• De apathie van de massa. Het is nog maar eens bewezen met de voorbije studentenverkiezingen aan de UGent en de proffenevaluaties op onze faculteit: 3 op 4 mensen in het eerste geval en 4 op 5 in het tweede geval couldn’t care less. Ronduit schandalig, en behoorlijk ontmoedigend. Vanmiddag nog kwam een prof een aankondiging doen waarin hij het belang van de proffenevaluaties benadrukte, en ik zei conversationally tegen de klasgenoten naast mij dat ik dat al ingevuld heb, wat jullie? Het antwoord van de studente naast mij was een spottend handgebaar en het commentaar dat het haar echt geen bal kon schelen. I was apalled. En maar klagen en zagen over vakken die te zwaar zijn en proffen die dit of dat verkeerd doen, maar als hen dan de middelen aangereikt worden (ja zelfs in de schoot geworpen) om daar eigenhandig iets aan te doen, kan het hen ineens totaal niet meer schelen. Ik kan er niet bij.
• Mensen die zichzelf systematisch untaggen op Facebook. Sure, als ik er echt superlelijk op sta durf ik ook al eens een tag te verwijderen. Maar verder is het toch gewoon leuk om al die debiele foto’s van vroeger terug te kunnen vinden en anderen ervan te laten meegenieten? Ik vat het niet.
• Wedstrijden die bestaan uit een potgemakkelijke wedstrijdvraag (waarvan het antwoord te vinden is op een gelinkte pagina) en een onmogelijk te schatten schiftingsvraag (bijvoorbeeld hoeveel juiste antwoorden er binnen zullen komen, om eens origineel te zijn). Komaan, maak de wedstrijdvra(a)g(en) gewoon moeilijk (zodat je je best moet doen om het antwoord te achterhalen) zodat de schiftingsvraag weer zijn oorspronkelijke functie kan vervullen: schiften tussen diegenen die slim genoeg waren het antwoord te vinden. Tegenwoordig is dat toch helemaal niet meer eerlijk, al wat je moet doen om te kunnen winnen is met de pet ernaar slaan hoeveel mensen er zullen meedoen (want je kunt het antwoord op de wedstrijdvraag onmogelijk fout hebben). Echt belachelijk vind ik dat. Ik los veel liever een sudoku op dan dat ik gewoon het antwoord op een pagina moet gaan lezen en overtypen. Where’s the fun in that, en vooral, how is that fair?
• Groepswerkmedegroepsleden die het bestand nalezen op fouten en gaan vitten op belachelijke details, allen trachtend zich superieur voor te doen. En maar blijven doorsturen en met valse bescheidenheid verkondigen dat ze nog een paar zinnen wat correcter geponeerd hebben. Er kan er maar één de eindredacteur zijn hé.
• Domme mensen die Facebook groups of fanpagina’s aanmaken, en de niet te vermijden typ- of spelfouten in de titel. Je kunt die titel niet aanpassen bij fanpagina’s, maar dat is absoluut geen excuus, integendeel, het is eerder een reden om extra goed op te letten. Ik zou zeggen dat de helft (zo niet meer) van de groups of fanpagina’s die ik zie passeren een domme fout in de titel hebben staan. Hebben we dan niet allemaal in de lagere school geleerd hoe we hoofdletters en leestekens moeten gebruiken? Hebben we niet allemaal in het middelbaar de basisprincipes van het spellen en de grammatica geleerd? En serieus, wat is dat met al die typfouten, is typen zo moeilijk? Waar gaat dat toch naartoe?
• Natgeregend worden. Het blijft iets waar ik spontaan van ga vloeken, en als het meer dan één keer op een dag gebeurt schiet mijn humeur al helemaal de dieperik in.

Ja, ik ben in mijn ergerdagje. Ik had hiervan al een paar puntjes staan in een draft, maar na een dag als vandaag vond ik het wel gepast om het aan te vullen en te publiceren.

