Vandaag was om te beginnen de eerste nieuwe lesdag, met twee lessen (eigenlijk drie maar da’s weer zo’n uitleg dus laten we zeggen twee), een frustrerend feedbackmoment, een gehaaste syllabusverkoop, een momentje om een hapje eten binnen te steken ook, en ik ben na de vakantie niet veel meer gewoon (én ik had niet bijzonder veel geslapen vannacht) dus dat was toch weer een hele boterham. Vooral omdat ik de hele dag al liep te stressen voor de tandartsafspraak van 15u30.

Gelukkig heeft Karel dus speciaal voor mij een halve dag vrij genomen, en zat hij op m’n kot te wachten om samen te kunnen vertrekken. Had hij toch wel geen Valentijnsverrassinkje klaar ook zeker, en moest ik daar toch niet een beetje van wenen ook zeker, want als ik nerveus ben word ik al ne keer emotioneel. Tjsa, wat kan ik zeggen.

Om half vier kroop ik dus in de tandartsstoel. Uiteindelijk heb ik er twee uur gezeten, met mijn mond wagenwijd open en al mijn spieren opgespannen, de verdoving op mijn tanden werkte misschien wel (hoewel er ook twee keer moest bijverdoofd worden, pfoeh) maar de rest van m’n lichaam heeft van zo’n tandartsbezoekje geen deugd! :s In het glas van de lamp boven me kon ik alle werktuigen zien die de tandarts gebruikte, en om een kies te ontzenuwen worden er allerlei marteltuigen met véél te lange naalden en naaldvormige boren gebruikt, het is materiaal voor een nachtmerrie, ik zeg het u. Ik zat daar trouwens ook met een metalen klem op m’n tanden, die een ganse constructie ondersteunde met zo’n groen rubberen velletje over mijn mond gespannen, best intimiderend voor iemand als ik/mij (Ik raak er niet uit! Ik? Mij?), en comfortabel is anders natuurlijk.

Bon, na 2 uur was het voorbij en moest ik eventjes bekomen, wat zich uitte in een tweede keer traantjes vandaag. Al een chance dat Karel dat al gewoon is hé. Na een stop bij de apotheker voor pijnstillers nam hij me mee naar de Wok A Way en trakteerde hij me op sushi, en daarna op een McFlurry (dat laatste niet in de Wok A Way dus hé). Heb ik al gezegd dat mijn lief mij schandalig verwent soms?

Verder had ik er spijt van dat ik m’n grote paarse sjaal niet had meegenomen, want nog uren na de verdoving hing mijn gezicht helemaal scheef zeg, en dat is nu ne keer géén gezicht … (Snapte ‘m? Gezicht? Haha!) Ik kon mijn mond pas weer normaal gebruiken vanaf een uur of negen, en Karel lachte zich voor en tijdens het eten dus regelmatig een breuk met mijn debiele expressies. (Hij mag dat.) Er is fotomateriaal van, ja; maar wees gerust, dat wordt binnen afzienbare tijd vakkundig uit de wereld geholpen.

En tsja, Valentijn. Ik ben ook één van die mensen die luid roepen dat dat commerciële zever is (en dan vooral op de Valentijnsdagen dat ik single was aja), maar die het stiekem wel heel fijn vinden om verrast te worden. Valentijn is voor mij niet heilig of zo, dus dat de tandartsafspraak vandaag viel stoorde me niet. Ik had dan ook sowieso geen hoge verwachtingen van deze dag, maar toch is alles dat na half zes kwam heel fijn geworden!

Vooral van het schouwspel op de Korenmarkt was ik onder de indruk; op de Post Plaza werd een prachtig sprookje geprojecteerd, je had het echt moeten zien. Het brandende Belfort zag er ook behoorlijk hip uit, en de lampjes op de foto hierboven spellen vanuit de lucht gezien ‘hier licht Gent’.

