(Oh jee, alweer een postje dat in de drafts is blijven hangen, van vorig jaar zelfs. Foej mij!)

Ok, een filmmarathon kun je het amper noemen, en een mini-filmmarathon was het misschien ook net niet, maar het was toch een tijd geleden dat ik nog zolang voor de TV had gehangen, plus ik was naar de cinema geweest. Dus.

Coraline (imdb).

In ‘t kort:
Een 11-jarig meisje, Coraline Jones, verhuist met haar ouders naar een huis op de buiten waar rare dingen aan de hand zijn. Haar ouders hebben het te druk met werk om tijd te maken voor Coraline, dus gaat die alleen op verkenning. Via een geheime deur belandt ze in een wereld die eerst een droomwereld lijkt te zijn, maar waar ze in veel groter gevaar is dan ze beseft …
Mijn mening: •••••
Het eerste dat me aan de film opviel was de prachtige soundtrack van ene Bruno Coulais. Iets bijzonders, dat staat vast. Het tweede was natuurlijk de beelden zelf, ik was echt onder de indruk, en al helemaal later toen ik foto’s van de making of zag. Dit is echt een meesterwerk, en niet alleen in uitvoering. Het verhaal mag er zeker wezen en gewoon de hele manier waarop de film in elkaar zit is vernieuwend. De sinistere sfeer maakt het af. Een aanrader voor iedereen!
Weetjes:
De langste stop-motion film ooit (1 uur en 40 minuten), en eveneens de eerste stop-motion film in 3D.
Na twee jaar preproductie was er nog anderhalf jaar fotograferen nodig om de film af te maken.
Hier zie je backstage foto’s van hoe de film tot stand kwam.
Althea Crome breide alle truien en handschoenen van de film. Over een minitrui doet ze anderhalve tot zes maand.
Op het officiële YouTube channel vind je een aantal interessante filmpjes. Lees verder »

Voor: saai bruin, inspiratieloos, vormeloze coupe (de laatste keer dat ik naar de kapper gegaan was was vorig jaar met m’n kort kopje), niks mee aan te vangen.

Na: Toffe coupe (vind ik zelf toch), een soort froefroe die niet in m’n ogen hangt als m’n haar loshangt (op de voor-foto hierboven wordt het tegengehouden door m’n zonnebril maar anders hangt het recht over m’n neus) maar die toch de juiste lengte heeft voor als m’n haar op een staartje is, leuke lengte zowel voor los als op een staartje, en een zomers goudbruin kleurtje erin (niet overal, alleen hier en daar, en je ziet het vooral in het zonlicht, op de foto niet zoveel).

Prijskaartje: 43 euro. Valt best mee voor het totaalpakket.

Dit gerecht, beste mensen, is een primeur. Ten eerste ben ik er voor de eerste keer van mijn leven in geslaagd een gevonden recept te volgen en een treffelijk resultaat te bekomen (in plaats van zomaar wat dingen samen te gooien op goed geluk), en secondly, this recipe involves (tromgeroffel) … multi-tasking! (dzjinnnnnng (dat was de crash (maar dat moet ik eigenlijk niet uitleggen hé (woah, dit zijn veel haakjes)))!) Ik heb dan ook speciaal voor deze blogpost de meest effectieve manier gezocht om de tijd te benutten en de tweede keer dat ik het maakte was het klaar in nog geen 20 minuten (behalve de pasta, die nogal traag was in het gaar worden).

Het spek is er hier nogal slordig overgesmeten omdat het snel moest gaan, en het was in dit geval nog niet door de pasta gemengd omdat er een vegetariër bij was. En het was misschien ook een tikkeltje te bruin — maar evenwel zeer smakelijk.

Ingrediënten

• Spaghetti (zo’n 100g per persoon)
• Fijngemalen parmesan (zo’n 50g per persoon)
• Spek of hesp (zo’n 50g per persoon, dikte tussen 0,5 en 1 cm)
• Olijfolie (±1 soeplepel)
• Eieren (≤1 per persoon)
• Room (ongeveer 5cl per persoon)
• Verse peterselie (niet versnipperde takjes: een handvol blaadjes)
• Peper & zout
• Water

Benodigdheden

• Een kookpot voor de pasta
• Een snijplank en een patattenmes (als je voor de hesp kiest)
• Een keukenschaar
• Een pan
• Een houten spatel voor in die pan
• Een klutser (beter bekend als een klopper voor niet-West-Vlamingen)
• Twee kommetjes voor de peterselie en voor de kaas
• Een grote kom voor de saus
• Keukenrol om je handen aan af te vegen na het breken van elk ei, want boy, does that get messy!
• Een soeplepel
• Een vork
  

Bereidingswijze

1.
Eerst zet je een pot water op een groot vuur met voldoende zout erin. Als het water kookt gooi je de spaghetti erin en daarna zet je het vuur iets lager. Blijf proeven tot de spaghetti gaar is, al dente, gelijk ze zeggen.

