dus qua kotgenoten en gezelligheid zat het daar wel goed. Maar een keuken en douche delen stond mij nog steeds niet aan, er zaten echt te veel spinnen in dat huis, en ik voelde me er niet op mijn gemak (te ver van het centrum, en bovenvermelde spinnen), dus opnieuw ging ik op zoek naar een beter kot.

’09-’10: Alsof ik onbewust een voorgevoel had gehad, was ik voor de zomer (dus nog voor ik wist dat ik van richting zou veranderen) op zoek gegaan naar een kot in de buurt van de Blandijn, omdat ik eens wou veranderen van buurt en dat leek me een ideale plaats. Helaas is het blijkbaar praktisch onmogelijk om daar aan een deftig kot te raken, dus koos ik dan maar voor een kot nog steeds bij het Rabot maar dan aan de kant van het centrum (op tien minuutjes wandelen van de Korenmarkt). En dat is waar ik deze blogpost nu zit te schrijven.

Er zijn voor- en nadelen aan, zoals aan elk kot, maar bij dit kot wegen de nadelen (die, nu ik het bedenk, enkel bestaan uit de kotbazin en het lawaaierige verkeer) absoluut niet op tegen de voordelen (gezellig kamertje, vlak aan de voordeur dus ik moet geen trap op, ik heb mijn eigen keukentje en wc, ik heb een geweldige zetel en een even geweldig dubbel bed (dat tegelijk een hoogslaper is), ik zit gezellig dicht bij het centrum maar toch ook nog dicht genoeg bij de Wondelgemstraat met al zijn handige winkeltjes, mijn kotgenoten zijn niet ál te lawaaierig, deftig internet dat ik met niemand moet delen, … enz).

Vandaag heb ik dan ook het contract voor volgend jaar getekend, want wat er ook gebeurt (slagen of niet slagen, dat is de vraag), hier voel ik mij thuis, dus hier blijf ik nog een tijdje. Soms verlang ik al naar het appartement/huisje waar ik later in zal wonen, met wat meer ruimte, maar voorlopig is dit gezellige kamertje nog meer dan genoeg voor mij.

Up next: foto’s!

Deze morgen ging ik voor het eerst met de fiets naar school (vrijdag had ik eindelijk een vrij moment gevonden om de banden opgepompt te krijgen), het positieve daaraan is dat ik er op tien minuten sta en dat ik me dan sportief voel en zo, het negatieve is het jammerlijke feit dat ik de berg (Welke berg? Welke berg?! Dé berg ja) op moet. Helemaal rood en uitgeput kwam ik dus op school aan, maar gelukkig had ik een kwartier marge ingerekend — tien minuten om op een trapje te zitten uithijgen en af te koelen en vijf minuten om mij een plaatsje in het auditorium te zoeken. Om half negen begon dan de les Engelse Taalvaardigheid: Grammatica.

Niks boeiends om een maandagmorgen mee te beginnen hoor ik je denken, en daar kan ik je geen ongelijk in geven, maar dan moet je dus wel weten dat we daarvoor bést wel een knappe prof hebben, ja verdorie, bést wel knap. Dat op zich is voor mij voldoende motivatie om naar de les te komen maar als hij dan ook nog eens ‘Allo ‘allo gaat citeren (“It is I, Leclerq!”) en romantische liedjes gaat zingen (“You’re just too good to be true” en dergelijke) kom ik al helemaal graag mijn bed uit natuurlijk.

In het anderhalf uur pauze daarna ging ik ontbijten in de cafetaria en las ik de laatste twintig pagina’s uit van het boek dat tegen morgen uit moet, samen met twee klasgenotes die hetzelfde idee hadden. Ik was zowaar onder de indruk van mezelf dat ik het boek gewoon ruim op tijd uit had, jawel.

Om half twaalf was het tijd voor oefeningen van Engelse Taalvaardigheid: Writing. Niks bijzonders te melden. Om kwart voor één snel een broodje gegeten. Ook niks bijzonders te melden, behalve dat het lekker was.

