Ik had een tijdje zitten twijfelen of ik er wel iets over zou posten, en daarna was ik het een beetje vergeten (al dat studeren ook hé). Maar hier is het dus toch nog, een blogpostje over het mysterieuze koffertje dat ik (en nog enkele andere bloggers) een tijdje geleden ontving.

Maar eerst nog dit: waarom ik twijfelde om er iets over te posten. Als blogger in een reclamecampagne betrokken worden is altijd fijn (omdat je het gevoel krijgt dat je als kleine consument toch ook iets te zeggen hebt, en niet in het minst omdat je op die manier soms de kans krijgt om leuke producten uit te testen, daar moeten we eerlijk over zijn natuurlijk). Wat het product is, van wie het komt, enz … Dat maakt me allemaal weinig uit, maar één ding vind ik toch wel belangrijk: de manier waarop. De beste manier blijft mijns inziens om het gewoon vriendelijk te vragen, en open kaart te spelen. “Hallo, wij zijn Die en Die, en we hadden voor onze campagne rond Dit of Dat graag uw hulp gevraagd.”

Een andere manier is om de geheimzinnige kaart te spelen, en om het aan de blogosfeer over te laten ernaar te raden wie achter een actie zit en waarom. Ook leuk, als het goed gedaan is. Maar dan moet je dus weten waar je mee bezig bent, vind ik.

Het begon met een vreemd mailtje van *iemand*@arthur.be:

Onderwerp in hoofdletters, blauwe vette letters, onpersoonlijk en steriel, dramatische overdrijving, … Mijn spam-alarm ging er zelfs een klein beetje van tuuten, dus omdat ik niet goed wist wat ermee aan te vangen liet ik het mailtje voor wat het was, nam ik een kijkje op arthur.be en vroeg ik me op Twitter luidop af of nog iemand zo’n mailtje had ontvangen. Hier werd ik niet veel wijzer uit, behalve dan dat Arthur een Brussels agentschap is dat al enkele jaren actief is maar waarschijnlijk pas sinds dit jaar een andere richting ingeslagen is. Dat is mijn theorie, omdat hun oude website nog online staat en de nieuwe onder constructie is. Het zou de onervarenheid (en de tabellen op de website … tsk tsk tsk) wel verklaren. Ik vergat het mailtje verder en concentreerde me terug op het studeren.

Drie dagen later kreeg ik de volgende e-mail (misschien omdat ze nog geen antwoord gekregen hadden, misschien omdat ze mijn tweet op de één of andere manier opgevangen hadden):

Nog steeds onpersoonlijk, en een beetje vijgen na Pasen, maar dit lijkt dus al veel meer op het soort mailtje waar je bij mij veel mee gedaan krijgt, als je ermee begint dan, ‘k wil maar zeggen. Ik word graag serieus genomen, dus aannemen dat ik niet in staat ben om wat googlewerk te verrichten is, tsja, een klein beetje beledigend. Nergens voor nodig dus om mysterieus te doen in een zogezegd anoniem mailtje als het e-mailadres evenveel (en meer) prijs geeft dan wat in dat tweede mailtje stond. Ongeveer rond die tijd verscheen ook een Twitter account, waar op vreemde manier mensen aangespoord werden om toch maar mee te doen aan de campagne.

Maar bon, mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik gaf mijn adres en beschikbaarheid door en het koffertje arriveerde bij mij thuis. Het werd afgegeven door een vrouw in een stofjas, die even snel weer verdween als ze verschenen was. Ook weer een lichtjes bevreemdende ervaring, maar gezien het mailtje had ik me al aan zoiets verwacht.

(Mijn mama begint zich trouwens vragen te stellen. Ze ziet het verband niet tussen wat ik uitvoer op het internet en de vreemde pakjes die hier soms verschijnen … Leg zoiets maar eens uit, hé. )

Enfin, wat ik dus eigenlijk kwijt wou: ik heb er geen probleem mee om betrokken te worden in een reclamecampagne en via mijn blog wat reclame te maken voor de één of andere actie, als ik natuurlijk zo ongeveer een beetje achter het product zelf sta. Maar een blogger het gevoel geven dat je hem voor je kar spant door hem niet serieus te nemen, mja, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar wat mij persoonlijk betreft: geen goed idee. Leg gewoon kort uit wie je bent, waar het om gaat, wat je van mij verwacht, en veel kans dat het in orde komt. Da’s alles dat ik wou zeggen eigenlijk (sorry dat het alweer zo uitgebreid geworden is!)

Anyway! Hieronder dus een uitgebreid fotoverslag van het experiment, zoals gevraagd.

Lees verder »

Normaal gezien hou ik niet van festivals en ook concerten doe ik niet zo vaak, maar voor sommige artiesten maak ik een uitzondering, zoals daar zijn: Daan. Hun muziek kende ik natuurlijk al langer, maar sinds ik ze onlangs live heb gezien ben ik nog meer fan geworden.

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Lees verder »

Ken je dat soort films, waarin de hoofdrolspeelster verliefd wordt op de ene na de andere foute jongen, en keer op keer loopt het verkeerd af, maar gelukkig is er altijd de beste vriend op wie ze kan rekenen, die er van in het begin voor haar is, midden in de nacht de telefoon opneemt en haar altijd weet op te vrolijken, en als kijker kun je niet anders dan denken, “Allez, zie dat dan toch, jullie zijn voor elkaar gemaakt!”, maar het meisje heeft het pas aan het einde van de film door, en dan ineens worden ze verliefd op elkaar, maar dan is er opeens een ander meisje in het spel, en het lijkt allemaal verloren te zijn, tot de jongen op het laatste nippertje toch nog voor de heldin kiest, en dan volgt dus een superromantische eerste kus die het begin wordt van iets moois, en dan komen de woorden “HAPPY END” in zwierige witte letters op het scherm?