Toen ik vanmorgen wakker werd constateerde ik dat mijn nachtlampje kapot is. Half slapend in het schemerdonker m’n trap af kruipen (ik heb een hoogslaper, met een ladder die nergens aan vastgemaakt is) valt ergens nog mee maar in het pikdonker de trap op ‘s avonds is wat anders. En ik heb nu eventjes geen geld voor een nieuwe lamp. Ik had me een klein beetje overslapen, dus ik had nog net genoeg tijd om mij klaar te maken en mijn gerief te verzamelen, maar niet om te ontbijten. Op het moment dat ik vertrok bedacht ik me dat ik vroeger had moeten vertrekken, omdat ik nog om een cursus moest voor een vak dat morgen begint. Ik had van een klasgenote gehoord dat de bib waar we de cursus moeten halen een paar weken enkel in de voormiddag open is (wat belachelijk is natuurlijk, waar haalt die bibliothecaresse het idee dat ze zich dat zomaar kan permitteren?), dus ik wou er vandaag nog voor de les om gaan. Toen ik buitenkwam scheen de zon zodanig fel dat ik mij genoodzaakt zag om terug naar binnen te gaan en mijn lenzen aan te doen zodat ik een zonnebril kon opzetten. Daarna vond ik mijn fiets omgegooid op de grond terug, yay. Ik reed zo snel mogelijk naar school maar natuurlijk had ik wind tegen, en halverwege begon het ook nog eens te regenen. Een paar minuten voor de les begon kwam ik op school aan en haastte ik mij naar de bib. Op de deur hing een blaadje, want je raadt het al, de bib was uitzonderlijk vandaag de hele dag gesloten. Ik kwam aan de late kant toe in de les, maar die begon veel te laat waardoor ik me voor niks gehaast had. Na de les regende het nog harder dan ervoor dus liet ik mijn fiets voor wat hij was en begon ik van de Blandijn naar het Zuid te wandelen om de bus te nemen. De wind waaide mijn paraplu nog een beetje kapotter en mijn handen en voeten zagen respectievelijk rood en wit van de kou, dus toen liep ik al te vloeken. Halverwege de Sint-Pietersnieuwstraat begon het zodanig geweldig te regenen dat het meer op hagel begon te lijken, dus schuilde ik even in de hal van de Brug. Daar keek ik op mijn horloge en zag ik dat ik waarschijnlijk nét de bus van kwart na zou missen. Toen dacht ik dus, what the hell, ik ben toch al nat en bevroren, laat ik nog maar eventjes een effort doen om toch nog die bus te halen. Niet gelukt, dus daarna nog een half uur staan bibberen in de snijdende wind. Toen ik eindelijk op de bus zat dacht ik, hmm, mijn hielen doen toch wel pijn van dat gehaast lopen, laat ik er even naar kijken. Links een blaar, rechts lag mijn hiel open, en ja hoor, bloed op mijn nieuwe witte schoentjes. Gelukkig had ik pleisters bij, maar door dat gepruts met mijn voeten werd ik natuurlijk misselijk. Als ik in de auto of in de bus ergens mee bezig ben (een boek lezen bijvoorbeeld) word ik misselijk, vandaag dus ook, en al zeker omdat ik nog niets gegeten had.

Dat het nu maar beter begint te worden verdikke. Ik heb nog anderhalf uur om een presentatie bij te werken die ik vrijdag moet geven (maar het moet nu al af want morgen heb ik daar geen tijd meer voor), en daarna moet ik weer naar buiten. Dat die presentatie maar afgeraakt en dat het verdorie niet durft te regenen hé straks. Of anderrrrs.

Edit: Ik kan mijn campuskaart niet meer vinden. Dat ding kost geld. Ik heb geen geld. Godverdomme, is ‘t nu genoeg ja?!

Ken je dat, wanneer je na lang zoeken je perfecte shampoo/douchegel/deodorant/… vindt, en net wanneer je er compleet verslingerd aan geraakt bent, nemen ze ze uit de handel.

Ik had dat dus met mijn deo, Vogue Girl Paradise (tweede van links). Heerlijke tropische geur (Vogue Girl wou parfum en deo ineen zijn en slaagde daar mijns inziens behoorlijk goed in), gaf écht een fris gevoel, perfect gewoon.

