Pimpajoentje.be

Jaja, het is weer (bijna) zover. Ik volg het eigenlijk niet echt, maar toevallig zag ik de Eurosong for Kids live-show van deze zaterdag. Echt superinteressant was het niet (de meeste liedjes, 88,8% 88,9% dus, konden mij niet bekoren).

Toen Trust aan de beurt was zat ik echter op het puntje van mijn stoel zetel, en kreeg ik kippenvel en alles. Niet-te-doen wat voor een liedje dat die gemaakt hebben zeg!

De zangeres is naar mijn mening de enige van alle deelnemers die kon zingen (en nog goed ook), maar dat is normaal, omdat ze één van de oudste is. Kleine kinderen zingen niet zo toonvast meestal, maar dat wordt (zoals één van mijn helden, Stijn Kolacny het uitdrukte) met de mantel der liefde (lees: vertedering) bedekt, nietwaar.

En die Mirek Coutigny, man, wat een talent! Ongelofelijk. Deze vijftienjarige jongen is op slag ook één van mijn helden geworden (neen, ik heb er geen honderd). Heb je gezien wat die met een piano kan doen? *Kwijl* Hij was ook eens te gast bij Debby en Nancy’s happy hour, dat herinnerde ik me nog.

Uiteraard wil ik jullie het filmpje niet onthouden. Kijken!

(Om aan dat liedje te geraken heb ik nogal wat toeren gedaan. Opslaan van YouTube als .flv, .flv converteren naar .wmv, in Windows Movie Maker (amateuristisch maar simpel dus ideaal) het begin en einde eraf geknipt en geëxporteerd, in iTunes geïmporteerd en geconverteerd naar .mp3 en voil? , klaar is Greet. En dat allemaal twee keer, want in de eerste versie zat er een wel zeer storende storing, in de bridge nog wel, en dat hoorde ik natuurlijk pas als het af was. Nu, geen erg, ‘k heb weer kunnen prutsen naar hartelust en het liedje is die moeite waard. )

(via Asfaltkonijn)

De eerste keer vond ik het heel koddig. De tweede keer zag ik de traantjes en vond ik het heel ontroerend, op een triestige manier.

(Als je er net als ik niet gerust in bent, bekijk dan het einde dat iemand hieraan gebreid heeft. Heel geruststellend )

Net een nieuwe muzikale ontdekking gedaan via Clopin: Hellogoodbye, een Amerikaanse band “that sounds like candy”.

Geweldige clip, aanstekelijk liedje en yummy zanger. Wat wil een mens nog meer?

Het kan nog beter, echter. Via hun MySpace kwam ik op hun officiële website terecht. Niet meteen een webdesignpareltje (voor zover ik er iets van af weet), op één ding na dan: de header. Die is eigenlijk een soort MS Paint-kleurplaat, die je naar believen kunt inkleuren met de voorziene kleurtjes. Fantastisch idee, zoiets heb ik nog nooit gezien.

Enkele van mijn creaties:

Een tijdje geleden vertelde ik jullie over de favoriete bezigheid van mijn kotgenoten tijdens de examens van januari. Ik had toen gezegd dat ik het filmpje wel eens zou linken, maar het duurde een eindje tegen dat het online kwam en toen was ik het dus al vergeten. Nu botste ik er toevallig op tijdens het surfen en ik wou het jullie niet onthouden!

Zoek de stem van Greet… (tot twee maal toe zelfs)

Dat blauwe bekertje is trouwens van mij. Ik heb het nog altijd niet teruggezien. En de pong shots in de gang en op de trap gebeurden werkelijk vlak naast mijn deur (die eveneens in beeld komt), velen terwijl ik probeerde te slapen. Ach ja.
Het resultaat is eigenlijk wel hip, al zou ik persoonlijk de achtergrondgeluiden weggelaten hebben en er een muziekje op gezet hebben.

Edit: filmpje weg.

Er zit ondertussen al een dikke laag stof op, maar het maakt mij nog elke keer vrolijk, als ik ernaar luister.

Dzju, WordPress wil dat filmpje natuurlijk niet embedden. Even zoeken naar een oplossing!

Edit: Geen oplossing dus, tgg. Allen hierheen dan maar!

Al surfende botste ik op deze geweldige eerste aflevering (in volgorde bekijken) van Neveneffecten. Ik vind het echt een briljant idee, geniaal gewoon. Nu ben ik een nog grotere fan, hehe.