En morgen, morgen vertrekken mijn ouders op reis, om te vieren dat ze vijfentwintig jaar geleden hetzelfde deden. Zilver (mijn favoriete edelmetaal).

En ik, ik ben trots. En heel hard van plan om zelf ook te trouwen in een heel mooi lang wit kleed, en dan op naar goud hé.

Eigenlijk wou ik hier een goed onderbouwde blogpost schrijven over waarom ik een voorstander ben van het huwelijk, maar mijn mening valt zo ook wel tussen de lijntjes te lezen, denk ik.

“… ‘t Is e filmtje!”

In volgorde van verschijnen: nicht #1, neef #1, lief van neef #1, lief van nicht #2 (die er toen eventjes niet bij zat), broer, verloofde van nicht #1, een aantal broodjes en last but not least neef #2.

Zo zie, dat weten jullie ook weer.

Afscheid

Afscheid nemen is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen en verpakken
in de goede herinnering.
Is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken van vreugde en verdriet.

Afscheid nemen is met dankbare handen,
weemoedig meedragen alles wat waard is
om niet te vergeten,
is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen
loskomen en achterlaten en niet kunnen vergeten.

Leven is – vanaf de geboorte-
voortdurend afscheid nemen.
Loshaken om voort te gaan.
Zichzelf verliezen om zichzelf te vinden.
Het risico nemen van de graankorrel
om vruchten voort te brengen.

Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven.
Men leert het eigenlijk nooit.

Dag bompa, ik hoop dat je blij bent om weer bij bomma te zijn.

[audio file]

• Een jeans.
• Een wit topje voor onder andere dingen.
• Een lichtblauw topje (voor in de zomer).
• Een paarsachtig T-shirtje in een raar glad stofje met een coole décolleté en een hip motiefje, ‘t is iets bijzonders, ‘k ga er nog wel eens een foto van posten.
• Handschoenen (superwarme van Tinsulate, en dat voor niet veel geld).
• Oorbellen (heel feestelijke, vind ik persoonlijk).
• Armbandjes (een zevental dunne zilveren dingskes).

Twee keer heb ik bijna botjes gevonden, maar de eerste keer hadden ze mijn maat niet meer en de tweede keer waren ze te breed rond mijn kuiten (of waren mijn kuiten te smal, kan ook).

Zus haat shoppen, dus doet ze het maar één keer per jaar (maximum). En dat was eraan te zien! Links haar stapeltje (edit: prijskaartje 415 euro – en ik was haar jas ook nog vergeten mee te tellen), rechts mijn stapeltje (edit: prijskaartje 115 euro, valt nog mee):

En dan heb ik er nog haar schoenen niet opgezet

‘t Is maar dat jullie het weten. En verder:

Van zaterdagmiddag tot deze morgen was ik bij Tom, en het was daar heel leuk. Zondag zijn we naar de familie van mama’s kant geweest, en het was daar ook leuk. We zijn o.a. gaan bowlen. Wij vullen elkaar heel goed aan, Tom en ik: hij is gewonnen en ik ben verloren.

O ja. Ik heb dus voor de eerste keer kennis gemaakt met Pebbles, en ze is de meest koddige puppy die ik ooit gezien heb! Ze is miniklein en superzacht en ze doet superkoddige dingen zoals rare sprongetjes maken en uitglijden en omvallen en zo. Ze bijt ook wel, maar gelukkig is ze niet zo snel als de kat (die mij een littekentje op mijn arm bezorgd heeft) dus kan ik altijd mijn hand of voet wegtrekken als ik zie dat ze gaat bijten. En ze zal dat wel afleren, in tegenstelling tot de kat, dus dat is allemaal niet zo erg. Foto’s zijn er ook: allen hierheen.

(…) Oef, ‘t is gedaan. Bij gebrek aan vijfnotige liedjes, waarschijnlijk.

Edit: Daar is het weer. Ik ga die fluit moeten verstoppen of zo. Ze heeft twee peperdure dwarsfluiten die heel mooi klinken, waarom dan op een pvc-buis spelen? *gespeelde wanhoop*

Een ander voordeel is dat we na dagen in prehistorische omstandigheden hebben moeten surfen (lees: smallband), eindelijk terug breedband hebben, bij wijze van verjaardagscadeautje, zegt papa. Wij weten echter wel beter: het internet was zodanig traag geworden dat hij zijn e-mails niet meer kon lezen. Wij weten ook beter over de oorzaak van dit plobreem. We zaten nog nooit eerder op smallband, maar deze keer dus wel omdat broer massa’s Charmed afleveringen had gedownload en daarbij geen rekening gehouden had met het feit dat ik in de zomer hier ook op internet zit. Nu ja, ‘t is voorbij en dat is het belangrijkste.