De les Nederlandse Taalkunde: Taalbeschouwing was ook eentje die eruit sprong, en wel hierom. Nu zijn de (loop-)microfoons in de auditoria vaak kapot, maar de vaste microfoon bleek het deze keer wel goed te doen dus de prof, een krasse vrouw waar ik een sympathie heb voor opgevat (streng en op het eerste gezicht no fun, maar als je goed luistert kan er wel gelachen worden), begon stipt op tijd aan de les. Midden in een zin werd zij echter abrupt onderbroken, door een zware mannenstem die door de boxen klonk: “Hallo!” Algemene stilte, ook de prof wist even niet wat gedaan. Een grap van een student met een loopmicrofoon, dacht ik in eerste instantie. Maar er viel niks abnormaals te bespeuren in het auditorium. Nog steeds zwijgend liep de prof naar het bord en gluurde er voorzichtig achter (gelach), en toen zij daar niks zag riep ze uit: “Extraterresters!” (meer gelach). Na wat verwarring probeerde zij haar les verder te zetten (“Als de extraterresters het zouden toelaten kunnen wij misschien pogen onze les te hervatten”, of iets in dien aard), maar opnieuw werd zij onderbroken door een onheilspellend “Hallo!” (algemene hilariteit). Deze keer ging de stem verder: “Ik hoor alleen mijzelf” (meer hilariteit), en toen ging er een lichtje branden: de prof in het auditorium ernaast had een loopmicrofoon die zijn signaal naar de installatie in ons auditorium stuurde, waarmee hij onwetend voor verwarring en hilariteit zorgde in het auditorium ernaast. Onze prof had het nog steeds niet door dus stak ik mijn hand op om te zeggen wat ik dacht dat er scheelde, en ze reageerde aandoenlijk verontwaardigd, alsof de prof van hiernaast toch helemaal het recht niet had onze les op zo’n brutale wijze te onderbreken. De mannenstem sprak zijn laatste woorden: “Hoort u mij?”, waarop de prof zichtbaar nog uit haar lood geslagen doch vastberaden op de microfoon afstapte en uitriep, “Ja. Hou je kop!” (Mensen kwamen niet meer bij.)

Snel haalde ze er iemand bij wiens taak er blijkbaar in bestaat proffen bij te staan in hun niet aflatende strijd met de infrastructuur (we hebben hem al vaak zien passeren in deze eerste week), en deze legde de stem het zwijgen op door enkel nog de ingang van de vaste microfoon op de installatie aangesloten te laten. Nog minuten daarna konden sommige mensen hun gegiechel niet inhouden, en ik beeldde me in hoe de prof hiernaast de infrastructuurman ook ter hulp zou roepen en die uiteindelijk zou snappen hoe de vork aan de steel zat. Hihi.

Daarna volgde nog een iets minder boeiende les Nederlandse Letterkunde en om kwart na vijf haastte ik mij naar het computerlokaal, om nog wat dringende mails te behandelen en eindelijk ook de overschrijving te doen waardoor ik binnenkort op kot internet zou moeten hebben. Ik heb het nog niet gemist, door drukke tijden, mobiel internet en bovengenoemd computerlokaal, maar het is toch een gemak, nietwaar.

Twintig voor zes zag ik ineens hoe laat het was en haastte ik mij naar De Brug, om de innerlijke mens te gaan versterken in het gezelschap van Steffi en Adriaan. Gezellig gezellig, en toen mijn eten op was was het stilletjesaan alweer tijd om terug naar school te gaan, voor een eerste Algemene Vergadering van StuArt, een soortement studentenraadachtig orgaan. Ik zou het niet duidelijker kunnen uitleggen, de structuur van organen binnen en buiten de UGent met elk hun verschillende bevoegdheden en specialisatie en positie in de hiërarchie is zodanig chaotisch dat waarschijnlijk niemand echt weet waar hij mee bezig is, maar bon, boeiend was het zeker wel. Ik zat er toevallig ook naast de praeses en een paar andere praesidiumleden van de Filologica (de studentenclub van de richting Taal- en Letterkunde Twee Talen, die ik nu al een warm hart toedraag), en toen om half tien (eindelijk, mag ik wel zeggen, hoewel het zoals ik al zei wel boeiend was) de vergadering gedaan was overtuigden ze me om mee te gaan naar de jeneveravond die ze die avond organiseerden. Hun stamcafé, de Amber, bevindt zich quite conveniently recht tegenover de Blandijn, dus dacht ik, waarom ook niet hé. Mensen leren kennen enal. Voor ik het wist had ik babbeltjes geslaan met deze en gene en was het ineens half twaalf, dus zei ik tegen mijn Chantal, kom, we gaan maar eens naar huis. (Chantal is mijn fiets, voor diegenen onder jullie die net als ik wat plobremen hebben met het heheuhen.)

