Er is een boost your party actie met bijbehorende Facebook pagina, en een grappig filmpje (bekijk trouwens ook eens dit andere filmpje dat niks met de campagne te maken heeft maar ook grappig is). En nu is er ook dit fotoverslag! Vorige vrijdag in de vroege morgen (kwart voor acht lieve hemel, al een chance dat ik toch net m’n bed uit moest om te gaan werken) werd het pakje geleverd, en dit is wat erin zat!

Pakje opendoen!

Even kijken wat daaronder zit …

For cool bloggers only!

Een cd met wat promomateriaal, een flyer, en een heleboel bonnetjes, whoei!

En wat zit daar nog onder … ?

Koud drinken, dus. Got it!

Appels!

Ola, wa’s dat …

A message in a bottle!

Een affiche.

Flesjes Somersby!

En natuurlijk een huge vel bolletjesplastiek, wheee!

Het kistje met appels en Somersby!

Van de appels hebben we appelmoes gemaakt, dat was trouwens de eerste keer dat ik ooit appelmoes maakte en eigenlijk is dat niet zo moeilijk hé. De Somersby werden door Andrei, Cristina, Antoon, Karel en ik geproefd en lekker bevonden!

Pro: past bij al m’n kleren (dat was echt wel een minpunt aan m’n rode bril), en doet me er wat ouder/volwassener uitzien.
Con: veel minder origineel en ‘Greet’ dan de rode, iedereen heeft blijkbaar een zwarte nu ik erop let …

Wat denken jullie?

€10 – zwart kleedje
Ideaal voor officiële dinges en deftige gelegenheden en zo.
€12,99 – rood kleedje
Beetje kort ja, maar ik kon de vrolijke zomerse roodheid ervan niet weerstaan!

€2,50 – roze kouzen met rode hartjes
€2,50 – rode kousen met blauwe bolletjes
€2 – grijze kousenbroek

€3,99 – riem
Heel praktisch, het is een rieten riem (met een laagje stof op) dus hij is stijf genoeg om vanzelf te blijven zitten als je hem door die houten ring trekt.

€6,99 – beha
Ik post normaal gezien geen foto’s van mijn ondergoed, maar deze beha is gewoon zo leuk dat ik er een klein stukje van wou delen! Hij zit echt goed ook, dus ik denk dat dit het beste koopje is dat ik deze solden al gedaan heb!

€1 & €2 – twee paar oorbellen
€1 & €2 – twee armbandjes
Ik moet echt stoppen met oorbellen kopen, ik kan ze al bijna niet meer kwijt aan m’n juwelenboompjes! De armbandjes zijn een probeersel, ik draag eigenlijk nooit armbandjes maar ik vond ze wel schattig, dus we zullen eens zien wat dat geeft.

€4 – douchegel
Ik hou echt van de douchegels van The Body Shop! Zo lekker fruitig allemaal, mmm. Nu gebruik ik er één die naar pompelmoes ruikt, daarvoor was het mango, en deze is papaya, ruikt ook heerlijk.

Totaalbedrag: €50,97. Normaal zou dat zo’n €140 (ik herinner me de exacte originele prijs van de kousen en riem niet meer precies) geweest zijn, dus da’s ongeveer €90 uitgespaard, hoera!

Wat dingetjes voor ons appartementje betreft hebben we ook al enkele koopjes kunnen doen, maar daarover blog ik later nog wel eens in het lang en breed, met foto’s (als alles er hier een beetje deftig begint uit te zien).

Ik vond de “tijdens” best wel wat hebben, dus is dat momenteel mijn Facebook profielfoto. Yup.

Dusseh … Tsja. Hmmm.

Om de één of andere verdachte, mysterieuze reden was het in Bobbejaanland bijzonder rustig, dus hebben we nergens langer dan 10 minuten moeten aanschuiven. Links presenteer ik u de wachtrij bij één van de meest populaire attracties, de Typhoon, bestaande uit welgeteld 4 mensen. In het midden sta ik te overwegen of ik op de Dream Catcher zou durven, en rechts poseer ik met het allerschattigst rode rugzakje voor de Typhoon.

Uiteindelijk heeft Karel mij kunnen overtuigen om de Dream Catcher te proberen, en dit is wat het met mijn haar deed (ondanks de liters pretparkbestendige haarlak):

Dikke fun! Omdat er zo weinig wachtrijen waren, hebben we zo ongeveer elke attractie minstens één keer gedaan. Ook de saaie dus, en als Karel zich verveelt in gezapig ronddobberende bootjes, durft hij al eens zijn tong uit te steken.

Ook het reuzenrad konden we niet overslaan, en omdat ik een beetje hoogtevrezend ben en dus niet al te goed in het rond durfde te kijken namen we daar vooral foto’s van onszelf. Een mooie achtergrond geeft het alleszins wel, niet?

Ik heb toen ook voor het eerst iets ontdekt waar Karel bang van is — ‘t is te zeggen, waar hij zich niet bij op zijn gemak voelt. Hij beweert met stelligheid dat hij uren aan een stuk op een roller coaster zou kunnen zitten, terwijl hij pizza aan het eten is, terwijl hij een film aan het bekijken is.

… Uhu.

We zullen nooit weten of daar iets van aan is, maar vast staat wel dat je hem geen twee keer na elkaar in die vliegende stoeltjes krijgt. Op de foto zijn we nog niet vertrokken en is er dus nog niets aan de hand, maar dat was achteraf wel anders.

In een pretpark mag je vettigheid eten, dus lieten we ons ‘s middags eens goed gaan. Pizza voor Karel, pasta voor mij, en terwijl we toch bezig waren, nog een grote beker Cola erbij. Yum! (Mocht je het je afvragen, wat je hier ziet is niet Karels yum-pizza-gezicht, maar wat het dan wel is, ik zou het niet weten!)

Er was ook een nieuwe attractie, de Dizz, die blijkbaar die avond pas officieel geopend werd. Het was de enige attractie waar je een half uurtje voor moest wachten, en daar hadden we niet echt zin in, omdat de Dizz onder de categorie Attracties Waar Greet Niet In Gaat* valt en we dan dus meer dan een half uur alleen zouden zijn. Maar de ingang zag er wel hip uit, dus nam ik er toch maar een foto van.

*te weten: alles dat achteruit gaat, rond draait, ondersteboven gaat, snel naar beneden valt of een combinatie daarvan.

