It ticks all the boxes: overzichtelijk (één week per spread, helaas wel met zaterdag en zondag samen in één kolommetje), praktisch (ingedeeld in uren, en dat tot 22u ‘s avonds met nog wat plaats onder!), compact (nog een tikkeltje kleiner dan mijn agenda van vorig jaar), lichtgewicht (een lichte plastic kaft) en best wel mooi (schattig roze kaft, nette typografie)!

Ik heb er wel wat aanpassingen aan gemaakt natuurlijk, zo heb ik de nutteloze blaadjes eruitgeplukt, op de lichtgele blaadjes onder de kaft vooraan en achteraan heb ik een wit blaadje geplakt (om het roze nog beter te doen uitkomen en om de lettertjes te verbergen), en onder de voorkant heb ik op dat witte blaadje tijdens een saaie les de jaartallen getekend (van dichtbij kun je wel zien dat het met de hand getekend is, maar ach).

Dit is dus hoe de binnenkant eruit ziet. Netjes, niet? En hieronder zie je mijn techniek om mijn leven overzichtelijk te houden: alles dat ik te doen heb zet ik erin, op de juiste uren. Met kleurcodes per thema, zo ben ik wel! Geel voor lessen, oranje voor GUK, roze voor verplichtingen (tandarts, groepswerken, infosessies, examens, dat soort dingen) en groen voor vrijetijdsdingen. De “lege” uren gebruik ik om schoolwerk te doen, en om te eten, ahja. Oh, en onderaan schrijf ik het nummer van de lesweek (dit is een foto van lesweek 11, waarin de GUK-concerten vallen) of ‘blok’ of ‘examens’. Zo heb ik in één oogopslag een overzicht van mijn week. Love it!

Voor de geïnteresseerden, deze agenda is van het merk Exacompta, hij bestaat in verschillende leuke kleurtjes, en ik heb ‘m in de Club in Gent gekocht voor iets van een €7 of zo, ik weet het niet meer precies. Wat ben ik blij met m’n vondst!

Gisterenmorgen zag het weer er niet anders uit dan anders, dus deed ik de gebruikelijke jeans, trui, schoenen en jas aan en trok ik naar school. Daar kwam ik na een drukke dag pas tegen vier uur terug buiten, en schrok ik me een hoedje! Ineens was het zomerweer geworden! Dat verklaarde de topjes en rokjes die ik had zien passeren in de koele Blandijn, ik dácht al.

Vandaag heb ik dus maar meteen mijn ballerina’s aangedaan, de trui achterwege gelaten, mijn zonnebril op mijn snoet gezet en voor het eerst de fles zonnecrème bovengehaald. Het is niet zo warm als gisteren, maar de zon doet nog altijd flink zijn best. Bovendien had ik deze middag vanalles te doen buiten, ‘k heb nogal wat rond getsjoold. Fietsen, bergop en bergaf, een zware doos vervoeren en dragen, trappen op en af, iets vergeten en helemaal moeten terugkeren, nog meer trappen, amai mijn benen.

Het enige spijtige aan dit weer is dat het gedaan is met mijn haar één keer in de week wassen. Zonnecrème, transpiratie, wind, ze maken er mijn kapsel niet beter op. Maar dat is natuurlijk maar een kleine prijs om te betalen voor al die vrolijke zomerheid! Laat maar komen!

Vandaag was om te beginnen de eerste nieuwe lesdag, met twee lessen (eigenlijk drie maar da’s weer zo’n uitleg dus laten we zeggen twee), een frustrerend feedbackmoment, een gehaaste syllabusverkoop, een momentje om een hapje eten binnen te steken ook, en ik ben na de vakantie niet veel meer gewoon (én ik had niet bijzonder veel geslapen vannacht) dus dat was toch weer een hele boterham. Vooral omdat ik de hele dag al liep te stressen voor de tandartsafspraak van 15u30.

Gelukkig heeft Karel dus speciaal voor mij een halve dag vrij genomen, en zat hij op m’n kot te wachten om samen te kunnen vertrekken. Had hij toch wel geen Valentijnsverrassinkje klaar ook zeker, en moest ik daar toch niet een beetje van wenen ook zeker, want als ik nerveus ben word ik al ne keer emotioneel. Tjsa, wat kan ik zeggen.

