Welja, dat dus, maar dan in ‘t echt. Al een half jaar.

Een vervelende quirk is het wel, want tegen het einde van zo’n blokperiode is mijn haar helemaal kapotgewrongen en verstikt, en heeft het een tijdje nodig om te herstellen. Komt daar nog bij dat mijn haar nu sowieso al kapot is door in Italië ook vastgestoken te zitten (niks zo ergerlijk als zweterig plakkerig haar in je nek of op je voorhoofd) én aan de hitte blootgesteld geweest te zijn, hout vasthouden dat het nog volhoudt tot in september. Hang in there, haar!

Nog iemand zo van die rare studeergewoonten? Of misschien tips om mijn haar uit mijn gezicht en nek te houden zonder het helemaal te moeten opplooien? Laat maar horen!

In de zomer van 2007 ging mijn zus van stage gaan doen in Malawi, en bracht ze voor mij onder andere het schattige schilderijtje dat nu boven mijn deur hangt mee. Ze had het voor een habbekrats van een straatartiest gekocht, zomaar op een vuile witte opgerolde doek (waarvan je de onbeschilderde randjes rechts bovenaan en onderaan nog een beetje ziet, het was moeilijk in te kaderen). Verder kreeg ik ook een houten armband en mocht ik een stofje uitkiezen uit de mand met stofjes die ze op een markt op de kop getikt had. Ik koos voor dit psychedelische groen-blauw-motiefje, en ik wist nog niet wat ik ermee ging aanvangen maar ik nam het alvast mee naar mijn tweede kot. Uiteindelijk bleek het perfect rond een rek te passen waardoor ik er een soortement van kast kon van maken.

Op mijn derde kot zat onder het bed een ingebouwde kast, met daarvoor een afgrijselijk gordijn. Het stuk stof bleek wederom de perfecte grootte te hebben om dit gordijn te vervangen dus zo gezegd, zo gedaan!

En op mijn vierde kot tenslotte is het (zoals jullie hier al zagen) een afsluiting voor mijn slaapgedeelte geworden. Daarvoor had het wel een stukje langer mogen zijn, maar zo heel erg veel maakt dat niet uit.

En zo neem ik al drie jaar een stukje Malawi mee van kot naar kot.

Auto’s. Ik hou van schattige, felgekleurde, excentrieke, opvallende of gewoon *rare* auto’s. Dat komt omdat ik er niets van ken en ze dus niet bekijk zoals ik computers bekijk, op basis van “specs”, maar eerder op basis van uitzicht.

Een knaloranje sportwagen die geparkeerd stond op de parking van de Arteveldecampus Mariakerke. Met deze auto is het allemaal begonnen, drie jaar geleden.

Een oldtimer (denk ik), gespot op de Appelmarkt in Veurne op een hete, hete zomerdag.

Een rare soort oldtimer-sportauto-kruising, die ik tegenkwam op weg naar m’n vakantiejob in Nieuwpoort Bad.

Een schattig beschilderd busje op het Zuid in Gent, waar je wafels en zo kunt krijgen.

Ook een schattig busje, ook in Gent gespot, wel een minder mooi kleur maar ach.

Oldtimers aan de kerk in Veurne, voor de trouw van mijn buurmeisje.

Een Trabant-achtig autootje (misschien is het gewoon een Trabant?) dat tegenover de Blandijn geparkeerd stond, ik vond ‘m zo leuk dat ik er midden op straat ben voor gaan staan om er een goeie foto van te kunnen nemen.

Nog een oldtimer-achtige auto, deze keer in Tielt. De kleuren zijn wederom minder mijn ding, maar het sardientjesblik-dak deed het ‘m.

Een hippe groene bak, ook in Tielt gezien.

Deze post maakt deel uit van de reeks Gsmfoto’s.

Er was net een nieuwe parketachtige vloer gelegd, dus die was wel netjes, maar de muren waren vuil, de flutmatras en wannabe-lattenbodem veroorzaakten rugpijn enkel door ernaar te kijken, er ontbrak nog vanalles, kortom, er was werk aan de winkel.

Nadat ik de hele boel wit geschilderd had, een frigo, microgolf, bureaustoel en dubbele matras (alles samen €70, lang leve Kapaza en de Kringloopwinkel) op de kop getikt had, een zetel, een extra tafeltje en twee extra stoelen hier en daar gekregen had en alles heringericht was, zag het er al stukken beter uit! Onlangs nam ik foto’s toen ik alles eens goed opgeruimd en gekuist had, zie hier het resultaat.

Mijn naam op de deur (klik voor groter).

En dit is dan die deur aan de andere kant, met links wat foto’s, erboven het schilderijtje dat mijn zus meebracht uit Malawi en rechts een tekening van de Graslei die ik van een vriend voor m’n verjaardag kreeg.

Rechts van de deur is er een soortement ingebouwde kast (klik voor groter), waar ik eigenlijk niet zoveel in kwijt kan, maar ach. Rechts van de kast staat een rek, met voornamelijk boeken. Voor dat rek staat een bordeaux-rode retro stoel, zo eentje die in het rond draait, op een metalen poot; iemand moest die niet meer hebben dus ik mocht ze gewoon gaan afhalen.

Ik heb echt veel te weinig plaats voor mijn schoenen! Dit is ongeveer de helft ervan.

Naast het rek staat mijn frigo (let niet op dat servies, ik had net afgewassen), dan heb je de deur naar m’n badkamertje en rechts mijn “keukentje”.

In mijn badkamertje (klik voor groter) heb ik een eigen wc (hoera!) met daarop een geïmproviseerde schoendoosoplossing voor het kasttekort, daarboven mijn favoriete oorbellen aan een touwtje zodat ik makkelijker kan kiezen, en rechts de lavabo (met this little guy).

