Ik vind agendamakers dom. Een boude bewering, maar niet ongegrond! Dit zijn alle misvattingen van agendamakers die het voor mij quasi onmogelijk maken om een bruikbare agenda te vinden:

• De dag wordt ingedeeld van nummer 1 tot en met 9. Hier erger ik mij geloof ik het meest aan. Welke idioot is op het idee gekomen om dagen in agenda’s onder te verdelen in 9 genummerde lijntjes, in plaats van in uren? Wat moet ik met die nummers aanvangen, is dat om in één oogopslag te zien hoeveel afspraken ik die dag heb of zo? Grr.
• Voor de weinige agenda’s die de dag wel per uur indelen: de dag eindigt om 19u à 20u. Fout. Dom, dom dom.
• In het weekend maakt men geen plannen.Wrong again. En ook behoorlijk dom. Waarom zou ik op een saaie doordeweekse dinsdag vijf keer zoveel plannen maken als op een drukke zaterdag? Slaat toch nergens op?
• Overzicht is nergens voor nodig. Eén dag per bladzijde, daar ben ik geen bal mee. Ik wil graag in één oogopslag zien of het een drukke week wordt, of ik voor een afspraak op dinsdag of donderdag nog een gaatje heb of misschien vrijdag, of er in die week misschien een feestdag valt, hoeveel deadlines ik die week heb, … Bovendien wordt de agenda zo véél te dik met al die blaadjes.
• Agenda’s zijn ofwel functioneel maar lelijk en gigantisch, ofwel mooi en schattig klein maar onbruikbaar. Waarom zou ik moeten kiezen tussen de functioneel bruikbare maar oerlelijke en veel te grote business man agenda en de schattige versierde agenda zonder enige functionaliteit?
• En nog zoveel meer.

Kijk, ik stel een aantal eisen aan mijn agenda, en ik vind echt niet dat ze onredelijk zijn: overzichtelijk (= één week per spread), praktisch (= ingedeeld in uren), compact (moet in mijn sjakos passen), lichtgewicht (waarom toch altijd die dikke hardcovers met nog een laagje textiel of leer of zo erover?) en als het eventjes kan misschien ook mooi.

Vorig jaar vond ik voor het eerst een agenda die het bovenstaande ideaal benaderde: een klein compact agendaatje met op elke spread 6 dagen in kolommen (en onderaan nog een strookje voor zondag), netjes onderverdeeld in uren van 7u tot 22u. Lelijk was hij wel, maar dat was niet het belangrijkste.

Dit jaar wou ik in dezelfde winkel nog zo’n exemplaar gaan kopen, maar die agenda’s waren blijkbaar al maanden geleden besteld en nog steeds niet binnengekomen. Dus heb ik dan uit noodzaak maar the next best thing moeten kopen, een pokkedure agenda (€14 voor een stapeltje papier, potverdorie toch) die wel een overzicht biedt voor de 5 weekdagen maar voor zaterdag en zondag amper plaats over laat, en die véél en véél te groot is (ongeveer A5). Ik zit er nu al op te vloeken maar er zat niks anders op, mijn agenda was gestopt begin augustus maar het leven gaat door, hé.

We zijn potverdorie 2011 en een mens kan nog geen deftige agenda vinden. Triestig vind ik dat.

1. De microfoon werkt maar half. Mensen verstaan mij niet.
2. De webcam werkt al een hele tijd niet meer. Gewoon zwart scherm. En af en toe flikkert het lampje naast de lens hinderlijk, en af en toe start de webcamsoftware zichzelf op omdat hij denk dat ik de webcam nodig heb, omdat ik het scherm beweeg. Los contact dus.
3. Sinds een jaar of zo wil de batterij soms niet meer opladen. In de system tray krijg ik dan de bizarre melding dat mijn laptop erkent dat er een adapter op aangesloten is, maar dat de batterij toch niet opgeladen wordt. Koppigaard.
4. Ik kan er mijn Philips speakers niet met versterker op aansluiten zonder dat er een verschrikkelijk irritante ruis/pieptoon uit komt, zonder versterker wel, maar goed.
5. Er zitten twee geluidsuitgangen in, maar één van die twee werkt niet. Heeft nooit gewerkt.
6. De behuizing is gemaakt van papier-mâché, of zo. Als er een vlieg op gaat zitten komt er een deuk in, bij wijze van spreken. Onderaan vallen de vijzen eruit, en ik heb geen schroevendraaier. Het deksel is zodanig plooibaar dat het mij sterk verbaast dat het scherm nog werkt.
7. De miserie met de harde schijf telt natuurlijk niet echt mee want dat was mijn eigen dikke schuld, maar goed, het was toch ook weer met die laptop dat ik ‘t voorhad en niet met een andere.
8. Vrij recent (sinds een week of zo): het scherm doet het af en toe niet meer. Wordt gewoon zwart. Alles werkt verder nog, ik kan met m’n muis op dingen klikken waarvan ik dus niet kan zien wat het is. Meestal helpt het om het deksel even te sluiten en weer open te doen. Onlangs is het scherm daarnaast ook af en toe beginnen te flikkeren. Ir-ri-tant.
9. De nieuwste ontwikkeling (dun dun dunnn): oververhitting, en poef, uitgevallen. Het scherm werd niet ineens zwart zoals bij de andere keren dat hij uitvalt, maar er trok een soort rare kleurexplosie over het scherm met vooral veel wit in. Ik hoop dat er niks gesmolten is, maar ik vrees er een beetje voor.