En zo, lieve lezers, zit ik aan mijn nieuw bureautje op mijn nieuw kot deze langverwachte nieuwe blogpost te typen, maar hij komt dus pas later online, want om de één of andere reden lukt het mij niet via mijn gsm verbinding te maken met het internet. Niet dat iemand tot hier gelezen heeft natuurlijk. Maar ik kan ‘t er maar bij zeggen.

29/09/’09 00:57

Op vrijdag 9 januari 2009 rijdt voor het eerst de “studententrein”, de nieuwe treinverbinding die inspeelt op de grote vraag van West-Vlaamse kotstudenten in Gent. Deze extra trein tussen De Panne en Gent brengt de studenten op zondagavond naar de Arteveldestad, en zorgt op vrijdagavond voor de terugrit.
Hartelijke groet

Directeur Onderwijs- en studentenbeleid
Arteveldehogeschool

Als dat geen goed nieuws is zeg! Bij de “inhuldiging” van de eerste studententrein morgen om 18:04 zal ik helaas niet aanwezig zijn (ik denk dat ik toch maar naar dat feesje ga ) maar ik test ‘m nog wel eens uit. Benieuwd of iedereen dezelfde logica zal volgen (“iedereen zit toch al op de trein van 17:52 dus ik neem lekker die van 18:04″) want dan zijn we natuurlijk weer even ver van huis, en benieuwd of er ook een blijvende oplossing komt (méér dan één luttel extra treintje dus). Ik weet er niet veel van maar ik snap dus namelijk niet waarom het zo moeilijk is om op vrijdag- en zondagavond een (paar) extra wagon(s) aan de treinen te hangen, de treinen rijden toch *naast* elkaar het station binnen en niet *achter* elkaar dus er is toch plaats genoeg (en wagons genoeg ook, daar ben ik zeker van)? Maar bon, er is dus nog hoop, de NMBS is zo slecht nog niet! Allez vooruit!

Miracoli ? la Murphy, dat betekent eigenlijk Kantonese “Express” rijst van Uncle Ben’s (dat spul is niet te vreten) en lauwe Royco Minute Soup. Dat heb ik vanavond klaargemaakt en dat ging zo.

Een rustige avond op mijn nieuw kot, ik ga eens koken, dacht ik. Miracoli, want verder dan pasta koken en saus uit het zakje gaat koken voor mij (meestal) niet. Zo gezegd, zo gedaan, houdbaarheidsdatum gecheckt en zo. Die was in orde maar dat was verder het enige dat in orde was.

Het knopje om het gas in brand te steken werkte niet en ik vond nergens een aansteker, lucifers, een magnesiumstick of wat dan ook. Pot met water in de microgolf gestoken. Het water werd warm, dat wel, maar verder begonnen er ook blauwe vonken (kun je geloven dat mijn gefrustreerde geest net vlauwe bonken getypt heeft, ja werkelijk waar, als je het niet gelooft zal ik het anders nog eens typen: vlauwe bonken!!) uit de ijzeren pot begonnen te slaan. Ola Pola, zei Greet, ijzeren potten mogen vast niet in de microgolf. Nee hé.

De waterkoker dan. Die heeft het water dat ik erin goot inderdaad gekookt, maar daar houdt het bij op. Het is een waterkoker, geen waterkoker-en-waterwarmhouder. Ik had er de pasta nog niet ingegooid dus moest ik wachten tot het water nog eens zou willen koken aubdankuwel. Dat wou maar niet gebeuren want het koppige ding wou eerst hélemaal weer afkoelen voor hij terug in gang wou schieten. Even gewacht, de pasta erin gesmeten (god weet waarom), nog tien minuten gewacht, en dan maar het hele zooitje weggekapt.

Probeer maar eens halfgare pasta uit een waterkoker te krijgen. Niet evident.

Terwijl het water in de microgolf stond merkte ik trouwens dat het zakje tomatenpuree gelekt had en dat ik dat dus mocht wegsmijten. Gelukkig had ik nog een andere doos Miracoli staan en ging ik daarvan de tomatenpuree halen op mijn kamer (lichtpuntje: twéé zakjes kaas! Yay) en in mijn haast viel ik bijna van de trap. Daarop pakte ik de hete pot vast zonder pottenlappen en daarna liet ik nog een vork vallen en zo. The usual.

