Pimpajoentje.be

Het is weer zover, de “vakantie” (of laat ik het lesvrije periode noemen) is voorbij en ik bevind mij weer op mijn kot. Behalve mijn locatie en het gegeven dat ik weer les heb is er verder wel niks veranderd, nog altijd evenveel werk dus

Ik begin zo stilletjesaan mijn zomervakantie wat vorm te geven. Het staat al vast (of toch 99,99% zeker dan) dat ik van 28 juli tot en met 3 augustus (denk ik) op reis ga met Het Vriendje en alles dat eraan vasthangt (zus, mama, papa, hond en nog twee mensen). De bestemming is een vakantiehuisje in de Dordogne (niet in Normandië dus), en ik kijk er naar uit.

De rest is allemaal nog een beetje wazig. Ik kan nog niet voorspellen of ik herexamens ga hebben, maar dat weet ik op het einde van juni dan wel. Indien ja heb ik dus herexamens, eind augustus en/of misschien begin september, dat is mij niet helemaal duidelijk, eens informeren bij de kotgenoten. Indien niet ben ik in de mogelijkheid om op Groot Kamp te gaan, of liever, ben ik daar min of meer toe verplicht. De data zijn wederom van 20 tot en met 28 augustus, en aangezien ik dit jaar Jimleidster ben zal dat kamp er gans anders uitzien dan het vorige. Ik ben benieuwd…

Van 2 tot en met 7 juli (denk ik) is er ook het Klein Kamp. Als ik niet mee kan op Groot Kamp zou ik graag meegaan op Klein Kamp, denk ik, en als ik wel mee kan op Groot Kamp misschien ook wel, dat weet ik nog niet.

Net als Het Vriendje heb ikzelf ook een mama en een papa en willen deze ook op reis. Alleen zie ik dat minder zitten, omdat het plan voorlopig twee weken Italië is. Ten eerste vind ik twee weken te lang, ten tweede is Het Vriendje er dan niet bij, ten derde kan ik zo voorspellen hoe die reis er gaat uitzien want we zijn al elvendertig keer in Italië geweest, en ten vierde zou ik het vreemd vinden om terug in Firenze, Sienna en Pisa te komen. Ik zou het waarschijnlijk niet leuk vinden. En vervelend en zo. Dus, als het eventjes kan blijf ik dan liever thuis, maar daartoe zal er nog heel wat gepusht en gezaagd en onderhandeld moeten worden.

Bovendien, en dat brengt mij bij het volgende puntje, zou ik in juli graag een beetje werken. Ik ben allesbehalve een fan van zomerjobs, maar er moet nu eenmaal geld in het laatje komen dus wat kan een mens anders doen dan een paar weken zwoegen en zweten op dagen waarop iedereen verplicht aan het strand zou moeten liggen. Aangezien ik geen gemakkelijke mens ben wat data betreft (ik kan nooit zeggen, geef mij maar iets voor juli of voor augustus, ik moet altijd de gaatjes vullen) zal het ook evenredig gemakkelijk zijn om aan een job te geraken. Ik denk dat ik mijn licht eens ga opsteken bij dinges, hoe heet het ook weer, dat interimbureau op de markt van Veurne. Als het noppes is kan ik waarschijnlijk nog altijd aan de slag op het Speelplein Briekeljong, zoals vorig jaar, en ook al verdient dat weinig, het is toch beter dan niks en ze zijn er uiterst flexibel wat data betreft. We zullen zien.

Ten slotte zou ik het leuk vinden om ook af en toe een fuifje of een dagje shoppen of een namiddagje strand te doen, want daartoe is de zomer immers in het leven geroepen. En héél veel bij Het Vriendje zijn. En hij bij mij.

Vandaag, zopas om precies te zijn, maakte ik een vreemde ervaring mee. Om de één of andere reden was ik op zoek naar magneetjes waarvan ik dacht dat ik ze jaren geleden in een kast op mijn kamer gestoken had, dus haalde ik die kast leeg. Alle voorwerpen in die kast lagen onder een laagje stof en had ik jaren niet meer aangeraakt (met uitzondering van één zwijnestift – gebruikt om eerstejaars te merken – die ik er na mijn honderd dagen bijgezwierd heb).