En eerlijk? Ik heb het ermee gehad. Ik ben niet zo erg aan het freaken nu als toen mijn harde schrijf crashte, omdat ik deze keer wel een backup heb van alle belangrijke bestanden (foto’s en schooldocumenten van dit semester) én omdat ik een extra laptop heb (mijn trouwe netbookje). Geen drama dus, neen, geen ramp. Maar VERDOMD IRRITANT. En een DUUR GRAPJE. En GRRRR. (Adem in, adem uit.)

De vakantiejob van deze zomer was eigenlijk bedoeld om ten eerste terug een beetje van een vangnet op te bouwen voor tijdens het volgende academiejaar. Ten tweede houdt mijn gsm het niet lang meer uit en voorzie ik die uitgave dus ook voor ergens in het komende jaar. En ten derde verhuis ik in juli en gaan daar ook wat kosten mee gepaard. Een skireisje in het intersemestrieel verlof zat ook ergens in mijn achterhoofd, maar dat idee zullen we maar weer opbergen dan zeker.

Misschien koop ik gewoon een toetsenbord en een scherm, om met m’n netbook te werken. Maar dat is ook geen permanente oplossing, want Photoshop en Firefox met heel veel tabs en zo van die dingen, dat draait niet zo lekker. Logisch ook, daarvoor is ons Marie-Aurélie niet bedoeld. Notities nemen tijdens de les, en wat internetten of een serie kijken op de trein, dat was haar originele functie, en zie wat ze nu allemaal moet doen voor mij.

Anyway, dat is eruit. Goed. De volgende blogpost zal weer goed nieuws bevatten, da’s beloofd.

Aan de UGent wordt beetje bij beetje een nieuw online platform in gebruik genomen, genaamd Oasis. Elk nieuw project gaat gepaard met wat kinderziektes, dat weet iedereen. En administratie in een groot bedrijf kan al eens fout lopen, dat weet ook iedereen. Maar heb geduld en alles komt in orde. Post dus niet berichten op Minerva als “Op de startpagina van Minerva wordt er gemeld dat de examenresultaten vanaf dit semester via Oasis zullen worden meegedeeld. Gaat dit zonder problemen verlopen, en zullen er niet opnieuw twee vakken ontbreken, zoals het geval was bij mijn examenrooster?” en ga daarna niet onmiddellijk naar de studentenadministratie mailen. Wat moeten die mannen daar nu op antwoorden, “neen, er gaan zich geen problemen voordoen, en als die zich wel voordoen, mail ons dan wanneer het probleem in kwestie zich voordoet”?

Of mensen die beginnen werken zijn. Ik begeef mij nu op gevaarlijk terrein, want zelf ben ik nog student, dus ik kan het niet weten. Maar toch kan ik niet anders dan me afvragen, “really?” als ik weer ergens hoor dat iemand in het werk verdrinkt en dus geen tijd meer heeft voor vrienden. Neem uzelf niet zo serieus, straks zit je op je 25e al met een burnout. Je moet geen bedrijf leiden hé. Dat is nog iets anders dat. Ja, ‘t zijn gedurfde uitspraken, maar ik voel de nood om deze ergernis met u te delen.

Oh en dat nieuwe Facebookprofiel (dat ondertussen al niet meer zo nieuw is). Zelf had ik zoiets van, oh iets nieuws, laten we eens kijken wat dat is. Oh dat dat en vind ik leuk, dat ook, ok dit en dat is wel vervelend, maar daar zetten we ons over nietwaar. En wat hoor ik dan van alle kanten: OMFG! Een nieuw profiel! Hoe durft Facebook ons dat aandoen! Het is afgrijselijk! … Het is een website, mensen. Niet relevant voor uw levensgeluk.

Mensen die niet weten wat een zware tweede zit is omdat ze zoiets nog nooit van dichtbij gezien hebben, die bij elk examen luidkeels verkondigen dat ze gebuisd gaan zijn! En dat hun ouders zoooo kwaad gaan zijn! En dat dat het einde van hun leven as they know it zal zijn! En …! Die mensen, die doen mij al helemaal met mijn ogen draaien. Neen, je gaat niet voor elk examen gebuisd zijn. En je ouders zullen je een knuffel geven en zeggen, “je hebt je best gedaan, dat ene herexamen is zo erg niet.” En je leven zal verdergaan.

En zo gaat de lijst maar door. Dan ben ik dus raar als ik bij bovenstaande situaties gewoon m’n schouders ophaal en zeg “ach”. Maar is het nu zo gek dat ik van mening ben dat dat allemaal echt niet zo belangrijk is, en dat de wereld niet rond mij en mijn gemakszucht (of dus rond jou en jouw gemakszucht) draait?

(Voel je vooral niet persoonlijk aangesproken, ik wil hier niemand viseren hé, ik heb het gewoon over ‘mensen’ in het algemeen. Het gaat niet over jou, beloofd!)

Gisteren had ik les tot 17:15 aan de Blandijn, en om 19:00 moest ik in Gistel zijn. Volgens nmbs.be en delijn.be was dat geen probleem. Maar in realiteit loopt het toch altijd weer anders.

Gezwind fietste ik van de Blandijn naar het station, so far so good. Maar aan het station verloor ik bijna evenveel tijd als ik erover gereden had aan het zoeken van een plekje voor mijn fiets. Ik ben van het principe, als je je fiets nergens aan vastmaakt is het je eigen schuld dat hij gestolen wordt. Maar omdat de fietsenstallingen aan het station weer uitpuilden met fietsen kon ik niet anders dan hem tegen een boom zetten en de ketting door het achterwiel te steken. Hopelijk verandert dat als de nieuwe fietsenstallingen er zijn, maar dat zal ook maar voor binnen enkele jaren zijn (ik vind geen jaartallen op de website).

