Pimpajoentje.be

WordPress werkt niet mee! Het laat mij niet meer toe mijn dagelijkse gangetje te gaan en wil geen enkele post meer publiceren. Het beweert dat mijn blog door een routineonderhoud gaat en dat het binnen vijf minuten weer allemaal in orde zou moeten zijn. Dat beweert het echter al iets langer dan een half uur, dus echt geloofwaardig komt het niet meer over.

Uit pure noodzaak heb ik dan maar mijn twee vorige posts in de Teksteditor geschreven, en wacht ik met ongeduld tot WordPress besluit dat het mij nu wel genoeg geplaagd heeft. Daarmede dus dat deze drie posts vlak na elkaar gepost zijn, ik heb echt wel geen superpowers en kan dus niet een heel huis in vijf seconden stofzuigen (sorry to dissapoint you).

Edit: reeds anderhalf uur is WordPress koppig aan het wezen.

Edit2: een uurtje later nog eens geprobeerd en nu lukt het dus gelukkig weer.

Zo, de plicht is gedaan. Afijn, bijna dan toch, want om heel eerlijk te zijn heb ik het hoekje rond de kerststal overgelaten. Omdat papa Jozef geplakt heeft, en omdat ik Jozef geen tweede keer in brokken en stukken wil hebben. Maar kom, niemand die het ziet. (Dat Jozef geplakt is én dat dat hoekje niet gestofzuigd is. Niks aan het handje dus!)

Overigens is het verplichte stofzuigmoment wel eens een goede gelegenheid om wat te filosoferen en te reflecteren. Zo bedacht ik vandaag dat het voltooid deelwoord van zuigen gezogen is, terwijl dat van stofzuigen, gek genoeg, gestofzuigd is. Dan is de vraag natuurlijk: wie bepaalt dat? Tot welk nut dient dat? En vooral: waarom?
Alhoewel ik dus daadwerkelijk het godganse huis gestofzuigd heb, ben ik er nog steeds niet achter. Suggesties zijn welkom!

Ik verveel mij. Wat doet een echte webcam- en Photoshopverslaafde dan? Juist, foto’s trekken, en die dan bewerken met Photoshop. En aangezien het bijna Oudejaar is en al, en ik straks mijn mooiste kleren uit de kast ga halen, dacht ik, laat ik eens een foto “verfeestelijken”. Links het origineel, rechts de bewerkte versie. Veel feestelijker, vind je niet? Zoek de verschillen!

Gisteravond aten we eieren. Voor papa en broer spiegeleieren, voor mij, zus en mama zachtgekookte eieren. Mama legde ze klaar op het aanrecht, en ik wist eventjes niet wat ik zag. Groene eieren? Ja, dat zijn cholesterolarme eieren, zei mama. (Of zoiets.) Joël, onze buurman, was er heel trots op. Het was iets met de juiste kip met de juiste haan combineren of zoiets. Enfin, ze kostten nog altijd evenveel en smaakten ook nog altijd even lekker, dus geen plobreem voor mij. Maar ik vond het toch wel een beetje een raar gezicht.

Whee, een stokje. Ik had er eerst geen zin in, maar het lijkt mij eigenlijk wel een interessant stokje, nu ik eraan ga beginnen.

1. Ik heb nog anderhalf jaar in de schaakclub gezeten. Van halverwege het zesde leerjaar tot het einde van het eerste middelbaar. Ik vond het wel leuk, al was ik er barslecht in. Ik bengelde altijd (altijd) helemaal onderaan het klassement en ik ben zelfs meerdere keren met herdersmat verloren, wat best wel erg is. Ik was gewoon al blij als de stand eens pat of remise was in plaats van het immer onverbiddelijke mat, haha. Wat ik nog leuker vond was blitz-schaken, maar ik was er dan ook evenredig slecht in. Ik heb ook in mijn anderhalf jaar lidmaatschap twee blitzklokken naar de wup geholpen door er zo hard op te motten Ik ben er uiteindelijk mee gestopt omdat de nieuwe leiding �cht niet tof was (toen zijn ze veel leden verloren).

