De titel zegt dus Nederland, drie keer raden waar ik was … Zondagavond gaf Priscilla namelijk een feestje dus dat konden we niet missen hé. Toffe mensen, goeie muziek, lekkere hapjes, supersfeer, prachtig weer, een gezellige sleepover en een superschattig hondje genaamd Jimmy, wat moet een mens nog meer hebben om zich te amuseren? Het was weer onvergetelijk!

Gijs geeft het beste van zichzelf (op de achtergrond zie je beelden uit Beauty en de Nerd, hip hé! Wel gek, om die beelden van een half jaar geleden te zien en rond je allemaal veranderde mensen te zien.)

De aanwezige beauty’s en nerds, plus één of andere vent van een krantje of zo

Ontbijt: broodjes frikandel! Die Nederlanders toch.

Maandag gaf ook Corneel een feestje dus het plan was om daar ook naartoe te gaan, maar ook zaterdagavond zat ik al laat in m’n bed (door de gezellige blogborrel) en bij de gedachte alleen al aan nóg een feestje vielen mijn ogen dicht. Na nog wat chillen in de hete zon (of liever, in de schaduw, ongelofelijk warm was het daar in Den Bosch) vertrok ik dus terug richting België. Ik kreeg een lift van Stefan naar het station van Mol (waar het ook warm maar iets bewolkter was), daar nam ik de trein naar Antwerpen-Berchem (waar het katten en honden regende) en vandaar treinde ik naar Gent-Sint-Pieters (waar het dan weer snikheet en droog was, op een paar verloren druppels na). Na al dat treinen en variërende weersomstandigheden was mijn innerlijk systeem danig in de war, en wat kan het dan beter geruststellen dan wat heerlijke wok uit de Orchidee? Nog doorreizen naar Veurne leek me iéts te veel van het goede voor één dag (dan zou ik zes uur onderweg geweest zijn) dus bleef ik maar lekker in Gent.

Bart is ook m’n held, trouwens, maar dan om een geheel andere reden (haha die broodjes-smeren-dansmove van Gijs op ‘t einde, had ik nog niet eerder gezien):

‘t Zijn eigenlijk allemaal helden, m’n medenerdjes! Ik mis Thailand!

AFLEVERING 5 (zonder ons dus) EN VERDER

DAG 10 (ZONDAG): “VALS ALARM”

Het plan was geweest om om zes uur op te staan, zodat ik eventueel nog kon douchen, mijn valies maken en op ons gemak ontbijten. Natuurlijk oversliep ik me tot kwart voor acht en natuurlijk was dat niet erg want het busje kwam pas tegen half negen of zo. We reden nog even langs Amora om Jeroen op te halen (Selène zou nog blijven om vakantie te nemen) en vertrokken naar de luchthaven van Phuket.

Op de luchthaven zag alles er redelijk chaotisch uit. Bij onze toekomst was het er heel rustig geweest, er was bijna niemand en alles verliep vlot, maar nu hadden de problemen in Bangkok natuurlijk hun weerslag op het vliegtuigverkeer in Phuket. We schoven aan in een rij om in te checken voor het vliegtuig naar Frankfurt, maar toen we vooraan de rij kwamen bleek er een probleem te zijn: we kregen geen tickets. En dit omdat er niet meer met tickets gewerkt werd, je moest zorgen dat je op een wachtlijst raakte en op die manier kon je aan boarding passes raken. Het duurde dus niet lang voor het duidelijk werd dat we alleszins vandaag niet zouden vliegen. Op de luchthaven was een Thaise tolk, die voortdurend het laatste nieuws doorspeelde aan de productie en ervoor gezorgd had dat we aan een vlucht raakten, en zij zou nu dag en nacht op de luchthaven blijven om ons op een vlucht te krijgen.

De sfeer was toen vrij raar. We hadden er tot de vorige avond allemaal naar uitgekeken om nog een paar dagen vakantie te nemen en allerlei leuke dingen te doen, en toen daar ineens een eind aan kwam waren we allemaal vrij teleurgesteld. Maar doorheen de avond en de ochtend hadden we ons erbij neergelegd, en waren we ernaar gaan uitkijken om thuis te zijn. Vooral Olya, en ook Jeroen wou heel erg graag naar huis. En dan kom je op de luchthaven toe, your mind set on going home, en dan blijkt dat ook weer niet door te gaan. Vrij verwarrend toch wel (hoewel ik stiekem blij was dat we nog wat uitstel kregen).