Zonder enige aanwijsbare reden ben ik twee keer van de glijbaan gegaan, je weet wel, op een matje. Het is geen ongelofelijk bijzondere attractie of zo, maar we waren toch bezig met ze systematisch af te lopen, dus hoppa. Dit is Karels verdienstelijke doch weinig succesvolle poging om mijn glijbaanactie op foto vast te leggen:

Naarmate de dag vorderde raakte mijn lontje langzaam op, door al dat excitement en het warme weer. Dus namen we wat tijd om m’n batterijtjes op te laden, aan de hand van een ritje op de monorail, met een sapje.

Aan het eind van de dag hadden we allebei nog net genoeg energie om naar een 4D-filmpje te gaan kijken. In de wachtrij was het er wel een beetje aan te zien:

Moe maar voldaan keerden we terug naar Gent, na een tussenstop in de plaatselijke GB en een picnicpauze in de auto. En dat we goed geslapen hebben die nacht, amai! Het was een fantastische dag waar ik nog heel de examenperiode aan terug kan denken. Nog eens een dikke dankjewel aan Appelsientje!

Het was een heel plezante dag, ideaal om het einde van de examens mee te vieren en de vakantie mee in te zetten. Er werden ballonnen opgeblazen, er werd door tuinstoelen gezakt, er werd snel om spuitwater gelopen voor bij het deeg, er werd ‘wie ben ik’ gespeeld, er werd véél gelachen, en er werden natuurlijk pannenkoeken gegeten tot we geen pap meer konden zeggen! Maar een foto zegt meer dan duizend woorden, en een filmpje zelfs nog veel meer, dus hier zijn enkele sfeerbeelden.

(Filmpje van Ines)

Ballonnen blazen maar! (foto Ines)

Ines en Stephen bakken de pannenkoeken.

Om nom nom

Deze was helemaal opgeblazen!

Keppie was geen grote fan van de ballonnen.

Gezellig aan tafel

Karen, Fabian en Davy (foto Ines)

En toen zakte Jack Sparrow door z’n tuinstoel. (foto Ines)

Groepsfoto! (Helaas zonder Karen, Ronny, Karel en Stephen) (foto Ines)

En nog ‘n groepsfoto! (foto Kimsje)

Vooral van het schouwspel op de Korenmarkt was ik onder de indruk; op de Post Plaza werd een prachtig sprookje geprojecteerd, je had het echt moeten zien. Het brandende Belfort zag er ook behoorlijk hip uit, en de lampjes op de foto hierboven spellen vanuit de lucht gezien ‘hier licht Gent’.

Eén jaar geleden gingen Karel en ik spaghetti eten in de Kastart en zaten we heel verlegen in onze pasta te draaien, ik weet het nog goed. Na het eten moest Karel weg, dus namen we afscheid op de hoek van de straat. En toen kusten we, voor het eerst in het openbaar, en huppelde ik met vlinders in m’n buik en een brede glimlach op m’n gezicht de straat uit. Even later kozen we die avond als de begindatum van ons wij-zijn: 29 januari.

Plots waren we een jaar later, en gingen we samen naar het lichtfestival. Om mijn liefje te verrassen had ik stiekem een fles Kidibul meegesmokkeld in mijn rugzak, en ik wachtte op het goede moment om die boven te halen. Onderweg naar huis liepen we ineens recht op de straathoek in kwestie af, en ik kon geen betere plek bedenken. (En niemand die raar opkijkt van twee mensen die op een straathoek Kidibul staan te drinken en al giechelend foto’s staan te maken, only in Gent, hé.)

Ook deze keer huppelde ik met vlinders in mijn buik en een brede glimlach op mijn gezicht de straat uit, deze keer met mijn liefje aan mijn hand Het was van begin tot einde een fantastisch jaar, en ik zie ‘m nog grager dan toen!

Ik deed het pakje open en was bijzonder aangenaam verrast door de tas die erin zat! Zelf gemaakt en toch stevig, ruim, met vrolijke kleurtjes en bloemetjes, kortom echt iets voor mij en zeker iets dat ik ga gebruiken.

Er zat ook een heel koddig kaartje bij:

Ik heb toch wel chance dat mijn Secret Santa zo’n creatieveling is. Met heel veel dank aan Prutsen en natuurlijk ook aan Tess!

Vandaag wou ik dus naar de les snel even om oorwarmers gaan, omdat ik oorpijn krijg van het temperatuurverschil tussen buiten en binnen. M’n hoofdtelefoon is momenteel kapot, en een muts draag ik alleen maar als het echt heel koud is want dat verpest mijn haar altijd zo. Meisjesachtig hé. Dus wou ik oorwarmers.

Bon, om een lang verhaal kort te maken, in plaats van de geraamde €10 tot €15 uit te geven en het geplande half uurtje bezig te zijn, ben ik €154,82 armer en vier uur kwijt, maar wel een heeeeeleboel leuke dingetjes rijker! Een beetje verantwoording is wel op zijn plaats: het is lang geleden dat ik nog eens meer dan twee kledingstukken tegelijk kocht, zo’n shopping spree af en toe moet eens kunnen. En omdat mijn standaardmodus wat geld uitgeven betreft “zo spaarzaam mogelijk” is, kon het er wel af. Bovendien komt de winter eraan en ik had nog wat dingen nodig, dus dan mag dat wel hé.

De vangst! Omdat ik graag lijstjes maak, haha.

€2,99 – schattig toilettasje
Mijn huidige toilettas is ugly en versleten.

€2,49 – roze nagellakje
Toegegeven, ik heb al roze nagellakjes, maar nagellak is één van mijn zwakke plekken.
€5,95 – donkergrijze wollen haarband
Ik had dus geen oorwarmers gevonden die mij aanstonden, maar deze haarband vond ik een goeie vervanger.

€5,95 – donkerblauwe paraplu
Mijn vorige paraplu is eraan, en het regent, vandaar.

€34,95 – galajurkje
Oké, deze was puur self-indulgence, ik heb wel al een zwart kleedje maar het was gewoon zo mooooi! Ik kon het onmogelijk laten hangen. Het glanst nog een beetje mooier dan op de foto, ik kreeg de kleuren niet goed.

€1,00 – schattig klein zakje waarin ik het verjaardagscadeautje voor een vriendin ga steken.