Daar komt mijn pizza chèvre. Toedeloe!

(Let ook op de strepen waar plakband hing om de tekst mooi op een lijntje te kunnen schilderen.)

O ja, en ik heb mijn handen nu nog altijd niet kunnen leggen op het 7^e Harry Potterboek dat mijn broer gekocht heeft. De egoïst. Heb ik al gezegd dat ik in een slecht humeur ben?

De 24^e komen we terug. Tot dan!

• 20 juni: Zo rond een uur of tien ben ik klaar met het laatste examen en begint voor mij de vakantie, hoera!
• 28 of 29 juni: BBQ bij Elien. Denk ik.
• De andere dagen van die week: Slapen, bij Het Vriendje zijn, kotenjacht, en vooral: kamp voorbereiden.
• 1 – 7 juli: Klein Kamp.
• 8 of 9 – 23 of 24 juli: Op reis. Eerst naar Italië (ergens rond Firenze en Sienna en zo) en dan nog enkele dagen Engeland (ergens dicht bij de kust aan “onze” kant). Dat is toch tenminste hoe ik het zou willen, de ouders willen misschien in augustus pas naar Engeland maar dat vind ik geen goed plan.
• 28 juli – 5 augustus: Op reis met Het Vriendje! Naar Frankrijk, meer bepaald de Dordogne, nog meer bepaald een vakantiehuisje in ik-weet-niet-precies-welk-dorpje-of-stadje.
• Daarna: Slapen, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, misschien naar Juice Festival, maar vooral: kamp voorbereiden.
• 20 – 28 augustus: Groot Kamp. Tenzij het natuurlijk niet zo zal mogen zijn en dat ik van die afschuwelijke dinges, her-euh, herexamens ga moeten maken. Nietepiete Groot Kamp, dan.
• 29 augustus – ergens halfweg september: Total and utter freedom. (Behalve dat ik wel eens de was, de strijk, de afwas,… enz. ga moeten doen.) Weer slapen dus, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, bij Het Vriendje zijn, wellicht mijn nieuw kot inrichten, dat soort dinges.
• Zo, dat was het dan. Wat zeg je, je ziet nergens iets staan over werken? Sssshhhht! Niks zeggen! De ouders schijnen tot nu toe vergeten te zijn dat ik nog niet echt een job heb gevonden, en het schijnt hen ook nog niet opgevallen te zijn dat ik ook niet echt van plan ben daarnaar op zoek te gaan. Ten eerste heb ik geen zin in werken, ten tweede ben ik niet direct in financiële nood en ten derde zou ik toch geen job vinden, met de weinige en korte periodes die ik nog “vrij” heb.

Ziet er best wel leuk uit, vind ik. Maar dat is vakantie altijd é

Eigenlijk viel het allemaal heel goed mee hoor. ‘t Was gezellig en zo en ja je weet wel hé. En al.

Zo gezellig zelfs dat ik gebleven ben tot maandagmiddag, ondanks mijn voornemens om maandag al op kot te zijn en te beginnen blokken. Van dat blokken is nog niet héél erg veel in huis gekomen, maar het is nog niet te laat. Het is wel nogal kak om hier zo bijna helemaal alleen op kot te zijn, gisteravond ben ik zelfs opgebleven tot drie uur omdat ik een beetje bang was en zo en omdat ik niet durfde te slapen.

Ik ben echt zo’n woossie é.

Ik begin zo stilletjesaan mijn zomervakantie wat vorm te geven. Het staat al vast (of toch 99,99% zeker dan) dat ik van 28 juli tot en met 3 augustus (denk ik) op reis ga met Het Vriendje en alles dat eraan vasthangt (zus, mama, papa, hond en nog twee mensen). De bestemming is een vakantiehuisje in de Dordogne (niet in Normandië dus), en ik kijk er naar uit.