Eén jaar geleden gingen Karel en ik spaghetti eten in de Kastart en zaten we heel verlegen in onze pasta te draaien, ik weet het nog goed. Na het eten moest Karel weg, dus namen we afscheid op de hoek van de straat. En toen kusten we, voor het eerst in het openbaar, en huppelde ik met vlinders in m’n buik en een brede glimlach op m’n gezicht de straat uit. Even later kozen we die avond als de begindatum van ons wij-zijn: 29 januari.

Plots waren we een jaar later, en gingen we samen naar het lichtfestival. Om mijn liefje te verrassen had ik stiekem een fles Kidibul meegesmokkeld in mijn rugzak, en ik wachtte op het goede moment om die boven te halen. Onderweg naar huis liepen we ineens recht op de straathoek in kwestie af, en ik kon geen betere plek bedenken. (En niemand die raar opkijkt van twee mensen die op een straathoek Kidibul staan te drinken en al giechelend foto’s staan te maken, only in Gent, hé.)

Ook deze keer huppelde ik met vlinders in mijn buik en een brede glimlach op mijn gezicht de straat uit, deze keer met mijn liefje aan mijn hand Het was van begin tot einde een fantastisch jaar, en ik zie ‘m nog grager dan toen!

Welja, dat dus, maar dan in ‘t echt. Al een half jaar.

Een beetje terugkijken met een glimlach, een klein beetje gemis, een beetje berusten, en een beetje nieuwe hoop.

En een beetje meezingen, stilletjes. Zachtjes zingen.

(Nog meer Owl City, omdat het mooi is)

Nog elf keer slapen … en dan komt mijn liefje terug! Voor echt!

Telkens als ik jou zie
raak ik op slag
van slag
en alles kwijt:
het noorden, mijn adem,
mezelf,
de tijd
en vooral mijn kluts.

I love you so muts.

Marc de Bel

Alright, en daarmee zitten we meteen aan het maximum quota meligheid voor 2009. Maar zeg nu zelf, azo’n schattig gedichtje!

Walking on a dream
How can I explain
Talking to myself
Will I see again

We are always running for the thrill of it thrill of it
Always pushing up the hill searching for the thrill of it
On and on and on we are calling out and out again
Never looking down I’m just in awe of what’s in front of me

Is it real now
When two people become one
I can feel it
When two people become one

Thought I’d never see
The love you found in me
Now it’s changing all the time
Living in a rhythm where the minutes working overtime

Catch me I’m falling down
Catch me I’m falling down

Don’t stop just keep going on
I’m your shoulder lean upon
So come on deliver from inside
All we got is tonight that is right ’till first light

Maar ‘t is precies of Die Daarboven dacht, ok we hebben Greet nu wel genoeg gekloot vandaag, laten we ze wat kalmeren met ontspannende pianomuziek. Nadat ik namelijk de trein gemist had (en dat stelde niks voor vergeleken met de andere miserie, hoewel ik tegen dan alles wel kotsbeu was) zette ik mij in de wachtzaal, waar een mooie zwarte vleugel zichzelf stond te bespelen. Rustig kabbelende klassieke pianomuziek heeft op mij een heel kalmerend effect, vergelijkbaar met een spinnende kat of een hondje op mijn schoot.

Gelukkig was er daarna ook nog mijn lief, in wiens armen ik kon wegkruipen. Leve liefjes.

Maar zo’n dag wil ik toch liever niet nog eens meemaken, nee bedankt.

(Filmpje bij verder lezen)

amT10zVfQOg

I hate the way you drive my car.
I hate it when you stare.

I hate your big dumb combat boots,
and the way you read my mind.

I hate you so much it makes me sick,
it even makes me rhyme.

I hate the way you’re always right.
I hate it when you lie.

I hate the way you make me laugh,
even worse when you make me cry.

I hate it when you’re not around,
and the fact that you didn’t call.

But mostly I hate the way I don’t hate you,
not even close,
not even a little bit,
not even at all.