2. Soms heb ik wel eens een klein beetje last van hoe heet dat, dingesgedrag, dwangmatige handelingen, ik weet de juiste term niet. Vooral vroeger, toen ik klein was. Dat ging van dagen, weken lang niet op tegelvoegen stappen tot dingen tellen, nog eens tellen en lichtjes panikeren als ik de tweede keer iets anders uitkwam, een eindje lang alle klinken met dezelfde hand vastnemen of trappen altijd met m’n rechtervoet beginnen, blijven staren naar de secondewijzer van een klok tot hij een minuut later precies op dezelfde plek kwam,… enz. Overlaatst betrapte ik mezelf erop dat ik vanop de bus titels van filmposters in een videotheek aan het lezen was, en dat ik ze per se allemaal gelezen moest hebben, ik draaide me zelfs om om nog de laatste te kunnen lezen. Verder heb ik er nu niet echt meer last van, vroeger eigenlijk ook niet hoor, maar het is wel een beetje vreemd natuurlijk.

3. Ik ben een natuurlijke brunette en ben dat al sinds mijn geboorte. Maar wat heel weinig mensen weten is dat ik als klein meisje nog lange blonde krulletjes gehad heb. Daar bestaat maar ��n foto van, en al zeg ik het zelf, ik was vrij koddig in mijn krulletjesperiode (En ja, die waren ook natuurlijk en zijn even natuurlijk weer weggegaan!)

4. Dit weet de overgrote meerderheid van mijn lezerspubliek wellicht al, maar ik moet hoe langer hoe harder zoeken op dingen die jullie nog niet weten, dus zet ik het ook maar in het lijstje. Ik ben niet zo hetero als de gemiddelde mens, ik val ook zo’n beetje op meisjes zo. Maar nu ben ik dus heel gelukkig met een mannelijk exemplaar. ‘t Is maar dat jullie het weten.

5. Help, nog iets… Euh… Iets dat jullie nog niet weten… Ehm… Allez, iets stoms dan maar. Ik heb van heel mijn leven nog maar ��n keer in ‘t gips gezeten, en dan nog maar ��n week in plaats van de geplande drie weken. Man, wat was ik teleurgesteld toen de dokter vertelde dat het er al af mocht! Al die kleurrijke namen en tekeningetjes de vuilbak in, en niemand droeg nog mijn boekentas, daarna. Spijtig. (FYI: ik was toen negen.)

Dat was het, vrees ik. Niks interessants. Maar wel eens tof om te doen. Ik geef het stokje door aan Sam, omdat die nog niet veel stokjes ingevuld heeft en dit wel een leuk stokje is.

Ik zou kunnen bloggen over hoe ik mijn portfolio maar nèt op ‘t nippertje afgekregen heb, en hoe ik mij deze morgen overslapen heb, toen ik het moest gaan indienen. Ik zou kunnen vertellen dat ik zo heel erg moe ben dat ik gewoon heel de dag geslapen heb. Ik zou ook kunnen vertellen dat ik daardoor twee lessen gemist heb en dat ik daarvoor kwaad op mezelf ben. Ik zou kunnen bloggen over hoe mottig ik me nu voel, enz.

Maar dat doe ik niet, want eigenlijk zijn dat soort plobreempjes maar triviaal en egocentrisch. Er kunnen nog veel ergere dingen gebeuren met een mens, en ik schaam me om de gedachte dat ik me al druk maakte om dat onnozel portfolio.

Jeej, nieuwigheid! Van sommige soorten nieuwigheid hou ik wel, en veranderingen aan websites horen daar meestal wel bij.
Zoals je wellicht al gespot had, heb ik mijn weblogje nog eens in een nieuwe layout gestoken. Eentje met een custom header, zijnde een foto van mijn ogen. Lekker cliché en emo en al En met maar een heel klein beetje blauw en heel veel wit en wat grijs en zo. Ideaal.

Dan is er ook nog de nieuwe pagina, die momenteel nog vrij leeg is maar daar zal vrij snel verandering in komen. Uit pure luiheid heb ik besloten om mijn Photoshopdingetjes over te sluizen van mijn oude website naar hier, zodat ik geen hele nieuwe layout moet maken als ik ze op mijn nieuwe website wil plaatsen. Maar dat komt ook nog wel, ooit.