De opmerkzame geest heeft het misschien al euh, opgemerkt: er staat een nieuwe pagina in het menu, getiteld “leesvoer“. Een woordje uitleg!

Als kind verslond ik boeken aan de lopende band. Als adolescent verminderde dat en nu, als student, kom ik nog amper toe aan lezen tijdens het academiejaar (behalve de boeken op de lectuurlijst dan), maar ik doe mijn best. Nu het vakantie is heb ik de goede gewoonte weer opgenomen en plunderde ik vriendjelief zijn boekenkast om mij de eerstkomende dagen bezig te kunnen houden.

Ik ben een verzamel- en bijhoudenneuroot, dus ik hou ook graag bij wat ik lees. Toch zuchtte ik eens héél diep toen de leraar Nederlands in het zesde middelbaar afkwam met het idee om een “leesautobiografie” samen te stellen. De opdracht luidde, schrijf van elk boek dat je in je hele leven al gelezen hebt een kort verslagje. Van elk boek een verslag schreven leek me behoorlijk kierewiet dus hield ik het voor het merendeel van de boeken bij oplijsten. Ik trok dus naar de plaatselijke bib met een schriftje en balpen in de aanslag en spendeerde uren aan het aflopen van every single friggin’ boekenrek en het oplijsten van alles dat ik meende gelezen te hebben.Van de meest recente boeken schreef ik een kort verslagje. Dat huzarenwerkje diende ik dan in met een begeleidend opstel waarvoor ik  zomaar eventjes een 10 kreeg, hoera! Volgens mij vond de leraar het gewoon tof dat ik zoveel gelezen had, maar kom.

Dat werk is helaas pindakaas volledig verloren gegaan in de Grote Computercrash in de zomer van 2006 (vlak na mijn laatste jaar middelbaar, dus afgezien van foto’s heb ik niks digitaals meer van de pre-hogeschoolperiode). Spijtig, want het is niet iets waar ik opnieuw aan ga beginnen maar ik had het dus wel graag bijgehouden.

Ik had wel al gehoord van GoodReads, maar die site leek me vreselijk onoverzichtelijk dus dat had ik aan me laten voorbijgaan. Shelfari daarentegen kwam veel gebruiksvriendelijker op mij over, dus toen ik die onlangs leerde kennen ben ik een beetje begonnen met alles dat ik me herinner en de belangrijkste boeken uit mijn boekenkast toe te voegen. Het is een eeuwig work in progress, en om mezelf eraan te herinneren dat ik het niet moet vergeten en om wat leestips met jullie te kunnen delen heb ik m’n digitale boekenkast op deze blog gezet. De boeken in die boekenkast zijn een verzameling van boeken die ik gelezen heb en die ik nog moet lezen, snuister gerust eens rond. En mocht je toevallig ook een Shelfari account hebben/maken, voel je vrij om mij toe te voegen!

Vanmiddag profiteerde ik van het zalige zonnetje om mij in het park te installeren met het The Namesake van Jhumpa Lahiri, het laatste boek voor Engelse Letterkunde dit semester. Zoals de titel suggereert is het centrale thema van het boek namen en de betekenis ervan. Gogol, een jongeman van Indische afkomst maar geboren en opgegroeid in Amerika, heeft een hekel aan zijn naam en laat die, wanneer hij oud genoeg is, veranderen naar Nikhil. Later in zijn leven komt hij meer te weten over de reden van zijn voornaam, en gaandeweg raakt hij meer in de war en weet hij niet meer goed of hij zich nu Gogol voelt of toch meer Nikhil. Een mooi verhaal, niet echt iets voor bovenaan je to read-lijstje maar toch de moeite waard. Toen ik het boek uit had, zat ik wat te mijmeren over bijnamen en koosnaampjes en dergelijke.

Toen ik nog een klein Greetje was, noemden mijn ouders mij soms Louiseke of Gertrudeke (vandaar de naam van mijn eerste computer, eerste kotfiets en eerste smartphone). Elkaar noemen ze ventje en vrouwtje (spreek uit op z’n West-Vlaams). Mijn tante en nonkel noemen elkaar dan weer pietje. Ik word wel vaker Greetje genoemd, maar nooit op dezelfde manier waarop mijn oma het uitsprak, met nog een soort secundair woordaccent op de laatste lettergreep. Een drietal vrienden noemen mij soms Greetie (mijn favoriet, denk ik ). Mijn ouders noemen hun ouders mama en papa, maar zo noemen ze ook elkaars ouders (hun schoonouders dus), iets waar ik vroeger niet bij stilstond maar waarvan ik me nu realiseer dat zoiets niet vanzelfsprekend is. In het middelbaar noemden twee van mijn vriendinnen en ik elkaar Casey, Stacey en Tracy (toen we overschakelden op Zwöds werd dat Cösö, Stöcö en Tröcö – stop met lachen, we waren zestien). En zo zijn er nog voorbeelden genoeg.

Het voelt een beetje gek om dat hier zo neer te schrijven, want ook al kan iedereen die het wil die namen opvangen op straat of waar dan ook, ze voelen precies toch ergens een beetje privé. Gek hé, en gek ook hoeveel er achter zo’n koosnaampje schuil kan gaan, hoeveel meer betekenis ze kunnen dragen dan een gewone doopnaam, waarmee je ten slotte toch al veel langer rondloopt en waarmee je je identificeert. Vroeger vond ik mijn naam niet leuk, want kleine kinderen zijn meedogenloos en een ongebruikelijke naam is in de lagere school meer dan eens een aanleiding tot uitlachen. Maar toen ikzelf en iedereen rond mij wat volwassener werd begon ik me al meer Greet te voelen. Dat ik als ik mezelf voorstel in de helft van de gevallen duidelijk moet maken dat het Greet met twee e’s is en dus niet met ie, dat deert me niet echt. Nu vind ik het net fijn dat mijn naam een tikkeltje specialer is, dat ik zelf geen andere Greet ken, dat buitenlanders begod niet weten hoe ze aan de uitspraak moeten beginnen (hoewel ik moet toegeven dat één van mijn Engelstalige proffen de zachte g, tongpunt-r en eenklank ee al behoorlijk goed onder de knie heeft ). Het lijkt me echt niet fijn om Sofie of Tim of iets anders inspiratieloos te heten (no offence!)