Nu ben ik, twee jaar later, nog steeds op zoek naar een waardige vervanger. Nivea, Fa, Dove, Rexona, het doet allemaal niets voor mij. De meesten zijn gewoon een geurtje zonder enige bescherming tegen zweten, anderen (zoals die van Dove en Nivea) beschermen wel maar hebben dan weer een afschuwelijk geurtje, ik vind de goede combinatie gewoon niet. Had ik dat op voorhand geweten hé!

Grr.

En ken je dat, wanneer je een piercing koopt waar je dik tevreden mee bent, en wanneer die versleten is verkopen ze nét dat modelletje niet meer en moet je op zoek naar een nieuwe, terwijl je de oude nog altijd mooi vindt.

Ok, dat is misschien al wat minder herkenbaar, maar toch.

Vanmiddag dus eens op zoektocht geweest. Bij de Six (waar ik de piercing die nu versleten is gekocht had) hadden ze niks deftigs, dus op naar de winkel waar ik m’n piercing had laten zetten. Daar hadden ze ten eerste al geen kunststoffen staafjes, wat ik echt zo onlogisch vind want metaal is echt slecht voor je tandglazuur en je tandvlees, en ten tweede hebben ze het klaargespeeld mij een staafje (twee zelfs, had nog zo’n doorzichtige nodig ook, voor vakantiejobs) van 8mm aan te smeren terwijl ik wel dacht dat het 6 moest zijn, ik wist het gewoon niet zeker. En het moest dus inderdaad 6 zijn.

Grr.

Ik zou het liefst van al gewoon terug in de tijd gaan en er nog een paar bijkopen, zowel van de deo als van de piercing. Iemand een tijdmachine? Of connecties bij stockmensen van Vogue Girl en/of de Six? Zucht.

No, I don’t know the difference between Iran and Iraq. And I have no clue as to what the capital of Brazil is. Don’t ask me who the prime minister of Australia is or whether we do or do not have a government at this time, I wouldn’t know (actually I think I do, but I couldn’t care less). And no, I don’t know any names, dates or places concerning history whatsoever. 1914-18 and 1942-45 is about as far as it goes, and I’m not even sure about that last one.

But ask me about the Thai culture, how friendly Thai people really are or what the climate is like in Thailand, and about what happened in Bangkok last winter. Ask me about what went on in our school building during the second world war, ask me what my city looked like back then. Ask me about how Obama feels about gay marriage. Ask me about expo 58, not names or dates or places, but what people did, felt, said back then. That’s what matters to me, that’s what interests me.

I’m not dumb. I’m just not interested in figures, in letters written on a piece of paper saying nothing to me. I’m interested in people, in feelings, in pictures, in habits, in culture.

That doesn’t make me an ignorant, racist, dumb little girl. It makes you a prejudiced arrogant prick for believing so.

(I guess I’m back. I just couldn’t leave. I didn’t expect it to blow over so soon, though.)

Ofwel zijn het de Nokia 6234′s die vervloekt zijn. Ofwel heb ik gewoon altijd pech.

Mijn lieve Madeleineke is gestolen, vannacht in Antwerpen. Het was een klein beetje mijn schuld maar ook weer niet en ja, weg is weg, doet er niet toe hoe het gebeurd is.

Ik begin het zo stilletjesaan beu te worden, gsm’s van mij die gestolen worden in Antwerpen. Ik kom er gewoon niet meer denk ik, en ik koop ook zeker geen Nokia 6234 meer, daarmee heb ik het nu wel gehad.

Als ik rijk was kocht ik mij een iPhone, maar helaas. Ik denk dat ik eens ga kijken voor een leuke smartphone, enige tips?

Het is vandaag dinsdag, dat op zich is al een recipee for disaster aangezien dinsdag een rotdag is op school. Maar vandaag … Zucht!