Toen moest ik de trein nemen, maar al op dat punt liep het fout: 10 minuten vertraging. Daar doe ik meestal niet moeilijk over, maar dat zou in dit geval betekenen dat ik in Oostende de bus zou missen. Dikke vette fail dus, NMBS.

Bon, ik pleegde een telefoontje om te laten weten dat ik een half uur later zou aankomen. In Oostende moest ik dan dus een klein half uurtje bibberend en bevend staan wachten op de volgende bus, want de busperrons daar hebben geen hokjes of muurtjes of wat dan ook en de wind komt zo ongeveer recht uit het zeegat. (Als ik dan toch aan het zagen en neuten ben kan ik het net zo goed grondig doen hé!)

De bus kwam (op tijd, dat moet gezegd) en ik vroeg de buschauffeur of hij het me kon laten weten als we zouden toekomen aan de halte “Gistel Sporthal”. Die halte lag recht tegenover mijn bestemming dus als ik erin slaagde aan de juiste halte af te stappen, zou daar een einde komen aan mijn reisweg. Alleen, de buschauffeur had nog nooit van die halte gehoord. Hij had ook geen schema’tje bij waar hij even op kon kijken of zo. Hij stopte maar aan twee haltes in Gistel, één aan het blablabla (niet verstaanbaar voor mensen die niet van die côté zijn en dus niet weten waar het over gaat) en één aan het stadhuis, midden in het centrum dus. Ik gokte dat de halte aan het stadhuis dan wel het dichtst bij mijn bestemming zou liggen dus vroeg hij of hij ook wist in welke straat dat was, zodat ik dat kon doorbellen naar mijn papa (die mij daar dan kon ophalen). Dat wist hij niet, maar een mevrouw in de bus wist het gelukkig wel.

We reden door Gistel, en papa stond op mij te wachten aan het stadhuis. Maar ineens zegt de buschauffeur, “zeg juffrouw, we passeren hier een sportterein, is het hier soms dat u moet zijn?” Ik vroeg aan de mevrouw of dit toevallig de Vaartstraat was (waar ik moest zijn), en ja hoor, daar reden we inderdaad door. Uiteindelijk toch nog aan de juiste halte kunnen afstappen dus, en papa weer moeten opbellen.

Ik hoor sommigen al denken, zaag zo niet, ga dan met de auto. Geen optie dat, een rijbewijs heb ik al jaren (‘t is niet dat ik van kwade wil ben dus) maar een auto kan ik me toch pas veroorloven als ik een job heb hoor, binnen 4 jaar dus pas. Dus moet ik nog een paar jaar op de goodwill van trein- en buschauffers vertrouwen, en dat zint me niet. Als er één ding is waar je bij de NMBS en De Lijn op kunt vertrouwen, dan is het wel dat je nérgens op kunt vertrouwen.

Ja, ik ben in mijn ergerdagje. Ik had hiervan al een paar puntjes staan in een draft, maar na een dag als vandaag vond ik het wel gepast om het aan te vullen en te publiceren.

Dat het nu maar beter begint te worden verdikke. Ik heb nog anderhalf uur om een presentatie bij te werken die ik vrijdag moet geven (maar het moet nu al af want morgen heb ik daar geen tijd meer voor), en daarna moet ik weer naar buiten. Dat die presentatie maar afgeraakt en dat het verdorie niet durft te regenen hé straks. Of anderrrrs.

Edit: Ik kan mijn campuskaart niet meer vinden. Dat ding kost geld. Ik heb geen geld. Godverdomme, is ‘t nu genoeg ja?!

Ik had dat dus met mijn deo, Vogue Girl Paradise (tweede van links). Heerlijke tropische geur (Vogue Girl wou parfum en deo ineen zijn en slaagde daar mijns inziens behoorlijk goed in), gaf écht een fris gevoel, perfect gewoon.

Nu ben ik, twee jaar later, nog steeds op zoek naar een waardige vervanger. Nivea, Fa, Dove, Rexona, het doet allemaal niets voor mij. De meesten zijn gewoon een geurtje zonder enige bescherming tegen zweten, anderen (zoals die van Dove en Nivea) beschermen wel maar hebben dan weer een afschuwelijk geurtje, ik vind de goede combinatie gewoon niet. Had ik dat op voorhand geweten hé!

Grr.

En ken je dat, wanneer je een piercing koopt waar je dik tevreden mee bent, en wanneer die versleten is verkopen ze nét dat modelletje niet meer en moet je op zoek naar een nieuwe, terwijl je de oude nog altijd mooi vindt.

Ok, dat is misschien al wat minder herkenbaar, maar toch.

Vanmiddag dus eens op zoektocht geweest. Bij de Six (waar ik de piercing die nu versleten is gekocht had) hadden ze niks deftigs, dus op naar de winkel waar ik m’n piercing had laten zetten. Daar hadden ze ten eerste al geen kunststoffen staafjes, wat ik echt zo onlogisch vind want metaal is echt slecht voor je tandglazuur en je tandvlees, en ten tweede hebben ze het klaargespeeld mij een staafje (twee zelfs, had nog zo’n doorzichtige nodig ook, voor vakantiejobs) van 8mm aan te smeren terwijl ik wel dacht dat het 6 moest zijn, ik wist het gewoon niet zeker. En het moest dus inderdaad 6 zijn.