Tegen de middag keerden we dus terug naar Andaman, en Joris legde ons ongeveer uit wat er scheelde en waarom we niet konden vliegen. Toen we een tijdje op het terras gezeten hadden had ik alweer helemaal het vakantiegevoel terug en was het alsof we nooit naar de luchthaven geweest waren, met dat verschil dat we nu nergens meer op hoopten. We mochten ons niet fixeren op een bepaalde datum want dan zouden we weer teleurgesteld kunnen worden. Ik probeerde dus gewoon van elk moment ten volle te genieten omdat ik wist dat het elk moment gedaan kon zijn, en ik kan je wel vertellen dat ik genoten heb! Eén van de beste manieren om van je vakantie te kunnen genieten is blijkbaar niet weten hoelang je blijft.

Die namiddag hingen we gewoon wat rond op het strand. We dronken met z’n allen (Nico en Alicia, Selène en Jeroen, Mark en Olya en Dani en ik) cocktails een eindje verder op het strand van Amora en Selène reed op een olifant, maar daar had ik geen zin in want het beest stonk en zag er héél erg vies voil en vettig uit (sorry beest). Daarna ging iedereen een beetje zijn eigen weg. Ik nam mijn laptop en zette me op het kruispunt aan de ingang van Andaman omdat ik wist dat daar een onbeschermde wireless was. Na een half uurtje internetten viel dat echter uit en keerde ik terug naar de rest. Die waren net klaar om te gaan eten dus trokken we samen naar Nok & Jo’s, waar toen dus die all you can eat barbecue was. ‘s Avonds deden we niet echt meer iets bijzonders maar ik genoot er toch van. Om elf uur ‘s avonds (of midden in de nacht, for that matter) in je topje en korte broek en slippers kunnen rondlopen, zonnebril nog in je haar, niets om je heen dan rust en een prachtig strand, dat is toch gewoon geweldig?

DAG 11 (MAANDAG): “ZIEK”

Joris legt de situatie uit

De voormiddag was weer lekker lui, veel meer dan uitslapen en ontbijten deden we dus niet. Ik geloof dat het toen was dat Joris bij ons kwam om te vertellen dat we misschien (33% kans) die avond al zouden vliegen, misschien later die nacht (50% kans meen ik me te herinneren) en waarschijnlijk anders de volgende morgen (90% of zoiets, ‘t was veel). Als we die dag dus plannen hadden moesten we om zes uur terug zijn, voor het geval dat. Alicia en Nico moesten geloof ik om drie uur al klaar staan (Alicia’s make-up en haar moesten gedaan worden) voor de volgende eliminatieavond (ze zouden Fabienne en Bart nomineren) dus gingen zij sowieso niet mee, ze zouden niet op tijd terug raken. We besloten om nog eens te gaan shoppen in Patong, maar deze keer dus overdag.

Patong by night: bars met mensen die al dan niet vrouwelijk waren of deden alsof

Klaar om te vertrekken naar Patong. Hé kijk, daar loopt een model!

Onderweg naar Patong

De markt van Patong, een kleurrijke bedoening

Oh nee, niet nóg een jurkje! *slaps forehead*

Het was die dag superheet, dus ik voelde me al niet echt toppie. We liepen door het winkelcentrum en de markt die ernaast lag en op de één of andere manier raakte de groep steeds maar opgesplitst, niet zo gezellig. Ik kocht de rode Allstars die ik eerder gezien had en een superhip koekiemonster T-shirt, dus daar was ik wel blij mee, maar verder was mijn humeur niet je dat, ook al omdat er veel kans was dat dit onze laatste dag zou zijn. Tegen het einde van de namiddag liet Joris ons weten dat we alleszins die avond al niet zouden vliegen, dus dat we op ons gemak verder konden shoppen. Maar toen had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in want ik kreeg buikpijn en voelde me nogal misselijk. Uiteindelijk vertrokken we terug naar Andaman met een tuk tuk, en ik voelde me alsmaar mottiger. Toen we dus afstapten aan Nok & Joe’s besloot ik om het eten over te slaan en in mijn bed te kruipen (Andaman was op vijf minuutjes wandelen). Daar heb ik dus een paar uur mottig liggen wezen, ik geloof dat ik koorts had en zo. Toen de rest terugkwam kreeg ik van Dani een aspirientje (en het nieuws dat Alicia en Nico Fabienne en Bart niet hadden genomineerd maar gewisseld met Sanne en Gijs, was me dat schrikken) en na een half uur ging het gelukkig beter en kon ik slapen. Dat was nodig, want de volgende ochtend zouden we om zeven uur al opgehaald worden om naar de luchthaven te gaan.

