Pimpajoentje.be

• ‘k Heb kiespijn. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken met de tandarts… Bleh.
• Mijn haar moet eraf. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken bij de kapper.
• Ik moet nu echt actie ondernemen voor ik 300 voetzoolwratten heb. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken bij de voetzoolwrattenweglaseraar — en als dat ook niet lukt, duikelen we wel weer een andere dokter op met weer een andere methode.
• Ik moet al dagen (eh, weken) eens een telefoontje plegen. Met iemand die ik niet ken, ja. Uitstel, afstel, tralala. Ik hou niet van telefoontjes met mensen die ik niet ken.

De afspraak met de kapper zal er waarschijnlijk het eerst komen, omdat dat het minst scary is. Ten eerste is het een vrouw (vraag me niet waarom, maar dat vind ik minder erg) en ten tweede kijk ik uit naar een nieuw kapsel. Als het op telefoneren met mensen die ik niet ken aankomt ben ik echt een watje, het is zelfs nog niet lang geleden dat ik geen pizza of Chinees durfde te bestellen over de telefoon. Erg é. Daardoor doet mijn kies elke dag een beetje meer pijn en krijg ik er elke dag een paar wratten bij, tot het niet meer te doen is en ik wel moét bellen. Bah.

Had ik trouwens al gezegd dat ik geen fan ben van telefoneren met onbekenden?

Ik dacht, laat ik eens de krant lezen, toen er zondagmorgen tijdens het ontbijt één voor mij lag. Er stond vrij veel propaganda in, voor allerlei partijen, en artikeltjes allerhande over de komende verkiezingen. Dus ik dacht ook, laat ik dat maar eens bekijken, dat ik toch een beetje weet waarop ik stem (ja, ik ga toch stemmen, maar dat is een ander verhaal). En toen kwam ik een pagina van het Vlaams Blok tegen – pardon, Vlaams “Belang”. Niet te geloven wat daar allemaal in stond. Dat er tegenwoordig nog mensen bestaan die dit soort meningen erop na houden, en dat die mensen zelfs in België nog bestaan, dat is gewoon absurd en ondenkbaar. WJNH had het blijkbaar ook opgemerkt en wijdde er een artikel aan.

De lezers van “De Zondag” kregen afgelopen weekend een flinke homofobe zondagspreek in een paginagrote advertentie van Alexandra Colen, 2de kandidaat op de Kamerlijst van het Vlaams Belang in Antwerpen.

Colen meldt dat ze “als enige tegen de ‘nationale dag ter bestrijding van de homofobie’ stemde” omdat volgens haar dan elke kritiek op homoseksueel gedrag als homohaat wordt beschouwd. “Er bestaat in onze samenleving geen ‘homofobie’, maar ‘normalofobie’ – een afkeer, en haat, voor de normale mens. Politici moeten normale mensen verdedigen. Zij zijn de meest gemarginaliseerde en verdrukte groep in onze samenleving.”

Colen zet zich ook af tegen de wet die het mogelijk maakt om van geslacht te veranderen: “Zo kan een heterokoppel een homokoppel worden, en omgekeerd. (…) Volgens de natuur is er een verschil tussen man en vrouw. God schiep man en vrouw, en de Staat maakt het ongedaan.” Kunstmatige inseminatie voor lesbische koppels zou volgens Colen moeten verboden worden. Ze zet zich af tegen wat ze misprijzend ‘Sperma-shoppen’ noemt.

Ze is echter in een goed homofoob gezelschap op de lijst van Vlaams Belang. Antwerpse lijsttrekker Gerolf Annemans schreef in mei 1991 naar aanleiding van hun ‘Gezinscongres’: “Het is echter duidelijk dat homoseksualiteit, alleen al door het feit dat ze niet geschikt is in de natuurlijke orde, de maatschappij geen baat bijbrengt.”

Derde op de Kamerlijst voor Antwerpen is Bruno Valkeniers: “Met zijn wetgeving voor homoseksuelen heeft paars de abnorm gelijkgeschakeld met de norm. Het zijn allemaal mensen, en ik heb met hen geen probleem, maar ik deel enkele van hun normen niet.”

Bron: WJNH

Ik ben een vredelievend mens hoor, maar dit soort mensen verdient toch een flinke schop onder hun gat. Trrr.

Beuh. Eén of andere dommerik heeft drie glazen flesjes bier in de vriezer gestoken alwaar ze min of meer gesprongen zijn. Resultaat: overal bevroren bier in de vriezer, die er overigens nog maar enkele dagen stond en dus nog kraaknet was.

Daarna heeft één of andere vieze vuilerik die drie flesjes bier in mijn deel van de frigo gestoken, alwaar ze ontdooid zijn en waar nu dus een hele plas bier ligt. Ik heb mijn spulletjes een beetje afgekuist en in een ander deel gestoken maar ik weiger die viezigheid op te kuisen voor een ander.