Tussen mijn minikeukentje en de zetel staat de ladder naar het slaapgedeelte, een oplossing die ik vond om de ladder vast te zetten, want zo’n losse ladder vond ik maar gevaarlijk. Dat doekje op de zetel is omdat ik hem niet zou vuilmaken, want ik gebruik de leuning als opstapje. Achter de zetel staat de oorspronkelijke matras, voor mocht er iemand blijven slapen.

De zetel dus, die echt zalig goed ligt (ik heb er zelfs al in geslapen). Het houten tafeltje heb ik van bij ons thuis meegebracht en het doet dienst als printer-, scanner- en rommeltafeltje, of als extra bureau als Karel er is. Achter de zetel is er een heel hoge witte muur, die ik opzettelijk leeg gelaten heb, want ik vind het wel iets hebben in contrast met de drie andere (drukkere) muren.

Het bureau zelf is niet bijster handig met die schragen, maar wat doe je eraan hé. In de winter is het wel gezellig warm naast de chauffage. De bureaustoel vond ik voor €7 in de Kringloopwinkel, ik had er liever zo één gehad als thuis (zo’n ergonomische zonder rugleuning waarbij je knieën op een steun rusten), maar die hadden ze niet. Misschien wissel ik ze nog wel eens om, dan.

Boven de kast, badkamer en keuken (over de hele breedte van de kamer dus) strekt zich het slaapgedeelte uit. Het is dieper dan het eruit ziet (er past dus net een dubbele matras in, waarvan je het roze hoofdeinde nog net ziet bij het begin van het gordijn), en zowel aan mijn voeteneinde als aan mijn hoofdeinde heb ik wat ruimte over. Ik vind het er enorm gezellig en het is één van de belangrijkste redenen waarom ik mij hier zo thuisvoel. De lattenbodem heb ik rechtgezet tegen het hekje om de afscheiding nog wat hoger te maken, en dan heb ik er dus een gordijn erover gehangen.

Een foto van het hele slaapgedeelte heb ik maar achterwege gelaten, maar dit is dus een stuk van het bed. Over het voeteneinde hangt nog een plank met wat lampjes en kaarsjes en zo.

Voilà, dat was dan een volledige rondleiding van mijn kot Het ziet er ondertussen al weer nét iets rommeliger uit, maar ik trek het mij niet aan en studeer vrolijk verder (hoewel dat een beetje van een contradictio in terminis is, maar anyway)!

Enkele van de series die ik opmerkte door de jaren heen zal ik binnenkort hier online zetten, per blogpost een serie. Dit zijn de onderwerpen die jullie kunnen verwachten (ik zal ze linken van zodra de blogpost in kwestie verschenen is):

• Auto’s. Ik hou van schattige, felgekleurde, excentrieke, opvallende of gewoon *rare* auto’s. Dat komt omdat ik er niets van ken en ze dus niet bekijk zoals ik computers bekijk, op basis van “specs”, maar eerder op basis van uitzicht.
• Mooie dingen. Als ik iets moois zie neem ik er een foto van, en na een paar jaar foto’s nemen heb ik al wat moois bijeengespaard om met jullie te delen.
• Mensen die mijn gsm afpakken … en er op het onverwachts een schaapachtige foto van mezelf mee nemen. Al een paar keer gebeurd, en telkens sta ik er behoorlijk dwaas op, omdat ik het niet gewoon ben gefotografeerd te worden met mijn eigen toestel.
• Natuur. De natuur is mooi, en als ik iets moois zie neem ik er een foto van, dus.
• Outfits. Gewoon omdat het grappig is dat er zoveel van zijn en omdat er misschien wel iets tussen zit dat jullie leuk vinden: foto’s van outfits die ik ooit genomen heb.
• Mottige foto’s van Karel. … Kidding, schat, kidding! Die komen niet online. Maar het is wel grappig dat dat me opviel, dat ik doorheen de jaren al wat mottige foto’s van Karel bijeengetrokken heb. “Karel met zijn fototoestel voor zijn gezicht” is ook een terugkerend item. Waarschijnlijk omdat hij het op een bepaald moment beu werd dat ik altijd maar mottige foto’s van hem nam, denk ik.

Het is lang geleden dat ik over zoiets vrouwelijks als shoppen geblogd heb, het kan zelfs zijn dat ik dat nog nooit gedaan heb, maar mijn nieuwe sandalen zijn zo geweldig dat ik het met de wereld moet delen! Ik heb er met hakjes die kunnen dienen voor feestjes en eventueel halve dagen school, en ik heb Teva’s uit lang vervlogen rivieren-oversteken-en-andere-waaghalzerijen-tijden, maar ik was al een tijdje (laat ons zeggen, een jaar of twee) op zoek naar iets tussenin: comfortabele sandalen geschikt voor doordeweekse dingen. Dit is wat ik vond, en aanschouw de lange lijst met troeven!

• Ze zijn plat, maar niet lomp.
• Ze zitten supercomfortabel! Fijne bandjes snijden, maar deze zachtleren brede bandjes voel ik amper rond mijn voeten.
• Ze passen wonderwel, ze lijken haast voor mijn voeten gemaakt (en dat zegt wat, want ik heb rare voeten). Daardoor, en door het zachte leerachtige materiaal van de bandjes en de zolen glijden mijn voeten er niet in rond zoals op hete zomerdagen wel in ballerina’s het geval is (sorry daarvoor, maar ik kon het niet minder expliciet verwoorden).
• Ze zijn goedkoop (€22).
• Ze zijn casual, maar niet té casual; ze zijn vrouwelijk, maar niet te chique. (Vind ik.)
• Ze passen bij heel wat outfits, want ik draag vooral zwart, rood, jeans, wit, en soms wat paars of blauw.
• Ik kan er makkelijk in en uit glippen zonder het slotje te moeten openmaken — lang leve de luiheid.
• Ze zijn rood!