Ik heb nog geen boodschappen kunnen doen dus had ik verder niks anders in huis dat in een microgolfoven klaar te maken is dan Uncle Ben’s Express rijst en Royco Minute Soup. De rijst stond al een hele tijd op mijn (vorig) kot te staan en dat spul smaakt sowieso al niet geweldig (en ik moest nog eens om een schaar lopen ook omdat het zakje een halve centimeter te hoog was voor de inimini microgolf), en de soep was lauw omdat ik de nieuwe microgolf nog niet goed ken en eens het water heet is kun je er je vingers niet meer insteken om te voelen eh.

Ik heb honger. Zucht.

Na op avontuurlijke wijze naar Annelies’ kot (en langs de videotheek en de nachtwinkel) gereden te zijn installeerden we ons voor de laptop, en nog voor de film eraan te pas kwam begonnen we al met de hilarische YouTube-filmpjes en het bouwen van een feesje. Nog tot na drie uur hebben we ons daarmee geamuseerd, en gelachen dat ik heb, mijn buik doet er nog pijn van!

WordPress 2.6 komt er binnenkort aan, van zodra ik er eens tijd voor heb. Ok ja, ik beken, van zodra ik eens goesting heb om mij eraan te zetten.

Zoals jullie wel weten voelde ik mij best wel in mijn element in mijn tweede kot, maar aangezien ik er toch uit moet heb ik mezelf vorige maand een derde kot (Kamers > 47-2) gevonden. Vanaf het begin van het nieuwe schooljaar mag ik erin.

Verder komt er zo nu en dan nog wel eens een blogpost, maar het blijft op deze blog nog enkele weken relatief rustig om wille van het monster dat men herexamens (*huiver*) noemt.

Zij die gaan ontploffen van verveling groeten u!

Wow … Het wordt echt érg. Er is niet eens plaats meer voor mijn tandenborstel.

Normaal gezien heb ik daar nog niet half zoveel flesjes staan, maar ik heb mijn kast eens uitgeruimd en alles verzameld. Straks vliegt de helft de vuilnisbak in

Klik door naar Flickr voor de notes met uitleg.

Voor en na:

De ruimte is veel ergonomischer ingedeeld nu, en de voordelen zijn eindeloos:

• Mijn printer (die op het tafeltje naast de lavabo stond) wordt niet meer nat
• Ik kan nu met mijn rug tegen de muur zitten in bed en vandaar TV kijken op de computer (terwijl ik mij eerst in ongemakkelijke bochten moest wringen).
• De zetel staat niet meer verloren tussen het bed en de deur maar gezellig naast het raam en de chauffage.
• Ik kan weer aan het haakje dat achter het tafeltje hing (om handdoeken en zo aan op te hangen).
• Er zat nog een stopcontact achter mijn bed, dat nu dus naast mijn bed zit, zeer handig.
• Er is een soort inkomhalletje tussen de twee kasten, en vanuit het bed is het gezelliger met de kast ertussen (in plaats van zicht op de deur).
• Er is niet meer een grote verloren ruimte in het midden van de kamer.
• Enzoverder, enzovoort!

Je ziet, niks dan voordelen. Het sleuren was wel lastig, maar dus zeker de moeite waard!

Het oorspronkelijk plan was eigenlijk om het bureau en het tafeltje omgekeerd te zetten zoals ze nu staan, maar ik had mij een beetje mispakt en het bureau paste er blijkbaar nét niet in. Maar zo is het eigenlijk beter, anders zit ik vlak naast het raam en daar is het koud.

1. De afwas doen.
2. Verderwerken aan een groepswerk.
3. Met de fiets de stad in trekken, foto’s nemen van mooie dingen, leuke winkeltjes binnenstappen en genieten van de zon en de schoonheid van de Gentse binnenstad.
4. Mijn kamer opruimen en de meubels verhuizen (heb ik al lang zin in).
5. Aan mijn portfolio beginnen.
6. Aan mijn projectje voor Verras ons beginnen.
7. Piano spelen. (Verdorie toch. Ik wil een piano.)
8. …

Het engelstemmetje in mijn hoofd zegt dat ik moet beginnen met nummer één, daarna twee, daarna vijf of zes en als er nog tijd over is vier. Maar het duivelstemmetje in mij (waar ik me toch ietsje meer mee identificeer) heeft meer zin in nummer drie en vier en daarna lekker niksdoen.