Om half vier kroop ik dus in de tandartsstoel. Uiteindelijk heb ik er twee uur gezeten, met mijn mond wagenwijd open en al mijn spieren opgespannen, de verdoving op mijn tanden werkte misschien wel (hoewel er ook twee keer moest bijverdoofd worden, pfoeh) maar de rest van m’n lichaam heeft van zo’n tandartsbezoekje geen deugd! :s In het glas van de lamp boven me kon ik alle werktuigen zien die de tandarts gebruikte, en om een kies te ontzenuwen worden er allerlei marteltuigen met véél te lange naalden en naaldvormige boren gebruikt, het is materiaal voor een nachtmerrie, ik zeg het u. Ik zat daar trouwens ook met een metalen klem op m’n tanden, die een ganse constructie ondersteunde met zo’n groen rubberen velletje over mijn mond gespannen, best intimiderend voor iemand als ik/mij (Ik raak er niet uit! Ik? Mij?), en comfortabel is anders natuurlijk.

Bon, na 2 uur was het voorbij en moest ik eventjes bekomen, wat zich uitte in een tweede keer traantjes vandaag. Al een chance dat Karel dat al gewoon is hé. Na een stop bij de apotheker voor pijnstillers nam hij me mee naar de Wok A Way en trakteerde hij me op sushi, en daarna op een McFlurry (dat laatste niet in de Wok A Way dus hé). Heb ik al gezegd dat mijn lief mij schandalig verwent soms?

Verder had ik er spijt van dat ik m’n grote paarse sjaal niet had meegenomen, want nog uren na de verdoving hing mijn gezicht helemaal scheef zeg, en dat is nu ne keer géén gezicht … (Snapte ‘m? Gezicht? Haha!) Ik kon mijn mond pas weer normaal gebruiken vanaf een uur of negen, en Karel lachte zich voor en tijdens het eten dus regelmatig een breuk met mijn debiele expressies. (Hij mag dat.) Er is fotomateriaal van, ja; maar wees gerust, dat wordt binnen afzienbare tijd vakkundig uit de wereld geholpen.

En tsja, Valentijn. Ik ben ook één van die mensen die luid roepen dat dat commerciële zever is (en dan vooral op de Valentijnsdagen dat ik single was aja), maar die het stiekem wel heel fijn vinden om verrast te worden. Valentijn is voor mij niet heilig of zo, dus dat de tandartsafspraak vandaag viel stoorde me niet. Ik had dan ook sowieso geen hoge verwachtingen van deze dag, maar toch is alles dat na half zes kwam heel fijn geworden!

Hieronder zie je Veurne in de 18e eeuw, Veurne nu op satellietfoto, en Veurne nu op Google Maps. Het huisje is waar ik woon, maar dat had je vást al geraden. Ik heb er ook een geanimeerde gif-afbeelding van gemaakt, om de afbeeldingen makkelijker te kunnen vergelijken. Interessant weetje: onze straat, de Proostdijkstraat, is aangelegd langs de Proostdijkvaart, die er nu niet meer is maar waarvan een stuk nog onder de grond zou doorlopen hier aan de overkant van de straat. Boeiend hé.

Haha, Veurne had wel een heel aantal poorten hé, als je bedenkt dat je op drie minuten rond het centrum gereden bent. En ook: zo cool, dat het water voor een deel nog de oude stadsmuren volgt

Ook mijn kot in Gent heb ik opgezocht. De straat zelf bestond nog niet, maar ik leerde wel dat het begijnhof in mijn buurt toen de hele wijk besloeg (of zo ziet het er toch uit), en dat het grasplein voor de kerk waar ik in de zomer soms wat van het zonnetje ga genieten, toen nog een kerkhof was. Jakkes.

Zelfs het huis van mijn liefje in De Pinte heb ik gevonden, maar ik moet bekennen dat ik er ettelijke minuten naar gezocht heb en dat ik het alleen teruggevonden heb dankzij het Scheldeveldekasteel. Hoera voor het Scheldeveldekasteel.

Het lijkt erop dat nagenoeg heel Vlaanderen op de kaart staat, dus ik zou zeggen: zoeken maar! ‘t Is moeilijker dan je denkt. Wat was er op de plaats van jouw huis op het einde van de achttiende eeuw?

Ergens in november kreeg ik kiespijn als ik op iets hards beet of iets kouds dronk. Na een tweetal weken waarin het erger werd, trok ik ermee naar mijn tandarts. Ik had een gaatje verwacht (wat ik op zich al behoorlijk erg vind, met die spuitjes) maar het verdict luidde: ontstoken zenuw, moet ontzenuwd worden. Kiezen hebben 4 zenuwkanaaltjes waarvan 1 microscopisch klein kanaaltje, dus mijn tandarts verwees me door naar een specialist in Gent.