DAG 12 (DINSDAG): “HET EINDE”

Ik voelde me al een stuk beter die ochtend en stond vroeg op om mijn valies te maken en nog even onder de douche te springen. We hadden wat tijd over deze keer dus zette ik mijn laptop nog even aan en what do you know, er was wifi op de kamer! Had ik dat eerder geweten potverdorie, nu had ik er natuurlijk niet veel meer aan.

De sfeer in het busje was dit keer berustend, een beetje bedrukt wel maar we hadden toch weer een paar dagen extra gekregen nietwaar. We passeerden weer langs Amora, deze keer om Selène en Jeroen op te pikken.

Na wat Wachten en aanschuiven en zo viel het verdict: we hadden allemaal een ticket. We zouden rechtstreeks naar Frankfurt vliegen kort na de middag (rond een uur of één geloof ik). We gingen dus door de security en zetten ons in de gate om te Wachten. Dat duurde ook weer heel lang, want behalve wat taxfree shops en zo was daar niet veel te zien en het vliegtuig had wederom vertraging. Ik geloof dat we twee à drie uur vertraging hadden, maar uiteindelijk konden we dus eindelijk vertrekken.

De vlucht van Phuket naar Frankfurt duurde twaalf ellenlange uren, maar gelukkig was ik deze keer wat beter voorbereid. Mijn laptop was volledig opgeladen (op lage energiestand betekent dat zes uur (uhu!) series kijken) en er waren mensen die tijdschriften meehadden en zo. Slapen lukte weer niet, maar we vlogen dus gelukkig overdag en ‘s avonds.

Toen we in Frankfurt aankwamen was het daar een uur of negen ‘s avonds, maar dus al drie uur ‘s nachts Thaise tijd. Frankfurt is echt geen gezellige luchthaven, en gigantisch ook dus het duurde een eindje voor we gevonden hadden waar we naartoe moesten. Marianne (de setfotografe die meevloog met ons) ging informeren naar onze volgende vlucht terwijl wij wat zaten te Wachten. Na een tijdje werd het duidelijk dat we door de vertraging onze vlucht gemist hadden, en een blik op het bord leerde ons dat de volgende vlucht naar Zaventem pas ‘s ochtends ging. We mochten dus … in het Sheraton bij de luchthaven overnachten! Wo0t! We kregen er ook een bon voor het avondeten en ontbijt bij, maar in avondeten had niemand zin denk ik. Sommigen namen nog een bad of zaten in de bar nog wat te praten maar ik kroop onmiddellijk in mijn bed. Het was toen elf uur (vijf uur Thaise tijd) dus ik was al bijna 24 uur wakker, hoog tijd om z’s te vangen.

DAG 13 (WOENSDAG): “HET AFSCHEID”

Er werd ons verteld dat het boarden om acht uur ofzo begon en dat we om negen uur zouden vliegen (ik zeg maar iets, het was ongeveer zoiets). Maar toen we ruim op tijd aankwamen en een gate zagen met daarop “Zaventem” en de melding dat die vlucht al vertrokken was panikeerden we toch even. Gelukkig bleek het om een andere vlucht te gaan en was de onze nog lang niet vertrokken. Er waren wel nog even problemen met de tickets, gelukkig sprak Selène vrij vlot Duits want ik begreep er niet veel van. Het had iets te maken met Thai airways want de mensen van Lufthansa konden er in eerste instantie niks aan doen, maar toen was het ineens toch opgelost en konden we vertrekken. We vlogen dus in een vaartje door de security en de ellenlange gang door (we moesten aan gate 37 ofzo zijn en die gates liggen daar echt mijlenver uit elkaar), maar we hadden ons voor niets gehaast want het boarden was nog niet eens begonnen. -_- Tijdens de vlucht naar Zaventem gebeurde er niets noemenswaardigs meer en toen waren we dus eindelijk aangekomen. Het voelde heel raar om terug in de omgekeerde richting door al die gangen te lopen als twee weken ervoor. Behalve onze familie en zo stond ook Catherine op ons te wachten en ze had ontbijtkoeken mee, lief hé. Ik tekende nog mijn contract (dat was er nog niet van gekomen) en nam afscheid, en toen kwam er dus een einde aan het grote avontuur.