€12,95 – wit bloesje
Daar was ik al eeuwen naar op zoek (ik pas niet goed in bloesjes). Dat heb ik soms eens nodig voor vakantiejobs ed.

€19,95 – rokje
Ook beetje self-indulgence, €20 was misschien net iets te duur naar mijn zin maar ik had zoiets van, meh!
€5,00 – sjaaltje
Ik was er meteen door gecharmeerd en voor €5 kun je niet sukkelen hé, gelijk ze zeggen.
€7,00 – truitje
Zo had ik er nog maar eentje, in ‘t zwart, en net als het bloesje heb ik zo’n dingen soms nodig voor vakantiejobs en andere deftige gelegenheden.

€14,95 – rolkraagtrui
Zoveel warme wintertruien heb ik eigenlijk niet, nu kan ik weer voort.
€4,00 – T-shirtje
Basisstukken kun je nooit genoeg hebben, en ik heb de laatste tijd iets met dat kleur.
€5,00 – riem
Vond ik gewoon mooi! In bijna al mijn broeken draag ik riemen dus deze zal ook zeker van pas komen.

€11,75 – beha
Ik had echt wel dringend eens een nieuwe beha nodig, ik was er ook al maanden één aan het zoeken, ‘t werd tijd!

€9,99 – Logitech muis M100
Ook dat was iets dat al maanden op mijn lijstje stond, ondertussen gebruikte ik een muis van Karel maar die moet ik dus eens teruggeven hé.

€5,95 – zilveren vlinderkettinkje
Het vorige zilveren kettinkje dat ik vaak droeg was aan het verslijten dus ik wou eens een nieuwtje.
€4,95 – koperkleurige oorbellen
Om mijn collectie nog wat uit te breiden hé.

Twee dingen vielen mij op toen ik alles uitpakte. Ten eerste, ik heb echt wel iets voor dat groenblauwachtig kleur sinds kort, ik vind het mooier en mooier. Een kleuradviseuse zei me ooit eens dat ik zo van die pasteltinten moet dragen, en Karel gaf me eens een sjaaltje in dat kleur, en sindsdien ben ik dat mooi beginnen vinden.

Ten tweede, mijn smaak is echt wel aan het veranderen. Gedaan met de sportieve sweaters, casual jeans en T-shirts met hippe prints op, ik begin me steeds meisjesachtiger te kleden. Vroeger zou ik nooit gebreide dingen, bloemetjesprints, schattige rokjes, fijne knoopjes en ruches en zo gedragen hebben, nu ga ik ernaar op zoek. Dat heet volwassen worden, zeker!

Zo, nu kan ik er weer een eindje tegen.

En dit is Sara met diezelfde kat op haar hoofd (katten zitten zo graag in dozen dat het er echt niet toe doet waarop die doos staat, blijkbaar, ofwel is Ftse gewoon een uitzonderlijk geduldige kat).

En dit is de blog van Matt, een speciaaltje: Mijn sterren van kristal.

That’ll be all.

Maar eerst nog dit: waarom ik twijfelde om er iets over te posten. Als blogger in een reclamecampagne betrokken worden is altijd fijn (omdat je het gevoel krijgt dat je als kleine consument toch ook iets te zeggen hebt, en niet in het minst omdat je op die manier soms de kans krijgt om leuke producten uit te testen, daar moeten we eerlijk over zijn natuurlijk). Wat het product is, van wie het komt, enz … Dat maakt me allemaal weinig uit, maar één ding vind ik toch wel belangrijk: de manier waarop. De beste manier blijft mijns inziens om het gewoon vriendelijk te vragen, en open kaart te spelen. “Hallo, wij zijn Die en Die, en we hadden voor onze campagne rond Dit of Dat graag uw hulp gevraagd.”

Een andere manier is om de geheimzinnige kaart te spelen, en om het aan de blogosfeer over te laten ernaar te raden wie achter een actie zit en waarom. Ook leuk, als het goed gedaan is. Maar dan moet je dus weten waar je mee bezig bent, vind ik.

Het begon met een vreemd mailtje van *iemand*@arthur.be:

Onderwerp in hoofdletters, blauwe vette letters, onpersoonlijk en steriel, dramatische overdrijving, … Mijn spam-alarm ging er zelfs een klein beetje van tuuten, dus omdat ik niet goed wist wat ermee aan te vangen liet ik het mailtje voor wat het was, nam ik een kijkje op arthur.be en vroeg ik me op Twitter luidop af of nog iemand zo’n mailtje had ontvangen. Hier werd ik niet veel wijzer uit, behalve dan dat Arthur een Brussels agentschap is dat al enkele jaren actief is maar waarschijnlijk pas sinds dit jaar een andere richting ingeslagen is. Dat is mijn theorie, omdat hun oude website nog online staat en de nieuwe onder constructie is. Het zou de onervarenheid (en de tabellen op de website … tsk tsk tsk) wel verklaren. Ik vergat het mailtje verder en concentreerde me terug op het studeren.

Drie dagen later kreeg ik de volgende e-mail (misschien omdat ze nog geen antwoord gekregen hadden, misschien omdat ze mijn tweet op de één of andere manier opgevangen hadden):

Nog steeds onpersoonlijk, en een beetje vijgen na Pasen, maar dit lijkt dus al veel meer op het soort mailtje waar je bij mij veel mee gedaan krijgt, als je ermee begint dan, ‘k wil maar zeggen. Ik word graag serieus genomen, dus aannemen dat ik niet in staat ben om wat googlewerk te verrichten is, tsja, een klein beetje beledigend. Nergens voor nodig dus om mysterieus te doen in een zogezegd anoniem mailtje als het e-mailadres evenveel (en meer) prijs geeft dan wat in dat tweede mailtje stond. Ongeveer rond die tijd verscheen ook een Twitter account, waar op vreemde manier mensen aangespoord werden om toch maar mee te doen aan de campagne.

Maar bon, mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik gaf mijn adres en beschikbaarheid door en het koffertje arriveerde bij mij thuis. Het werd afgegeven door een vrouw in een stofjas, die even snel weer verdween als ze verschenen was. Ook weer een lichtjes bevreemdende ervaring, maar gezien het mailtje had ik me al aan zoiets verwacht.