84e0HYgo_eU

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending

Wake up in the morning, stumble on my life
Can’t get no love without sacrifice
If anything should happen, I guess I wish you well
A little bit of heaven, but a little bit of hell

This is the hardest story that I’ve ever told
No hope, or love, or glory, happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I’m wasted
And I’m wastin’ everyday

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending
This is the way that we love, like it’s forever
Then live the rest of our life, but not together

Two o’clock in the morning, something’s on my mind
Can’t get no rest, keep walking around
If I pretend that nothing ever went wrong
I can get to my sleep, I can think that we just carried on

This is the hardest story that I’ve ever told
No hope, or love, or glory, happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I’m wasted
And I’m wastin’ everyday

Oh I feel as if I’m wasted
(This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending)
And I’m wastin’ everyday
(This is the way that we love, like it’s forever
Then live the rest of our life, but not together)

A little bit of love
(Little bit of love, little bit of love, little bit of love, …)

I feel as if I’m wasted

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending
This is the way that we love, like it’s forever
To live the rest of our life, but not together

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending

Het heeft me tijd gekost om hier zo stoer te staan
Maar toen, en heel erg plots, trok die ander jou erg aan

Nodig, nodig, nodig mij nu uit
Het is nodig, ik ben nodig, dus nodig mij toch uit

Het kan nog maanden duren voor mijn arm hart breekt
Na tal van avonturen, maar ik weet, god ik weet dat het breekt
Niemand mag vermoeden wat hier gaande is
Nee, zelfs niet ons moeder, al voelt die wat er is

Nodig, nodig, nodig mij toch uit
Ik ben nodig, oh zo nodig, dus nodig mij toch uit

Schoonheid kan verbazen, je weet wat ik bedoel
Dus glip niet door m’n mazen, en please, kijk niet zo koel

Nodig, nodig, nodig mij toch uit
Het is nodig, ik ben nodig, dus nodig mij toch uit

Wie weet, wie weet, wie weet, wie weet
Als je kiezen kan
Wie weet, wie weet, wie weet, wie weet
Pas ik in jouw plan

Nodig, nodig, nodig mij uit
Het is nodig, ik ben nodig, dus nodig mij toch uit

Doe het stil
Niet luid

(Pfiew, net op tijd!)

‘t Is toch een schone jongen hé!

? Kate Bush – Wuthering heights

? Aqua – Dr. Jones

Het komt door de massa schoolwerk. Meestal heeft zo’n massa werk een verlammend effect op mij, en schiet ik pas op het laatste moment in gang, met alle dramatische gevolgen van dien. Deze keer word ik echter hoe langer hoe enthousiaster, en ik denk dat ik weet waarom.

Als ik een grote taak op mijn bord krijg (“Maak een gigantisch project af tegen binnen twee weken”), dan zie ik dat niet zitten, omdat ik er geen beginnen aan zie. Maar als ik een aantal concrete taakjes te doen heb, en ik kan alles een beetje plannen, nu eens een half uurtje dit doen, dan weer een uurtje dat doen, dan zie ik het al meteen beter zitten. (Afwisseling, zeer belangrijk voor snel afgeleide mensen als ik )

Het komt waarschijnlijk ook omdat een groepswerk op zijn einde loopt en de stukjes van de puzzel allemaal in elkaar beginnen te vallen. Nog dit, nog dat, nog die en die dingen afmaken, en dan is ‘t gedaan. Zeker ook het werken in groep werkt stimulerend. Doe ik veel liever dan alles alleen, ook al wil dat zeggen dat ik dingen die ik liever zelf zou doen uit handen moet geven, zo’n controlefreak ben ik wel

Ahja, en het komt ook door Het Vriendje (ik moet stoppen met hem “Het Vriendje” te noemen, dat klinkt zo stom Tom dus). Ten eerste is hij goed gezind en dat maakt mij ook goedgezind, en ten tweede ga ik er morgenavond naartoe (hoera daarvoor!)

Nu ga ik dus profiteren van die productieve bui en (verder) arbeiten, arbeiten dat het geen naam heeft. Nog tot zo’n uur of twee, naar schatting. Ach ja.

(Nadeel van al dat werk (naast het slaaptekort dan): ik verdrink in de post-its en ik krijg alles niet meer in mijn agenda geschreven, ‘k zal straks eens orde moeten scheppen in de chaos.)