Grr.

Ik zou het liefst van al gewoon terug in de tijd gaan en er nog een paar bijkopen, zowel van de deo als van de piercing. Iemand een tijdmachine? Of connecties bij stockmensen van Vogue Girl en/of de Six? Zucht.

But ask me about the Thai culture, how friendly Thai people really are or what the climate is like in Thailand, and about what happened in Bangkok last winter. Ask me about what went on in our school building during the second world war, ask me what my city looked like back then. Ask me about how Obama feels about gay marriage. Ask me about expo 58, not names or dates or places, but what people did, felt, said back then. That’s what matters to me, that’s what interests me.

I’m not dumb. I’m just not interested in figures, in letters written on a piece of paper saying nothing to me. I’m interested in people, in feelings, in pictures, in habits, in culture.

That doesn’t make me an ignorant, racist, dumb little girl. It makes you a prejudiced arrogant prick for believing so.

(I guess I’m back. I just couldn’t leave. I didn’t expect it to blow over so soon, though.)

Mijn lieve Madeleineke is gestolen, vannacht in Antwerpen. Het was een klein beetje mijn schuld maar ook weer niet en ja, weg is weg, doet er niet toe hoe het gebeurd is.

Ik begin het zo stilletjesaan beu te worden, gsm’s van mij die gestolen worden in Antwerpen. Ik kom er gewoon niet meer denk ik, en ik koop ook zeker geen Nokia 6234 meer, daarmee heb ik het nu wel gehad.

Als ik rijk was kocht ik mij een iPhone, maar helaas. Ik denk dat ik eens ga kijken voor een leuke smartphone, enige tips?

Ik ging de deur uit zonder paraplu (thuis vergeten) en zonder muts (niet aan gedacht). Op school was ik met mijn gedachten voortdurend ergens anders, en ik had ook zoveel te doen en te onthouden dat ik mezelf voorbijliep als een kip zonder kop. Daarna begon de miserie pas echt, het regende dat het goot tijdens het lopen naar de bushalte en daar misten we natuurlijk net de bus. Die komt maar om het half uur, dus nam ik een kwartier later een andere bus. Via een ommeweg met tram 4 en tram 1 kwam ik uiteindelijk toch nog doornat aan op kot. Terwijl ik stond te foefelen om in mijn irritatie de sleutel in het sleutelgat te krijgen ontplofte één of ander bommetje op straat en schrok ik mij echt kapot. Eindelijk binnen gooide ik mijn natte spullen in het rond en stak ik mijn ijsklompjes voeten onder de warme kraan. Toen liet ik de handdoek in het water vallen en bij het eruit halen maakte ik alles in de nabije omgeving nog wat natter dan het al was. Daarbij verrok ik bovendien een spier in mijn nek die nu best wel pijn doet. Ik droogde mijn voeten af en kwam tot de constatatie dat ik deze week vergeten ben verse kousen mee te doen en dat ik er ook geen meer liggen had, ik moet het dus de rest van de week met dat ene vieze vuile paar doen of gewoon zonder.

Toen bleek de chocolade op te zijn en brak er iets in mij. Ofzo. -_-

Nu is mijn haar ontploft als dat van een poedel, ben ik niet tot bij het postkantoor geraakt voor een dringende aangetekende brief en zijn ondertussen de chips ook al op. En het internet gaat nog altijd pokketraag. En vanavond moet ik het huis nog uit, zonder paraplu, met een ontploft poedelhoofd en zonder kousen.

Procrastination is tien keer het forum, je mail, je feeds, je Flickr, de schoolsite, het schoolforum, … checken, ook al weet je dat er in de laatste veertien seconden niks bijgekomen is.

Procrastination is je bril kuisen, je piercing ontsmetten, je lenzen kuisen, je tanden alvast poetsen, je haar kammen, wat dingetjes verleggen op je bureau, en dan twijfelend weer achter de cursus gaan zitten.

Procrastination is het schoolforum afschuimen naar samenvattingen en examenvragen, ze allemaal downloaden en vergelijken maar niet in je opnemen wat je leest.

Procrastination is chatten, chatten, chatten, Skypen, chatten, chatten, en Twitteren. En honderdtweeëndertig keer zeggen dat je nu écht wel gaat beginnen, en oh ik ook, oh veel succes, ja jij ook hé, hmm het lukt me niet, nee mij ook niet, goh ja nog eventjes dan.

Procrastination is denken, moh ‘k heb nog tijd, tot je ineens geen tijd maar wel véél slaap hebt.

Procrastination is wensen dat je ergens anders was, op een ander moment, op een andere plaats, en ineens schieten je ogen terug open en schud je met je hoofd.

Procrastination is naar de wc gaan, als je terug bovenkomt bedenken dat je iets wilt eten, als je met je eten terug boven komt bedenken dat je iets wilt drinken, daarna de lege dingen terug naar beneden brengen en nog eens naar de tuin gaan kijken ook al ziet die er nog helemaal hetzelfde uit.

Procrastination is uren piano spelen, zoo spijtig dat ik er hier geen heb!

Procrastination is bij gebrek aan piano time and time again naar die enkele prachtige liedjes blijven luisteren en even niks anders doen tijdens het luisteren.

Procrastination is het schuldgevoel langzaam voelen groeien en groeien, en uiteindelijk zodanig kwaad op jezelf worden dat het blokken al helemáál niet meer lukt.