(Mijn mama begint zich trouwens vragen te stellen. Ze ziet het verband niet tussen wat ik uitvoer op het internet en de vreemde pakjes die hier soms verschijnen … Leg zoiets maar eens uit, hé. )

Enfin, wat ik dus eigenlijk kwijt wou: ik heb er geen probleem mee om betrokken te worden in een reclamecampagne en via mijn blog wat reclame te maken voor de één of andere actie, als ik natuurlijk zo ongeveer een beetje achter het product zelf sta. Maar een blogger het gevoel geven dat je hem voor je kar spant door hem niet serieus te nemen, mja, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar wat mij persoonlijk betreft: geen goed idee. Leg gewoon kort uit wie je bent, waar het om gaat, wat je van mij verwacht, en veel kans dat het in orde komt. Da’s alles dat ik wou zeggen eigenlijk (sorry dat het alweer zo uitgebreid geworden is!)

Anyway! Hieronder dus een uitgebreid fotoverslag van het experiment, zoals gevraagd.

Het koffertje ging mee op kot en daar onderwierpen Karel en ik het aan een streng onderzoek. Ziehier de binnenkant van het koffertje:

Op de brief stond weer een vage uitleg, over het land die ons nodig heeft en dat we uitverkoren zijn en zo. Onder de brief zat een stofjas met mijn naam en url erop:

Behalve de stofjas zaten in het koffertje ook nog een stofbril, een pipet, een paar handschoenen, een mondmaskertje, een potje en een wegwerpfototoestelletje (dat ik helaas niet aan de praat kreeg):

En natuurlijk moest er voor de lol eens geposeerd worden met al dat materiaal op mijn toet:

Daarna toog Karel dapper aan de slag.

Of we een staaltje van onze antiroos-shampoo zouden kunnen opsturen, vroeg de brief. Eigenlijk niet, want ik gebruik geen antiroos-shampoo. Daarom besloten we om toch zo goed mogelijk ons steentje bij te dragen en dan maar alle mogelijke shampoo te verzamelen die ik op dat moment in huis had:

Zo gezegd, zo gedaan, en het potje ging de envelop in.

De envelop werd opgestuurd, en nu is het dus wachten op een vervolg. Ik ben benieuwd welke kant het verder nog uitgaat!

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Op het Sint-Baafsplein had ik zoals je merkt geen geweldig plaatsje weten te veroveren, en zoals eerder vermeld was ik cranky dus zat ik me eigenlijk meer te ergeren aan het zatte drummende publiek rond mij dan dat ik me op het optreden kon concentreren, maar alla, ik vond het toch de moeite. Trouwens, concerten waar ik samen met mijn lief naartoe ga zijn sowieso dubbel zo fijn, heb ik ervaren. /melig

Op Zeverrock daarentegen was ik heel wat beter uitgeslapen, stond ik bijna helemaal vooraan in het midden (in een veel beschaafder, nuchterder en kleiner publiek) én had ik oordopjes bij, wat tegenwoordig helaas een must is op concerten (oké, ik ga hier echt eens een aparte blogpost aan wijden, denk ik). En ik had wederom mijn liefje bij, een wereld van verschil en al. /melig (maar deze keer echt, beloofd)

Dat tweede concert was dus echt wel ‘af’, gelijk ze zeggen. Een heleboel goeie nummers, een groep mensen die duidelijk plezier hadden in wat ze deden (en groepsdynamiek doet veel voor een concert, vind ik), een aangename sfeer zowel op het podium als in het publiek, een stijlvol decor. Dat decor was trouwens ook een groot contrast met de voorgaande groep, Das Pop, waarvan het decor eigenlijk alles zei over het optreden zelf: eigenzinnig, energiek, prettig gestoord, hip op zich maar niet meteen mijn ding.

Met opblaasbare palmbomen en dito glitterletters, ja.

Nee, dan was Daan wel iets anders. Er zat ook een heleboel afwisseling in het optreden, terwijl Das Pop gewoon hun setlist afliep zonder meer. Isolde speelde bijvoorbeeld het begin van een nummer op de trompet (dat klinkt misschien niet bijzonder sexy, maar het ging dus wel om Isolde Lasoen) terwijl Daan het drummen even overnam, en even later zongen ze ook een duet. Supervrouw trouwens, die Isolde, maar dat moet ik jullie niet meer vertellen hé.

Isolde speelt trompet en Daan drumt

Isolde zingt

De andere muzikanten vond ik ook interessante figuren, vooral dan de gitarist. Je ziet het niet goed op de foto, maar hij leek precies een oudere versie van Daan, zijn grijs haar met veel Brylcreem in een Elviskapsel en een attitude van hier tot ginder.

Daan’s lead gitarist tijdens z’n solo

Daan zelf is en blijft natuurlijk Daan, hoewel ik toch niet snap waarom mensen het been zouden willen aaien van een bezwete 41-jarige man (hij kwam dicht genoeg in de buurt, maar ik had toch eerder zoiets van, ehh neen bedankt, laat maar zo). Maar ik wijk af, Daan dus. Ik vind het behoorlijk indrukwekkend wat hij met z’n stem kan doen, of beter gezegd, wat hij met zijn stem dúrft doen. Verder heeft dat kostuum natuurlijk ook iets, en doet hij soms gekke dingen, zoals zijn handdoek over zijn hoofd leggen en zo wat verder zingen. Waarom ook eigenlijk niet hé!

Daan met handdoek

Tijdens het begin van The Player deden Isolde en Daan ook iets hips met hun waterflesje, ik weet niet of het een gimmick is die wel vaker terugkomt maar ik had het alleszins nog niet gezien. Elke tweede tel van de acht (luister maar eens, je zult wel horen wat ik bedoel) klapten ze boven hun hoofd in hun handen, maar dan een open waterflesje vasthoudend, zodat ze iedere keer een fonteintje over zich heen kregen. Ik ben misschien rap content, maar dit vond ik toch een leuke vondst. Leuker eigenlijk dan al die flashy lichteffecten, misschien omdat het authentieker is, of zo.