‘t Is maar dat jullie het weten. En verder:

Van zaterdagmiddag tot deze morgen was ik bij Tom, en het was daar heel leuk. Zondag zijn we naar de familie van mama’s kant geweest, en het was daar ook leuk. We zijn o.a. gaan bowlen. Wij vullen elkaar heel goed aan, Tom en ik: hij is gewonnen en ik ben verloren.

O ja. Ik heb dus voor de eerste keer kennis gemaakt met Pebbles, en ze is de meest koddige puppy die ik ooit gezien heb! Ze is miniklein en superzacht en ze doet superkoddige dingen zoals rare sprongetjes maken en uitglijden en omvallen en zo. Ze bijt ook wel, maar gelukkig is ze niet zo snel als de kat (die mij een littekentje op mijn arm bezorgd heeft) dus kan ik altijd mijn hand of voet wegtrekken als ik zie dat ze gaat bijten. En ze zal dat wel afleren, in tegenstelling tot de kat, dus dat is allemaal niet zo erg. Foto’s zijn er ook: allen hierheen.

• er op reis in de Dordogne drie fototoestellen, één gsm-fototoestel en één videocamera mee waren?
• Het Vriendje maar liefst 51 fotos van mij genomen heeft? In close-up, allemaal, ja.
• er in het totaal meer dan 560 foto’s genomen zijn (ik heb die van één camera van de laatste twee dagen niet)?
• er een héél mooie foto tussenzit en nog vele andere mooie foto’s?

Ik ben er dus wel eventjes mee bezig geweest de foto’s chronologisch te schikken en zo.

Binnenkort in het fotoalbum:

• De reis naar Frankrijk (niet allemaal natuurlijk maar een selectie)
• De reis naar Italië
• Kiekjesdag ’06
• Allerhande KSJ-foto’s

O ja, en ik heb mijn handen nu nog altijd niet kunnen leggen op het 7^e Harry Potterboek dat mijn broer gekocht heeft. De egoïst. Heb ik al gezegd dat ik in een slecht humeur ben?

• 20 juni: Zo rond een uur of tien ben ik klaar met het laatste examen en begint voor mij de vakantie, hoera!
• 28 of 29 juni: BBQ bij Elien. Denk ik.
• De andere dagen van die week: Slapen, bij Het Vriendje zijn, kotenjacht, en vooral: kamp voorbereiden.
• 1 – 7 juli: Klein Kamp.
• 8 of 9 – 23 of 24 juli: Op reis. Eerst naar Italië (ergens rond Firenze en Sienna en zo) en dan nog enkele dagen Engeland (ergens dicht bij de kust aan “onze” kant). Dat is toch tenminste hoe ik het zou willen, de ouders willen misschien in augustus pas naar Engeland maar dat vind ik geen goed plan.
• 28 juli – 5 augustus: Op reis met Het Vriendje! Naar Frankrijk, meer bepaald de Dordogne, nog meer bepaald een vakantiehuisje in ik-weet-niet-precies-welk-dorpje-of-stadje.
• Daarna: Slapen, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, misschien naar Juice Festival, maar vooral: kamp voorbereiden.
• 20 – 28 augustus: Groot Kamp. Tenzij het natuurlijk niet zo zal mogen zijn en dat ik van die afschuwelijke dinges, her-euh, herexamens ga moeten maken. Nietepiete Groot Kamp, dan.
• 29 augustus – ergens halfweg september: Total and utter freedom. (Behalve dat ik wel eens de was, de strijk, de afwas,… enz. ga moeten doen.) Weer slapen dus, eens naar ‘t strand of naar de cinema of gaan shoppen, bij Het Vriendje zijn, wellicht mijn nieuw kot inrichten, dat soort dinges.
• Zo, dat was het dan. Wat zeg je, je ziet nergens iets staan over werken? Sssshhhht! Niks zeggen! De ouders schijnen tot nu toe vergeten te zijn dat ik nog niet echt een job heb gevonden, en het schijnt hen ook nog niet opgevallen te zijn dat ik ook niet echt van plan ben daarnaar op zoek te gaan. Ten eerste heb ik geen zin in werken, ten tweede ben ik niet direct in financiële nood en ten derde zou ik toch geen job vinden, met de weinige en korte periodes die ik nog “vrij” heb.