Ik ben serieus echt waar aan het overwegen om terug te gaan en nog een paar te kopen, want wat had ik ook weer gezegd?

Ze passen ook bij mijn gsm, trouwens, en bij mijn jas, en mijn bril, mijn riem, mijn favoriete zomerkleedje, … Had ik al gezegd dat ik van rood hou?

Eerst hadden Karel en ik ons een zitplekje gevonden op het balkon achteraan, maar omdat we op de trappen zaten joeg de security ons daar na twee liedjes weg. Jammer, want ik was behoorlijk moe en had het voorprogramma al overgeslagen om ergens te kunnen gaan neerzitten, maar we lieten het ons niet deren en vervoegden de andere Twitterati op het eerste balkon vooraan rechts. Daar stond niet veel volk dus hadden we meer dan genoeg ademruimte, in tegenstelling tot de massa op de begane grond (waarvan ik al in ademnood raakte alleen nog maar door ernaar te kijken, seriously). Van daaruit hadden we trouwens, vond ik toch, een heel goed zicht, tussen de boxen en de muur in maar wel van heel dichtbij. Het komt misschien niet over op foto’s maar het was toch veel aangenamer om hen van dichtbij te kunnen bezig zien, hun gezichtsuitdrukkingen, het technisch mankementje aan een versterker dat een roadie snel moest komen verhelpen, ja zelfs de vingerzettingen, bon, alles dus.

De sfeer zat er echt in, en het leek alsof Mumford & Sons zich zelf ook goed aan ‘t amuseren waren. Ze sprongen energiek in het rond en wisselden ook vrij vaak van instrument, wat ik heel tof vond; ik heb er drie zien drummen, bijvoorbeeld. Een klein beetje jammer wel dat ze door hun enthousiasme alles aanzienlijk snelder speelden, waardoor ze het zichzelf wat moeilijker maakten op bepaalde momenten, maar het bleef geweldig om naar te luisteren en kijken.

Het concert was kort maar goed, en het was wat ik ervan verwacht had en meer. Voor zij die de ABtv-uitzending gemist hebben: een filmpje! (Tip: in hogere resolutie bekijken, beter geluid.)

Kidibul = awesome!

Helaas moet er ook op verjaardagen gewerkt worden … (Ik begon zoals je ziet net aan het hoofdstuk over de dierenepiek. *geeuw*)

Ook Karel werkte noest door (het is niet wat het lijkt) aan zijn experiment, waarvoor je trouwens nog nét niet te laat bent! Doe gerust mee!

‘s Avonds maakten we macaroni, helemaal zelf en al. Geen primeur, maar toch, ik blijf het een prestatie vinden.

Na het eten was Karel zo lief om mee te helpen aan de taart voor vrijdag, anders kwam ik een beetje in tijdsnood. Stoer hé die bloemetjes!

Flash forward naar vrijdag: cadeautjes opendoen! Karel wordt niet graag gefotografeerd als hij cadeautjes opendoet, dus stak hij zijn hoofd in het cadeaupapier. Ofwel was hij nieuwsgierig, dat kan ook.

Er werd lustig gegamed; Mirthe tegen Karen, Mirthe’s voeten tegen Karens voeten (foto), Karens handen tegen Karens voeten (de voeten zijn gewonnen), … enz.

En wat later op de avond, als onze pizza’s verteerd waren, was het tijd voor de … gitaart! Hoera!

Zaterdagmiddag trokken we naar het strand, negeerden we collectief de wind en genoten we van het zonnetje.

Tegen de avond werd het tijd om eten te maken. Iedereen nam een gang op zich (wij maakten tomatensoep met balletjes, met dank aan Mirthe voor de foto), wat ervoor zorgde dat we véél te veel eten hadden.

Spelletjes!

Knuffels!

Het was geen echt geld, maar dat deerde Karen niet!

Nog half slapend aten we de volgende middag nog de vierde gang van het avondmaal tevoren op, die we toen toch maar hadden overgeslagen wegens accuut ontploffingsgevaar.

En plezant dat het was, en vermoeiend, ik ben er nog altijd van aan ‘t recupereren!

Thomas malthus op p94 van hist krit lykt op mengeling v steve stevaert en sneep uit harry potter

’nuff said.

Edit: schaatsfoto’s toegevoegd!

Gisteren kreeg ik de kans om een dagje te ontsnappen aan het blokken en samen met Gwendolyn en Kim te gaan shoppen in Oostende, dat moesten ze mij geen twee keer vragen natuurlijk! We trotseerden weer en wind en treinvertragingen om onze buikjes te vullen, portemonnees te legen en de plaatselijke schaatspiste onveilig te gaan maken. Een uitgebreid verslag!

De dag begon voor mij al super, toen ik ‘s ochtends begroet werd door een witte wereld, stil en verlaten. Zo rustig is het aan het Rabot nog nooit geweest, ik heb die ochtend geloof ik vier à vijf voertuigen gezien tijdens mijn tocht naar het station, de tram waar ik op zat inbegrepen. En omdat die tram zo traag reed kon ik alles goed in me opnemen. Zalig, al die witte rust!

Ook de treinreis zette ons aan tot onthaasten, want de trein die Kim en ik in Gent namen had 25 minuten vertraging, de trein in Brugge 10 minuten en zo kwamen we uiteindelijk een klein uurtje later dan gepland aan op onze bestemming. Na enkele stappen buiten het station hadden we ook al door dat we het wandelen ook op ons gemakje zouden moeten doen want man, glad! Na een eerste partijtje schuiven en glijden kwamen we bij het toerismebureau waar een vriendelijke mevrouw ons een plattegrond gaf met daarop een aantal interessante plaatsjes aangeduid, en kaartjes om te schaatsen.