Ik zie nog wel wat het wordt, waarschijnlijk een gezonde mengeling van wat de twee stemmetjes mij influisteren

Naar aanleiding van de laatste studentenraad-vergadering (waarin werd voorgesteld om fruit te gaan verkopen in de cafetaria), besloot ik om de geit bij de horens te vatten (hup met de koe) en gezonder te gaan eten. Zo.

• Tussendoortjes. Geen ongezonde tussendoortjes meer kopen op school, maar gezonde(re) tussendoortjes meedoen. Komt nog goedkoper uit ook.
• Ontbijten. Dikwijls heb ik daar geen tijd voor omdat ik mezelf maar een half uur voor ik moet vertrekken uit m’n bed schop, maar daar moet en zal verandering in komen, verdorie. In het middelbaar ontbeet ik elke dag en toen moest ik er nog vroeger uit, dus dat moet nu ook lukken.
• Minder Cola. Ik ben al meteen begonnen met een brik fruitsap en een glas naast mij in plaats van een fles Cola. Tuurlijk, daar zit ook suiker in en zo, maar ‘t is toch gezonder dan Cola, en ik drink ook dikwijls water hoor.
• Koken. Elke avond een warme maaltijd, of toch een poging tot. Dat komt er niet altijd van, en daar heb ik dan achteraf wel spijt van maar ja. Ik kook écht niet graag. (Behalve Miracoli dan, geen idee waarom maar dat maak ik wel graag klaar – al kun je dat niet echt koken noemen hé.)
• Fietsen. Van zodra het warmer wordt ga ik er werk van maken om met de fiets naar school te gaan (behalve op dinsdag, dan moet ik de helft van mijn kastinhoud meesleuren naar de les). ‘t Is niet zo ongelofelijk ver en eens ik er een gewoonte van gemaakt heb zal ik het wel fijn vinden dat ik nooit meer op de bus moet staan wachten, denk ik.

Wish me luck

Bovendien is er ook een ander feestje waar ik graag naartoe zou gaan met een vriendin, en bovendien zou ik best ook wel op de opendeur van onze school willen staan (onder andere omdat we er twee cinematickets voor krijgen, ja ) maar dat is zaterdag dus dat gaat ook al niet. En ik moest ook nog nee zeggen tegen een andere vriendin (die ik trouwens al heel lang niet meer gezien heb) die vroeg of ze hier vrijdagavond mocht blijven (omdat ze op haar peda buitenvliegt op een bepaald uur), best wel stom.

Allez jong, het lijkt precies of alle gebeurtenissen van dit jaar op één avond vallen. En ik heb niet eens de kans om de twee leukste eruit te kiezen, potverdorie

? Bloc Party – Flux

Man, de buurt hier is toch niet alles.

En oh ja: het portfolio is af en it kicks ass!! Al zeg ik het zelf! Het is werkelijk awesome, bij gebrek aan een gepaste Nederlandse term.

? Simon & Garfunkel – Cecilia

? Cranberries – Dreams

Gisteravond weer geen karakter getoond en ongelofelijk laat gaan slapen. Deze morgen middag uit bed gerold (neen, ik had geen les in de voormiddag) en op automatische piloot naar school vertrokken. Daar drie uur mijn tijd zitten verprutsen terwijl ik voortdurend zat te denken: ik was beter niet gekomen, wat zit ik hier te doen, ik had moeten thuisblijven. Bovendien is de tijd van de maand begonnen, wat natuurlijk voor de gezellige lichte buikpijn zorgt. Om nog maar te zwijgen van de verkoudheid die zijn kop weer opgestoken heeft. We mochten vroeger weg, wat voor een klein lichtpuntje zorgde, maar door toestanden met bussen en onduidelijke gegevens in verband daarmee ben ik pas een dik uur later thuisgeraakt – weg lichtpuntje.