Dat is procrastination voor mij, onder andere. Oh ja, en bloggen ook. En nu schop ik mezelf naar bed, morgen vroeg op, hoofd onder de kraan en blokken blokken blokken! ‘s Morgens kan ik het allerbeste blokken, alleen spijtig dat het examen deze keer niet tegen de middag valt.

Foto’s die niet full size bekeken kunnen worden op Flickr, dat vind ik een beetje pretentieus. Zo goed zijn ze nu ook weer niet

Twitteraars met 300 tweets per dag. Ik wil écht niet weten wanneer je kat niest

Dat was het voor vandaag

Edit:

• Twitter op IM en (een) gesprek(ken) open hebben staan, en dan je antwoord in het Twittervenster typen, genant

Eerst trok hij zonder waarschuwen de wieken eruit (strookjes stof van 5 mm breed). Dat deed een beetje pijn en duurde langer dan ik verwachtte, want die dingen zijn gigantisch. Ik dacht, dat zal een stukje stof van een paar vierkante centimeter zijn of zo, maar nee, ze waren wel tien centimeter lang! En dat zat allemaal in mijn tandvlees!

Daarna kwam hij ineens af met een spuitje (een spuitje! Dat had hij niet gezegd!) en spoot hij daarmee één of andere vloeistof in de wonden om ze uit te spoelen. Twee keer, aan elke kant vanonder. Au.

Toen dacht ik dus dat het voorbij was, maar nee … Hij vertelde met een big smile dat ik verondersteld werd om met dat spuitje (een spuitje!) zélf die wonden uit te spoelen, elke avond (!) tot het niet meer nodig is (een paar weken). Eh, wat?! Ik wou het spuitje dat hij naar me uitstak niet eens vastnemen of ernaar kijken, laat staan dat ik dat elke avond in mijn eigen mond ga steken!!

Tot overmaat van ramp probeerden mijn ouders me bij het thuiskomen te forceren om te bellen voor een afspraak met de tandarts (volgende week, om de draadjes eruit te laten halen, hoera). Iedereen weet dat ik daar niet aan meedoe, bellen naar vreemden, en trouwens, papa heeft altijd al onze afspraken bij de tandarts gemaakt, waarom zou hij dat dan uitgerekend vandaag willen veranderen? Zoiets forceren is één van de weinige doeltreffende methoden om mij helemaal overstuur te krijgen. Van je ouders moet je het hebben, awel bedankt.

Als ik dat met dat spuitje niet doe is er kans op ontsteking, door het achterblijven van eten in de holtes. Ik denk dat ik ga voor de enige logische oplossing: een week of zeven niet meer eten.

1. Van links naar rechts: niet-romans (waaronder een bijbeltje, jaja), Harry Potter II-V, kinder- en jeugdboeken allerlei, en mijn bescheiden Marc de Bel-verzameling.
2. Hmm. Toch niet ideaal.
3. Oej, zo kan ik niet echt aan die achterste boeken.
4. Rommelig en ook onbereikbaar.
5. Great succes!

En nu moet ik drrrringend mijn bed in want ik moet morgen vroeg op en was dus beter vroeg gaan slapen en ik moet morgenavond nog heel veel werk doen want dinsdag moet het af dus ‘t zal laat worden en dinsdag moet ik alweer vroeg op en een hele dag actief zijn dus ik ben echt weer niet goed bezig. Sla mij, iemand

Ik had echt beter dat gedicht eens gelezen. Want zeg nu zelf:

Emomensen

Emomensen
zijn
als
emoes

Een log lijf
verwachtingsdrachtig

die het
kopje
niet kan vatten

Prachtig
en
knap lastig!

Lia Koninckx

Waar slaat dit nu helemaal op? Ik bedoel het niet slecht, wil geen kritiek geven op de auteur, maar feit is dat zij wellicht de enige op deze planeet is die weet wat dit in godsnaam te betekenen heeft.

Op tinternet niks te vinden, dus zocht ik hulp bij een klasgenoot, maar daar werd ik ook niet veel wijzer van:

Rutger zegt (16:39):
kunt nen emoe tekenen
GreeT zegt (16:42):
ik weet ni eens wat een emoe is
GreeT zegt (16:42):
een dier met vier poten en een staart ja maar verder
GreeT zegt (16:42):

Rutger zegt (16:43):
mo, das een dier me 2 poten en 2 vleugels
Rutger zegt (16:43):
rare
GreeT zegt (16:44):
serieus?

Oh dear …

(Begrijp jij wel waar het om gaat, twijfel geen seconde en laat het mij weten! Ik smeek u!)

(Een Bwards verslag volgt vanavond.)

Bovendien is er ook een ander feestje waar ik graag naartoe zou gaan met een vriendin, en bovendien zou ik best ook wel op de opendeur van onze school willen staan (onder andere omdat we er twee cinematickets voor krijgen, ja ) maar dat is zaterdag dus dat gaat ook al niet. En ik moest ook nog nee zeggen tegen een andere vriendin (die ik trouwens al heel lang niet meer gezien heb) die vroeg of ze hier vrijdagavond mocht blijven (omdat ze op haar peda buitenvliegt op een bepaald uur), best wel stom.

Allez jong, het lijkt precies of alle gebeurtenissen van dit jaar op één avond vallen. En ik heb niet eens de kans om de twee leukste eruit te kiezen, potverdorie

? Bloc Party – Flux

Man, de buurt hier is toch niet alles.

Ten eerste zag hij op twee plaatsen minieme “dingetjes” die zouden kunnen ontaarden in gaatjes als ik ze niet goed verzorg. Ik moet het goed flossen, en ik haat flossen Hij wou ze nog niet vullen omdat hij dan meer kapot zou maken dan er al kapot was, of zo.