Welja, dat dus, maar dan in ‘t echt. Al een half jaar.

Als ik in de blok zit, ontwikkel ik altijd van die rare trekjes die ik anders nooit heb. Zo heeft mijn onderbewustzijn bijvoorbeeld een fixatie met haar, geen idee waarom. Dat gaat dus zo: vaak hangt mijn haar los, als ik wat langer stilzit en het hangt in mijn nek, dan begint het me soms te irriteren en doe ik het in een staart. Als ik huiswerk zit te maken, een boek lees, wat dan ook, volstaat die staart. Maar van de minuut dat al het voorbereidend werk voorbij is en ik daadwerkelijk begin samen te vatten, dan irriteert mijn haar mij zodanig geweldig dat het allemaal omhoog moet: de staart in een dotje op mijn hoofd en de froefroe vastgestoken met speldjes, alles strak zodat geen sprietje ontsnapt (zie foto). Ik heb het al geprobeerd met enkel een staart, maar dat is dus niet te houden. Van zodra ik dan klaar ben met samenvatten en bijvoorbeeld bezig ben met het opstellen van een planning of het overlopen van wat ik nog moet doen, mag het terug los, dan stoort het niet meer. Gek, niet?

Een vervelende quirk is het wel, want tegen het einde van zo’n blokperiode is mijn haar helemaal kapotgewrongen en verstikt, en heeft het een tijdje nodig om te herstellen. Komt daar nog bij dat mijn haar nu sowieso al kapot is door in Italië ook vastgestoken te zitten (niks zo ergerlijk als zweterig plakkerig haar in je nek of op je voorhoofd) én aan de hitte blootgesteld geweest te zijn, hout vasthouden dat het nog volhoudt tot in september. Hang in there, haar!

Nog iemand zo van die rare studeergewoonten? Of misschien tips om mijn haar uit mijn gezicht en nek te houden zonder het helemaal te moeten opplooien? Laat maar horen!

In de zomer van 2007 ging mijn zus van stage gaan doen in Malawi, en bracht ze voor mij onder andere het schattige schilderijtje dat nu boven mijn deur hangt mee. Ze had het voor een habbekrats van een straatartiest gekocht, zomaar op een vuile witte opgerolde doek (waarvan je de onbeschilderde randjes rechts bovenaan en onderaan nog een beetje ziet, het was moeilijk in te kaderen). Verder kreeg ik ook een houten armband en mocht ik een stofje uitkiezen uit de mand met stofjes die ze op een markt op de kop getikt had. Ik koos voor dit psychedelische groen-blauw-motiefje, en ik wist nog niet wat ik ermee ging aanvangen maar ik nam het alvast mee naar mijn tweede kot. Uiteindelijk bleek het perfect rond een rek te passen waardoor ik er een soortement van kast kon van maken.

Op mijn derde kot zat onder het bed een ingebouwde kast, met daarvoor een afgrijselijk gordijn. Het stuk stof bleek wederom de perfecte grootte te hebben om dit gordijn te vervangen dus zo gezegd, zo gedaan!

En op mijn vierde kot tenslotte is het (zoals jullie hier al zagen) een afsluiting voor mijn slaapgedeelte geworden. Daarvoor had het wel een stukje langer mogen zijn, maar zo heel erg veel maakt dat niet uit.

En zo neem ik al drie jaar een stukje Malawi mee van kot naar kot.

Weet je nog dat ik een reeks van gsmfoto’s zou doen? Awel, ‘t is tijd om eraan te beginnen!

Auto’s. Ik hou van schattige, felgekleurde, excentrieke, opvallende of gewoon *rare* auto’s. Dat komt omdat ik er niets van ken en ze dus niet bekijk zoals ik computers bekijk, op basis van “specs”, maar eerder op basis van uitzicht.

Een knaloranje sportwagen die geparkeerd stond op de parking van de Arteveldecampus Mariakerke. Met deze auto is het allemaal begonnen, drie jaar geleden. Lees verder »

Zoals beloofd, foto’s van mijn huidig kot! Dit is hoe het eruitzag voor ik erin trok:

Er was net een nieuwe parketachtige vloer gelegd, dus die was wel netjes, maar de muren waren vuil, de flutmatras en wannabe-lattenbodem veroorzaakten rugpijn enkel door ernaar te kijken, er ontbrak nog vanalles, kortom, er was werk aan de winkel.

Nadat ik de hele boel wit geschilderd had, een frigo, microgolf, bureaustoel en dubbele matras (alles samen €70, lang leve Kapaza en de Kringloopwinkel) op de kop getikt had, een zetel, een extra tafeltje en twee extra stoelen hier en daar gekregen had en alles heringericht was, zag het er al stukken beter uit! Onlangs nam ik foto’s toen ik alles eens goed opgeruimd en gekuist had, zie hier het resultaat.

Mijn naam op de deur (klik voor groter).

En dit is dan die deur aan de andere kant, met links wat foto’s, erboven het schilderijtje dat mijn zus meebracht uit Malawi en rechts een tekening van de Graslei die ik van een vriend voor m’n verjaardag kreeg. Lees verder »