Ik maakte een afspraak en trok met een klein hartje naar de tandarts hier in Gent. Mijn eigen tandarts heeft na 22 jaar mijn vertrouwen kunnen winnen, maar alleen omdat het een héél geduldige en competente man is, omdat hij me vroeger cadeautjes gaf (kindjes zijn daar wel degelijk mee te paaien) en ik ken zijn zoon, dat helpt ook. Maar een nieuwe tandarts, daar word ik enorm zenuwachtig van. Om een lang verhaal kort te maken, kwam die nieuwe tandarts met nog slechter nieuws. Mijn eigen tandarts dacht dat de zenuw ontstoken was doordat er wat vuil onder mijn oude kiesvulling geraakt was, maar deze was ervan overtuigd dat ik tandenknars in mijn slaap en dat er daarom een barstje in mijn kies zat, wat dus ook hersteld moet worden. Hij gaf mij een paar foldertjes mee met verontrustende inhoud en bemerkte ook dat ik daar eens zou mee moeten stoppen, met dat tandenknarsen. Alsof ik überhaupt wist dat ik dat deed, in mijn slaap! Het was een enorm onvriendelijke en ongeduldige man, als deze behandeling voorbij is ga ik er nooit meer terug.

Normaal gezien zou ik dit zo snel mogelijk achter de rug willen hebben, maar natuurlijk kwamen de examens eraan. December zat vol, dus de behandeling kon pas in januari, maar midden in mijn examens anderhalf uur (jaha) in een tandartsstoel gaan liggen zag ik niet meteen zitten, en bovendien had ik mijn examenrooster toen nog niet. De intersemestriële vakantie was nog niet duidelijk afgelijnd dus heb ik de afspraak maar meteen in de eerste lesweek gezet, en zo is het maandag 14 februari geworden … Karel begint op 1 februari te werken maar gaat zijn best doen om op dat moment met mij mee te kunnen gaan naar de tandarts. Romantisch hé.

Ik heb ook een kleiner vijvertje in de sidebar gezet, voor als je hier nog eens passeert en je weet verder niet wat gedaan. Tsja, wat kan ik zeggen.

Als kind verslond ik boeken aan de lopende band. Als adolescent verminderde dat en nu, als student, kom ik nog amper toe aan lezen tijdens het academiejaar (behalve de boeken op de lectuurlijst dan), maar ik doe mijn best. Nu het vakantie is heb ik de goede gewoonte weer opgenomen en plunderde ik vriendjelief zijn boekenkast om mij de eerstkomende dagen bezig te kunnen houden.

Ik ben een verzamel- en bijhoudenneuroot, dus ik hou ook graag bij wat ik lees. Toch zuchtte ik eens héél diep toen de leraar Nederlands in het zesde middelbaar afkwam met het idee om een “leesautobiografie” samen te stellen. De opdracht luidde, schrijf van elk boek dat je in je hele leven al gelezen hebt een kort verslagje. Van elk boek een verslag schreven leek me behoorlijk kierewiet dus hield ik het voor het merendeel van de boeken bij oplijsten. Ik trok dus naar de plaatselijke bib met een schriftje en balpen in de aanslag en spendeerde uren aan het aflopen van every single friggin’ boekenrek en het oplijsten van alles dat ik meende gelezen te hebben.Van de meest recente boeken schreef ik een kort verslagje. Dat huzarenwerkje diende ik dan in met een begeleidend opstel waarvoor ik  zomaar eventjes een 10 kreeg, hoera! Volgens mij vond de leraar het gewoon tof dat ik zoveel gelezen had, maar kom.

Dat werk is helaas pindakaas volledig verloren gegaan in de Grote Computercrash in de zomer van 2006 (vlak na mijn laatste jaar middelbaar, dus afgezien van foto’s heb ik niks digitaals meer van de pre-hogeschoolperiode). Spijtig, want het is niet iets waar ik opnieuw aan ga beginnen maar ik had het dus wel graag bijgehouden.