Ik dacht, laat ik gezellig in mijn bedje kruipen met een soepje en een boekje of een filmpje misschien, mijn voetjes wat opwarmen en tot rust komen. Mmm. Het lost besliste anders: ik draaide per abuis mijn sleutel (van mijn kamer) de verkeerde richting uit waardoor iets “krak” zei en ik de sleutel niet meer in de juiste richting kon terugdraaien. Er was niemand thuis om te helpen trekken en sleuren, dus allerlei doemscenario’s spookten door mijn hoofd. Toen kwam ik op het idee om aan een klasgenoot die iets verder in de straat op kot zit te vragen of hij misschien eens zou willen komen helpen, wat hij dan ook deed. Eventjes een effort en hop, de deur was open. Ik snap niet hoe hij het gedaan heeft maar twee dingen staan vast: ik draai nooit meer mijn sleutel de verkeerde kant op, en Jan is mijn held!

Zo, genoeg zelfbeklag voor vandaag. Nu nog wat bloggen, daarvan verbetert mijn humeur altijd.

? Eminem – Toy soldiers

Het klonk allemaal heel herkenbaar: het supertrage werken wanneer je al een eind bezig bent, de kwelling die ontwerpen is als je geen inspiratie hebt, het plezier waarmee je soms aan iets leuks verderwerkt ook al zou je er volgens LifeClever net dan mee moeten stoppen.

Eigenlijk komt het erop neer dat ik erop moet letten lange pauzes te nemen, en dat ik in die pauzes iets moet doen dat een ander stuk van mijn hersenen gebruikt. Helaas zijn de mogelijkheden nogal beperkt.

• Ik zou kunnen uitgebreid pauze nemen om te koken en te eten, ware het niet dat ik een hekel heb aan koken en ik liefst zo snel mogelijk gedaan heb met eten klaarmaken, opeten en afwassen.
• Ik zou kunnen een boek lezen, maar dat doe ik ‘s avonds al om in slaap te kunnen vallen en trop zou teveel zijn.
• Ik zou mij kunnen buiten gaan zetten ergens, om te schetsen, maar schetsen is net wat ik doe als ik werk voor school. De helft van de tijd dan nog.
• Afspreken met iemand gaat wel af en toe voor het avondeten, maar dan ben ik zolang weg dat ik mij ambetant begin te voelen over al het onafgewerkte werk op mijn bureau. En ik kan ook niet elke dag met iemand afspreken h�.
• De keuken is ongezellig en mijn bed is om in te slapen of lezen of om in ziek te zijn, dus een andere plaats opzoeken dan mijn bureau is ook niet echt een optie.
• Ik zou kunnen … Euh … Opruimen? Dat doe ik wel eens, maar dat kun je niet elke dag doen h�.

In feite zou de ideale ontspanning zijn: piano spelen. Ik weet niet of het een ander deel van mijn hersenen gebruikt, maar voor mij voelt het alleszins aan als een compleet andere bezigheid. Ik kan er mijn hoofd mee leegmaken en mijn mood resetten, als het ware.

Moest ik nu eens een piano op kot hebben h�!

? Nog altijd de irritante geluidjes van klasgenoten die stomme filmpjes bekijken

Maandagavonden beginnen altijd hetzelfde (fase één: ik zet mij met een diepe zucht achter mijn bureau en duik erin), maar vanaf een bepaald punt loopt het altijd anders af. Dat punt ligt meestal tussen tien en elf uur, wanneer ik moe begin te worden en fase twee begint.

Meestal steekt het vanaf dan dik tegen en gaat het ook drie keer zo traag vooruit. Op zo’n avonden eet ik niet, want daar denk ik niet aan, dat vergeet ik gewoon.

Als iedereen waar ik tegen kan zagen over het vele werk uiteindelijk naar bed gegaan is, say, om één uur, dan begint fase drie (als ik dan nog werk heb hé). Dan werk ik voort op automatische piloot, als het ware. Ik denk niet meer na maar doe gewoon. Als ik dan uiteindelijk in mijn bed val ben ik meestal direct weg.

Maar als ik niet zoveel werk heb als gewoonlijk, zoals vandaag dus, ziet fase twee er anders uit. Dan doe ik nog een beetje halfslachtig voort, neem pauze om te eten, en neem tijdens het eten de beslissing om te gaan slapen. Dan sta ik de volgende morgen wel wat vroeger op.

Als ik mezelf toelaat om te gaan slapen valt er echt zo’n last van mijn schouders, da’s echt raar. Zo van, oef, ik mag gaan slapen. En morgen zien we dan wel of het werk afraakt, zorgen voor morgen zijn geen zorgen voor vandaag meer.

Okay, als ik patronen begin te ontdekken in mijn maandagavondgedrag en daar nog over blog ook, dan is het hoog tijd dat ik mezelf in bed steek! Nu dus!