Onder de vondsten waren onder andere te vinden: mijn beugel, een potje met haarelastiekjes en speldjes, een vriendenboekje (met mensen erin die ik al jaren niet meer gezien heb), een miniklein dagboekje (hilarisch gewoon… Ik typ nog wel eens een paar stukjes over denk ik, ik kan jullie dat plezier niet ontzeggen), een mapje met daarin enkele brieven die ik gekregen had, allerlei prulletjes en pareltjes en knoopjes en doosjes en zo…

Ik begon met de brieven te herlezen. Vijf waren van een pennevriendin, één van mijn eerste vriendje (vijfde leerjaar… eeuwen geleden), één van een andere vriend, twee van mijn toenmalige beste vriendin en één van diens zus. Het was vreemd om die brieven te herlezen; ze waren kinderlijk en handelden over compleet triviale onderwerpen die toen waarschijnlijk van levensbelang waren voor mij en de briefschrijvers.

Daarna rommelde ik wat door de spulletjes, hield elk ding eventjes vast en dacht na over de herinnering die het opriep. De beugel stopte ik snel weer ver weg in een hoekje van de kast, zodat hij op zijn gemakje nog wat verder stof kon vergaren.

En toen herlas ik mijn dagboekje. Dat was me wat! Het is een miniklein boekje in het formaat van een sleutelhanger, en ik schreef erin tijdens het tweede middelbaar (en nog een klein beetje tijdens het derde). Ik vond het echt hilarisch. Om de drie pagina’s had ik het over een andere jongen, om de vijf pagina’s veranderde ik van beste vriendin en veranderden ook de verhoudingen in onze vriendengroep drastisch. Ik had het over hoe onnoemelijk veel ik twintig en later zelfs dértig woordjes Latijn leren vond, over dat ik (oeps!) mijn huiswerk was vergeten te maken en zodoende de eeuwige toorn van de leraar én van mijn ouders op mij gehaald had, wat ik van mijn ouders en grootouders kreeg voor mijn verjaardag en kerstmis,… Ook grappig was hoe ik zo nu en dan een stukje dagboek eindigde met de woorden “ik moet nu gaan verderstuderen, ik wil goede punten hebben!” (wat een strever was ik!) en dat ik zelfs één keer eindigde met het volgende: “ik moet stoppen met schrijven, het is 8u45 dus ik moet mij gaan wassen! Daaag!” (wat erg zeg, om negen uur in mijn bed in het tweede middelbaar! Arme mij.) Ik vond het ook wel interessant hoe ik de toen nog niet te verklaren adoratie voor twee bepaalde meisjes nu moeiteloos kan uitleggen. Curieus, dat ik dat toen écht niet doorhad.

Ik zette mijn radio aan, iets wat ik al niet meer gedaan had sinds ik op kot zit, en ik besloot om mijn haar nog eens op te steken, iets wat ik al véél langer niet meer gedaan had. Om de één of andere reden hoorde ik op de radio alleen liedjes van vroeger terwijl ik in de badkamer stond te foefelen voor de spiegel.

Op dat moment was ik vergeten dat ik tegenwoordig in Gent op kot zit en aan de Artevelde hogeschool studeer, dat ik een vriend heb en dat ik betrekkelijk goed overeen kom met mijn broer en zus. Op dat moment was ik terug het meisje dat elke twee weken op een andere jongen (en af en toe eens op twee jongens tegelijk) verliefd was, dat voortdurend veranderde van beste vriendin, dat af en toe wel eens gepest werd maar zich daar niks van aantrok en gewoon haar geflipte zelf bleef, en dat dag in dag uit een niet aflatende oorlog voerde met haar broer en zus.

Mensen veranderen, ik blijkbaar vrij drastisch (zowel innerlijk als uiterlijk) en deze flashback deed dan ook heel vreemd aan. Het ging min of meer over toen ik naar beneden ging om mijn broer zijn eten op te warmen (dat kan hij op zijn zeventiende nog altijd niet zelf) en mijn mails en feeds te lezen. Maar ik vind het nog altijd vréémd.