Ik had wel al gehoord van GoodReads, maar die site leek me vreselijk onoverzichtelijk dus dat had ik aan me laten voorbijgaan. Shelfari daarentegen kwam veel gebruiksvriendelijker op mij over, dus toen ik die onlangs leerde kennen ben ik een beetje begonnen met alles dat ik me herinner en de belangrijkste boeken uit mijn boekenkast toe te voegen. Het is een eeuwig work in progress, en om mezelf eraan te herinneren dat ik het niet moet vergeten en om wat leestips met jullie te kunnen delen heb ik m’n digitale boekenkast op deze blog gezet. De boeken in die boekenkast zijn een verzameling van boeken die ik gelezen heb en die ik nog moet lezen, snuister gerust eens rond. En mocht je toevallig ook een Shelfari account hebben/maken, voel je vrij om mij toe te voegen!

Toen ik nog een klein Greetje was, noemden mijn ouders mij soms Louiseke of Gertrudeke (vandaar de naam van mijn eerste computer, eerste kotfiets en eerste smartphone). Elkaar noemen ze ventje en vrouwtje (spreek uit op z’n West-Vlaams). Mijn tante en nonkel noemen elkaar dan weer pietje. Ik word wel vaker Greetje genoemd, maar nooit op dezelfde manier waarop mijn oma het uitsprak, met nog een soort secundair woordaccent op de laatste lettergreep. Een drietal vrienden noemen mij soms Greetie (mijn favoriet, denk ik ). Mijn ouders noemen hun ouders mama en papa, maar zo noemen ze ook elkaars ouders (hun schoonouders dus), iets waar ik vroeger niet bij stilstond maar waarvan ik me nu realiseer dat zoiets niet vanzelfsprekend is. In het middelbaar noemden twee van mijn vriendinnen en ik elkaar Casey, Stacey en Tracy (toen we overschakelden op Zwöds werd dat Cösö, Stöcö en Tröcö – stop met lachen, we waren zestien). En zo zijn er nog voorbeelden genoeg.

Het voelt een beetje gek om dat hier zo neer te schrijven, want ook al kan iedereen die het wil die namen opvangen op straat of waar dan ook, ze voelen precies toch ergens een beetje privé. Gek hé, en gek ook hoeveel er achter zo’n koosnaampje schuil kan gaan, hoeveel meer betekenis ze kunnen dragen dan een gewone doopnaam, waarmee je ten slotte toch al veel langer rondloopt en waarmee je je identificeert. Vroeger vond ik mijn naam niet leuk, want kleine kinderen zijn meedogenloos en een ongebruikelijke naam is in de lagere school meer dan eens een aanleiding tot uitlachen. Maar toen ikzelf en iedereen rond mij wat volwassener werd begon ik me al meer Greet te voelen. Dat ik als ik mezelf voorstel in de helft van de gevallen duidelijk moet maken dat het Greet met twee e’s is en dus niet met ie, dat deert me niet echt. Nu vind ik het net fijn dat mijn naam een tikkeltje specialer is, dat ik zelf geen andere Greet ken, dat buitenlanders begod niet weten hoe ze aan de uitspraak moeten beginnen (hoewel ik moet toegeven dat één van mijn Engelstalige proffen de zachte g, tongpunt-r en eenklank ee al behoorlijk goed onder de knie heeft ). Het lijkt me echt niet fijn om Sofie of Tim of iets anders inspiratieloos te heten (no offence!)

Euh, ja, deze blogpost heeft eigenlijk geen doel of structuur of zo. Behalve dan dat ik jullie nu vertel dat dit de slotzin is.

(Dat, en het feit dat ik een nieuwe categorie aangemaakt heb: Taal. Ik speel met een paar ideetjes, geen idee of er iets van komt, jullie lezen het wel!)

• Spaans (daar heb ik de smaak van te pakken gekregen in het middelbaar)
• Italiaans
• Vlaamse gebarentaal
• Php
• JavaScript
• Braille (heb ik gekund maar ben ik verleerd)
• Latijn (zou dat bestaan, cursussen voor mensen die het Latijn uit het middelbaar missen maar er niet te intensief mee bezig willen zijn, gewoon voor de fun? )

Wil ik nooit meer leren:

• Frans
• Duits

Maar laten we het voorlopig maar bij Nederlands en Engels houden, nietwaar.

Wat spook ik dan uit dat ik dat allemaal oploop? Goh, niets bijzonders hoor. Mijn kot verven (één snijwonde, één schaafwonde en één blauwe plek), op een muurtje zitten en met mijn benen zwaaien (lichte kneuzing), naast een papegaai gaan staan (de papegaaienbeet, duh), … Niks speciaals dus eigenlijk.