De rest is allemaal nog een beetje wazig. Ik kan nog niet voorspellen of ik herexamens ga hebben, maar dat weet ik op het einde van juni dan wel. Indien ja heb ik dus herexamens, eind augustus en/of misschien begin september, dat is mij niet helemaal duidelijk, eens informeren bij de kotgenoten. Indien niet ben ik in de mogelijkheid om op Groot Kamp te gaan, of liever, ben ik daar min of meer toe verplicht. De data zijn wederom van 20 tot en met 28 augustus, en aangezien ik dit jaar Jimleidster ben zal dat kamp er gans anders uitzien dan het vorige. Ik ben benieuwd…

Van 2 tot en met 7 juli (denk ik) is er ook het Klein Kamp. Als ik niet mee kan op Groot Kamp zou ik graag meegaan op Klein Kamp, denk ik, en als ik wel mee kan op Groot Kamp misschien ook wel, dat weet ik nog niet.

Net als Het Vriendje heb ikzelf ook een mama en een papa en willen deze ook op reis. Alleen zie ik dat minder zitten, omdat het plan voorlopig twee weken Italië is. Ten eerste vind ik twee weken te lang, ten tweede is Het Vriendje er dan niet bij, ten derde kan ik zo voorspellen hoe die reis er gaat uitzien want we zijn al elvendertig keer in Italië geweest, en ten vierde zou ik het vreemd vinden om terug in Firenze, Sienna en Pisa te komen. Ik zou het waarschijnlijk niet leuk vinden. En vervelend en zo. Dus, als het eventjes kan blijf ik dan liever thuis, maar daartoe zal er nog heel wat gepusht en gezaagd en onderhandeld moeten worden.

Bovendien, en dat brengt mij bij het volgende puntje, zou ik in juli graag een beetje werken. Ik ben allesbehalve een fan van zomerjobs, maar er moet nu eenmaal geld in het laatje komen dus wat kan een mens anders doen dan een paar weken zwoegen en zweten op dagen waarop iedereen verplicht aan het strand zou moeten liggen. Aangezien ik geen gemakkelijke mens ben wat data betreft (ik kan nooit zeggen, geef mij maar iets voor juli of voor augustus, ik moet altijd de gaatjes vullen) zal het ook evenredig gemakkelijk zijn om aan een job te geraken. Ik denk dat ik mijn licht eens ga opsteken bij dinges, hoe heet het ook weer, dat interimbureau op de markt van Veurne. Als het noppes is kan ik waarschijnlijk nog altijd aan de slag op het Speelplein Briekeljong, zoals vorig jaar, en ook al verdient dat weinig, het is toch beter dan niks en ze zijn er uiterst flexibel wat data betreft. We zullen zien.

Ten slotte zou ik het leuk vinden om ook af en toe een fuifje of een dagje shoppen of een namiddagje strand te doen, want daartoe is de zomer immers in het leven geroepen. En héél veel bij Het Vriendje zijn. En hij bij mij.

Onder de vondsten waren onder andere te vinden: mijn beugel, een potje met haarelastiekjes en speldjes, een vriendenboekje (met mensen erin die ik al jaren niet meer gezien heb), een miniklein dagboekje (hilarisch gewoon… Ik typ nog wel eens een paar stukjes over denk ik, ik kan jullie dat plezier niet ontzeggen), een mapje met daarin enkele brieven die ik gekregen had, allerlei prulletjes en pareltjes en knoopjes en doosjes en zo…

Ik begon met de brieven te herlezen. Vijf waren van een pennevriendin, één van mijn eerste vriendje (vijfde leerjaar… eeuwen geleden), één van een andere vriend, twee van mijn toenmalige beste vriendin en één van diens zus. Het was vreemd om die brieven te herlezen; ze waren kinderlijk en handelden over compleet triviale onderwerpen die toen waarschijnlijk van levensbelang waren voor mij en de briefschrijvers.

Daarna rommelde ik wat door de spulletjes, hield elk ding eventjes vast en dacht na over de herinnering die het opriep. De beugel stopte ik snel weer ver weg in een hoekje van de kast, zodat hij op zijn gemakje nog wat verder stof kon vergaren.