Daarna was het tijd om ons richting Tao Oostende te begeven voor de lunch. Chique dinges, zeg! En lekker ook. Ik zal de foto’s voor zich laten spreken:

Aperitief: Kippeboutjes, tomaat met mozarella en miniloempia’s.

Voorgerecht: garnaalkroketjes!

Hoofdgerecht: vispapillot (zeewolf dacht ik) en een torentje rijst.

Dessert: vruchtencoulis geloof ik, lekker warm fruit met een heerlijk vanille-achtig sausje.

Alles was om vingers en tenen bij af te likken! Na het eten namen we een kijkje bij de kerstmarkt en deden we de eerste winkeltjes aan. Het leuke aan shoppen in Oostende is dat er niet één lange winkelstraat is maar een heleboel korte winkelstraten die gezellig evenwijdig aan en haaks op elkaar liggen, en een groot deel van dat stuk Oostende is autovrij. Ook tijdens het shoppen bleven we veel foto’s nemen, vooral van onszelf eigenlijk. Hier zijn er een paar:

In het shopping center Feest- en Kultuurpaleis hebben we ook heel wat leuke dingetjes gevonden, voor mij bijvoorbeeld een zwart jurkje en grijs vestje voor erboven, voor de feestdagen. Omdat we wel logisch nagedacht hadden maar niet naar onszelf geluisterd hadden, gingen we pas na het shoppen schaatsen, met al onze tassen en bagage. Gelukkig bleek dat je die tassen veilig kon achterlaten tijdens het schaatsen.

Het schaatsen zelf vond ik supertof, ik vond het echt véél te lang geleden dat ik nog eens op het ijs gestaan had, maar helaas was het wat minder Kim en Gwendolyn hun ding dus zijn we ter afsluiting van de dag nog een warme choco gaan drinken in een tearoom in de buurt. Toen die op was schuifelden en gleden we terug naar het station, om daar samen de trein terug naar huis te nemen.

We hebben ons goed geamuseerd, lekker gegeten, toffe dingetjes gekocht, veel foto’s genomen, kortom: een geslaagde dag! Dus bedankt daarvoor, Toerisme Oostende en Talking Heads

Ook ‘s morgens in de vroegte maakten ze hun goeie reputatie als live band waar, het concertje viel zeker te smaken. Het is misschien niet hip om te zeggen dat je Clouseau goed vindt, maar het moet toch gezegd, ze maken gewoon goeie muziek.

Vooral het liedje “Leve België” is me bijgebleven. Normaal gezien hou ik niet van liedjes met zo’n overduidelijke moraliserende boodschap, maar Clouseau mag dat.

Foto’s door Marie-Aline!

Jaja, dat heb ik welzeker.

Drie pennenzakken vol met stylo’s, potloden, stiftjes, markers en ander gerief.

Gesorteerd ziet dat er dan zo uit (zie Flickr voor notes):

‘t Is toch iets hé.

(Of liever, wat Karel geschoten heeft, vooral )

‘t Is Mario!

Compleet met Nintendoticketje in zijn poep:

Hip, nee? Een aandenkentje aan een geweldig avondje Gentse Feesten met Karel, Eline en Wouter. Voor herhaling vatbaar, me dunkt!

Antwoorden!

• Mijn vakantie dit jaar ziet er tot nu toe helemaal anders uit dan die van de afgelopen jaren. De hele maand juni heb ik vrij genomen (op vijf dagen werken na) en heb gewoon op m’n gemak allerlei leuke dingen gedaan, maar ook nuttige dingen, zoals het zoeken (en vinden) van een nieuw kot. Ik ben naar de opendeurdag van Grafische en Digitale Media gegaan, kwestie van een beetje afscheid te nemen van de school en de derdejaars die nu afgestudeerd zijn. Daarna was er de Eat & Tweet BBQ, waar ik me goed geamuseerd heb — een barbecue op zich is al leuk, maar voeg daar ijsjes én een springkasteel aan toe en je hebt een happy Greetje! Verder heb ik nog leuke dingen gedaan met mijn vriendje, met mensen afgesproken, … In juli heb ik mezelf ook vakantie gegeven, op één nacht werken na. Ik heb mij ook verder geïnformeerd over mijn studiekeuze, ik heb mijn vriendje meegenomen naar zijn allereerste Twunch, we zijn op ons gemak naar de wijkfeesten hier in de buurt kunnen gaan (omdat ik dit jaar eens niet gewerkt heb in juli), we zijn gaan shoppen, we hebben vaak gekookt, we zijn naar Mayumana geweest, en dinsdagmorgen één week geleden heb ik hem naar het vliegveld gevoerd. En nu is hij weg. Naar heel ver weg: Miami. Voor heel erg lang: 37 dagen. Ik tel ze ongeduldig af want zonder mijn vriendje is er niks aan de vakantie! Sinds hij weg is heb ik me vooral verveeld, maar ik ben ook eens uitgegaan in het Leuvense met wat medenerds, en gezellig, dat was het! Ik moet daar zeker nog eens terugkomen, me dunkt. Voor beelden bij deze woorden, zie de fotoreeks onderaan deze blogpost.
• Junidinges is dus ‘n beetje in het water gelopen. Vooral omdat ik halverwege de maand de beslissing maakte om van studierichting te veranderen, en dat heeft toch heel wat tijd in beslag genomen; ook een kot zoeken nam dit jaar meer tijd in beslag dan ik verwacht had. Maar ik heb desondanks een geweldige vakantiemaand gehad en heel veel leuke dingen gedaan, en dat was toch het hele doel van dit projectje.
• De winnaars van de eerste wedstrijd (die van Proxis) zijn Rutger, Richard en Sofie, in onbepaalde volgorde. Wie het eerst in de comments laat weten welke DVD hij wil, wel euh, die krijg ‘m! Zo. En de winnaar van de tweede wedstrijd (die van Drag me to hell) was Kenny, maar dat ligt ondertussen ook alweer een eindje achter ons.