Ik heb zo eens zitten denken hoe dat nu eigenlijk zou komen. Mijn conclusie: ofwel heb ik nogal gevoelige huid, kwetsbaar en zo. Ofwel ben ik uitzonderlijk lomp. Waarschijnlijk is het een combinatie van beiden.

Vandaag, 13 juni, is het opendeurdag bij de bloedtransfusiecentra van het Rode Kruis. Morgen, 14 juni, is het de internationale dag van de bloedgever (dat wist ik ook niet). Daarom wordt een oproep gedaan om vandaag massaal bloed te gaan geven en ik vind dat een heel mooi initiatief. Veel woorden ga ik er niet meer aan vuil maken: Ga Bloed Geven!

… Wat zeg je? Of ik zelf bloed ga geven? Natuur- eh, wel euh. Hm. Eigenlijk niet. Voor geen geld ter wereld (ok ja, misschien wel voor iets dat boven de € 100 000 ligt, maar het is een zegswijze, hé) laat ik vrijwillig naalden in mijn lijf steken, ik duik al weg als ik er één zie op tv. De eerste en hopelijk laatste keer dat ik een infuus in mijn arm had was toen ik geopereerd werd aan mijn wijsheidstanden, alle miserie is al lang en breed vergeten maar die naald zit nog maar al te vers in mijn geheugen, brrr.

Ik heb het al gezegd: als de medische wetenschap zodanig evolueert dat ze een manier vinden om bloed uit een mensenlichaam te extraheren zonder het gebruik van naalden mogen ze mij bellen, anytime! Al het bloed dat ik kan missen mogen ze hebben, echt waar. Maar tot het zover is probeer ik mijn steentje bij te dragen door het verspreiden van de boodschap, wat bij deze gebeurd is. Hopelijk heb ik hiermee nog iemand kunnen overtuigen, het is nog niet te laat!

Ik heb trouwens 14 van de 36 keer “Geen mening” moeten antwoorden omdat ik niet echt wist waarover het ging. Ik heb niks met politiek.

Allez, wat moet ik nu? Zucht.

• Voor de derde keer naar Te lui en niet bekend genoeg gaan kijken.
• Een sacoche naaien, namelijk de Buttercup Bag (patroon hier downloaden).
• Centjes verdienen.
• Shoppen! Aahhh!!
• Uren piano spelen.
• Televisie kijken.
• Boeken lezen (en mijn bibliotheekboetes betalen ).
• Een nieuw thema maken voor deze blog, want man, ik ben het zó beu!
• M’n gratis cinematickets opgebruiken.
• En nog zoveel meer!

En dan heb ik het dus alleen nog maar over juni hé. In juli, augustus en september heb ik dan weer andere plannen. Haha, ik voél gewoon hoe sommigen onder jullie de drang krijgen om mij te slaan.

Ach ja, zo komt een mens aan z’n portie dagelijkse lichaamsbeweging, denk ik, en eenmaal het mes gehaald toog ik aan het werk (“ik toog” is trouwens OTT en niet OVT zoals ik altijd dacht, gek hé?). Eén voor één alle duimspijkertjes eruit, zo, allemaal op een hoopje. En dan schiet ik ineens recht: right. Het bad.

(zucht)

De titel is een verwijzing naar het liedje van Hannelore Bedert, trouwens; schaam op jou als je dat niet doorhad!

Dus, ik liep over de Korenmarkt richting Gravensteen (vanwaar de tram terug verder reed), met mezelf te overleggen of ik m’n botjes zou uitdoen of niet — mijn voeten begonnen al flink pijn te doen, maar al het volk dat nog op straat liep zou me raar aankijken en ik zou vuile kousen krijgen, dus misschien toch maar beter niet — toen ik m’n gsm uit mijn jaszak wou nemen. (Heel dom, ik weet dat hij er makkelijk uitglipt als ik neerzit en toch steek ik hem er nog in.) Gsm verdwenen — paniek! Meteen wist ik dat hij nog op de tram moest liggen, dus draaide ik me om en liep ik zo snel als mijn pijnlijke voeten dat toelieten naar de tram, die ondertussen stond te wachten aan de tijdelijke halte in de Veldstraat. Die onderbreking is mijn redding geweest, want anders rijden trams natuurlijk onmiddellijk verder nadat je eraf stapt.