? Ghosts – The world is outside

Ze moeten alleen niet ganse dagen lopen roepen op hun kinderen, zodanig luid dat ik bijna kan verstaan hoe de kleine deugnieten heten en wat ze nu weer uitgespookt hebben.

O ja, dat geldt natuurlijk ook voor ‘s nachts. Want dat, beste marginale buren, is het moment waarop de gemiddelde mens graag in zijn bed kruipt en zijn ogen toe doet, met het doel om wat slaap te vangen.

Danku voor uw aandacht.

Edit: Ik dacht het wel, ‘t is één of andere taal die ik niet begrijp. Maar goed ook want ik wil het eigenlijk niet weten.

? The Fray – Fall away

Zo zat ik daarstraks zuchtend tegen een maar niet kleiner wordende berg schoolwerk aan te kijken, wachtend op dat ene zetje om mij te doen beginnen. Zomaar ineens, ik weet niet helemaal waarom, trok ik een kast open en tadzaam! Een zakje chips!

‘t Is niet dat ik nooit in die kast kijk, maar ik ben een week niet op kot geweest en dan vergeet een mens al ne keer dat er chips in de kast zitten é.

? Dixie Chicks – You can’t hurry love

Gisteravond voelde ik de spanning achter mijn voorhoofd beetje bij beetje opbouwen en deze morgen werd ik wakker met een verkoudheid. Mijn neus doet vervelend, ik heb een beetje hoofdpijn, ik loop constant te niezen en ik ben gewoon in ‘t algemeen mottig. Ook wel een beetje te weinig geslapen door omstandigheden.

‘k Zou gewoon in bed kruipen, alleen, ik moet morgen een opdracht indienen waar ik nog redelijk veel werk aan heb. … Oké, ik moet nog beginnen dus. Gelukkig heb ik morgen pas om één uur les. Nu dus (toch) gezellig bedje inkruipen, filmpje kijken en dan oogjes dicht, en morgen rap een basic ontwerpje uit mijn mouw schudden. Ik heb een goed gevoel over de vorige (belangrijkere) opdracht, en ook over een andere opdracht waar ik nu ook aan bezig ben, dus ‘t is geen ramp als ‘t eens wat minder is.

Positieve no(o)t(en) van vandaag: ik voel mij dus mottig, het weer is mottig, de les was saai en ik zat in het terugkeren op een bus waarvan ik nog niet wist dat die niet naar het Rabot rijdt dus eigenlijk heb ik best wel redenen om cranky te zijn. Toch ben ik dat niet. ‘t Zal wel zijn omdat ik zopas Diksmuidse (!) pannekoeken gegeten heb, door het vooruitzicht naar de film en omdat ik tevreden ben van de opdracht die ik vandaag ingediend heb, en omdat ik één van de studenten was die geprezen werden om hun in-orde-heid (wat die opdracht betreft dus). De lector in kwestie is uitzonderlijk gierig met complimentjes dus dat wil wat zeggen. (In feite deed hij het om de overige studenten de grond in te boren en had ik deze keer gewoon geluk dat ik eens bij de “goeien” zat, maar bon. Doeterniettoe!)

(Ik gebruik teveel haakjes. -_-)

De matras is blijkbaar toch niet zo geweldig als ze eruitzag. Ze is nogal hard, en mijn rug protesteerde vanmorgen tot een half uur na het opstaan. Had erger gekund, maar ik hoop dat ik dit jaar geen last van mijn rug ga krijgen. Ik heb best wel goed geslapen, behalve dan de vier ? vijf keer dat ik wakker geworden ben. Meestal was het van een geluid, en meestal was dat geluid het stromen van water (precies of mijn kraan aan het lopen was). Heel vreemd. Hopelijk wen ik eraan en lukt het mij om erdoor te slapen in het vervolg.

De eerste dag op de niet meer zo nieuwe school

Jah. Die begon al goed: we waren daar met vier CMO’ers en één MMP’er, de rest waren GMB’ers en GMT’ers. Wij vijf waren blijkbaar de enigen die geen e-mail gekregen hadden ivm het wisselen van de onthaaldagen. Veel GMB’ers en GMT’ers waren er nochtans ook niet, in totaal waren we met nog geen twintig. De anderen hebben wellicht ook geen mail gekregen en komen morgen af. Het zal morgen waarschijnlijk een stormloop zijn bij de boekenverkoop.