Afijn, daar wou ik het dus eventjes over hebben… Nu nog één blogpostje en dan ga ik mijn eigen eten opwarmen en wachten tot ik opgehaald word om “uit” te gaan. Er moet een verjaardag gevierd worden, en zo.

Beu, weer stofzuigen. Het godganse huis deze keer. (Want het huis is vuil en zo’n vuil huis kun je toch niet aan Tom tonen. Dixit mater mea, om het op z’n Latijns te zeggen.)
‘t Is te zeggen, het godganse huis op broers kamer na, want die moet hij zelf stofzuigen. ‘t Zou er nog aan ontbreken, dat ik broers kamer zou moeten stofzuigen! Dat zie je van hier.

En daarna ga ik mijn kamer opruimen. Met voor- en na-foto’s en al, want ‘t zal de moeite zijn. Dat doe ik echter geheel vrijwillig want morgen komt Het Vriendje en ik kan die toch niet binnenlaten in de zwijnenstal die mijn kamer nu is?

Moet je eens weten! Ik heb een heel lief vriendje! En hij is mooi en lief en grappig en lief en lekker zacht (als hij zich geschoren heeft) en schattig en lief en gewoon ook héél lief! Uhu! En ik ben er zo’n beetje verliefd op, zo! Toen hij voor mijn tantes deur stond met zijn mooie jas aan en met brol in zijn haar en met een gigantische glimlach en glinsterende oogjes en al, toen smolt ik zo weer helemaal!
En gisteravond é, gisteravond heb ik met enige hulp van prettig gestoorde nonkels en tantes mijn ouders dus zover kunnen krijgen dat ze mij om elf uur mochten komen ophalen (waarvoor nog eens dank trouwens, voor dat ophalen), en toen waren we om half twaalf alleen en zijn we toch maar niet naar die fuif geweest maar zijn we naar huis gegaan (alwaar wij dus nog altijd even alleen waren) en heb ik de meest morantische jaarovergang van mijn leven beleefd, jawel! En toen zijn we zo’n beetje héél lang opgebleven zo. Maar sshht! Niet doorzeggen.
En o ja! Vandaag mocht ik mee naar zijn grootouders, gaan nieuwjaren. Ze zijn heel lief en zo (lang niet zo lief als mijn vriendje natuurlijk) en ‘t was gezellig en zo.

*Glunder glunder* (en al)

Aja! Gelukkig Nieuwjaar ee.

Mama had al een paar keer gevraagd om de living te stofzuigen, maar ik stelde het telkens eventjes uit, en ik vergat het ook gewoon een paar keer. Ineens werd ze boos en ben ik er dus maar snel snel aan begonnen, en in mijn haast brak ik het Jozefbeeldje van de kerststal.
Oeps.

Opbiechten dus, maar wonderlijk genoeg werd mama er niet boos om. (Toch niet bozer dan ze nog was.) Straks ga ik dus braaf mijn kamer opruimen, mij douchen en aankleden, de strijk doen en beginnen studderen. Werkelijk waar. Allez, dat is toch het plan.

Jesuken is geboren in een bakske vol met stro, en om dat te vieren ga ik nu mijn cursus Algoritmen opendoen zie. Vrolijk Kerstfeest iedereen, zei het een beetje in retard, en ook een heel goeie blok toegewenst aan diegenen op wie dat van toepassing is!

(…)

Haha. Mijn broer heeft sinds kort een vriendinnetje, Linde heet ze, en daarstraks zag ik hem klungelen met naald en draad. Na het broodnodige handje toesteken informeerde ik eventjes waarmee hij dacht dat hij bezig was, en blijkt dat hij een soortement sleutelhanger aan het naaien is, voor Linde. Mijn broer naait nooit, dus dat wil al heel veel zeggen!

Ik verveel mij! Ik zou nu eigenlijk moeten blokken, maar kom. Ik denk dat ik er straks wel eens aan ga beginnen, maar voor de moment amuseer ik mij nog teveel met aan mijn site werken (bijna klaar met de Fotosoeppagina) en met de Photo Booth spelen. Op de foto zie je mijn überhippe sterretjestrui en mijn nieuw kettinkje (van oma gekregen gisteravond), en op de achtergrond de bureau, naar waar mijn computer voor de vakantie is verhuisd. En mezelf, uiteraard.