Behalve dat we met onze buren al goed overeenkomen sinds we ons huis gebouwd hebben (onze ouders gaan elk jaar samen op daguitstap of op weekend en we lopen geregeld bij elkaar binnen), is het coole aan onze buren ook dat ze twee katten hebben.

Maak kennis met Nori, de jongste, en de sociaalste:

Heel erg stiekem is Nori m’n favorietje, ze laat zich makkelijk aaien en komt nieuwsgierig naar je toe gelopen, in tegenstelling tot Izi, die wat meer verlegen is. Hier ging Nori zomaar ineens *plof* op haar zij liggen en zette ze haar poten tegen de muur, waardoor ze eruit ziet alsof ze op de muur liep (en alsof ze drie keer dikker was):

En dit is Izi, die is zoals ik zei wat meer verlegen, en naar mensen die niet voorzichtig zijn durft hij wel eens klauwen. Maar hij is toch ook een schatje hoor.

Ik ben een dog person, maar bij gebrek aan eigen huisdieren (en met de papegaai van m’n lief kan ik het ook niet zo goed vinden), knuffel ik alles wat erbij in de buurt komt!

Drie keer raden waarom ze Brother en Ansul heten!

Oh wacht, da’s nog niet alles. Even later stuitte ik op dit filmpje, want je raadt het al, het jongetje heet Harvey. En de bal … juist ja.

Dat vind ik dan grappig

Deze vogel zat op onze oprit toen ik thuiskwam. Hij keek naar mij alsof hij zich afvroeg wat ik hier kwam doen (dat vogeltje wist waarschijnlijk niet dat ik hier woon). Toen ik een paar stappen dichterbij zette bleef hij gewoon staan waar hij stond, kijkend en knipperend met zijn oogjes.

“Dag vogeltje, moet jij niet wegvliegen? Ben jij niet bang van mij?” Ik bleef praten en stapje per stapje dichterbij gaan, verwachtend dat het vogeltje elk moment weg zou vliegen, maar dat deed het niet. Dus ik hurkte op een meter van het vogeltje en praatte verder.

“Heb je je pijngedaan misschien?” Hij zag er gezond uit, maar als ik zo dichtbij kon komen moest het dat wel zijn. “Arm vogeltje. Niet verschieten hé, ik ga een foto nemen, mag dat?” Ik haalde mijn gsm uit m’n broekzak en maakte de foto, mijn hand op nog geen tien centimeter van zijn kopje.

Ik stak mijn hand nog wat verder uit … en nog … en nog een klein beetje verder … en toen plots, op het moment dat mijn vingers zijn zachte veertjes raakten, vloog de vogel op en verdween hij in de lucht.

Niet gewond dus, maar gewoon dapper. Of, hij had met zijn vogelvriendjes gewed dat hij durfde blijven zitten tot een Grote Mens hem zou aanraken. Dat kan ook.

De eerste keer dacht Kevin dat het grappig zou zijn om de deur van de vriezer toe te gooien terwijl ik, nietsvermoedend, ergens achterin de vriezer bezig was. KNAL zei de deur, WOESJ deden de koudeluchtblazers en UIT ging het licht. In één seconde stond ik bij de deur, ook al wist ik dat er geen klink is aan de binnenkant. In de volgende seconde haalde ik mijn gsm uit, maar bellen was gelukkig al niet meer nodig na drie seconden. Drie ellenlange seconden in het pikdonker, alleen met het angstaanjagende lawaai van de blazers die ijskoude lucht op mijn blote armen bliezen. NIET. LEUK.

De tweede keer zag ik vanuit mijn ooghoek iets grijs door de lucht fladderen, en voor ik de tijd kreeg om mijn hoofd te draaien vloog er een hele dikke duif tegen het raam (alweer KNAL) en wipte ik tien centimeter omhoog. Met de duif is gelukkig alles goed (met Kevin ook, hij liep weg voor ik hem iets aan kon doen, helaas) maar hij heeft toch zo ongeveer een derde van zijn pluimen rondgestrooid in de tuin bij het wegvliegen.

Dat was dus de domste duif van België. Stel dat er geen ruit in het raam had gezeten, dan was hij zo ongeveer tegen mij of tegen de muur geknald, dat moet hij toch gezien hebben? De dapperste vogel van België heb ik vandaag ook ontmoet, maar da’s voor de volgende blogpost.