Op het einde leek het even fout te lopen, toen tijdens het laatste nummer op de setlist, Swedish Designer Drugs, de elektriciteit uitviel. Enkel van het geluid eigenlijk, niet van het licht. Ze trokken het zich niet te hard aan en liepen op hun gemak wat rond terwijl enkele mannen er zich mee bezig hielden, en toen het geluid hersteld scheen te zijn begonnen ze ongeveer waar ze gestopt waren. De vlotheid waarmee ze dat deden en de mate waarin ze op elkaar ingespeeld waren is nog zoiets dat me bijgebleven is. Eerst begon Daan verder te zingen, gewoon zo, a capella, met de toon uit zijn hoofd. Isolde viel in, de andere muzikanten begonnen ook mee te zingen, en geleidelijk vielen ook de instrumenten terug in, tot het refrein weer volop losbarstte met de elektronische muziek erbij (van die met z’n mengpaneel, weet wel). Het publiek vond het geweldig, en ik ook.

[Ik ben een beetje te moe om nog een samenhangende slotparagraaf te schrijven, maar beeld je dus in dat dit er één is, met een conclusie en zo van die dingen.]

Welja, dat dus, maar dan in ‘t echt. Al een half jaar.

Een vervelende quirk is het wel, want tegen het einde van zo’n blokperiode is mijn haar helemaal kapotgewrongen en verstikt, en heeft het een tijdje nodig om te herstellen. Komt daar nog bij dat mijn haar nu sowieso al kapot is door in Italië ook vastgestoken te zitten (niks zo ergerlijk als zweterig plakkerig haar in je nek of op je voorhoofd) én aan de hitte blootgesteld geweest te zijn, hout vasthouden dat het nog volhoudt tot in september. Hang in there, haar!

Nog iemand zo van die rare studeergewoonten? Of misschien tips om mijn haar uit mijn gezicht en nek te houden zonder het helemaal te moeten opplooien? Laat maar horen!

In de zomer van 2007 ging mijn zus van stage gaan doen in Malawi, en bracht ze voor mij onder andere het schattige schilderijtje dat nu boven mijn deur hangt mee. Ze had het voor een habbekrats van een straatartiest gekocht, zomaar op een vuile witte opgerolde doek (waarvan je de onbeschilderde randjes rechts bovenaan en onderaan nog een beetje ziet, het was moeilijk in te kaderen). Verder kreeg ik ook een houten armband en mocht ik een stofje uitkiezen uit de mand met stofjes die ze op een markt op de kop getikt had. Ik koos voor dit psychedelische groen-blauw-motiefje, en ik wist nog niet wat ik ermee ging aanvangen maar ik nam het alvast mee naar mijn tweede kot. Uiteindelijk bleek het perfect rond een rek te passen waardoor ik er een soortement van kast kon van maken.

Op mijn derde kot zat onder het bed een ingebouwde kast, met daarvoor een afgrijselijk gordijn. Het stuk stof bleek wederom de perfecte grootte te hebben om dit gordijn te vervangen dus zo gezegd, zo gedaan!

En op mijn vierde kot tenslotte is het (zoals jullie hier al zagen) een afsluiting voor mijn slaapgedeelte geworden. Daarvoor had het wel een stukje langer mogen zijn, maar zo heel erg veel maakt dat niet uit.

En zo neem ik al drie jaar een stukje Malawi mee van kot naar kot.

Auto’s. Ik hou van schattige, felgekleurde, excentrieke, opvallende of gewoon *rare* auto’s. Dat komt omdat ik er niets van ken en ze dus niet bekijk zoals ik computers bekijk, op basis van “specs”, maar eerder op basis van uitzicht.

Een knaloranje sportwagen die geparkeerd stond op de parking van de Arteveldecampus Mariakerke. Met deze auto is het allemaal begonnen, drie jaar geleden.

Een oldtimer (denk ik), gespot op de Appelmarkt in Veurne op een hete, hete zomerdag.

Een rare soort oldtimer-sportauto-kruising, die ik tegenkwam op weg naar m’n vakantiejob in Nieuwpoort Bad.

Een schattig beschilderd busje op het Zuid in Gent, waar je wafels en zo kunt krijgen.

Ook een schattig busje, ook in Gent gespot, wel een minder mooi kleur maar ach.

Oldtimers aan de kerk in Veurne, voor de trouw van mijn buurmeisje.

Een Trabant-achtig autootje (misschien is het gewoon een Trabant?) dat tegenover de Blandijn geparkeerd stond, ik vond ‘m zo leuk dat ik er midden op straat ben voor gaan staan om er een goeie foto van te kunnen nemen.

Nog een oldtimer-achtige auto, deze keer in Tielt. De kleuren zijn wederom minder mijn ding, maar het sardientjesblik-dak deed het ‘m.

Een hippe groene bak, ook in Tielt gezien.

Deze post maakt deel uit van de reeks Gsmfoto’s.

Er was net een nieuwe parketachtige vloer gelegd, dus die was wel netjes, maar de muren waren vuil, de flutmatras en wannabe-lattenbodem veroorzaakten rugpijn enkel door ernaar te kijken, er ontbrak nog vanalles, kortom, er was werk aan de winkel.

Nadat ik de hele boel wit geschilderd had, een frigo, microgolf, bureaustoel en dubbele matras (alles samen €70, lang leve Kapaza en de Kringloopwinkel) op de kop getikt had, een zetel, een extra tafeltje en twee extra stoelen hier en daar gekregen had en alles heringericht was, zag het er al stukken beter uit! Onlangs nam ik foto’s toen ik alles eens goed opgeruimd en gekuist had, zie hier het resultaat.

Mijn naam op de deur (klik voor groter).

En dit is dan die deur aan de andere kant, met links wat foto’s, erboven het schilderijtje dat mijn zus meebracht uit Malawi en rechts een tekening van de Graslei die ik van een vriend voor m’n verjaardag kreeg.

Rechts van de deur is er een soortement ingebouwde kast (klik voor groter), waar ik eigenlijk niet zoveel in kwijt kan, maar ach. Rechts van de kast staat een rek, met voornamelijk boeken. Voor dat rek staat een bordeaux-rode retro stoel, zo eentje die in het rond draait, op een metalen poot; iemand moest die niet meer hebben dus ik mocht ze gewoon gaan afhalen.

Ik heb echt veel te weinig plaats voor mijn schoenen! Dit is ongeveer de helft ervan.

Naast het rek staat mijn frigo (let niet op dat servies, ik had net afgewassen), dan heb je de deur naar m’n badkamertje en rechts mijn “keukentje”.

In mijn badkamertje (klik voor groter) heb ik een eigen wc (hoera!) met daarop een geïmproviseerde schoendoosoplossing voor het kasttekort, daarboven mijn favoriete oorbellen aan een touwtje zodat ik makkelijker kan kiezen, en rechts de lavabo (met this little guy).