Uiteraard zag ik de gsm nergens liggen, en er zat nog wel een man of drie op de tram dus vreesde ik al meteen het ergste. Ik vroeg aan een vriendelijke jongeman of hij even naar mijn gsm wou bellen, en dat deed hij, maar ik hoorde niks. Toen bedacht ik dat ik mijn gsm op stil had gezet voor de presentaties, miljaar! Terwijl de vriendelijke jongeman nog aan het bellen was liep ik door de tram en ineens zag ik toch wel niet het schermpje van mijn gsm oplichten zeker! Hoera! Victorie! Ik kon de vriendelijke jongeman wel kussen, maar dat heb ik toch maar niet gedaan.

Ondertussen was de tram beginnen rijden, dus stapte ik af aan de volgende halte. Ik was zo vervuld van contentement dat ik het hele eind van de Zonnestraat naar het Gravensteen op mijn kousen gelopen heb, mij niks aantrekkend van de vele rare blikken. Deze tweet is van toen ik stond te wachten op de tram (met mijn schoenen terug aan), ik vond het toen al blogwaardig. Maar lees vooral verder, want het verhaaltje is nog niet uit!

Op de tram zat ik te bedenken of ik aan het Rabot zou afstappen, door de Wondelgemstraat naar mijn kot zou lopen en onderweg een frietje eten. Ofwel kon ik blijven zitten tot aan mijn eigen halte, op kot andere schoenen aandoen en dan om een frietje gaan. Bij het Rabot aangekomen besliste ik dat het het laatste zou worden, maar in de ontstane consternatie (bijna weer mijn gsm gestolen! 360 euro! Eén maand oud!) vergat ik toch wel niet op het belleke te duwen zeker. Allez, op het knopje dat het belleke doet rinkelen, maar je weet wat ik bedoel.

De tram reed verder en ik stapte een halte te ver af, vloekend op mezelf omdat ik nu dat hele pokke-eind terug mocht lopen (en het is verder dan de normale tramhalteafstand, geloof mij). Alleen, dat mag dus niet! Kijk maar:

Magniet! Reeds in 1977 is op koninklijke wijze besloten dat daar enkel nog trams mochten passeren. Ik had geen zin om over het smalle (en creepy, niet verlichte) tramspoor te gaan lopen (er was deze keer immers geen Tiekenei in de buurt om mijn leven te redden, hé!) maar gelukkig kwam er negen minuten later al een andere tram. Ik duwde op het belleke en keek goed naar buiten dat ik niet weer de halte zou missen.

Geen idee hoe dat bellekessysteem werkt, maar blijkbaar gaat het rode lichtje uit als de tramdeuren opengaan of zo, want halverwege moest de tramchauffeur even uitstappen en reden we weer verder maar toen was het lichtje dus uit. Dat had ik niet gezien, dus geloof het of niet, maar toen reed ik mijn halte WEERAL voorbij.

Stop met lachen. Niet grappig.

Toen ik eindelijk thuiskwam merkte ik dat ik de chauffage niet uitgedaan had, en dat ik het fruitsap niet in de frigo gestoken had voor ik vertrok. Als mijn hoofd niet aan mijn lijf vastzat hé …

vandaag naar de eerste afleveringen van ‘Beauty en de nerd’ gekeken en het eertse dat me opviel was dat jij als nerd geklasseerd wordt (???) Hoezo? Als jij hier in mijn vriendenkring zou rondlopen, dan zou je één van de coolste zijn… Knap én slim, da’s toch ideaal

Ik was een beetje aan’t uitzoeken wat jou toch wel een beauty maakt, natuurlijk een puur persoonlijke mening he, maar het geheim zit in je ogen, die blik van je; of je het nu expres of gewoon doet, je ogen stralen gewoonweg deugnieterij uit. Ken je dat, van die blinkende oogjes? Wel, jij hebt ze prachtig gewoon jaja, je hebt er een fan bij hoor

Ik wil je niet lastig vallen ofzo hé
Maar wilde even zeggen dat ik nu speciaal nr Beuaty and the nerd kijk, omdat ik jou erin wil zien:$
(…)
het is echt gemeend!
Ik vind je ZOOO knap!!

heb jou interviews in de kranten gelezen, en moet zeggen dat ik onder de indruk ben van jou down to earth mentaliteitje…
by the way, vind jou ontzettend knap en aantrekkelijker dan al die bimbos tesamen. Go girl!

En dat zijn dan enkel nog maar Facebookberichten, hé.

