Pimpajoentje.be

‘t Was lichtfestival in Gent, er waren een heleboel lichtjes overal. Maandag heb ik weer een examen, maar ik wou er wel graag heen dus deden we dat gewoon. Bovendien zijn Karel en ik vandaag één jaar samen, dat treft, zeg!

Vooral van het schouwspel op de Korenmarkt was ik onder de indruk; op de Post Plaza werd een prachtig sprookje geprojecteerd, je had het echt moeten zien. Het brandende Belfort zag er ook behoorlijk hip uit, en de lampjes op de foto hierboven spellen vanuit de lucht gezien ‘hier licht Gent’.

Eén jaar geleden gingen Karel en ik spaghetti eten in de Kastart en zaten we heel verlegen in onze pasta te draaien, ik weet het nog goed. Na het eten moest Karel weg, dus namen we afscheid op de hoek van de straat. En toen kusten we, voor het eerst in het openbaar, en huppelde ik met vlinders in m’n buik en een brede glimlach op m’n gezicht de straat uit. Even later kozen we die avond als de begindatum van ons wij-zijn: 29 januari.

Plots waren we een jaar later, en gingen we samen naar het lichtfestival. Om mijn liefje te verrassen had ik stiekem een fles Kidibul meegesmokkeld in mijn rugzak, en ik wachtte op het goede moment om die boven te halen. Onderweg naar huis liepen we ineens recht op de straathoek in kwestie af, en ik kon geen betere plek bedenken. (En niemand die raar opkijkt van twee mensen die op een straathoek Kidibul staan te drinken en al giechelend foto’s staan te maken, only in Gent, hé.)

Ook deze keer huppelde ik met vlinders in mijn buik en een brede glimlach op mijn gezicht de straat uit, deze keer met mijn liefje aan mijn hand Het was van begin tot einde een fantastisch jaar, en ik zie ‘m nog grager dan toen!

In de loop van vorige week kwam ook mijn Secret Santa cadeautje aan, en het is awesome! Het zat in een leuk rood papiertje met witte bollen:

Ik deed het pakje open en was bijzonder aangenaam verrast door de tas die erin zat! Zelf gemaakt en toch stevig, ruim, met vrolijke kleurtjes en bloemetjes, kortom echt iets voor mij en zeker iets dat ik ga gebruiken.

Er zat ook een heel koddig kaartje bij:

Ik heb toch wel chance dat mijn Secret Santa zo’n creatieveling is. Met heel veel dank aan Prutsen en natuurlijk ook aan Tess!

… en kwam thuis met vanalles, maar niet met oorwarmers. Ik kom dat veel te vaak tegen hé, dat ik op zoek ga naar iets specifieks en dan allerlei andere leuke dingetjes tegenkom. Dat waar ik naar op zoek was, zit er dan niet noodzakelijk bij. Maar daar ben ik vast niet alleen in, denk ik zo!

Vandaag wou ik dus naar de les snel even om oorwarmers gaan, omdat ik oorpijn krijg van het temperatuurverschil tussen buiten en binnen. M’n hoofdtelefoon is momenteel kapot, en een muts draag ik alleen maar als het echt heel koud is want dat verpest mijn haar altijd zo. Meisjesachtig hé. Dus wou ik oorwarmers.

Bon, om een lang verhaal kort te maken, in plaats van de geraamde €10 tot €15 uit te geven en het geplande half uurtje bezig te zijn, ben ik €154,82 armer en vier uur kwijt, maar wel een heeeeeleboel leuke dingetjes rijker! Een beetje verantwoording is wel op zijn plaats: het is lang geleden dat ik nog eens meer dan twee kledingstukken tegelijk kocht, zo’n shopping spree af en toe moet eens kunnen. En omdat mijn standaardmodus wat geld uitgeven betreft “zo spaarzaam mogelijk” is, kon het er wel af. Bovendien komt de winter eraan en ik had nog wat dingen nodig, dus dan mag dat wel hé.

De vangst! Omdat ik graag lijstjes maak, haha.

€2,99 – schattig toilettasje
Mijn huidige toilettas is ugly en versleten.

€2,49 – roze nagellakje
Toegegeven, ik heb al roze nagellakjes, maar nagellak is één van mijn zwakke plekken.
€5,95 – donkergrijze wollen haarband
Ik had dus geen oorwarmers gevonden die mij aanstonden, maar deze haarband vond ik een goeie vervanger.