Er was een (gratis) ontbijtbuffet, dat vond ik wel een vriendelijke geste. Zo ben ik maar om acht uur moeten opstaan en had ik nog tijd zat om wat feeds te lezen voor ik vertrok. De boekenverkoop verliep zeer rustig, en daarna zijn we maar naar huis gegaan. Er was ook nog een klasactiviteit, maar het heeft weinig zin om deel te nemen aan een klasactiviteit die niet van jouw klas is, en waar maar vijftien man op afgekomen is. We zullen wel horen wat we gemist hebben. Een beetje jammer, maar ja.

Zowel de eerste kotdag en de eerste schooldag zijn veel beter meegevallen dan vorig jaar. Logisch, vorig jaar was alles en iedereen nieuw op school, en ik haat nieuwe dingen. En het kot was gewoon slecht, al kon ik dat toen nog niet weten. Blij dat ik dit jaar beter beland ben

• Wat de kotbaas betreft: jonge, vriendelijke kerel, hulpvaardig, volgens mij een droom van een kotbaas.
• Wat de kamer betreft:
  • Het bed is geweldig.
  • De matras is geweldig.
  • Ik heb een nachtkastje!
  • Er is al internet en al, en zelfs het kabeltje lag al klaar.
  • Het raam is vuil maar het zicht is in orde.
  • De gordijnen zijn mooi.
  • Ik heb twéé kasten (een boekenkast en een kleerkast).
  • Ik heb twéé bureau’s (een gewoon bureau en een iets lager bureau).
  • De vloer is makkelijk te kuisen (fake linolium).
  • De deur en muren zijn lichtgeel en de (extra brede) deurstijl is knalrood. Love it!
  • En last but not least: ik heb een schoorsteenmantel! Zo één waar je porseleinen herderinnebeeldjes en kaarsjes en stoffige gouden klokjes / mariabeeldjes op kunt zetten. Hip é.
• Wat de kotgenoten betreft:
  • Inge is een Nederlandse die stage doet in het UZ.
  • Elke heb ik nog maar één keer kort gezien, ze leek me wel een toffe.
  • Alain doet iets met techniek en is ongelofelijk sympathiek.
• Wat het kot in het algemeen betreft:
  • Er is een mini-tuintje. Eerder een koertje met wat onkruid, maar het is beter dan niks, en er staat een picknicktafel.
  • Ik moet maar één trap op naar mijn kamer.
  • Er is een fietsenhok, daar voelt Chantal zich vast heel wat veiliger dan gewoon tegen de gevel.
  • Er is een badkamertje, dat heb ik veel liever dan een douche en een wc apart.
  • Er is een soort zithoek met zetels en zo, naast de keuken, het ziet er wel gezellig uit.

Eigenlijk zijn er maar twee nadelen, een kleintje en een grootje. Het kleine nadeel is dat er enkel koud water op de kamer is, alleen om tanden te poetsen dus. Het grote nadeel is dat er geen televisie is, da’s best wel jammer. Och ja.

Vanavond blijf ik in Gent omdat ik morgen een dag naar school moet, dus ik hoop uit de grond van mijn hart dat het internet al marcheert en dat ik een goeie kabel meeheb. ‘t Is niet dat ik niet genoeg te doen heb (alles uitpakken en inrichten en verkennen en zo), maar anders voel ik mij zo eenzaam en al. Gelukkig is ‘t nog maar voor één nachtje, want morgenavond kom ik alweer naar huis. Geleidelijk wennen en zo.

Ik zit wel graag op kot in die zin dat ik dan zelfstandig ben en zo, en Gent is wel een toffe stad, maar ‘t is het alleen zijn waar ik niet goed tegen kan. Hoop met mij mee dat er internet is, dus!

Zoek de stem van Greet… (tot twee maal toe zelfs)

Dat blauwe bekertje is trouwens van mij. Ik heb het nog altijd niet teruggezien. En de pong shots in de gang en op de trap gebeurden werkelijk vlak naast mijn deur (die eveneens in beeld komt), velen terwijl ik probeerde te slapen. Ach ja.
Het resultaat is eigenlijk wel hip, al zou ik persoonlijk de achtergrondgeluiden weggelaten hebben en er een muziekje op gezet hebben.

Edit: filmpje weg.