Euh, ja, deze blogpost heeft eigenlijk geen doel of structuur of zo. Behalve dan dat ik jullie nu vertel dat dit de slotzin is.

(Dat, en het feit dat ik een nieuwe categorie aangemaakt heb: Taal. Ik speel met een paar ideetjes, geen idee of er iets van komt, jullie lezen het wel!)

• Een haardrogertje, want als ik mij op kot douche ziet mijn haar er altijd zo ontploft uit. Danku liefje!
• Een hoofdtelefoon, groot genoeg, zodanig dat hij over mijn oorschelpen gaat en niet erop, want flapoortjes die platgedrukt worden beginnen een beetje pijn te doen na een half uur (en na een uur een beetje veel).
• Een stofzuigertje om mijn kot proper te houden.
• Een auto (niemand heeft ooit gezegd dat verlanglijstjes realistisch moeten zijn).
• … en eigenlijk heb ik niks anders nodig. Verwend Westers kind, ikke.

Wil ik ooit nog leren:

• Spaans (daar heb ik de smaak van te pakken gekregen in het middelbaar)
• Italiaans
• Vlaamse gebarentaal
• Php
• JavaScript
• Braille (heb ik gekund maar ben ik verleerd)
• Latijn (zou dat bestaan, cursussen voor mensen die het Latijn uit het middelbaar missen maar er niet te intensief mee bezig willen zijn, gewoon voor de fun? )

Wil ik nooit meer leren:

• Frans
• Duits

Maar laten we het voorlopig maar bij Nederlands en Engels houden, nietwaar.

Ik weet niet hoe ik het doe maar op de één of andere manier sta ik altijd vol blutsen en builen. Momenteel ben ik de trotse eigenares van drie blauwe plekken, één schaafwonde, twee snijwonden, een lichte kneuzing of iets in dien aard, en onlangs ook toegevoegd aan de collectie: een papegaaienbeet (exotisch hé).

Wat spook ik dan uit dat ik dat allemaal oploop? Goh, niets bijzonders hoor. Mijn kot verven (één snijwonde, één schaafwonde en één blauwe plek), op een muurtje zitten en met mijn benen zwaaien (lichte kneuzing), naast een papegaai gaan staan (de papegaaienbeet, duh), … Niks speciaals dus eigenlijk.

Ik heb zo eens zitten denken hoe dat nu eigenlijk zou komen. Mijn conclusie: ofwel heb ik nogal gevoelige huid, kwetsbaar en zo. Ofwel ben ik uitzonderlijk lomp. Waarschijnlijk is het een combinatie van beiden.

Vandaag, 13 juni, is het opendeurdag bij de bloedtransfusiecentra van het Rode Kruis. Morgen, 14 juni, is het de internationale dag van de bloedgever (dat wist ik ook niet). Daarom wordt een oproep gedaan om vandaag massaal bloed te gaan geven en ik vind dat een heel mooi initiatief. Veel woorden ga ik er niet meer aan vuil maken: Ga Bloed Geven!

… Wat zeg je? Of ik zelf bloed ga geven? Natuur- eh, wel euh. Hm. Eigenlijk niet. Voor geen geld ter wereld (ok ja, misschien wel voor iets dat boven de € 100 000 ligt, maar het is een zegswijze, hé) laat ik vrijwillig naalden in mijn lijf steken, ik duik al weg als ik er één zie op tv. De eerste en hopelijk laatste keer dat ik een infuus in mijn arm had was toen ik geopereerd werd aan mijn wijsheidstanden, alle miserie is al lang en breed vergeten maar die naald zit nog maar al te vers in mijn geheugen, brrr.

Ik heb het al gezegd: als de medische wetenschap zodanig evolueert dat ze een manier vinden om bloed uit een mensenlichaam te extraheren zonder het gebruik van naalden mogen ze mij bellen, anytime! Al het bloed dat ik kan missen mogen ze hebben, echt waar. Maar tot het zover is probeer ik mijn steentje bij te dragen door het verspreiden van de boodschap, wat bij deze gebeurd is. Hopelijk heb ik hiermee nog iemand kunnen overtuigen, het is nog niet te laat!

Err, ok. Ik dacht, laat ik maar weer op de Sp.a stemmen, dat vond ik vorig jaar (of is het al twee jaar geleden?) een goeie keuze. (En daarna gewoon willekeurige mensen aanduiden, ze moeten maar overeenkomen binnen hun partij.) Toen dacht ik, laat ik toch ook maar eens de stemtest doen, maar dat had ik beter niet gedacht want nu ben ik compleet in de war.

Dat stemmen, verdorie, ik héb het er niet voor. Dat is niets voor mij! Spijtig dat ik erachter gekomen ben dat het meer moeite en tijd kost om een volmacht te verlenen dan om het stemmen zelf te doen, en spijtig ook dat mijn broer en zus al hun volmacht geven aan mijn ouders, anders was ik er zo vanaf.

Ik heb trouwens 14 van de 36 keer “Geen mening” moeten antwoorden omdat ik niet echt wist waarover het ging. Ik heb niks met politiek.

Allez, wat moet ik nu? Zucht.