• Kaufmanns-Und / kaufmännisches Und
• y comercial
• esperluette
• e commerciale
• ??????
• ?????????
• ampersandi
• Et-tecknet
• ve imi / ve i?areti

Prachtig toch?

(De hond op de foto heet Ampersand. Ik wil ook een hond die Ampersand heet.)

Dit om maar te zetten dat ik weer eens bijna van mijn stoel rolde vandaag. Geweldig die lolcats!

Een hond met een handvat, wat een geniaal idee!


Ihihihi, die staart kietelt!

Linkerbeertje: Ey wat is ‘t maat, zoekte boel? E? E?
Rechterbeertje: Please don’t hurt me!

SPELEN? Met de BAL? Hé? Hé? Hé? Spelen? SPELEN? Asjeblief? Spelen?

The eagle dog has landed.

He ain’t heavy, he’s my possum.

Woops …

Ik wil een rendierhoedje etende eeeegel!

Meer zalige koddigheid op cuteoverload.com.

? Bloc Party – Flux

? Aqua – Dr. Jones

Later é, later dwijl ik alle asielen en kwekers af tot ik nét zo’n hondje vind. Nah!

‘t Is maar dat jullie het weten. En verder:

Van zaterdagmiddag tot deze morgen was ik bij Tom, en het was daar heel leuk. Zondag zijn we naar de familie van mama’s kant geweest, en het was daar ook leuk. We zijn o.a. gaan bowlen. Wij vullen elkaar heel goed aan, Tom en ik: hij is gewonnen en ik ben verloren.

O ja. Ik heb dus voor de eerste keer kennis gemaakt met Pebbles, en ze is de meest koddige puppy die ik ooit gezien heb! Ze is miniklein en superzacht en ze doet superkoddige dingen zoals rare sprongetjes maken en uitglijden en omvallen en zo. Ze bijt ook wel, maar gelukkig is ze niet zo snel als de kat (die mij een littekentje op mijn arm bezorgd heeft) dus kan ik altijd mijn hand of voet wegtrekken als ik zie dat ze gaat bijten. En ze zal dat wel afleren, in tegenstelling tot de kat, dus dat is allemaal niet zo erg. Foto’s zijn er ook: allen hierheen.

Ze hebben gelijk, er is een publiek voor. Ik, onder andere Niet alle foto’s zijn goed, maar er zitten er wel goeie tussen. Zoals deze, bijvoorbeeld:

• It’s no use …
• Eigen schuld, dikke bult!
• Run, wet cat, run!
• Wet cat is not amused.

Ze zijn bijna beter dan lolcats.

Het heuglijke nieuws is dat één van de takjes (ik noem hem Willem, ook al is hij hoogstwaarschijnlijk een zij) verveld is! En het is zelfs nog relatief goed gegaan ook. Hij heeft zijn rechtervoorpootje verloren, en zijn antennes is hij ook alletwee kwijt, zag ik vandaag bij het verversen van de bak. Maar hij is verder heel actief en zo, heeft genoeg aan zijn vijf andere pootjes, en ik heb gezien dat hij goed heeft kunnen hangen uitdrogen. Gelukkig, want mijn bak is eigenlijk een beetje te laag, dus ik was er bang voor dat hij daar geen ruimte voor zou hebben maar dat was gelukkig geen plobreem. (Voor het geval je mij nu een sadist vindt: die antennes en dat pootje groeien er wel weer aan, no wurries )

Maar ja, volgende week woensdag zal ik afscheid moeten nemen van mijn takjes. Ook al hebben ze hier maar kort verbleven, ik vind ze nog altijd toffe beestjes en ik vind het jammer dat ze weggaan. Misschien is een vis toch iets praktischer, voor op kot

Vandaag ben ik nog eens naar Gent gegaan, redelijk lang zelfs. Om half drie was de les gedaan en zijn we met een paar klasgenoten naar ‘t stad getrokken, beetje van ‘t zonnetje genoten en gebabbeld en een ijsje gegeten en zo. ‘t Was leuk, ik moet dat soort dingen echt meer doen, ik kom veel te weinig buiten!