2.
Terwijl het water opstaat snij je het spek of de hesp in fijne blokjes nadat je het vet eraf gehaald hebt. Hesp is relatief makkelijk te snijden met een mes, maar spek knip je beter in reepjes en daarna in blokjes met de keukenschaar.

Zo moet het dus niet (dat met de schaar ontdekten we pas later).

3.
Doe boter, margarine of olijfolie in de pan en warm hem op op een groot vuur. Gooi het vlees erin (maar niet erover, want die stukjes branden aan in het vuur en ben je kwijt, als je dus even onhandig bent als ik moet je er wat extra maken als reserve). Nadat het vlees toegeschroeid is laat je het verder sudderen op een laag vuurtje en roer je er af en toe eens door met een houten spatel. Dat is nodig om het vlees om te draaien af en toe, maar tussenin kun je het ook wel doen, gewoon voor de show. Als je het vlees te lang bakt droogt het uit, dus als het voldoende gebakken is zet je het opzij met een deksel erover.

Ojoo, twéé potten tegelijk maat! *trots*

4.
Als de pasta in de pot zit en het vlees staat te bakken, kun je aan de saus beginnen. Gooi de kaas (niet alles, hou ongeveer een vierde of een vijfde of zo apart), de eieren (zonder schaal, mind you), de room en de lepel olijfolie in een pot en roer met een klutser alles goed dooreen. Voeg peper en zout toe op gevoel, maar proef er niet van, want rauwe eieren zijn walgelijk.

De saus moet zo homogeen mogelijk zijn.

5.
Als de pasta en eventueel het vlees nog op het vuur staan, heb je nog even tijd om de peterselie te knippen met de keukenschaar (na ze te wassen in koud water). Neem de takjes en houd ze goed bij elkaar, knip dan de buitenkant van de blaadjes eraf en ga zo verder tot je aan het takje komt. Ik verkies knippen, omdat het sneller gaat dan snijden en omdat machinaal malen de peterselie helemaal kapot maakt, dan wordt het zo’n natte brij in plaats van de knapperige verse blaadjes die je bekomt als je de peterselie knipt.

6.
Het laatste wat je moet doen is de pasta afgieten en onmiddellijk de saus over de hete pasta gooien en erdoor mengen (dit is hoe de eieren gekookt worden). Meng er daarna ook nog het spek of de hesp doorheen, en pas daarna kun je eventueel nog peper of zout toevoegen naar smaak (want het vlees maakt de boel een stuk zouter).

7.
Serveer met parmesan en peterselie erover gestrooid.

Opmerking: Je zult wel al gemerkt hebben dat hoeveelheden en verhoudingen nogal vaag gebleven zijn, en dat ze waarschijnlijk niet exact kloppen. En dat er ook geen tijdsduur staat op het koken van de pasta en het bakken van het vlees. Dat komt omdat ik daarnaar sla, ik doe dat op het gevoel. Dat vind ik zelf de prettigste manier van koken. Maar sorry dat ik dus geen precieze cijfers kan geven daaromtrent.

Na het werk (om 13u had ik gedaan) moest er gestemd worden. Op vijf minuten was het gebeurd, allez vooruit, ik kan dus al niet zagen over hoeveel tijd ik eraan verspild heb. Maar toch. *grmblmbl*

Voor het geval het je mocht interesseren: Groen! voor Vlaanderen, sp.a voor Europa. Waarom? Meh. Buikgevoel, vooral. En daarmee is de kous af want mijn ene stem zal echt het verschil niet maken.

Het valt misschien niet op (ahem), maar ik vind dat dus ongelofelijke bullshit hé, die stemplicht. Waarom iets dat in se zeer positief (stemrécht) is, negatief maken, en jaarlijks een deel van het volk gaan ambeteren met dat politiek gedoe? Stemplicht, dat is niet kiezen, dat is van te moeten. Ik kies ervoor om het nieuws niet te bekijken, om mij niet bezig te houden met politiek. Ik zou er ook voor moeten kunnen kiezen om niet te stemmen. /rant

Deze zomer heb ik (wederom dankzij Randstad) een jobje gestrikt in een slagerij hier in het centrum van Veurne. Dit weekend heb ik er al gewerkt, binnen twee weken werk ik er nog eens een weekend en dan de volledige maand juli dus hé.