Foto’s!

Uitnodiging voor de opendeurdag, gemaakt door een student maar ik weet niet precies wie Nico.

Met Gwendolyn en Kris op het springkasteel! Jeuj! (Foto van Zipkid)

Gek doen met een hoedje in de H&M. De volgende dag heb ik beslist dat ik eigenlijk wel zo’n hoedje wil, en de weken daarna zijn we er overal naar op zoek gegaan, maar natuurlijk was er nergens meer zo’n hoedje te vinden in mijn maat …

Ik heb Manneken per ongeluk een nieuw woord geleerd: “allo”. Nu associeert hij dat woord met mij, dus elke keer hij me ziet roept hij “allo!” We hebben trouwens ook ontdekt dat Manneken kan beatboxen, jazeker jawel. Iemand loopt altijd te beatboxen, en toen hij dat eens deed bij de papegaai, deed die gewoon mee!

Samen naar de zonsondergang op het strand van Oostende kijken, na Mayumana.

Ik: “Wat gaan we eten vanavond?” Jongens: “Fishsticks! Met frietjes! Pretty please?”

Lekker verse pizza!

Kip met appelmoes en verse frietjes, mmm. Verder heb ik nog een heleboel dingen gemaakt, zoals macaroni, Thaise groene kip curry met noedels, … Maar ik ben vergeten om er foto’s van te trekken. Jaja, wie had ooit nog gedacht dat ik dit in me had?

Na: Toffe coupe (vind ik zelf toch), een soort froefroe die niet in m’n ogen hangt als m’n haar loshangt (op de voor-foto hierboven wordt het tegengehouden door m’n zonnebril maar anders hangt het recht over m’n neus) maar die toch de juiste lengte heeft voor als m’n haar op een staartje is, leuke lengte zowel voor los als op een staartje, en een zomers goudbruin kleurtje erin (niet overal, alleen hier en daar, en je ziet het vooral in het zonlicht, op de foto niet zoveel).

Prijskaartje: 43 euro. Valt best mee voor het totaalpakket.

Het spek is er hier nogal slordig overgesmeten omdat het snel moest gaan, en het was in dit geval nog niet door de pasta gemengd omdat er een vegetariër bij was. En het was misschien ook een tikkeltje te bruin — maar evenwel zeer smakelijk.

Ingrediënten

• Spaghetti (zo’n 100g per persoon)
• Fijngemalen parmesan (zo’n 50g per persoon)
• Spek of hesp (zo’n 50g per persoon, dikte tussen 0,5 en 1 cm)
• Olijfolie (±1 soeplepel)
• Eieren (≤1 per persoon)
• Room (ongeveer 5cl per persoon)
• Verse peterselie (niet versnipperde takjes: een handvol blaadjes)
• Peper & zout
• Water

Benodigdheden

• Een kookpot voor de pasta
• Een snijplank en een patattenmes (als je voor de hesp kiest)
• Een keukenschaar
• Een pan
• Een houten spatel voor in die pan
• Een klutser (beter bekend als een klopper voor niet-West-Vlamingen)
• Twee kommetjes voor de peterselie en voor de kaas
• Een grote kom voor de saus
• Keukenrol om je handen aan af te vegen na het breken van elk ei, want boy, does that get messy!
• Een soeplepel
• Een vork
  

Bereidingswijze

1.
Eerst zet je een pot water op een groot vuur met voldoende zout erin. Als het water kookt gooi je de spaghetti erin en daarna zet je het vuur iets lager. Blijf proeven tot de spaghetti gaar is, al dente, gelijk ze zeggen.

2.
Terwijl het water opstaat snij je het spek of de hesp in fijne blokjes nadat je het vet eraf gehaald hebt. Hesp is relatief makkelijk te snijden met een mes, maar spek knip je beter in reepjes en daarna in blokjes met de keukenschaar.

Zo moet het dus niet (dat met de schaar ontdekten we pas later).

3.
Doe boter, margarine of olijfolie in de pan en warm hem op op een groot vuur. Gooi het vlees erin (maar niet erover, want die stukjes branden aan in het vuur en ben je kwijt, als je dus even onhandig bent als ik moet je er wat extra maken als reserve). Nadat het vlees toegeschroeid is laat je het verder sudderen op een laag vuurtje en roer je er af en toe eens door met een houten spatel. Dat is nodig om het vlees om te draaien af en toe, maar tussenin kun je het ook wel doen, gewoon voor de show. Als je het vlees te lang bakt droogt het uit, dus als het voldoende gebakken is zet je het opzij met een deksel erover.

Ojoo, twéé potten tegelijk maat! *trots*

4.
Als de pasta in de pot zit en het vlees staat te bakken, kun je aan de saus beginnen. Gooi de kaas (niet alles, hou ongeveer een vierde of een vijfde of zo apart), de eieren (zonder schaal, mind you), de room en de lepel olijfolie in een pot en roer met een klutser alles goed dooreen. Voeg peper en zout toe op gevoel, maar proef er niet van, want rauwe eieren zijn walgelijk.

De saus moet zo homogeen mogelijk zijn.

5.
Als de pasta en eventueel het vlees nog op het vuur staan, heb je nog even tijd om de peterselie te knippen met de keukenschaar (na ze te wassen in koud water). Neem de takjes en houd ze goed bij elkaar, knip dan de buitenkant van de blaadjes eraf en ga zo verder tot je aan het takje komt. Ik verkies knippen, omdat het sneller gaat dan snijden en omdat machinaal malen de peterselie helemaal kapot maakt, dan wordt het zo’n natte brij in plaats van de knapperige verse blaadjes die je bekomt als je de peterselie knipt.