Ziet er best wel leuk uit, vind ik. Maar dat is vakantie altijd é

Eigenlijk viel het allemaal heel goed mee hoor. ‘t Was gezellig en zo en ja je weet wel hé. En al.

Zo gezellig zelfs dat ik gebleven ben tot maandagmiddag, ondanks mijn voornemens om maandag al op kot te zijn en te beginnen blokken. Van dat blokken is nog niet héél erg veel in huis gekomen, maar het is nog niet te laat. Het is wel nogal kak om hier zo bijna helemaal alleen op kot te zijn, gisteravond ben ik zelfs opgebleven tot drie uur omdat ik een beetje bang was en zo en omdat ik niet durfde te slapen.

Ik ben echt zo’n woossie é.

Ik begin zo stilletjesaan mijn zomervakantie wat vorm te geven. Het staat al vast (of toch 99,99% zeker dan) dat ik van 28 juli tot en met 3 augustus (denk ik) op reis ga met Het Vriendje en alles dat eraan vasthangt (zus, mama, papa, hond en nog twee mensen). De bestemming is een vakantiehuisje in de Dordogne (niet in Normandië dus), en ik kijk er naar uit.

De rest is allemaal nog een beetje wazig. Ik kan nog niet voorspellen of ik herexamens ga hebben, maar dat weet ik op het einde van juni dan wel. Indien ja heb ik dus herexamens, eind augustus en/of misschien begin september, dat is mij niet helemaal duidelijk, eens informeren bij de kotgenoten. Indien niet ben ik in de mogelijkheid om op Groot Kamp te gaan, of liever, ben ik daar min of meer toe verplicht. De data zijn wederom van 20 tot en met 28 augustus, en aangezien ik dit jaar Jimleidster ben zal dat kamp er gans anders uitzien dan het vorige. Ik ben benieuwd…

Van 2 tot en met 7 juli (denk ik) is er ook het Klein Kamp. Als ik niet mee kan op Groot Kamp zou ik graag meegaan op Klein Kamp, denk ik, en als ik wel mee kan op Groot Kamp misschien ook wel, dat weet ik nog niet.

Net als Het Vriendje heb ikzelf ook een mama en een papa en willen deze ook op reis. Alleen zie ik dat minder zitten, omdat het plan voorlopig twee weken Italië is. Ten eerste vind ik twee weken te lang, ten tweede is Het Vriendje er dan niet bij, ten derde kan ik zo voorspellen hoe die reis er gaat uitzien want we zijn al elvendertig keer in Italië geweest, en ten vierde zou ik het vreemd vinden om terug in Firenze, Sienna en Pisa te komen. Ik zou het waarschijnlijk niet leuk vinden. En vervelend en zo. Dus, als het eventjes kan blijf ik dan liever thuis, maar daartoe zal er nog heel wat gepusht en gezaagd en onderhandeld moeten worden.

Bovendien, en dat brengt mij bij het volgende puntje, zou ik in juli graag een beetje werken. Ik ben allesbehalve een fan van zomerjobs, maar er moet nu eenmaal geld in het laatje komen dus wat kan een mens anders doen dan een paar weken zwoegen en zweten op dagen waarop iedereen verplicht aan het strand zou moeten liggen. Aangezien ik geen gemakkelijke mens ben wat data betreft (ik kan nooit zeggen, geef mij maar iets voor juli of voor augustus, ik moet altijd de gaatjes vullen) zal het ook evenredig gemakkelijk zijn om aan een job te geraken. Ik denk dat ik mijn licht eens ga opsteken bij dinges, hoe heet het ook weer, dat interimbureau op de markt van Veurne. Als het noppes is kan ik waarschijnlijk nog altijd aan de slag op het Speelplein Briekeljong, zoals vorig jaar, en ook al verdient dat weinig, het is toch beter dan niks en ze zijn er uiterst flexibel wat data betreft. We zullen zien.