En toen herlas ik mijn dagboekje. Dat was me wat! Het is een miniklein boekje in het formaat van een sleutelhanger, en ik schreef erin tijdens het tweede middelbaar (en nog een klein beetje tijdens het derde). Ik vond het echt hilarisch. Om de drie pagina’s had ik het over een andere jongen, om de vijf pagina’s veranderde ik van beste vriendin en veranderden ook de verhoudingen in onze vriendengroep drastisch. Ik had het over hoe onnoemelijk veel ik twintig en later zelfs dértig woordjes Latijn leren vond, over dat ik (oeps!) mijn huiswerk was vergeten te maken en zodoende de eeuwige toorn van de leraar én van mijn ouders op mij gehaald had, wat ik van mijn ouders en grootouders kreeg voor mijn verjaardag en kerstmis,… Ook grappig was hoe ik zo nu en dan een stukje dagboek eindigde met de woorden “ik moet nu gaan verderstuderen, ik wil goede punten hebben!” (wat een strever was ik!) en dat ik zelfs één keer eindigde met het volgende: “ik moet stoppen met schrijven, het is 8u45 dus ik moet mij gaan wassen! Daaag!” (wat erg zeg, om negen uur in mijn bed in het tweede middelbaar! Arme mij.) Ik vond het ook wel interessant hoe ik de toen nog niet te verklaren adoratie voor twee bepaalde meisjes nu moeiteloos kan uitleggen. Curieus, dat ik dat toen écht niet doorhad.

Ik zette mijn radio aan, iets wat ik al niet meer gedaan had sinds ik op kot zit, en ik besloot om mijn haar nog eens op te steken, iets wat ik al véél langer niet meer gedaan had. Om de één of andere reden hoorde ik op de radio alleen liedjes van vroeger terwijl ik in de badkamer stond te foefelen voor de spiegel.

Op dat moment was ik vergeten dat ik tegenwoordig in Gent op kot zit en aan de Artevelde hogeschool studeer, dat ik een vriend heb en dat ik betrekkelijk goed overeen kom met mijn broer en zus. Op dat moment was ik terug het meisje dat elke twee weken op een andere jongen (en af en toe eens op twee jongens tegelijk) verliefd was, dat voortdurend veranderde van beste vriendin, dat af en toe wel eens gepest werd maar zich daar niks van aantrok en gewoon haar geflipte zelf bleef, en dat dag in dag uit een niet aflatende oorlog voerde met haar broer en zus.

Mensen veranderen, ik blijkbaar vrij drastisch (zowel innerlijk als uiterlijk) en deze flashback deed dan ook heel vreemd aan. Het ging min of meer over toen ik naar beneden ging om mijn broer zijn eten op te warmen (dat kan hij op zijn zeventiende nog altijd niet zelf) en mijn mails en feeds te lezen. Maar ik vind het nog altijd vréémd.

Afijn, daar wou ik het dus eventjes over hebben… Nu nog één blogpostje en dan ga ik mijn eigen eten opwarmen en wachten tot ik opgehaald word om “uit” te gaan. Er moet een verjaardag gevierd worden, en zo.

En daarna ga ik mijn kamer opruimen. Met voor- en na-foto’s en al, want ‘t zal de moeite zijn. Dat doe ik echter geheel vrijwillig want morgen komt Het Vriendje en ik kan die toch niet binnenlaten in de zwijnenstal die mijn kamer nu is?

*Glunder glunder* (en al)

Aja! Gelukkig Nieuwjaar ee.

Opbiechten dus, maar wonderlijk genoeg werd mama er niet boos om. (Toch niet bozer dan ze nog was.) Straks ga ik dus braaf mijn kamer opruimen, mij douchen en aankleden, de strijk doen en beginnen studderen. Werkelijk waar. Allez, dat is toch het plan.

(…)

Haha. Mijn broer heeft sinds kort een vriendinnetje, Linde heet ze, en daarstraks zag ik hem klungelen met naald en draad. Na het broodnodige handje toesteken informeerde ik eventjes waarmee hij dacht dat hij bezig was, en blijkt dat hij een soortement sleutelhanger aan het naaien is, voor Linde. Mijn broer naait nooit, dus dat wil al heel veel zeggen!