6.
Het laatste wat je moet doen is de pasta afgieten en onmiddellijk de saus over de hete pasta gooien en erdoor mengen (dit is hoe de eieren gekookt worden). Meng er daarna ook nog het spek of de hesp doorheen, en pas daarna kun je eventueel nog peper of zout toevoegen naar smaak (want het vlees maakt de boel een stuk zouter).

7.
Serveer met parmesan en peterselie erover gestrooid.

Opmerking: Je zult wel al gemerkt hebben dat hoeveelheden en verhoudingen nogal vaag gebleven zijn, en dat ze waarschijnlijk niet exact kloppen. En dat er ook geen tijdsduur staat op het koken van de pasta en het bakken van het vlees. Dat komt omdat ik daarnaar sla, ik doe dat op het gevoel. Dat vind ik zelf de prettigste manier van koken. Maar sorry dat ik dus geen precieze cijfers kan geven daaromtrent.

Grafisch vormgeefster (links) of toch maar slager (slaagster? slagerin? slageres?) worden (rechts)? Hmm, tough choice!

Wat is er dan gebeurd? Awel, ik moest zes schelletjes kalkoensalami snijden, en bij het vijfde schelletje liep het fout … (tum tum tummm)

Behalve dat we met onze buren al goed overeenkomen sinds we ons huis gebouwd hebben (onze ouders gaan elk jaar samen op daguitstap of op weekend en we lopen geregeld bij elkaar binnen), is het coole aan onze buren ook dat ze twee katten hebben.

Maak kennis met Nori, de jongste, en de sociaalste:

Heel erg stiekem is Nori m’n favorietje, ze laat zich makkelijk aaien en komt nieuwsgierig naar je toe gelopen, in tegenstelling tot Izi, die wat meer verlegen is. Hier ging Nori zomaar ineens *plof* op haar zij liggen en zette ze haar poten tegen de muur, waardoor ze eruit ziet alsof ze op de muur liep (en alsof ze drie keer dikker was):

En dit is Izi, die is zoals ik zei wat meer verlegen, en naar mensen die niet voorzichtig zijn durft hij wel eens klauwen. Maar hij is toch ook een schatje hoor.

Ik ben een dog person, maar bij gebrek aan eigen huisdieren (en met de papegaai van m’n lief kan ik het ook niet zo goed vinden), knuffel ik alles wat erbij in de buurt komt!

Panorama vanop een brugje tussen Veurne en Oostduinkerke (klik voor groter)

Deze keer deden we eens iets anders dan kleren plooien en klanten helpen: de inventaris. De winkels (gewone CKS en CKS Outlet) waren de hele dag gesloten en met z’n zessen scanden we elk kledingstuk dat in de winkels en in de magazijnen lag. Eerst dacht ik, met z’n zessen tegelijk alles scannen, dan zijn we binnen een uurtje toch klaar? Boy, had ik mij misrekend. Met de eerste winkel (de gewone CKS) waren we tegen de middagpauze inderdaad klaar (een dikke 5000 stuks) maar het echte werk moest nog beginnen, in de Outlet: zo’n 8000 stuks, waarvan de helft zich in een donkere koude kelder bevond. Yay.

De donkere koude kelder in kwestie.

Tijdens de middagpauze at ik een broodje met Karel, welja, we aten elk ons eigen broodje, maar je weet wel wat ik bedoel. In de broodjeszaak tussen de twee CKS winkels hebben ze dus gewoon broodjes Nutella, geniaal, toch? Een gat in de markt!

Scangerief, een bakje dat voortdurend “TÚÚT” zei, maal zes, dus. -_-

Uiteindelijk waren we met de Outlet winkel nét klaar vijf minuten voor het tijd was. Al bij al was het een middelmatig vermoeiende werkdag met een best wel goeie sfeer, we waren ten slotte met zes (waarvan ik er al 2 een beetje kende).

Links zie je een scan van het origineel (uit een kinderencyclopedie – de kleuren zijn wat fletser dan op het origineel, ik kreeg ze precies niet goed), rechts de kalkovertrek die ik gebruikte om het beeld uit te vergroten. En dit is dan de laatste foto die ik van mijn tijger nam voor ik de plaat indiende (en voor ik er op school nog mijn naam bij schilderde):

Ik denk niet dat ik ‘m verkoop

Benodigdheden:

• schaar
• balpen
• lat
• lijmstift (bv Pritt)
• dun vilt (Schleiper, zo’n €0,50 per vel)
• houten fotokader (Blokker, zo’n €3,00)

Werkwijze:

1. Meet de omtrek van het fotokader (dus hoe lang de viltstrookjes moeten zijn). Dit komt niet op een mm, vilt is lichtjes rekbaar en aan de binnenkant zie je het toch niet. Ik heb dit met een stukje papier gedaan en dit dan op het vilt gelegd.
2. Breng deze afstand lichtjes over met balpen op het vilt.
3. Knip de viltstrookjes uit het vel (voor elk kleur heb je nog geen half vel nodig). Varieer wat in breedte, maar dit hoef je niet te meten, dat kun je gewoon met de losse hand doen.
4. Plak de strookjes één voor één op het kader, druk ze goed tegen elkaar aan de randen. Je schuift best de strookjes met je vinger over de lijmstift, en je wast best af en toe je handen om niet teveel vlekken te maken.
5. De hoekjes zijn een beetje tricky, hiervoor moet je strookjes in V-vorm knippen. De lengte van de strookjes wordt korter naar de hoek toe.

En klaar! Ik heb het op mijn gemakje voor de TV gedaan dus ik ben er zo’n vier uur mee bezig geweest, maar je kunt het wel sneller doen denk ik. Het wordt een cadeau, maar meer vertel ik niet want je weet nooit wie hier meeleest!