Ten slotte zou ik het leuk vinden om ook af en toe een fuifje of een dagje shoppen of een namiddagje strand te doen, want daartoe is de zomer immers in het leven geroepen. En héél veel bij Het Vriendje zijn. En hij bij mij.

Ondertussen heb ik wel al een ganse Kerstvakantie en anderhalve Paasvakantie de bureau moeten delen met mijn broer, maar nu heb ik (of liever, heeft Tom) het licht gezien en ben ik naar mijn kamer verhuisd, vanwaar ik op het internet kan met AirPort. Standaard ingebouwd in elke Mac, dat ik daar nu niet eerder aan gedacht heb!

*rondedansje*

Voor wie het zich mocht afvragen: de verschillen, die nagenoeg allemaal voordelen zijn, zijn eindeloos:

• Mijn eigen muziek kunnen spelen, zonder oortjes te moeten gebruiken en erdoorheen het geboenkeboenk van broer te moeten horen, die pertinent weigert een koptelefoon of oortjes te gebruiken.
• Frisse lucht! Broer zit aan het raam en zegt dat de zon in zijn ogen stekt dus is het rolluik gans de dag toe en brandt het licht. De lamp en de twee computers maken de kamer snikkend heet en bedoeft, hier zit ik vlak bij het raam dat ik eventjes kan openzetten als ik zin heb in een hap frisse lucht.
• Tekenen gaat veel beter bij daglicht dan bij het gele licht van de gloeilamp in de bureau.
• Er lopen niet constant mensen in en uit en voorbij, ik kan ongestoord doen waar ik zin in heb.
• Ik heb een mooi uitzicht. Vind ik zelf. (Foto volgt)
• Ongestoord skypen, eerder een ongekende luxe.
• Als ik ‘s morgens wakker word kan ik vanuit mijn bed zelfs aan de Powerknop, mits een beetje inspanning. Ideaal gewoon
• Enzoverder enzovoort…

Eén nadeeltje maar:

• Helaas pindakaas deel ik een kamer met mijn zus, dus slapende zus = geen computer. Gelukkig staat ze doorgaans vroeger op dan ik en gaat ze ongeveer op hetzelfde moment of iets later gaan slapen, geen onoverkomelijk plobreem dus.

Nu heb ik dus nog een reden gevonden waarom Tom het ideale lief is!

Gisterennamiddag na de les naar Brugge geweest, net twee minuutjes eerder dan Het Vriendje thuis gearriveerd en ik was in zo’n supergoed humeur, vanwege het prachtige weer en uiteraard vanwege het feit dat ik bij hem was, é ‘t Was allemaal heel leuk en gezellig en zo, tot het ineens een beetje hectisch werd, maar dat vond ik niet erg hoor. Allez ik bedoel, ja je weet wel. Meh. En ja toen hebben we dus wegens tijdgebrek Chinees gegeten – ‘t was heel lekker maar mijn verteringsstelsel heeft vandaag laten weten dat het liever geen Babi Dinges meer te verwerken krijgt – en toen was het zo ongeveer tijd om terug te keren, behalve dan dat we zo ondertussen de papa van Het Vriendje overhaald hadden om mij te laten blijven slapen. Hoezee! Ikke blijven slapen dus. Vanmorgen op ‘t gemakje teruggekeerd, naar Mariakerke om papier gegaan, op kot mijn maquette afgemaakt en vanmiddag naar de les geweest, niks speciaals meer dus.

Ook al is het niet meer zo’n mooi weer als gisteren en moest ik vanmorgen ongehoord vroeg opstaan (half! acht!), ik ben nog altijd in een uitstekend humeur en ik zweef geloof ik een klein beetje op wolkjes. Een klein beetje maar hoor, een centimeter of tien boven de grond, of zo.

Nu zou ik beter stoppen met zwanzen en mijn zak maken om naar huis te vertrekken, maar ik heb geen zin, want mijn hoofd zit vol Tom