Telkens ik zoiets lees kan ik niet beslissen tussen in de war zijn (“Wut? Heeft hij het over mij?”) en het grappig vinden om verschillende redenen, maar ik kan natuurlijk ook niet ontkennen dat het mijn zelfvertrouwen een flinke boost geeft. En misschién geraak ik zelfs nog wel eens van ‘t straat Haha. (Dat dan wel met iemand die kan spellen natuurlijk.)

Maar toch chance dat het maar tijdelijk is. Ik gok dat het nog een paar weekjes duurt, maximaal een maand ofzo. De rest is namelijk behoorlijk vermoeiend: mensen die me aanstaren op de tram, friend requests op Facebook en Twitter van mensen die ik niet ken (MySpace en Netlog heb ik gelukkig niet meer), kennissen die ik al jaren niet meer gesproken heb en die ineens beweren m’n beste vriend(in) te zijn, … ‘t Is toch wa raars, zeg.

Reacties gesloten omdat ik niet wil dat mensen denken dat ik met deze blogpost naar complimenten vis

Ik heb een lichte voorkeur voor de N79, maar ik overweeg zeker ook nog de 5800 want een touch screen is zo hip, en met een stylus erbij en al! De N79 lijkt mij heel handig, de N82 daarentegen lijkt mij eerder lomp en de specificaties verschillen ook niet zo héél veel maar toch, die overweeg ik eigenlijk niet echt meer dus. Alleen ik durf dus niet helemaal voor de 5800 gaan, omdat ik geen ervaring heb met een touch screen. Allez, ik heb al een paar keer een iPhone vastgehad en toen ging bijvoorbeeld het typen nogal onhandig zo zonder toetsen. Ik zou hem eerst eens willen uitproberen dus, en als het niet bevalt wordt het de N79. En toch, twijfel twijfel, want aan de ene kant heeft de 5800 een zalig groot scherm maar aan de andere kant is het cameraatje weer net iets beter in de N79 (en ik heb enkel mijn gsm om foto’s mee te nemen).

Wat denken jullie? Ervaring met één van deze toestelletjes?

Edit: ‘t is de N79 geworden, uiteindelijk, en ze heet Françoise! Hoera!

1. Started your own blog
2. Slept under the stars
3. Played in a band – Een schoolorkest en gelegenheidsgroepjes en zo tellen ook wel mee vind ik
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity
7. Been to Disneyland
8. Climbed a mountain
9. Held a praying mantis
10. Sang a solo – Niet gezongen, wel pianogespeeld.
11. Bungee jumped
12. Visited Paris
13. Watched a lightning storm at sea – Baai van Napels, Italië, 2006.
14. Taught yourself an art from scratch – Webdesign is art
15. Adopted a child
16. Had food poisoning
17. Walked to the top of the Statue of Liberty
18. Grown your own vegetables – Als kind had ik een stukje tuin voor mezelf, met worteltjes en zo
19. Seen the Mona Lisa in France
20. Slept on an overnight train
21. Had a pillow fight – Gek, dat heb ik nog nooit gedaan, denk ik.
22. Hitch hiked
23. Taken a sick day when you’re not ill
24. Built a snow fort – Een ganse iglo, daar is zelfs fotomateriaal van!
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon – Een kwartmarathon, da’s voor mij al lastig genoeg!
28. Ridden in a gondola in Venice
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset – Vanuit het vliegtuig zijn ze het mooist …
31. Hit a home run – ow yeah!! Geloof het of niet, I have!
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person
34. Visited the birthplace of your ancestors – Generaties en generaties terug … still Vlaams -_-
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language – Spaans, poging tot.
37. Had enough money to be truly satisfied
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person
39. Gone rock climbing
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance – Hout vasthouden
47. Had your portrait painted
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business
58. Taken a martial arts class
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies – Het waren Jules de Strooper koekjes, voor de KSJ.
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason
64. Donated blood, platelets or plasma
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favorite childhood toy
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten Caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox
89. Saved someone’s life
90. Sat on a jury
91. Met someone famous
92. Joined a book club
93. Lost a loved one
94. Had a baby
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone
99. Been stung by a bee
100. Read an entire book in one day

Januari ‘07: $75
September ‘07: $150
Maart ‘08: $320
Oktober ’08: $470

…

Ok nu hou ik er écht mee op.