Tussen mijn minikeukentje en de zetel staat de ladder naar het slaapgedeelte, een oplossing die ik vond om de ladder vast te zetten, want zo’n losse ladder vond ik maar gevaarlijk. Dat doekje op de zetel is omdat ik hem niet zou vuilmaken, want ik gebruik de leuning als opstapje. Achter de zetel staat de oorspronkelijke matras, voor mocht er iemand blijven slapen.

De zetel dus, die echt zalig goed ligt (ik heb er zelfs al in geslapen). Het houten tafeltje heb ik van bij ons thuis meegebracht en het doet dienst als printer-, scanner- en rommeltafeltje, of als extra bureau als Karel er is. Achter de zetel is er een heel hoge witte muur, die ik opzettelijk leeg gelaten heb, want ik vind het wel iets hebben in contrast met de drie andere (drukkere) muren.

Het bureau zelf is niet bijster handig met die schragen, maar wat doe je eraan hé. In de winter is het wel gezellig warm naast de chauffage. De bureaustoel vond ik voor €7 in de Kringloopwinkel, ik had er liever zo één gehad als thuis (zo’n ergonomische zonder rugleuning waarbij je knieën op een steun rusten), maar die hadden ze niet. Misschien wissel ik ze nog wel eens om, dan.

Boven de kast, badkamer en keuken (over de hele breedte van de kamer dus) strekt zich het slaapgedeelte uit. Het is dieper dan het eruit ziet (er past dus net een dubbele matras in, waarvan je het roze hoofdeinde nog net ziet bij het begin van het gordijn), en zowel aan mijn voeteneinde als aan mijn hoofdeinde heb ik wat ruimte over. Ik vind het er enorm gezellig en het is één van de belangrijkste redenen waarom ik mij hier zo thuisvoel. De lattenbodem heb ik rechtgezet tegen het hekje om de afscheiding nog wat hoger te maken, en dan heb ik er dus een gordijn erover gehangen.

Een foto van het hele slaapgedeelte heb ik maar achterwege gelaten, maar dit is dus een stuk van het bed. Over het voeteneinde hangt nog een plank met wat lampjes en kaarsjes en zo.

Voilà, dat was dan een volledige rondleiding van mijn kot Het ziet er ondertussen al weer nét iets rommeliger uit, maar ik trek het mij niet aan en studeer vrolijk verder (hoewel dat een beetje van een contradictio in terminis is, maar anyway)!

Enkele van de series die ik opmerkte door de jaren heen zal ik binnenkort hier online zetten, per blogpost een serie. Dit zijn de onderwerpen die jullie kunnen verwachten (ik zal ze linken van zodra de blogpost in kwestie verschenen is):

• Auto’s. Ik hou van schattige, felgekleurde, excentrieke, opvallende of gewoon *rare* auto’s. Dat komt omdat ik er niets van ken en ze dus niet bekijk zoals ik computers bekijk, op basis van “specs”, maar eerder op basis van uitzicht.
• Mooie dingen. Als ik iets moois zie neem ik er een foto van, en na een paar jaar foto’s nemen heb ik al wat moois bijeengespaard om met jullie te delen.
• Mensen die mijn gsm afpakken … en er op het onverwachts een schaapachtige foto van mezelf mee nemen. Al een paar keer gebeurd, en telkens sta ik er behoorlijk dwaas op, omdat ik het niet gewoon ben gefotografeerd te worden met mijn eigen toestel.
• Natuur. De natuur is mooi, en als ik iets moois zie neem ik er een foto van, dus.
• Outfits. Gewoon omdat het grappig is dat er zoveel van zijn en omdat er misschien wel iets tussen zit dat jullie leuk vinden: foto’s van outfits die ik ooit genomen heb.
• Mottige foto’s van Karel. … Kidding, schat, kidding! Die komen niet online. Maar het is wel grappig dat dat me opviel, dat ik doorheen de jaren al wat mottige foto’s van Karel bijeengetrokken heb. “Karel met zijn fototoestel voor zijn gezicht” is ook een terugkerend item. Waarschijnlijk omdat hij het op een bepaald moment beu werd dat ik altijd maar mottige foto’s van hem nam, denk ik.

Het is lang geleden dat ik over zoiets vrouwelijks als shoppen geblogd heb, het kan zelfs zijn dat ik dat nog nooit gedaan heb, maar mijn nieuwe sandalen zijn zo geweldig dat ik het met de wereld moet delen! Ik heb er met hakjes die kunnen dienen voor feestjes en eventueel halve dagen school, en ik heb Teva’s uit lang vervlogen rivieren-oversteken-en-andere-waaghalzerijen-tijden, maar ik was al een tijdje (laat ons zeggen, een jaar of twee) op zoek naar iets tussenin: comfortabele sandalen geschikt voor doordeweekse dingen. Dit is wat ik vond, en aanschouw de lange lijst met troeven!

• Ze zijn plat, maar niet lomp.
• Ze zitten supercomfortabel! Fijne bandjes snijden, maar deze zachtleren brede bandjes voel ik amper rond mijn voeten.
• Ze passen wonderwel, ze lijken haast voor mijn voeten gemaakt (en dat zegt wat, want ik heb rare voeten). Daardoor, en door het zachte leerachtige materiaal van de bandjes en de zolen glijden mijn voeten er niet in rond zoals op hete zomerdagen wel in ballerina’s het geval is (sorry daarvoor, maar ik kon het niet minder expliciet verwoorden).
• Ze zijn goedkoop (€22).
• Ze zijn casual, maar niet té casual; ze zijn vrouwelijk, maar niet te chique. (Vind ik.)
• Ze passen bij heel wat outfits, want ik draag vooral zwart, rood, jeans, wit, en soms wat paars of blauw.
• Ik kan er makkelijk in en uit glippen zonder het slotje te moeten openmaken — lang leve de luiheid.
• Ze zijn rood!

Ik ben serieus echt waar aan het overwegen om terug te gaan en nog een paar te kopen, want wat had ik ook weer gezegd?

Ze passen ook bij mijn gsm, trouwens, en bij mijn jas, en mijn bril, mijn riem, mijn favoriete zomerkleedje, … Had ik al gezegd dat ik van rood hou?