Zaterdag was dus de eerste werkdag en jawatte, het was ferm de moeite. Er moest zodanig snel gewerkt worden dat ik er niet één keer aan dacht om op de klok te kijken, dus plots ineens pats boem was het avond. Behoorlijk vermoeiend, werken in een slagerij, dat kan ik je wel vertellen. Belange niet zo op ‘t gemakje als in de winkel van de Sunparks vorig jaar, amai.

Vrijdag bracht ik een bezoekje aan de buren. Dat is natuurlijk niet het enige dat ik die dag gedaan heb, maar wel het meest noemenswaardige, en ook iets dat vrij lang geleden was. De reden van het bezoek was een computerprobleempje waar de buurvrouw geen raad mee wist, en ik kocht in opdracht van mama ook wat van hun heerlijke verse eitjes. Waar vind je tegenwoordig nog volledig onbehandelde eitjes van scharrelkippen voor vier fr- eh, tien cent? Lucky us!

Behalve dat we met onze buren al goed overeenkomen sinds we ons huis gebouwd hebben (onze ouders gaan elk jaar samen op daguitstap of op weekend en we lopen geregeld bij elkaar binnen), is het coole aan onze buren ook dat ze twee katten hebben.

Maak kennis met Nori, de jongste, en de sociaalste:

Heel erg stiekem is Nori m’n favorietje, ze laat zich makkelijk aaien en komt nieuwsgierig naar je toe gelopen, in tegenstelling tot Izi, die wat meer verlegen is. Hier ging Nori zomaar ineens *plof* op haar zij liggen en zette ze haar poten tegen de muur, waardoor ze eruit ziet alsof ze op de muur liep (en alsof ze drie keer dikker was):

En dit is Izi, die is zoals ik zei wat meer verlegen, en naar mensen die niet voorzichtig zijn durft hij wel eens klauwen. Maar hij is toch ook een schatje hoor.

Ik ben een dog person, maar bij gebrek aan eigen huisdieren (en met de papegaai van m’n lief kan ik het ook niet zo goed vinden), knuffel ik alles wat erbij in de buurt komt!

Over 3 juni valt helaas niet veel bijzonders te vertellen, ik heb lekker uitgeslapen en een bad genomen, en vervolgens een heleboel nuttige boodschappen gedaan waar ik eerder geen tijd voor had. Toen ik langs Randstad passeerde voor m’n zomerjob kreeg ik er nog een opdracht bij (als ik wou, natuurlijk): een dagje werken in de CKS Oostduinkerke, waar ik af en toe wel al gewerkt heb.

Panorama vanop een brugje tussen Veurne en Oostduinkerke (klik voor groter)

Deze keer deden we eens iets anders dan kleren plooien en klanten helpen: de inventaris. De winkels (gewone CKS en CKS Outlet) waren de hele dag gesloten en met z’n zessen scanden we elk kledingstuk dat in de winkels en in de magazijnen lag. Eerst dacht ik, met z’n zessen tegelijk alles scannen, dan zijn we binnen een uurtje toch klaar? Boy, had ik mij misrekend. Met de eerste winkel (de gewone CKS) waren we tegen de middagpauze inderdaad klaar (een dikke 5000 stuks) maar het echte werk moest nog beginnen, in de Outlet: zo’n 8000 stuks, waarvan de helft zich in een donkere koude kelder bevond. Yay.

De donkere koude kelder in kwestie.

Tijdens de middagpauze at ik een broodje met Karel, welja, we aten elk ons eigen broodje, maar je weet wel wat ik bedoel. In de broodjeszaak tussen de twee CKS winkels hebben ze dus gewoon broodjes Nutella, geniaal, toch? Een gat in de markt!

Scangerief, een bakje dat voortdurend “TÚÚT” zei, maal zes, dus. -_-

Uiteindelijk waren we met de Outlet winkel nét klaar vijf minuten voor het tijd was. Al bij al was het een middelmatig vermoeiende werkdag met een best wel goeie sfeer, we waren ten slotte met zes (waarvan ik er al 2 een beetje kende).