Kerstmis was dit jaar heel leuk. Zaterdagavond ben ik het gaan vieren bij Het Vriendje, gisteravond bij de familie van mama’s kant. Ik zou niet kunnen kiezen als je mij zou vragen welke de leukste avond was. Of wacht, toch… De avond bij Tom was toch wel de leukste, vanwege die grappige familiefilmpjes, haha! Veel gelachen, weinig gedronken (ik toch), ook wel veel gegeten, en weinig geslapen, al viel dat laatste nog mee. En cadeautjes gekregen, gewoon! Dat had ik helemaal niet verwacht. Superlekkere koekjes en chocolaatjes. En kerstlichtjes van Het Vriendje, voor op kot Hij was trouwens content met zijn cadeautje ook, dat was wel grappig. En leuk.
Dit jaar was was veruit de leukste Kerstmis ooit, denk ik. Maar volgend jaar zal hopelijk nog leuker zijn! En nu allemaal duimen dat Het Vriendje mee mag naar de familie van papa’s kant, op Oudejaarsavond…

• Het Ave Maria op een stoel in de badkamer vinden.
• Op een doodgewone vrijdagmorgen niet kunnen uitslapen omdat mevrouw het prefereert van ‘s morgens vroeg al piano-, viool-, zang- en fluitklanken te produceren.
• Twee dagen later datzelfde Ave Maria op dezelfde stoel in dezelfde badkamer vinden.
• Je (weer eens) verloren gewaande pupiter terugvinden, deze keer in de reistas die net terug is van drie weken muziekkamp, samen met de desbetreffende zus, uiteraard.
• Geregeld partituren kwijtraken die “per ongeluk” in Leuven beland zijn, en geregeld partituren tussen de jouwe op de piano vinden die eigenlijk niet van jou zijn. Heel vervelend, vooral dat eerste.
• De berging (a.k.a. studeerplekje van zus) binnenstappen en op het eerste zicht een zevental instrumenten zien rondslingeren, al dan niet gekuist en opgeborgen.

Ik heb mij goed geamuseerd met de neven en nichten. We hebben gekaart (dat klinkt saai maar is het niet, heel de zaal keek soms om als wij allemaal ineens op tafel sloegen of in lachen uitbarstten of zo), we hebben een beetje gedanst (we waren potverdorie de enigen die de pasjes op “Lief klein konijntje” konden!) en nog wat later op de avond hebben we “Wie ben ik” gespeeld (ik was achtereenvolgens een jojo en Spongebob Squarepants, andere items waren: Sinterklaas, Superliegebeest, Moeder Theresa, een onderbroek, Simon (mijn neef die zichzelf was), een smurf, Laura Lynn,…). (Wat gebruik ik toch altijd een ingewikkelde zinsconstructies met haakjes binnen de haakjes en zo… Excuseer!)

Eén minpuntje. Op een bepaald moment zat ik zo’n beetje weg te dromen boven mijn cola (ze hadden geen Gini en neen, ik drink nog steeds geen bier, wijn of enige andere vorm van alcohol) en ik was zo’n beetje aan het rondkijken en al. En ik dacht: er mist iets, er is precies iemand te kort of zo. Nochtans, alle nichten en neven waren er, Renske had haar lief meegebracht en Lien was zelfs afgekomen uit Ostin speciaal voor het feestje, dus iedereen was er. Een beetje later wist ik het ineens: oma en opa. Hilde’s ouders zaten aan een andere tafel, gezellig bij de kinderen en kleinkinderen en zo, maar aan onze tafel zaten alleen nonkels, tantes, neven en nichten. Geen oma en opa. Dat was wel eventjes niet prettig, toen ik dat zo bedacht… Gelukkig was ik het niet lang daarna alweer een beetje vergeten…

Ik begin een blogverslaving te ontwikkelen, vrees ik. Het is schandalig hoeveel ik vandaag al geblogd heb, over drie keer niks.

Op de eerste plaats, en eigenlijk ook op de tweede, derde, vierde, vijfde, zesde en zevende plaats: mijn school, zijnde het Bisschoppelijk College Der Onbevlekte Ontvangenis Pattati Pattata (de volledige naam vond ik niet op het internet terug, al weet ik zeker dat er nog een stuk achterkomt met Maria erin, dat heb ik eens gezien op een boekje in het archief in de kelders van de school), a.k.a. het College van Veurne.
Op de achtste plaats: mijn jeugdbeweging, zijnde KSJ Veurne.
Op de negende plaats een pagina over mijn dwarsfluitende naamgenote, die ik al eens heb komen te ontmoeten, ooit.
Op de tiende plaats iets met genealogie – papa’s hobby.
Op de dertiende plaats nog eens mijn naamgenote, en daartussen en daarna (tot zover ik gaan kijken ben) niets relevants meer.

Interessant.