Eerst hadden Karel en ik ons een zitplekje gevonden op het balkon achteraan, maar omdat we op de trappen zaten joeg de security ons daar na twee liedjes weg. Jammer, want ik was behoorlijk moe en had het voorprogramma al overgeslagen om ergens te kunnen gaan neerzitten, maar we lieten het ons niet deren en vervoegden de andere Twitterati op het eerste balkon vooraan rechts. Daar stond niet veel volk dus hadden we meer dan genoeg ademruimte, in tegenstelling tot de massa op de begane grond (waarvan ik al in ademnood raakte alleen nog maar door ernaar te kijken, seriously). Van daaruit hadden we trouwens, vond ik toch, een heel goed zicht, tussen de boxen en de muur in maar wel van heel dichtbij. Het komt misschien niet over op foto’s maar het was toch veel aangenamer om hen van dichtbij te kunnen bezig zien, hun gezichtsuitdrukkingen, het technisch mankementje aan een versterker dat een roadie snel moest komen verhelpen, ja zelfs de vingerzettingen, bon, alles dus.

De sfeer zat er echt in, en het leek alsof Mumford & Sons zich zelf ook goed aan ‘t amuseren waren. Ze sprongen energiek in het rond en wisselden ook vrij vaak van instrument, wat ik heel tof vond; ik heb er drie zien drummen, bijvoorbeeld. Een klein beetje jammer wel dat ze door hun enthousiasme alles aanzienlijk snelder speelden, waardoor ze het zichzelf wat moeilijker maakten op bepaalde momenten, maar het bleef geweldig om naar te luisteren en kijken.

Het concert was kort maar goed, en het was wat ik ervan verwacht had en meer. Voor zij die de ABtv-uitzending gemist hebben: een filmpje! (Tip: in hogere resolutie bekijken, beter geluid.)

Kidibul = awesome!

Helaas moet er ook op verjaardagen gewerkt worden … (Ik begon zoals je ziet net aan het hoofdstuk over de dierenepiek. *geeuw*)

Ook Karel werkte noest door (het is niet wat het lijkt) aan zijn experiment, waarvoor je trouwens nog nét niet te laat bent! Doe gerust mee!

‘s Avonds maakten we macaroni, helemaal zelf en al. Geen primeur, maar toch, ik blijf het een prestatie vinden.

Na het eten was Karel zo lief om mee te helpen aan de taart voor vrijdag, anders kwam ik een beetje in tijdsnood. Stoer hé die bloemetjes!

Flash forward naar vrijdag: cadeautjes opendoen! Karel wordt niet graag gefotografeerd als hij cadeautjes opendoet, dus stak hij zijn hoofd in het cadeaupapier. Ofwel was hij nieuwsgierig, dat kan ook.

Er werd lustig gegamed; Mirthe tegen Karen, Mirthe’s voeten tegen Karens voeten (foto), Karens handen tegen Karens voeten (de voeten zijn gewonnen), … enz.

En wat later op de avond, als onze pizza’s verteerd waren, was het tijd voor de … gitaart! Hoera!

Zaterdagmiddag trokken we naar het strand, negeerden we collectief de wind en genoten we van het zonnetje.

Tegen de avond werd het tijd om eten te maken. Iedereen nam een gang op zich (wij maakten tomatensoep met balletjes, met dank aan Mirthe voor de foto), wat ervoor zorgde dat we véél te veel eten hadden.

Spelletjes!

Knuffels!

Het was geen echt geld, maar dat deerde Karen niet!

Nog half slapend aten we de volgende middag nog de vierde gang van het avondmaal tevoren op, die we toen toch maar hadden overgeslagen wegens accuut ontploffingsgevaar.

En plezant dat het was, en vermoeiend, ik ben er nog altijd van aan ‘t recupereren!

Thomas malthus op p94 van hist krit lykt op mengeling v steve stevaert en sneep uit harry potter

’nuff said.

Edit: schaatsfoto’s toegevoegd!

Gisteren kreeg ik de kans om een dagje te ontsnappen aan het blokken en samen met Gwendolyn en Kim te gaan shoppen in Oostende, dat moesten ze mij geen twee keer vragen natuurlijk! We trotseerden weer en wind en treinvertragingen om onze buikjes te vullen, portemonnees te legen en de plaatselijke schaatspiste onveilig te gaan maken. Een uitgebreid verslag!

De dag begon voor mij al super, toen ik ‘s ochtends begroet werd door een witte wereld, stil en verlaten. Zo rustig is het aan het Rabot nog nooit geweest, ik heb die ochtend geloof ik vier à vijf voertuigen gezien tijdens mijn tocht naar het station, de tram waar ik op zat inbegrepen. En omdat die tram zo traag reed kon ik alles goed in me opnemen. Zalig, al die witte rust!

Ook de treinreis zette ons aan tot onthaasten, want de trein die Kim en ik in Gent namen had 25 minuten vertraging, de trein in Brugge 10 minuten en zo kwamen we uiteindelijk een klein uurtje later dan gepland aan op onze bestemming. Na enkele stappen buiten het station hadden we ook al door dat we het wandelen ook op ons gemakje zouden moeten doen want man, glad! Na een eerste partijtje schuiven en glijden kwamen we bij het toerismebureau waar een vriendelijke mevrouw ons een plattegrond gaf met daarop een aantal interessante plaatsjes aangeduid, en kaartjes om te schaatsen.

Daarna was het tijd om ons richting Tao Oostende te begeven voor de lunch. Chique dinges, zeg! En lekker ook. Ik zal de foto’s voor zich laten spreken:

Aperitief: Kippeboutjes, tomaat met mozarella en miniloempia’s.

Voorgerecht: garnaalkroketjes!

Hoofdgerecht: vispapillot (zeewolf dacht ik) en een torentje rijst.

Dessert: vruchtencoulis geloof ik, lekker warm fruit met een heerlijk vanille-achtig sausje.