Ten tweede, en dat vind ik dus helemaal niet leuk, heeft hij gezegd dat mijn wijsheidstanden eruit moeten, en dat ik er best niet te lang mee wacht (deze zomer of zo). Ik wil niet Ik heb nog nooit een operatie gehad en dat zou ik graag zo houden. Maar ja.

Jaja, Gertrudeke (de Tweede) en ik, wij hebben schone tijden meegemaakt. Muziek luisteren op de trein, nachtelijke sms-conversaties houden met Het Vriendje, halverwege de kotweek bellen met de mama, spellekens spelen tijdens saaie lessen, foto’s nemen van Gentse (en Brugse en Veurnse) bezienswaardigheden, we deden het allemaal samen. Ik zal ze missen!

(Gelukkig heb ik een nieuwe SIM-kaart met hetzelfde nummer kunnen bemachtigen, gratis en voor niks. En gelukkig kan ik met mijn Nieuwjaarscentjes een nieuwe GSM kopen. Maar toch.)

? Dana Glover – Thinking over

Ze konden mij nog wel vertellen dat ik slechts vier fouten gemaakt had (waarschijnlijk in één zin, want ze controleren maar één zin tegelijkertijd of zoiets, maar je kunt nergens verder naar de volgende zin), en ik meen ook gelezen te hebben dat het gemiddelde 34 is (wat moeilijk te geloven is, maar kom). Maar welke fouten precies, of in welke zin, dat zal ik wel nooit weten. En nu moet ik gaan eten dus heb ik voorlopig geen tijd (en absoluut geen goesting) om het nog eens helemaal opnieuw te doen.

Prutsers!!!

Eerder blogde ik al over het feit dat ik net iets gemakkelijker blaasontstekingen oploop dan ik zou willen. Vandaag heb ik weer eens last van dat ander kwaaltje: buikkrampen, en hetgeen er meestal mee gepaard gaat.

En op de zotste momenten hé. Akkoord, ik leef niet echt zo gezond hier op kot, alwaar ik mezelf van voedsel moet voorzien. Maar vandaag heb ik drie schoolvoorbeelden van maaltijden genoten (cornflakes met melk, een broodje met hesp en kaas en véél groentjes, en kip met appelmoes). En toch zit ik er nu weer mee. Auw.

Binnen een toiletbezoek of twee is het wel weer over, dat weet ik. Het is bijna altijd accuut en duurt zelden langer dan twee uur. Maar dat is een magere troost als je bedenkt dat ik het elke keer zitten heb als ik iets abnormaals eet (op restaurant, feestmaaltijden e.d.) en verder ook wel at random, wanneer mijn verteringsstelsel er zin in heeft, of zo.

Ik doe trouwens mee aan de Nationale Griepmeting, en sinds het begin is er nog geen enkele week gepasseerd waarin ik niet het bolletje “buikkrampen” moest aanduiden. Dat betekent dus dat ik het ongeveer één keer per week zitten heb.

Maar kom, genoeg gezelfmedelijd voor vandaag. Up next: een zeer positieve blogpost, ik beloof het!

? The Cranberries – I can’t be with you

De potloodlijnen zijn veel te donker, en gummen op aquarelpapier gaat niet (maakt superlelijke vlekken – alsof er nog niet genoeg vlekken opstaan). De kleuren lijken helemaal niet op het origineel (ze zijn veel te bruin) en de vacht lijkt helemaal niet op een vacht. Tuurlijk, er moeten nog laagjes op, maar ik heb weinig hoop dat het dan op een vacht zal lijken. Ik kan gewoon niet aquarellen, punt.

Edit: Het moet eventjes drogen, net lang genoeg om een foto van de vooruitgang te posten dus:

Ziet er al wat minder hopeloos uit, maar toch …

Edit 7/12: Zo, ik denk dat het zo ongeveer af is. De vacht is supermislukt, maar ik heb er mij bij neergelegd en ik heb mij dan maar extra geconcentreerd op de ogen, oren, nagels, staart en grond.

? Samson & Gert – Er zit meer in een liedje

Je kunt je niet inbeelden wat een supervervelend gevoel dat is, tenzij je het zelf al gehad hebt. Je kent het gevoel wel dat je dringend naar de wc moet (maar je kunt niet meteen gaan omdat je nog in de auto/lift/les/bus/trein/tram/… zit). Dat gevoel dus, een hele voormiddag lang, af en toe vergezeld van buikpijntjes en zo. En elke vijf minuten naar de wc lopen, enkel om alweer terug te moeten als je nog maar de deur achter je toetrekt. Echt zo tenenkrullend vervelend dat ik er soms de tranen van in mijn ogen krijg. Bah.

Maar gelukkig is dat nu grotendeels over. Hopelijk kan ik morgen weer naar school.

Bright side: Tom zijn papa is zo lief geweest om pilletjes te gaan halen voor mij, en ze zien er niet alleen uit als smarties (rode dan nog) maar ze smaken ook een beetje zo. Jammer dat ik ze meteen moet doorslikken.

? Gabriel Rios – Unrock

Ze moeten alleen niet ganse dagen lopen roepen op hun kinderen, zodanig luid dat ik bijna kan verstaan hoe de kleine deugnieten heten en wat ze nu weer uitgespookt hebben.

