Pimpajoentje.be

… staat op de Grote Markt van Veurne. Werkelijk waar. Ik kan niet precies beschrijven wat er zo lelijk aan is, en ik heb er ook nog geen foto van genomen, dus je zult het gewoon van me moeten aannemen. Op het webcambeeld (klik op de afbeelding) is ze net niet te zien, ze staat rechts buiten beeld. Wat je wel ziet is de achterkant van de ijsschaatsbaan, en de hutjes van de kerstmarkt.

Kerstmis was dit jaar heel leuk. Zaterdagavond ben ik het gaan vieren bij Het Vriendje, gisteravond bij de familie van mama’s kant. Ik zou niet kunnen kiezen als je mij zou vragen welke de leukste avond was. Of wacht, toch… De avond bij Tom was toch wel de leukste, vanwege die grappige familiefilmpjes, haha! Veel gelachen, weinig gedronken (ik toch), ook wel veel gegeten, en weinig geslapen, al viel dat laatste nog mee. En cadeautjes gekregen, gewoon! Dat had ik helemaal niet verwacht. Superlekkere koekjes en chocolaatjes. En kerstlichtjes van Het Vriendje, voor op kot Hij was trouwens content met zijn cadeautje ook, dat was wel grappig. En leuk.
Dit jaar was was veruit de leukste Kerstmis ooit, denk ik. Maar volgend jaar zal hopelijk nog leuker zijn! En nu allemaal duimen dat Het Vriendje mee mag naar de familie van papa’s kant, op Oudejaarsavond…

Een greep uit de vele voorbeelden, sommigen geïllustreerd met een foto. (Foto’s volgen later.)

• Het Ave Maria op een stoel in de badkamer vinden.
• Op een doodgewone vrijdagmorgen niet kunnen uitslapen omdat mevrouw het prefereert van ‘s morgens vroeg al piano-, viool-, zang- en fluitklanken te produceren.
• Twee dagen later datzelfde Ave Maria op dezelfde stoel in dezelfde badkamer vinden.
• Je (weer eens) verloren gewaande pupiter terugvinden, deze keer in de reistas die net terug is van drie weken muziekkamp, samen met de desbetreffende zus, uiteraard.
• Geregeld partituren kwijtraken die “per ongeluk” in Leuven beland zijn, en geregeld partituren tussen de jouwe op de piano vinden die eigenlijk niet van jou zijn. Heel vervelend, vooral dat eerste.
• De berging (a.k.a. studeerplekje van zus) binnenstappen en op het eerste zicht een zevental instrumenten zien rondslingeren, al dan niet gekuist en opgeborgen.

Dat was nog eens een leuk feestje zie, gisteren. ‘t Was een soort familiefeestje, allez, maar dan voor vrienden en familie van mijn nonkel en zijn nieuwe vriendin, zo’n beetje.

Ik heb mij goed geamuseerd met de neven en nichten. We hebben gekaart (dat klinkt saai maar is het niet, heel de zaal keek soms om als wij allemaal ineens op tafel sloegen of in lachen uitbarstten of zo), we hebben een beetje gedanst (we waren potverdorie de enigen die de pasjes op “Lief klein konijntje” konden!) en nog wat later op de avond hebben we “Wie ben ik” gespeeld (ik was achtereenvolgens een jojo en Spongebob Squarepants, andere items waren: Sinterklaas, Superliegebeest, Moeder Theresa, een onderbroek, Simon (mijn neef die zichzelf was), een smurf, Laura Lynn,…). (Wat gebruik ik toch altijd een ingewikkelde zinsconstructies met haakjes binnen de haakjes en zo… Excuseer!)

Eén minpuntje. Op een bepaald moment zat ik zo’n beetje weg te dromen boven mijn cola (ze hadden geen Gini en neen, ik drink nog steeds geen bier, wijn of enige andere vorm van alcohol) en ik was zo’n beetje aan het rondkijken en al. En ik dacht: er mist iets, er is precies iemand te kort of zo. Nochtans, alle nichten en neven waren er, Renske had haar lief meegebracht en Lien was zelfs afgekomen uit Ostin speciaal voor het feestje, dus iedereen was er. Een beetje later wist ik het ineens: oma en opa. Hilde’s ouders zaten aan een andere tafel, gezellig bij de kinderen en kleinkinderen en zo, maar aan onze tafel zaten alleen nonkels, tantes, neven en nichten. Geen oma en opa. Dat was wel eventjes niet prettig, toen ik dat zo bedacht… Gelukkig was ik het niet lang daarna alweer een beetje vergeten…

Ik vrees dat ik zonet zus’ computermuis heb laten vallen, en dat dat niet zo gezond was. Er rammelt namelijk iets binnenin als je ermee schudt (neen, niet de bal, ‘t is een laserding). Nu ja, zolang zus dus niet met de muis schudt is er geen vuiltje aan de lucht.

Ik begin een blogverslaving te ontwikkelen, vrees ik. Het is schandalig hoeveel ik vandaag al geblogd heb, over drie keer niks.

In aansluiting op mijn vorige post, de resultaten van mijn gegoogle. Natuurlijk moet iedereen eens zijn eigen naam op Googlen, all the cool kids are doing it!

Op de eerste plaats, en eigenlijk ook op de tweede, derde, vierde, vijfde, zesde en zevende plaats: mijn school, zijnde het Bisschoppelijk College Der Onbevlekte Ontvangenis Pattati Pattata (de volledige naam vond ik niet op het internet terug, al weet ik zeker dat er nog een stuk achterkomt met Maria erin, dat heb ik eens gezien op een boekje in het archief in de kelders van de school), a.k.a. het College van Veurne.
Op de achtste plaats: mijn jeugdbeweging, zijnde KSJ Veurne.
Op de negende plaats een pagina over mijn dwarsfluitende naamgenote, die ik al eens heb komen te ontmoeten, ooit.
Op de tiende plaats iets met genealogie – papa’s hobby.
Op de dertiende plaats nog eens mijn naamgenote, en daartussen en daarna (tot zover ik gaan kijken ben) niets relevants meer.

Interessant.