Het goeie nieuws is dat ik ze hoogstwaarschijnlijk in (of op weg van of naar) Gent verloren ben. Oh wacht, da’s ook slecht nieuws. Right.

Allez vooruit, ‘k weet weer wat gedaan op mijn vrije namiddag morgen: strijken, de was doen, naar de bibliotheek en naar het interimkantoor gaan, en om nieuwe lensdoosjes gaan bedelen bij de optieker.

• Stofzuigen
• Afwassen
• Boodschappen doen
• Planten water geven (belachelijk, I know)
• Strijken
• De was doen (sinds gisteren weet ik hoe de wasmachine werkt, al kan ik mijn spiekbriefje nog niet missen)
• Schoolwerk, heel veel schoolwerk!
• Werken (vijf dagen op zeven)

Van te willen:

• In alle rust dutjes kunnen doen midden op de dag (en ook wel lang opblijven zonder gezaag)
• Veel brol eten
• Terug beginnen drummen (echt waar)
• Veel piano spelen
• Naar onzinnige TV-programma’s kijken met schandalige hoeveelheden chips en/of ijs binnen handbereik
• Profiteren van de zalige stilte om te lezen lezen lezen
• En andere leuke dingen doen die niet mogelijk zijn als mijn ouders thuis zijn

Dat het maar rap donderdag is!

Van links naar rechts: Zindzi, mezelf, Kim, Gwendolyn, Tom en Anneleen. Elisse was toen al naar huis dus staat niet op deze foto, die we met Photo Booth gemaakt hebben in de Apple Store

Voor een fotoverslag kun je terecht op de set van Gwendolyn.

Jaha, als ik met Firefox surf en Adium staat aan, dan zitten de menu opties en de menu icoontjes bijna tegen elkaar (zie screenshot hierboven)! Ik ben benieuwd wat er gebeurt als ze ook effectief elkaar gaan overlappen. Nog één applicatie erbij en we zullen het weten, dus stay tuned

Let vooral ook op de subtiele verwijzing naar zowel Soocials tagline (hassle-free contacts) als den David

• Slecht voor mijn tanden (beschadiging van tandglazuur en al, ik weet er het fijne niet van).
• Slecht voor mijn tandvlees (wordt naar beneden geschoven).
• Het stokje is een beetje te lang, which is annoying (het stokje van de andere is precies lang genoeg).
• Het bolletje is saai effen en vooral veel te donker (die andere is shiny en met een klein wit steentje in).

Nadelen aan mijn piercing met kunststoffen staafje:

• Je kunt hem kapot bijten

Pas als ik dat lijstje afgewerkt heb kan ik met een gerust gemoed … maar da’s voor later.

Ambitieus, ikke? Welneu

• Ik moest toch even wennen aan de nieuwe layout. De mens is een gewoontedier.
• Geen favicons in de bladwijzerbalk, verdorie. Totaal niet praktisch!
  Edit: add-on gevonden
• Eikes, actieve links krijgen een stippeltjesrand in de linkkleur. Trektopniks!
• Een deel van mijn add-ons werken niet meer, maar gelukkig heb ik voor de meeste een plaatsvervanger of update gevonden.
• Hier en daar word ik uitgelogd op bepaalde tijdstippen, ongeacht wanneer ik de browser afsluit en ongeacht welke site, er valt geen lijn in te trekken. Ik heb nochtans niks veranderd van instellingen wat cookies en al die dingen betreft.
• Het tabbladprobleem. Zucht.

Dat tabbladprobleem dus. Als ik een nieuw venster open ziet men een lege tabbladbalk in plaats van één tab (ik heb voor het gemak even ingesteld dat de tabbladbalk altijd zichtbaar is). In het dropdown menuutje (pijltje rechts) is wel te zien welke pagina geopend is dus.

Maar, als ik daarna een paar nieuwe tabbladen open, zijn enkel die nieuwe te zien en blijft het eerste tabblad onzichtbaar. Via het dropdown menu kun je wel nog tot bij het eerste tabblad klikken.

Zeer onpraktisch, dat hoef ik niet uit te leggen … Iemand een oplossing?

Sport (Behalve badmintonnen, skiën en paardrijden – als ik een gebergte of een manège in mijn achtertuin had, dan.)

Zonnebaden, dan blijf ik nog liever wit

Ik denk dat er nog wel dingen zijn waar ik niet aan meedoe, maar dat was alles dat momenteel bij mij opkomt.

Gelezen bij NTone, Life en Lilith. En jullie?