O ja, dat geldt natuurlijk ook voor ‘s nachts. Want dat, beste marginale buren, is het moment waarop de gemiddelde mens graag in zijn bed kruipt en zijn ogen toe doet, met het doel om wat slaap te vangen.

Danku voor uw aandacht.

Edit: Ik dacht het wel, ‘t is één of andere taal die ik niet begrijp. Maar goed ook want ik wil het eigenlijk niet weten.

? The Fray – Fall away

Wat moet dat nu voorstellen? Toch geen boek in perspectief zeker? Ik dacht het niet. Eerst dacht ik, misschien is die afbeelding gewoon scheef gedrukt en ziet het er in perspectief recht uit. Of zo. Maar neen, het is wat ik daarna dacht: ze hebben gewoon de eerste de beste afbeelding van een boek genomen, de affiche erop geplakt en de randjes eraf geknipt. Foefelare, foefelare! Het is potverdikke doodsimpel om zoiets te fabriceren, ik kon dat al in ‘t vijfde middelbaar of zo, toen ik Photoshop begon te ontdekken. Allez, op wat trekt dat nu? Op geen zak, toch? Man man man, waar zijn we mee bezig?

(‘t Kan zijn dat ik een beetje overdrijf, maar zoiets dat enerveert mij nu nekeer zie. Omdat het zo gemakkelijk te voorkomen is.)

? Foo Fighters – Home

Ik had mijn schildergerief op mijn bureau laten staan omdat ik straks nog wat moet verderdoen. Schildergerief, that includes een potteke water. Zonder het te merken had ik een duw tegen het bureau gegeven of zo, want de helft van het water was over de rand geklotst. Mijn gsm lag in de plas (PANIEK), en moet daar waarschijnlijk een paar minuten gelegen hebben voor ik het doorhad. Maar zelf had hij het blijkbaar ook niet door, want er is niks aan (oef!). Het water kon wss niet binnendringen of zo.

Gelukkig dat het potje altijd op een vod staat, precies om water op te vangen, want door die vod is de schade beperkt gebleven tot een slijper, penseel, gsm, pen (die uitgelopen is) en mijn notities van de Da Vinci tentoonstelling. Godzijdank had ik mijn blaadjes aquarelpapier (waarvan één al gedeeltelijk beschilderd was) in de hoogte gelegd. Pfiew!

Kinderen, wat leren we hieruit? Juist ja: water onmiddellijk opkuisen na het schilderen, en vooral lieve kindertjes, hou je bureau netjes en leeg!

> >Goeie dag aan iedereen,
> >Normaal stuur ik nooit van dit type berichten door, maar dit bericht komt
> >van een goeie vriendin die advocaat is en het lijkt mij een interessant
> >voorstel.
> >Ze zegt dat het werkt! Uiteindelijk kan men niets verliezen.
> >Ziehier wat ze zegt:
> >Ik ben advocaat en ik ken de wet. Dit is echt. Mispak u niet, AOL en intel
> >zullen hun beloften houden uit schrik van voor het gerecht getrokken te
> >worden en miljoenen schadeclaims ten laste gelegd te worden zoals deze van
> >Pepsi Cola tegen Général Electric.
> >Beste vrienden, neem dit niet als klein bier.
> >Bill Gates is bezig met zijn fortuin te verdelen. Als jullie er niet op
> >ingaan dan zullen jullie er misschien later spijt van hebben.
> >Windows is het grootste programma ooit gebruikt. Microsoft en AOL
> >experimenteren door dit bericht elektronisch te versturen (e-mail bètatest)
> >Als jullie deze e-mail naar jullie vrienden doorsturen, zal Microsoft
> >indien jullie met Microsoft Windows werken) gedurende twee weken alles
> >opvolgen.
> >Voor iedereen die deze e-mail doorstuurt zal Microsoft jullie 245 euro
> >betalen.
> >Voor iedereen die dit bericht doorgestuurd heeft en die mensen sturen hem
> >op hun beurt door, krijgen jullie 243 euro van Microsoft.
> >Voor de derde persoon die dit bericht ontvangt krijgen jullie 241 euro
> >van Microsoft.
> >Binnen twee weken zal Microsoft jullie contacteren voor de bevestiging
> >van jullie adres en zullen ze jullie een cheque opsturen.
> >Van herte, Charles. Bailey General Manager Field Operations 1-800-842-2332
> >Ext. 1085 of 904/245-1085 of RNX 292-1085 ik dacht dat het een
> >kettingbrief was maar twee weken later, na dit bericht doorgestuurd te
> >hebben kreeg ik

> >van Microsoft een bericht om mijn adres op te geven en ontving ik een
> >cheque van 24800 euro.
> >Jullie moeten dit bericht doorsturen voor deze test ten einde is.
> >Als er iemand in staat is van dit te doen als commerciële stunt dan is
> >het wel Bill Gates. Voor hem is dit een commerciële uitgave. Stuur aub naar
> >zoveel mogelijk mensen door. Jullie moeten tenminste 10.000 euro ontvangen.
> >Zoals ik gezegd heb, ik kan de wet en dit is echt. Intel en AOL zijn aan
> >het onderhandelen voor een fusie waardoor ze de grootste firma van de
> >wereld
> >zouden en om zeker te zijn van het systeem het meest gebruikt op de
> >wereld hebben Intel en AOL experimenteren ze met deze test.
> >Ps: dank u wel op een copie-plakken te doen.