€5,95 – donkerblauwe paraplu
Mijn vorige paraplu is eraan, en het regent, vandaar.

€34,95 – galajurkje
Oké, deze was puur self-indulgence, ik heb wel al een zwart kleedje maar het was gewoon zo mooooi! Ik kon het onmogelijk laten hangen. Het glanst nog een beetje mooier dan op de foto, ik kreeg de kleuren niet goed.

€1,00 – schattig klein zakje waarin ik het verjaardagscadeautje voor een vriendin ga steken.

€12,95 – wit bloesje
Daar was ik al eeuwen naar op zoek (ik pas niet goed in bloesjes). Dat heb ik soms eens nodig voor vakantiejobs ed.

€19,95 – rokje
Ook beetje self-indulgence, €20 was misschien net iets te duur naar mijn zin maar ik had zoiets van, meh!
€5,00 – sjaaltje
Ik was er meteen door gecharmeerd en voor €5 kun je niet sukkelen hé, gelijk ze zeggen.
€7,00 – truitje
Zo had ik er nog maar eentje, in ‘t zwart, en net als het bloesje heb ik zo’n dingen soms nodig voor vakantiejobs en andere deftige gelegenheden.

€14,95 – rolkraagtrui
Zoveel warme wintertruien heb ik eigenlijk niet, nu kan ik weer voort.
€4,00 – T-shirtje
Basisstukken kun je nooit genoeg hebben, en ik heb de laatste tijd iets met dat kleur.
€5,00 – riem
Vond ik gewoon mooi! In bijna al mijn broeken draag ik riemen dus deze zal ook zeker van pas komen.

€11,75 – beha
Ik had echt wel dringend eens een nieuwe beha nodig, ik was er ook al maanden één aan het zoeken, ‘t werd tijd!

€9,99 – Logitech muis M100
Ook dat was iets dat al maanden op mijn lijstje stond, ondertussen gebruikte ik een muis van Karel maar die moet ik dus eens teruggeven hé.

€5,95 – zilveren vlinderkettinkje
Het vorige zilveren kettinkje dat ik vaak droeg was aan het verslijten dus ik wou eens een nieuwtje.
€4,95 – koperkleurige oorbellen
Om mijn collectie nog wat uit te breiden hé.

Twee dingen vielen mij op toen ik alles uitpakte. Ten eerste, ik heb echt wel iets voor dat groenblauwachtig kleur sinds kort, ik vind het mooier en mooier. Een kleuradviseuse zei me ooit eens dat ik zo van die pasteltinten moet dragen, en Karel gaf me eens een sjaaltje in dat kleur, en sindsdien ben ik dat mooi beginnen vinden.

Ten tweede, mijn smaak is echt wel aan het veranderen. Gedaan met de sportieve sweaters, casual jeans en T-shirts met hippe prints op, ik begin me steeds meisjesachtiger te kleden. Vroeger zou ik nooit gebreide dingen, bloemetjesprints, schattige rokjes, fijne knoopjes en ruches en zo gedragen hebben, nu ga ik ernaar op zoek. Dat heet volwassen worden, zeker!

Zo, nu kan ik er weer een eindje tegen.

Dit is Karel met een kat in zijn armen. Allemaal “awwwww!”

En dit is Sara met diezelfde kat op haar hoofd (katten zitten zo graag in dozen dat het er echt niet toe doet waarop die doos staat, blijkbaar, ofwel is Ftse gewoon een uitzonderlijk geduldige kat).

En dit is de blog van Matt, een speciaaltje: Mijn sterren van kristal.

That’ll be all.

Ik had een tijdje zitten twijfelen of ik er wel iets over zou posten, en daarna was ik het een beetje vergeten (al dat studeren ook hé). Maar hier is het dus toch nog, een blogpostje over het mysterieuze koffertje dat ik (en nog enkele andere bloggers) een tijdje geleden ontving.