De titel zegt dus Nederland, drie keer raden waar ik was … Zondagavond gaf Priscilla namelijk een feestje dus dat konden we niet missen hé. Toffe mensen, goeie muziek, lekkere hapjes, supersfeer, prachtig weer, een gezellige sleepover en een superschattig hondje genaamd Jimmy, wat moet een mens nog meer hebben om zich te amuseren? Het was weer onvergetelijk!

Gijs geeft het beste van zichzelf (op de achtergrond zie je beelden uit Beauty en de Nerd, hip hé! Wel gek, om die beelden van een half jaar geleden te zien en rond je allemaal veranderde mensen te zien.)

De aanwezige beauty’s en nerds, plus één of andere vent van een krantje of zo

Ontbijt: broodjes frikandel! Die Nederlanders toch.

Maandag gaf ook Corneel een feestje dus het plan was om daar ook naartoe te gaan, maar ook zaterdagavond zat ik al laat in m’n bed (door de gezellige blogborrel) en bij de gedachte alleen al aan nóg een feestje vielen mijn ogen dicht. Na nog wat chillen in de hete zon (of liever, in de schaduw, ongelofelijk warm was het daar in Den Bosch) vertrok ik dus terug richting België. Ik kreeg een lift van Stefan naar het station van Mol (waar het ook warm maar iets bewolkter was), daar nam ik de trein naar Antwerpen-Berchem (waar het katten en honden regende) en vandaar treinde ik naar Gent-Sint-Pieters (waar het dan weer snikheet en droog was, op een paar verloren druppels na). Na al dat treinen en variërende weersomstandigheden was mijn innerlijk systeem danig in de war, en wat kan het dan beter geruststellen dan wat heerlijke wok uit de Orchidee? Nog doorreizen naar Veurne leek me iéts te veel van het goede voor één dag (dan zou ik zes uur onderweg geweest zijn) dus bleef ik maar lekker in Gent.

Na 3 uur (ik moest er een beetje inkomen):

Na 4 uur (vanmorgen ging het al heel wat vlotter dan gisteravond):

Na 5 uur (het ging vlotter en vlotter):

Eat that, chinchilla’s van mijn gat!

*De officiële benaming van deze opdracht, het woord “dierenplaat“, is te traumatisch dus verwijs ik vanaf nu naar dit werk met het woord “rawr”.

Update!

Na 6 uur:

Na 8 uur:

Damn, wat gaat het snel zeg!

Twee keer ben ik ze gaan zien, de eerste keer in Antwerpen, en gisteravond nog een keer omdat het de eerste keer zo goed was. ‘t Was in Wachtebeke City te doen, dus sommigen onder hen speelden een thuismatch, en dat was eraan te merken. Maar ondanks de vele verwijzingen naar plaatselijke vetes, politiekers en andere insiders hebben we er zeer van genoten, want ze stonden weer scherp! Ach, ik geef het toe, ik zou nog lachen met iets dat de mannen van Neveneffecten in hun slaap murmelen, zo goed vind ik ze (en zeker in combinatie met de Lunatics).

Jonas is een bos met een minderwaardigheidscomplex (Antwerpen) © Kleine

Ik ging daar natuurlijk niet alleen naartoe. Tim en Femke brachten Lies, Algeron en mezelf met de automobiel ter plaatse, alwaar wij afgesproken hadden met Annelies, en ook Kato en haar souvenir liepen daar rond. Goed gezelschap, een alweer geweldige voorstelling van Te lui en niet bekend genoeg, een Ice Teatjen derbij, en dit alles in een gezellige festivaltent niet al te ver van Gent, wat heeft een mens nog meer nodig om een avondje te kunnen ontsnappen aan de schoolstress?

Zin waarmee ik gisteravond het hardst en het langst moest lachen (vraag maar aan vriendje, ik kwam niet meer bij):
Slechtst mogelijke kamelendrijver. Jonas (kijkt verontrust naar een punt ergens op de grond): “Verdomme, ‘ij zinkt!”

• Het vervoer heen was wat puzzelen met planningen en locaties, maar uiteindelijk raakten we er nog redelijk op tijd, ondanks files. Danku Tim!
• De locatie was mooi, maar misschien wat krap voor honderd girl geeks plus sacochen en organisatoren. Toen later op de avond de kelder geopend werd was er meer dan plaats genoeg, dat wel, maar voor de presentaties was het minder praktisch.
• Ik was meteen onder de indruk van de catering! Allemaal mensen in deftige uniforms die rondliepen met hele grote schalen, met daarop allerlei lekkers (garnalen! gazpacho! wraps!), precies zoals op een euh, hele deftige receptie, terwijl dit “maar” een Girl Geek Dinner was. Daarmee bedoel ik dat ik van een BGGD absoluut geen toeters en bellen verwacht, ik ben al blij met chocostuutjes, dus met deze catering werd ik echt wel aangenaam verrast! En lekker, mannekes, lékker!
• De eerste spreker heb ik helaas niet goed verstaan omdat ik toen nog achteraan stond. De tweede daarentegen kon ik heel goed verstaan, en maar goed ook, want het was Murielle Scherre. Een bijzondere madam met een sympathiek Gents accent, die iets interessants te vertellen had, ook al had ze niks voorbereid.