Ik ging de deur uit zonder paraplu (thuis vergeten) en zonder muts (niet aan gedacht). Op school was ik met mijn gedachten voortdurend ergens anders, en ik had ook zoveel te doen en te onthouden dat ik mezelf voorbijliep als een kip zonder kop. Daarna begon de miserie pas echt, het regende dat het goot tijdens het lopen naar de bushalte en daar misten we natuurlijk net de bus. Die komt maar om het half uur, dus nam ik een kwartier later een andere bus. Via een ommeweg met tram 4 en tram 1 kwam ik uiteindelijk toch nog doornat aan op kot. Terwijl ik stond te foefelen om in mijn irritatie de sleutel in het sleutelgat te krijgen ontplofte één of ander bommetje op straat en schrok ik mij echt kapot. Eindelijk binnen gooide ik mijn natte spullen in het rond en stak ik mijn ijsklompjes voeten onder de warme kraan. Toen liet ik de handdoek in het water vallen en bij het eruit halen maakte ik alles in de nabije omgeving nog wat natter dan het al was. Daarbij verrok ik bovendien een spier in mijn nek die nu best wel pijn doet. Ik droogde mijn voeten af en kwam tot de constatatie dat ik deze week vergeten ben verse kousen mee te doen en dat ik er ook geen meer liggen had, ik moet het dus de rest van de week met dat ene vieze vuile paar doen of gewoon zonder.

Toen bleek de chocolade op te zijn en brak er iets in mij. Ofzo. -_-

Nu is mijn haar ontploft als dat van een poedel, ben ik niet tot bij het postkantoor geraakt voor een dringende aangetekende brief en zijn ondertussen de chips ook al op. En het internet gaat nog altijd pokketraag. En vanavond moet ik het huis nog uit, zonder paraplu, met een ontploft poedelhoofd en zonder kousen.

Ik weet wel wat procrastination is hoor.

Procrastination is tien keer het forum, je mail, je feeds, je Flickr, de schoolsite, het schoolforum, … checken, ook al weet je dat er in de laatste veertien seconden niks bijgekomen is.

Procrastination is je bril kuisen, je piercing ontsmetten, je lenzen kuisen, je tanden alvast poetsen, je haar kammen, wat dingetjes verleggen op je bureau, en dan twijfelend weer achter de cursus gaan zitten.

Procrastination is het schoolforum afschuimen naar samenvattingen en examenvragen, ze allemaal downloaden en vergelijken maar niet in je opnemen wat je leest.

Procrastination is chatten, chatten, chatten, Skypen, chatten, chatten, en Twitteren. En honderdtweeëndertig keer zeggen dat je nu écht wel gaat beginnen, en oh ik ook, oh veel succes, ja jij ook hé, hmm het lukt me niet, nee mij ook niet, goh ja nog eventjes dan.

Procrastination is denken, moh ‘k heb nog tijd, tot je ineens geen tijd maar wel véél slaap hebt.

Procrastination is wensen dat je ergens anders was, op een ander moment, op een andere plaats, en ineens schieten je ogen terug open en schud je met je hoofd.

Procrastination is naar de wc gaan, als je terug bovenkomt bedenken dat je iets wilt eten, als je met je eten terug boven komt bedenken dat je iets wilt drinken, daarna de lege dingen terug naar beneden brengen en nog eens naar de tuin gaan kijken ook al ziet die er nog helemaal hetzelfde uit.

Procrastination is uren piano spelen, zoo spijtig dat ik er hier geen heb!

Procrastination is bij gebrek aan piano time and time again naar die enkele prachtige liedjes blijven luisteren en even niks anders doen tijdens het luisteren.

Procrastination is het schuldgevoel langzaam voelen groeien en groeien, en uiteindelijk zodanig kwaad op jezelf worden dat het blokken al helemáál niet meer lukt.

Dat is procrastination voor mij, onder andere. Oh ja, en bloggen ook. En nu schop ik mezelf naar bed, morgen vroeg op, hoofd onder de kraan en blokken blokken blokken! ‘s Morgens kan ik het allerbeste blokken, alleen spijtig dat het examen deze keer niet tegen de middag valt.