Maar eerst nog dit: waarom ik twijfelde om er iets over te posten. Als blogger in een reclamecampagne betrokken worden is altijd fijn (omdat je het gevoel krijgt dat je als kleine consument toch ook iets te zeggen hebt, en niet in het minst omdat je op die manier soms de kans krijgt om leuke producten uit te testen, daar moeten we eerlijk over zijn natuurlijk). Wat het product is, van wie het komt, enz … Dat maakt me allemaal weinig uit, maar één ding vind ik toch wel belangrijk: de manier waarop. De beste manier blijft mijns inziens om het gewoon vriendelijk te vragen, en open kaart te spelen. “Hallo, wij zijn Die en Die, en we hadden voor onze campagne rond Dit of Dat graag uw hulp gevraagd.”

Een andere manier is om de geheimzinnige kaart te spelen, en om het aan de blogosfeer over te laten ernaar te raden wie achter een actie zit en waarom. Ook leuk, als het goed gedaan is. Maar dan moet je dus weten waar je mee bezig bent, vind ik.

Het begon met een vreemd mailtje van *iemand*@arthur.be:

Onderwerp in hoofdletters, blauwe vette letters, onpersoonlijk en steriel, dramatische overdrijving, … Mijn spam-alarm ging er zelfs een klein beetje van tuuten, dus omdat ik niet goed wist wat ermee aan te vangen liet ik het mailtje voor wat het was, nam ik een kijkje op arthur.be en vroeg ik me op Twitter luidop af of nog iemand zo’n mailtje had ontvangen. Hier werd ik niet veel wijzer uit, behalve dan dat Arthur een Brussels agentschap is dat al enkele jaren actief is maar waarschijnlijk pas sinds dit jaar een andere richting ingeslagen is. Dat is mijn theorie, omdat hun oude website nog online staat en de nieuwe onder constructie is. Het zou de onervarenheid (en de tabellen op de website … tsk tsk tsk) wel verklaren. Ik vergat het mailtje verder en concentreerde me terug op het studeren.

Drie dagen later kreeg ik de volgende e-mail (misschien omdat ze nog geen antwoord gekregen hadden, misschien omdat ze mijn tweet op de één of andere manier opgevangen hadden):

Nog steeds onpersoonlijk, en een beetje vijgen na Pasen, maar dit lijkt dus al veel meer op het soort mailtje waar je bij mij veel mee gedaan krijgt, als je ermee begint dan, ‘k wil maar zeggen. Ik word graag serieus genomen, dus aannemen dat ik niet in staat ben om wat googlewerk te verrichten is, tsja, een klein beetje beledigend. Nergens voor nodig dus om mysterieus te doen in een zogezegd anoniem mailtje als het e-mailadres evenveel (en meer) prijs geeft dan wat in dat tweede mailtje stond. Ongeveer rond die tijd verscheen ook een Twitter account, waar op vreemde manier mensen aangespoord werden om toch maar mee te doen aan de campagne.

Maar bon, mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik gaf mijn adres en beschikbaarheid door en het koffertje arriveerde bij mij thuis. Het werd afgegeven door een vrouw in een stofjas, die even snel weer verdween als ze verschenen was. Ook weer een lichtjes bevreemdende ervaring, maar gezien het mailtje had ik me al aan zoiets verwacht.

(Mijn mama begint zich trouwens vragen te stellen. Ze ziet het verband niet tussen wat ik uitvoer op het internet en de vreemde pakjes die hier soms verschijnen … Leg zoiets maar eens uit, hé. )

Enfin, wat ik dus eigenlijk kwijt wou: ik heb er geen probleem mee om betrokken te worden in een reclamecampagne en via mijn blog wat reclame te maken voor de één of andere actie, als ik natuurlijk zo ongeveer een beetje achter het product zelf sta. Maar een blogger het gevoel geven dat je hem voor je kar spant door hem niet serieus te nemen, mja, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar wat mij persoonlijk betreft: geen goed idee. Leg gewoon kort uit wie je bent, waar het om gaat, wat je van mij verwacht, en veel kans dat het in orde komt. Da’s alles dat ik wou zeggen eigenlijk (sorry dat het alweer zo uitgebreid geworden is!)

Anyway! Hieronder dus een uitgebreid fotoverslag van het experiment, zoals gevraagd.

Lees verder »

Normaal gezien hou ik niet van festivals en ook concerten doe ik niet zo vaak, maar voor sommige artiesten maak ik een uitzondering, zoals daar zijn: Daan. Hun muziek kende ik natuurlijk al langer, maar sinds ik ze onlangs live heb gezien ben ik nog meer fan geworden.

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Lees verder »