Nu ruikt gans de frigo dus al een week (of is het twee weken) naar bier, en alles dat ik eruit haal ook. Smakelijk is anders (zeker voor mensen die van bier walgen, zoals ik) …

Na een dik uur schommelen reeds gevonden:

• Mijn geliefde Labello Pearl & Shine (ver onder het bed);
• Een potlood (ergens in de diepste krochten van een rugzak);
• Een pakje zakdoeken met herinneringen (tussen de muur en het bureau dat zeker twintig ton weegt en dat ik helemaal alleen verschoven heb);
• Een minuscuul stukje papier dat gisteren miraculeus verdween toen ik het op een maquette wou plakken en dat vandaag op miraculeuze wijze de schoonmaking van het bureau heeft overleefd en ineens lag te pronken voor het toetsenbord;
• Een batterij (onder de chauffage);
• Een lijmtubetje, en dat nog wel op de laatste plaats waarvan ik hoopte dat ik er de lenzen zou vinden (in de zak van de trui die ik droeg op het moment dat de lenzen voor het laatst gesignaleerd werden).

Ik wil hier niet te lang meer blijven, het bad en het bed en het eten van mama roepen, en ik moet nog naar de dokter ook tussen vijf en zeven en ik wil er niet te laat in zitten. Maar eerst zoeken, want zonder lenzen thuis komen, dat is even gevaarlijk als je hoofd in de muil van een leeuw steken. Oké, mijn ouders zullen mijn hoofd er wel niet afbijten, maar het zal dokken zijn en zo rijk ben ik helemaal niet…

Duimen maar, beste bloglezers!

Edit:

Ik heb werkelijk overal gezocht. Ik heb in de zakken van al mijn broeken, jassen en truien gekeken, ik ben op het bureau geklommen om bovenop de kast te kunnen kijken, ik heb onder en achter de beide zetels gekeken, ik heb in de papierbak van mijn printer gekeken (don’t ask), ik heb tussen de spullen in alletwee de kasten gekeken, in alle mogelijk zakjes van alle rugzakken, ik heb in m’n kussensloop en dekbedovertrek gekeken, ik heb mijn sjakos voor de zoveelste keer binnenstebuiten gekeerd, ik heb tussen cursussen en in kopjes en bekers gekeken, ik heb (toen ik toch daarboven stond) op de bovenkant van de gordijnrails gekeken,…

Het enige dat mij nog rest is mijn vuilbak omdraaien, maar dit spreekt me ten eerste niet bepaald aan en ten tweede is het zo ongelooflijk onwaarschijnlijk dat ze daar beland zijn dat het dus eigenlijk gewoon niet kan.

Conclusie: ik heb heel het kot ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd voor niks want de lenzen bevinden zich gewoon niet hier, punt. Bij Tom zijn ze waarschijnlijk ook niet, ik herinner mij met ongeveer 70% zekerheid dat ik ze na het Galabal (toen ik ze voor het laatst droeg) afgedaan heb, op het nachtkastje gelegd heb omdat dat de plek is die ik altijd zeven keer check voor ik vertrek, en dat ik ze dus de volgende dag met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid meegenomen heb. Dat kan haast niet anders.

Dan moeten ze dus thuis zijn, maar daar heb ik vorig weekend al een beetje gezocht in mijn kamer, en niet meteen met resultaat. Nog maar eens grondig zoeken zeker… Zucht… Dat betekent wel dat ik het ga mogen uitleggen thuis, bah. Dat bad en daarna het bed zullen mij des te meer deugd doen, dan.

Ik kijk al uit naar later, als ik (we) mijn (ons) eigen huisje heb(ben). Slechts één plek om dingen kwijt te raken en dus slechts één plek om te zoeken, hoera! Wat voor een luxe moet dat niet zijn?

Maar allez, waar zijn die verdammte lenzen nu toch naartoe?!? Ik vind het echt geen grappig spelletje meer! Straks moet ik naar huis en word ik verondersteld die lenzen naar de optieker te brengen voor hun halfjaarlijkse polijsting! Als jullie dit lezen, kom dan verdorie NU ONMIDDELLIJK tevoorschijn of ik ga mij eens heel kwaad maken é!!

Ik droomde vannacht dat ik mijn lenzen terugvond. In het echt zijn ze helaas nog altijd even spoorloos en nog altijd even duur.

Man toch, in wat voor een achterlijk land leven die Amerikanen? En hoe komt het dat er zo weinig aan gedaan wordt?

Brokeback mountain veroorzaakt trauma

Een meisje dat een trauma opliep omdat ze naar de homo-film Brokeback Mountain keek, eist een schadevergoeding.

De 12-jarige Jessica Turner en haar grootouders hebben een school in Chicago aangeklaagd. Ze claimen dat ze emotionele schade heeft overgehouden aan het zien van ‘Brokeback mountain’. Een stagiaire vertoonde de film over twee homoseksuele cowboys vorig jaar in de klas van het meisje.

Jessica en haar grootouders, die de voogdij over het meisje hebben, eisen 370 000 euro schadevergoeding: “Het is erg belangrijk dat mijn kinderen niet aan dit soort dingen worden blootgesteld”, stelt grootvader Kenneth Richardson.

In Amerika heeft ‘Brokeback mountain’ het etiket ‘Restricted’ gekregen. De film wordt niet geschikt geacht voor kinderen onder de 17 jaar, zonder begeleiding van een volwassene.

Bron: WJNH

“Trauma”? “Emotionele schade”? 370 000 euro?!

Paardekleppen, bekrompenheid, enz. Zucht.