• Tussen de twee presentaties in deden we eens iets nieuws: bingo spelen. Het is eens iets anders, maar ik vind dat het originele belspeldelspelconcept toch net dat ietsje meer heeft
• Na de presentaties werd dus de kelder geopend, waar nog méér lekker eten te krijgen was (frietjes! met verse mayo of tartare! sorbet!) en waar een DJ zijn ding stond te doen. Nog iets nieuws, en ik vond het echt geweldig! De DJ draaide zo ongeveer alles dat ik goed vind (lekker foute nineties eurodance ed.) en samen met een paar andere prettig gestoorde geeks gingen we helemaal uit de bol. En dat terwijl we de hele tijd nog meer lekkere dingen in onze handen gestopt kregen, hemels!
• Meer mensen bleven echter boven om te socializen dus toen ik uitgedanst was ging ik dat ook maar weer doen. Nog gezellig zitten babbelen, tot we dan toch écht wel naar huis moesten.
• De goodie-bag is ook weer het bloggen meer dan waard! Drie soorten koekjes, pins (voor bij m’n verzameling), een strandbal (komt altijd van pas!), een gek ding om aan je raam te hangen, pralientjes (!), een Goedele (die ondertussen al uitgelezen is), een muismat (ook altijd handig), een handdoek (fijn, de laatste moest net in de was), een fruitbiertje (dat zal mijn liefje wel kunnen smaken) met bijhorend glas en een aardbijenwijndingachtig iets (ik ben benieuwd)! Wat zijn we toch verwend.
• Linkliefde voor Tim, Femke, Zofie, Annemie, Boskabout, Saskia, Leesa, Ort, Sara, Daylah, Astrid, Gudrun & Bart, Sara, Bunker, Monica, Lama, Joke, Carmen, Kathleen, Gerd, Amedee, Pieter, Dorien, Pletski, en ik heb het gevoel dat ik mensen aan het vergeten ben, dus als je je aangesproken voelt: voor jou ‘t zelfde hé!

Ik maakte nog eens mijn befaamde gemetste taart, en daartoe dient chocolade gesmolten te worden. Meestal doe ik dat in een pannetje op het vuur met een scheutje melk erbij, maar deze keer pakte ik het volledig verkeerd aan. Ten eerste deed ik er eens geen melk bij. Ten tweede deed ik de chocolade in een ander potje dan gewoonlijk. Ten derde gebruikte ik de microgolf. Ten vierde ken ik die microgolf niet goed dus dacht ik dat ik hem wel op de maximum stand kon zetten voor één minuutje. En ten vijfde, ten vijfde ging ik terwijl de microgolf zijn ding aan het doen was de vuilbak legen in de garage. Had ik niét moeten doen.

Dit is hoe de keuken eruitzag toen het raam al enkele minuten open stond. Het leek wel een scène uit een slechte film, onvoorstelbaar hoeveel rook er uit de microgolf kwam en hoe hard het stonk. Ok, in een film zié je niet hoe hard het stinkt, maar ik moest wel even hard hoesten als ze dat dan in die film doen.

Dit is hoe het kopje met chocolade eruitzag nadat ik er een lepeltje had ingestoken en het verbrande gedeelte bovenkwam.

Daarna probeerde ik het nog eens opnieuw, deze keer op de laagste stand en met een flinke scheut melk erbij. En wat gebeurde er toen?

Juist, de melk kookte over.

Ik heb alles netjes opgekuist trouwens, er is niets meer van te merken. En de stank gaat er vannacht wel uit. En het eindresultaat mag er wezen, al zeg ik het zelf!

En ten slotte dus de frigo. Nu moet je weten dat mijn mama dikwijls extra eten kookt en dat dan invriest, zodat wij het kunnen meenemen op kot. Meestal eet ik die maaltijden smakelijk op maar af en toe blijft er één vergeten in de koelkast staan. Dat is zonde, want mijn mama kan héél lekker koken. Maar ach, ze zijn nu toch bedorven, en ik moet er toch wat mee, dus heb ik er foto’s van genomen zodat ik die met jullie kan delen! Enjoy!

Spaghetti bolognese met schimmelbloemetjes.

Interessante ontwikkeling van witloof in hesprolletjes met puree.

Dit is vis met puree en Provençaalse saus …

… en dit ook! Boeiend, hé, hoe dat zo kan verschillen.

Stoofvlees met appelmoes en puree, met een schimmelsneeuwtapijtje.

Mijn persoonlijke favoriet: kip met appelmoes en puree, en rare vegetatie.

Bon. Nu dus toch nog een achterstallig blogpostje, over een dagje zoo, vorige week zondag. ‘t Was echt jaaaren geleden dat ik daar nog geweest ben maar ik herkende het meteen, allez de ingang dan toch. De rest was weer helemaal nieuw, ik wist er niks meer van. Ik voelde me weer helemaal kind toen ik vol verwondering naar de vissen, de reptielen, de apen, … en uiteraard ook naar de zeeleeuwenshow stond te kijken. ‘t Was ook weer typisch dat met die zeeleeuwenshow. We kregen een programmaatje en wilden naar het voederen en trainen van de zeehonden gaan kijken en een half uur later ook naar de zeeleeuwenshow, maar ik was zodanig gebiologeerd door de vissen dat we pas één minuut op voorhand zagen dat we naar de zeeleeuwen moesten, en die vonden we natuurlijk niet. Dan gingen we dus maar terug naar de vissen en daar verloren we opnieuw de tijd uit het oog want we zagen een beetje te laat dat het tijd was voor de zeeleeuwenshow. Dat gebouw vonden we gelukkig wel maar we waren toen al bijna tien minuten te laat en we vonden de ingang niet meteen. Uiteindelijk bleek dat dat gebouw nog niet open was omdat we verkeerd gekeken hadden, de zeeleeuwenshow was pas een half uur later. Toen zijn we maar in de buurt gebleven en daarna ook véél te vroeg vertrokken om het deze keer toch maar zeker niet te missen En tralala deze blogpost is zo ongelofelijk saai, ik kan het zelf haast niet geloven.

Eigenlijk wou ik er gewoon over bloggen om mijn foto’s met jullie te kunnen delen Enjoy!