Ik heb heuglijk en triest nieuws. Eerst het laatste: ik heb besloten dat ik alle elf mijn takjes aan Rutger ga geven. Ze zullen er bij hem thuis wel weg mee weten, ze hebben een niet-meer-zo-kleine verzameling phasmiden (en een vogelspin! Eek!). Het is beter voor de takjes, want ik kan er niet goed genoeg voor zorgen als ik elk weekend thuis ben.

Het heuglijke nieuws is dat één van de takjes (ik noem hem Willem, ook al is hij hoogstwaarschijnlijk een zij) verveld is! En het is zelfs nog relatief goed gegaan ook. Hij heeft zijn rechtervoorpootje verloren, en zijn antennes is hij ook alletwee kwijt, zag ik vandaag bij het verversen van de bak. Maar hij is verder heel actief en zo, heeft genoeg aan zijn vijf andere pootjes, en ik heb gezien dat hij goed heeft kunnen hangen uitdrogen. Gelukkig, want mijn bak is eigenlijk een beetje te laag, dus ik was er bang voor dat hij daar geen ruimte voor zou hebben maar dat was gelukkig geen plobreem. (Voor het geval je mij nu een sadist vindt: die antennes en dat pootje groeien er wel weer aan, no wurries )

Maar ja, volgende week woensdag zal ik afscheid moeten nemen van mijn takjes. Ook al hebben ze hier maar kort verbleven, ik vind ze nog altijd toffe beestjes en ik vind het jammer dat ze weggaan. Misschien is een vis toch iets praktischer, voor op kot

Vandaag ben ik nog eens naar Gent gegaan, redelijk lang zelfs. Om half drie was de les gedaan en zijn we met een paar klasgenoten naar ‘t stad getrokken, beetje van ‘t zonnetje genoten en gebabbeld en een ijsje gegeten en zo. ‘t Was leuk, ik moet dat soort dingen echt meer doen, ik kom veel te weinig buiten!

Daarna ben ik naar Steffi gegaan, ik ben er blijven eten en om acht uur ben ik dan terug naar hier gekomen (nog altijd in mijn topje trouwens, prachtig weer ) Dat was ook leuk. (Niet het teruggaan zelf, ik ben niet graag zolang onderweg.)

Sinds gisteren ben ik de trotse eigenares van maar liefst elf nieuwe huisdieren. Ze zijn (voorlopig) zo’n zes centimeter lang, eten (voorlopig) klimop en ik durf ze (voorlopig) niet goed vastpakken. Raadde je het al? Juist, het zijn wandelende takken! Dat is zoveel hipper dan een vis…

Zonet heb ik ze in hun nieuwe thuis neergezet. (‘t Is te zeggen, ik heb ze uit het doosje laten kruipen, want zoals ik al zei… maar dat komt nog wel.) De soort die ik heb, Carausius morosus (ook wel PSG 1 genaamd, genummerd door de Phasmid Study Group), is de gemakkelijkst te houden soort. Ze vereist het minst verzorging en is ook het minst kieskeurig wat temperatuur en blaadjes betreft. Gelukkig maar, want de temperatuur durft hier al eens variëren en wat ik ze te eten ga geven zal ik morgen weten, na een inspectie van de buurt. Voorlopig hebben ze nog wel wat klimop over.

Er is alleen één enkel plobreem. Ik ga een nieuwe bak kopen, want deze die ik nu heb is nogal versleten en de wanden zijn niet meer zo doorzichtig als ze ooit geweest zijn, maar veel groter dan deze bak zal de nieuwe niet zijn. Ik heb hem even opgemeten: 27 cm x 17 cm x 19 cm = 8721 cm³. De regel is dat er een kleine centimeter tak in 300 cm³ kan. 8721 cm³ / 300 cm³ = 29,07 ? 29. 29 cm tak komt overeen met een vijftal takken, zes of zeven is ook nog oké. Acht, hoeveel ik eerst dacht dat het er waren, zou wat krap geweest zijn. Maar helaas zijn het er geen acht, het zijn er geen negen, het zijn er zelfs geen tien zoals ik gevreesd had, het zijn er elf. Dat is een beetje plobrematisch, dus, zeker als ze gaan vervellen (dat is de overgang tussen nimf en volwassen dier) en de volle zeven of acht centimeter gaan innemen.

Het slechte maar eigenlijk tegelijkertijd goede nieuws is dus: er zijn bij mij vijf Indische wandelende takken te verkrijgen, gratis en voor nikske. Als je er maar één of twee wilt, ook goed, dan hebben de andere dieren toch al wat meer adem- (en klim-) ruimte.

Ik maak me zorgen. Om mijn lieve visje, Flo. Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik haar al een hele tijd geen vers water meer gegeven heb (maar wel altijd genoeg eten!), en ofwel is het dat ofwel vindt ze het hier in Mariakerke niet zo leuk… Of alletwee… Ik heb namelijk redenen om te geloven dat ze ziek is

Ze zwemt wel nog rond, maar op veel momenten van de dag (meer dan normaal) hangt ze lusteloos wat rond te hangen tegen de grond, ze is blijkbaar zo moe dat ze op de steentjes moet rusten en bijna niet meer beweegt. Dat deed ze vroeger nooit. Bovendien, en dat is nog het ergste, heeft ze zwarte vlekken die ik niet eerder opgemerkt had en die ik er niet afkrijg Ik kan ze dus ook zomaar vastnemen zonder dat ze spartelt of protesteert, ook al niet normaal.

Ocharme het beestje, ze heeft al zoveel meegemaakt. Eerst woonde ze gewoon in de dierenwinkel, zoals alle andere visjes, maar dan werd ze gekocht door Julie, en die ging ermee op stap (ik kan het weten, ik was erbij) en toen is ze helemaal door elkaar geklutst en zo, van ermee te wandelen, en al. Daarna heb ik ze meegenomen naar huis en in de keuken gezet, alwaar ze een rustige tijd meegemaakt heeft (een jaar of twee, denk ik… sinds 26 mei, maar van welk jaar, dat weet ik niet meer) en waar ik goed voor haar gezorgd heb. Behalve natuurlijk als ik op reis of op kamp ging, wat nogal eens gebeurde in de zomervakanties. Dan moest ik haar aan de zorgen van de mama en de papa toevertrouwen, zelfs één keer aan Steffi – maar die heeft er goed voor gezorgd, dat weet ik wel. En nu heel die verhuis naar Mariakerke, vervoerd worden, wennen aan de nieuwe omgeving, gefishnapt worden godverdorie (dat vertel ik nog wel eens, dat was een hele belevenis, een blogpost waard), de koude moeten trotseren (de sjoffaazj werkt nog steeds niet, brr) en dan nog eens een beetje verwaarloosd worden ook… Het spijt me zeer, lieve Flo, en word maar gauw beter! Ik en (sommige van) mijn kotgenoten zien je graag!