Alles was om vingers en tenen bij af te likken! Na het eten namen we een kijkje bij de kerstmarkt en deden we de eerste winkeltjes aan. Het leuke aan shoppen in Oostende is dat er niet één lange winkelstraat is maar een heleboel korte winkelstraten die gezellig evenwijdig aan en haaks op elkaar liggen, en een groot deel van dat stuk Oostende is autovrij. Ook tijdens het shoppen bleven we veel foto’s nemen, vooral van onszelf eigenlijk. Hier zijn er een paar:

In het shopping center Feest- en Kultuurpaleis hebben we ook heel wat leuke dingetjes gevonden, voor mij bijvoorbeeld een zwart jurkje en grijs vestje voor erboven, voor de feestdagen. Omdat we wel logisch nagedacht hadden maar niet naar onszelf geluisterd hadden, gingen we pas na het shoppen schaatsen, met al onze tassen en bagage. Gelukkig bleek dat je die tassen veilig kon achterlaten tijdens het schaatsen.

Het schaatsen zelf vond ik supertof, ik vond het echt véél te lang geleden dat ik nog eens op het ijs gestaan had, maar helaas was het wat minder Kim en Gwendolyn hun ding dus zijn we ter afsluiting van de dag nog een warme choco gaan drinken in een tearoom in de buurt. Toen die op was schuifelden en gleden we terug naar het station, om daar samen de trein terug naar huis te nemen.

We hebben ons goed geamuseerd, lekker gegeten, toffe dingetjes gekocht, veel foto’s genomen, kortom: een geslaagde dag! Dus bedankt daarvoor, Toerisme Oostende en Talking Heads

Ook ‘s morgens in de vroegte maakten ze hun goeie reputatie als live band waar, het concertje viel zeker te smaken. Het is misschien niet hip om te zeggen dat je Clouseau goed vindt, maar het moet toch gezegd, ze maken gewoon goeie muziek.

Vooral het liedje “Leve België” is me bijgebleven. Normaal gezien hou ik niet van liedjes met zo’n overduidelijke moraliserende boodschap, maar Clouseau mag dat.

Foto’s door Marie-Aline!

Jaja, dat heb ik welzeker.

Drie pennenzakken vol met stylo’s, potloden, stiftjes, markers en ander gerief.

Gesorteerd ziet dat er dan zo uit (zie Flickr voor notes):

‘t Is toch iets hé.

(Of liever, wat Karel geschoten heeft, vooral )

‘t Is Mario!

Compleet met Nintendoticketje in zijn poep:

Hip, nee? Een aandenkentje aan een geweldig avondje Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter. Voor herhaling vatbaar, me dunkt!

Antwoorden!

• Mijn vakantie dit jaar ziet er tot nu toe helemaal anders uit dan die van de afgelopen jaren. De hele maand juni heb ik vrij genomen (op vijf dagen werken na) en heb gewoon op m’n gemak allerlei leuke dingen gedaan, maar ook nuttige dingen, zoals het zoeken (en vinden) van een nieuw kot. Ik ben naar de opendeurdag van Grafische en Digitale Media gegaan, kwestie van een beetje afscheid te nemen van de school en de derdejaars die nu afgestudeerd zijn. Daarna was er de Eat & Tweet BBQ, waar ik me goed geamuseerd heb — een barbecue op zich is al leuk, maar voeg daar ijsjes én een springkasteel aan toe en je hebt een happy Greetje! Verder heb ik nog leuke dingen gedaan met mijn vriendje, met mensen afgesproken, … In juli heb ik mezelf ook vakantie gegeven, op één nacht werken na. Ik heb mij ook verder geïnformeerd over mijn studiekeuze, ik heb mijn vriendje meegenomen naar zijn allereerste Twunch, we zijn op ons gemak naar de wijkfeesten hier in de buurt kunnen gaan (omdat ik dit jaar eens niet gewerkt heb in juli), we zijn gaan shoppen, we hebben vaak gekookt, we zijn naar Mayumana geweest, en dinsdagmorgen één week geleden heb ik hem naar het vliegveld gevoerd. En nu is hij weg. Naar heel ver weg: Miami. Voor heel erg lang: 37 dagen. Ik tel ze ongeduldig af want zonder mijn vriendje is er niks aan de vakantie! Sinds hij weg is heb ik me vooral verveeld, maar ik ben ook eens uitgegaan in het Leuvense met wat medenerds, en gezellig, dat was het! Ik moet daar zeker nog eens terugkomen, me dunkt. Voor beelden bij deze woorden, zie de fotoreeks onderaan deze blogpost.
• Junidinges is dus ‘n beetje in het water gelopen. Vooral omdat ik halverwege de maand de beslissing maakte om van studierichting te veranderen, en dat heeft toch heel wat tijd in beslag genomen; ook een kot zoeken nam dit jaar meer tijd in beslag dan ik verwacht had. Maar ik heb desondanks een geweldige vakantiemaand gehad en heel veel leuke dingen gedaan, en dat was toch het hele doel van dit projectje.
• De winnaars van de eerste wedstrijd (die van Proxis) zijn Rutger, Richard en Sofie, in onbepaalde volgorde. Wie het eerst in de comments laat weten welke DVD hij wil, wel euh, die krijg ‘m! Zo. En de winnaar van de tweede wedstrijd (die van Drag me to hell) was Kenny, maar dat ligt ondertussen ook alweer een eindje achter ons.

Foto’s!

Uitnodiging voor de opendeurdag, gemaakt door een student maar ik weet niet precies wie Nico.

Met Gwendolyn en Kris op het springkasteel! Jeuj! (Foto van Zipkid)

Gek doen met een hoedje in de H&M. De volgende dag heb ik beslist dat ik eigenlijk wel zo’n hoedje wil, en de weken daarna zijn we er overal naar op zoek gegaan, maar natuurlijk was er nergens meer zo’n hoedje te vinden in mijn maat …

Ik heb Manneken per ongeluk een nieuw woord geleerd: “allo”. Nu associeert hij dat woord met mij, dus elke keer hij me ziet roept hij “allo!” We hebben trouwens ook ontdekt dat Manneken kan beatboxen, jazeker jawel. Iemand loopt altijd te beatboxen, en toen hij dat eens deed bij de papegaai, deed die gewoon mee!

Samen naar de zonsondergang op het strand van Oostende kijken, na Mayumana.

Ik: “Wat gaan we eten vanavond?” Jongens: “Fishsticks! Met frietjes! Pretty please?”

Lekker verse pizza!

Kip met appelmoes en verse frietjes, mmm. Verder heb ik nog een heleboel dingen gemaakt, zoals macaroni, Thaise groene kip curry met noedels, … Maar ik ben vergeten om er foto’s van te trekken. Jaja, wie had ooit nog gedacht dat ik dit in me had?