Pimpajoentje.be

Dit is mijn nieuwe favoriete filmpje. De knapperd heet Andrew Lees, graag gedaan. Het filmpje maakt deel uit van een serie van drie, maar dit vind ik het mooiste.

Ik heb het filmpje nu al minstens 10 keer bekeken, en ik vind het hoe langer hoe mooier. Telkens ontdek ik ook nieuwe details. De leukste momenten in het filmpje vind ik het schaap in z’n armen, het sprongetje over het verkeersbord, de blik op z’n gezicht aan 0:16, de opvliegende vogels wanneer hij in z’n handen klapt, de opeenvolging van kerken rond 0:31, het wisselen tussen dag en nacht rond 0:35, en alles vanaf 0:43, damnit, wat een glimlach!

Ik zat in de auto met Karel (hou dat daar maar in de gaten trouwens, ‘t zal niet lang meer duren!), en we waren weer eens alle radioposten aan het aflopen op zoek naar iets dat we allebei okee vonden. Niet dat wij daar ruzie over maken of zo hoor, we hebben gewoon allebei nogal een euh, uitgesproken mening. En zo belandden we op radio 1 (als laatste, want ik begin altijd te zappen vanaf de rechterkant) en hoorden we dit.

Al na enkele seconden wist ik, dit is iets moois, dit moet ik onthouden. En iets moois is het inderdaad. Het clipje heeft zelfs een pimpajoentje! Imagine that.

Edit: Oh, hey, zijn baard! Ik had het nog niet gezien! De baard en de snor! Haha, hip!

Gisterochtend kreeg ik een pakje in de bus, maar dan in Karels brievenbus, en omdat ik te nieuwsgierig was pakte hij het alvast voor me uit via webcam. Spannend toch, zo’n pakje uitpakken, plus wat moet een student anders doen ter ontspanning in de examens, dus laat ik jullie meegenieten via dit uitpakfilmpje!

Zotjes hé! Veel linkliefde richting Boskabout en Adhese/Enchanté en J&B dus. En amuseer jullie daar, hé!

Ik weet het, ik post veel muziek de laatste tijd, maar dit kon ik jullie toch ook niet onthouden. Het is het laatste koraal uit de Johannespassie van Bach en het is wauw. Vind ik. Vooral de cadens.

Ik herinner me het nog alsof het gisteren was. Ik zat in het derde leerjaar en moest een Keuze maken, en Keuzes maken heb ik altijd al impulsief gedaan, dus dacht ik, okee, we hebben er hier thuis één, lekker makkelijk, dus: “Papa! Ik weet het: ik wil piano spelen.” (…) “Ja, heel zeker!” Want ja, hoeveel instrumenten ken je ook als kind, en het mocht geen dwarsfluit worden want dat speelde mijn zus al en gitaren vond ik stom. Piano dus.

I wouldn’t want it any other way, want ik vind het nog altijd een zalig instrument. Maar soms is het echt stóm dat die dingen zo groot zijn en dat je ze dus niet eventjes meeneemt op kot. Wegens examens ben ik al 26 dagen niet meer thuis geweest, dat is een maand geen piano spelen, en dat terwijl het mijn favoriete manier van stoom afblazen is.

Note: dit is van ’92, stel je geen vragen bij de beelden dus

Ik mis mijn piano!

Gelukkig is er tegenwoordig ook het GUK waar ik m’n muzikale ei een beetje kwijt kan, maar ‘t is toch niet hetzelfde.

En on a related note, belofte aan mezelf: als ik later een eigen stekje heb en een job en zo van die dingen (en oh ja een drumstel), dan begin ik opnieuw met slagwerk! Ik kijk er al naar uit!

Een beetje terugkijken met een glimlach, een klein beetje gemis, een beetje berusten, en een beetje nieuwe hoop.

En een beetje meezingen, stilletjes. Zachtjes zingen.

(Nog meer Owl City, omdat het mooi is)

‘t Is eens een MySpacefilmpje deze keer, omdat het vanop YouTube niet embed mag worden (awoe). Maar ‘t was dus wel de moeite om ergens anders naar op zoek te gaan … Mooi liedje