Advocaat, jaja, dat zal wel. Daarmee dat er in de e-mail geen enkele vorm van structuur te vinden is (laat staan correcte zinsconstructies), dat Windows een “programma” genoemd wordt, dat de e-mail ondertekend is met “van herte” en een paar nummers of zoiets (geen e-mail- of postadres bedoel ik (en ik kan heb mishebben, maar vrouwelijke advocaten heten gewoonlijk toch niet Charles?)), dat de uitleg compleet van de pot gerukt en zeer onduidelijk is, enzoverder enzovoort. Ik kan er niet bij dat niet iedereen deze e-mails even doorzichtig en irritant vindt als ik.

Ze stellen vrij uitgebreide en irritante eisen aan je paswoord. Er moeten cijfers en letters in, het moet heel lang zijn (ik weet niet meer precies hoelang), enz. Geen enkele van de paswoorden die ik gebruik voldoet daaraan, dus moet ik altijd speciaal voor die website een nieuw paswoord verzinnen. Ik zeg altijd omdat ik het natuurlijk altijd vergeet, en ik dus elke keer ik wil inloggen door de paswoord-vergeten-procedure moet.

Zo ook gisteren, en zo ook vandaag, maar:

Om technische redenen buiten onze wil om is deze dienst momenteel ontoegankelijk. Gelieve later opnieuw te proberen. Klik op “OK”.

Eh, … OK dan maar?

Nu kan ik dus ook geen geld op mijn gsm zetten, verdorie. Eerst vijf euro en daarna tien, zodat ik weer gratis sms’jes heb. Dat gaat niet met een kaart van vijftien euro dus. Grr.

Edit: Het werkt weer, hoezee. Maar toen ik een nieuw wachtwoord koos was ‘t nog niet goed:

Gelieve een wachtwoord in te geven dat van uw vorige 3 wachtwoorden verschilt.

Blijkbaar verzin ik elke keer opnieuw hetzelfde wachtwoord. En toch niet kunnen onthouden. Daar moet je Greet voor heten é.

Allez, ander paswoord dus. Dat mag wel, en ze geven mij nog een nuttige tip mee ook:

Wachtwoord bijgewerkt
Uw wachtwoord werd bijgewerkt.
U kan vanaf nu uw nieuw wachtwoord gebruiken. Vergeet dit wachtwoord niet.

Will do.

• ‘k Heb kiespijn. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken met de tandarts… Bleh.
• Mijn haar moet eraf. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken bij de kapper.
• Ik moet nu echt actie ondernemen voor ik 300 voetzoolwratten heb. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken bij de voetzoolwrattenweglaseraar — en als dat ook niet lukt, duikelen we wel weer een andere dokter op met weer een andere methode.
• Ik moet al dagen (eh, weken) eens een telefoontje plegen. Met iemand die ik niet ken, ja. Uitstel, afstel, tralala. Ik hou niet van telefoontjes met mensen die ik niet ken.

De afspraak met de kapper zal er waarschijnlijk het eerst komen, omdat dat het minst scary is. Ten eerste is het een vrouw (vraag me niet waarom, maar dat vind ik minder erg) en ten tweede kijk ik uit naar een nieuw kapsel. Als het op telefoneren met mensen die ik niet ken aankomt ben ik echt een watje, het is zelfs nog niet lang geleden dat ik geen pizza of Chinees durfde te bestellen over de telefoon. Erg é. Daardoor doet mijn kies elke dag een beetje meer pijn en krijg ik er elke dag een paar wratten bij, tot het niet meer te doen is en ik wel moét bellen. Bah.

Had ik trouwens al gezegd dat ik geen fan ben van telefoneren met onbekenden?

De lezers van “De Zondag” kregen afgelopen weekend een flinke homofobe zondagspreek in een paginagrote advertentie van Alexandra Colen, 2de kandidaat op de Kamerlijst van het Vlaams Belang in Antwerpen.

Colen meldt dat ze “als enige tegen de ‘nationale dag ter bestrijding van de homofobie’ stemde” omdat volgens haar dan elke kritiek op homoseksueel gedrag als homohaat wordt beschouwd. “Er bestaat in onze samenleving geen ‘homofobie’, maar ‘normalofobie’ – een afkeer, en haat, voor de normale mens. Politici moeten normale mensen verdedigen. Zij zijn de meest gemarginaliseerde en verdrukte groep in onze samenleving.”

Colen zet zich ook af tegen de wet die het mogelijk maakt om van geslacht te veranderen: “Zo kan een heterokoppel een homokoppel worden, en omgekeerd. (…) Volgens de natuur is er een verschil tussen man en vrouw. God schiep man en vrouw, en de Staat maakt het ongedaan.” Kunstmatige inseminatie voor lesbische koppels zou volgens Colen moeten verboden worden. Ze zet zich af tegen wat ze misprijzend ‘Sperma-shoppen’ noemt.

Ze is echter in een goed homofoob gezelschap op de lijst van Vlaams Belang. Antwerpse lijsttrekker Gerolf Annemans schreef in mei 1991 naar aanleiding van hun ‘Gezinscongres’: “Het is echter duidelijk dat homoseksualiteit, alleen al door het feit dat ze niet geschikt is in de natuurlijke orde, de maatschappij geen baat bijbrengt.”

Derde op de Kamerlijst voor Antwerpen is Bruno Valkeniers: “Met zijn wetgeving voor homoseksuelen heeft paars de abnorm gelijkgeschakeld met de norm. Het zijn allemaal mensen, en ik heb met hen geen probleem, maar ik deel enkele van hun normen niet.”

Bron: WJNH

Ik ben een vredelievend mens hoor, maar dit soort mensen verdient toch een flinke schop onder hun gat. Trrr.