Daarna ben ik naar Steffi gegaan, ik ben er blijven eten en om acht uur ben ik dan terug naar hier gekomen (nog altijd in mijn topje trouwens, prachtig weer ) Dat was ook leuk. (Niet het teruggaan zelf, ik ben niet graag zolang onderweg.)

Zonet heb ik ze in hun nieuwe thuis neergezet. (‘t Is te zeggen, ik heb ze uit het doosje laten kruipen, want zoals ik al zei… maar dat komt nog wel.) De soort die ik heb, Carausius morosus (ook wel PSG 1 genaamd, genummerd door de Phasmid Study Group), is de gemakkelijkst te houden soort. Ze vereist het minst verzorging en is ook het minst kieskeurig wat temperatuur en blaadjes betreft. Gelukkig maar, want de temperatuur durft hier al eens variëren en wat ik ze te eten ga geven zal ik morgen weten, na een inspectie van de buurt. Voorlopig hebben ze nog wel wat klimop over.

Er is alleen één enkel plobreem. Ik ga een nieuwe bak kopen, want deze die ik nu heb is nogal versleten en de wanden zijn niet meer zo doorzichtig als ze ooit geweest zijn, maar veel groter dan deze bak zal de nieuwe niet zijn. Ik heb hem even opgemeten: 27 cm x 17 cm x 19 cm = 8721 cm³. De regel is dat er een kleine centimeter tak in 300 cm³ kan. 8721 cm³ / 300 cm³ = 29,07 ? 29. 29 cm tak komt overeen met een vijftal takken, zes of zeven is ook nog oké. Acht, hoeveel ik eerst dacht dat het er waren, zou wat krap geweest zijn. Maar helaas zijn het er geen acht, het zijn er geen negen, het zijn er zelfs geen tien zoals ik gevreesd had, het zijn er elf. Dat is een beetje plobrematisch, dus, zeker als ze gaan vervellen (dat is de overgang tussen nimf en volwassen dier) en de volle zeven of acht centimeter gaan innemen.

Het slechte maar eigenlijk tegelijkertijd goede nieuws is dus: er zijn bij mij vijf Indische wandelende takken te verkrijgen, gratis en voor nikske. Als je er maar één of twee wilt, ook goed, dan hebben de andere dieren toch al wat meer adem- (en klim-) ruimte.

Ze zwemt wel nog rond, maar op veel momenten van de dag (meer dan normaal) hangt ze lusteloos wat rond te hangen tegen de grond, ze is blijkbaar zo moe dat ze op de steentjes moet rusten en bijna niet meer beweegt. Dat deed ze vroeger nooit. Bovendien, en dat is nog het ergste, heeft ze zwarte vlekken die ik niet eerder opgemerkt had en die ik er niet afkrijg Ik kan ze dus ook zomaar vastnemen zonder dat ze spartelt of protesteert, ook al niet normaal.

Ocharme het beestje, ze heeft al zoveel meegemaakt. Eerst woonde ze gewoon in de dierenwinkel, zoals alle andere visjes, maar dan werd ze gekocht door Julie, en die ging ermee op stap (ik kan het weten, ik was erbij) en toen is ze helemaal door elkaar geklutst en zo, van ermee te wandelen, en al. Daarna heb ik ze meegenomen naar huis en in de keuken gezet, alwaar ze een rustige tijd meegemaakt heeft (een jaar of twee, denk ik… sinds 26 mei, maar van welk jaar, dat weet ik niet meer) en waar ik goed voor haar gezorgd heb. Behalve natuurlijk als ik op reis of op kamp ging, wat nogal eens gebeurde in de zomervakanties. Dan moest ik haar aan de zorgen van de mama en de papa toevertrouwen, zelfs één keer aan Steffi – maar die heeft er goed voor gezorgd, dat weet ik wel. En nu heel die verhuis naar Mariakerke, vervoerd worden, wennen aan de nieuwe omgeving, gefishnapt worden godverdorie (dat vertel ik nog wel eens, dat was een hele belevenis, een blogpost waard), de koude moeten trotseren (de sjoffaazj werkt nog steeds niet, brr) en dan nog eens een beetje verwaarloosd worden ook… Het spijt me zeer, lieve Flo, en word maar gauw beter! Ik en (sommige van) mijn kotgenoten zien je graag!