Ken je dat soort films, waarin de hoofdrolspeelster verliefd wordt op de ene na de andere foute jongen, en keer op keer loopt het verkeerd af, maar gelukkig is er altijd de beste vriend op wie ze kan rekenen, die er van in het begin voor haar is, midden in de nacht de telefoon opneemt en haar altijd weet op te vrolijken, en als kijker kun je niet anders dan denken, “Allez, zie dat dan toch, jullie zijn voor elkaar gemaakt!”, maar het meisje heeft het pas aan het einde van de film door, en dan ineens worden ze verliefd op elkaar, maar dan is er opeens een ander meisje in het spel, en het lijkt allemaal verloren te zijn, tot de jongen op het laatste nippertje toch nog voor de heldin kiest, en dan volgt dus een superromantische eerste kus die het begin wordt van iets moois, en dan komen de woorden “HAPPY END” in zwierige witte letters op het scherm?
Welja, dat dus, maar dan in ‘t echt. Al een half jaar. 
“Karel met zijn fototoestel voor zijn gezicht” is ook een terugkerend item. Waarschijnlijk omdat hij het op een bepaald moment beu werd dat ik altijd maar mottige foto’s van hem nam, denk ik. 