EPILOOG

Ik heb ondertussen alweer bijna iedereen meerdere keren teruggezien en er komt ook een reünie en een episch feestje (dat ik helaas ga missen wegens BGGD #12), en we spreken verder zeker nog eens af, maar het is natuurlijk niet evident om contact te houden met mensen vanuit alle hoeken en kantjes van Vlaanderen en Nederland. Dat vind ik het enige spijtige aan heel dit ding, want ik heb echt toffe mensen leren kennen, en ik vind het echt jammer dat ik die mensen nu bijna niet meer terug zal zien. Ik ga iedereen echt missen, ik mis ze nu al!

Nog even een korte FAQ om af te sluiten. De vragen die mij het meest gesteld werden zijn: 1 Wanneer wordt het uitgezonden (daar is dus bij het verschijnen van deze tekst al een antwoord op), 2 Heb je spijt en 3 Wat heb je bijgeleerd.

Heb ik spijt? Helemaal niet. Ik heb een geweldige vakantie gehad, twee weken naar Thailand gratis en voor niks, wanneer krijg je nog eens zo’n kans? Ik heb er supertoffe mensen leren kennen waar ik me geweldig mee geamuseerd heb. Ik heb een stukje van de wereld gezien en mijn cultuur is ook weer wat bijgespijkerd. En ook niet onbelangrijk, ik heb eens met eigen ogen kunnen zien hoe een televisieprogramma nu echt gemaakt wordt, en of de geruchten kloppen. Zeer interessant om dat allemaal first hand mee te maken, en het is meteen ook een goeie cursus cameragewenning. Na een paar dagen begin je onder de knie te krijgen hoe je met camera’s moet omgaan, dat is een vaardigheid die ik hopelijk niet ga verliezen want je weet maar nooit wanneer dat nog eens van pas komt. Het is zoveel fijner om op je gemak te zijn met een camera in de buurt.

En dan nu de meest cliché vraag met daarop een antwoord (ik kom er toch niet onderuit): wat heb ik allemaal geleerd? Wel, eerst is er natuurlijk the obvious: ik heb nog maar eens bevestigd gezien dat mensen meer zijn dan hun uiterlijk en hun imago alleen. Een zogenaamde nerd kan ook een heel hippe sociale mens zijn, een beauty kan ook internetverslaafd of onzeker zijn, beiden zijn het oneindig sympathieke en interessante mensen die misschien in “het echte leven” geen contact zouden zoeken met elkaar maar het wel goed met elkaar kunnen vinden. In het begin was er echt het onderscheid beauty’s – nerds, het één was het ander niet en er was een duidelijke grens. Maar die grens vervaagde naar mijn gevoel gaandeweg en nu maak ik in mijn hoofd echt geen verschil meer, het is gewoon een verzameling toffe mensen.

Daarnaast heb ik ook geleerd dat vooroordelen nergens toe dienen. En dan heb ik het niet alleen over vooroordelen aangaande de social skillz van nerds en de intelligentie van beauty’s (daar zou je nog van kunnen verschieten, namelijk, in beide gevallen) maar vooral ook over vooroordelen aangaande televisieprogramma’s genre Beauty & de Nerd. Ik zeg het nog één laatste keer en knoop het goed in je oren: neen, het is geen dating show, het is een sociaal experiment, en neen het is geen uitlachtelevisie maar feel good televisie. (Misschien moet ik die zin alsnog maar op mijn voorhoofd laten tatoeëren.) Ja, er wordt geknipt en geplakt en er wordt gestuurd en geregisseerd, dat zeker, maar: ja, je kunt doen en laten wat je wilt en je hoéft helemaal niet in te gaan op de suggesties van de reporters, dus je kunt net zoveel jezelf blijven als je wil. Als ik geen zin heb om het scenario te volgen doe ik dat niet, en dan zien ze maar wat ze aanvangen met het beeldmateriaal dat dat oplevert, niet mijn probleem. Snap je? Het blijft reality, dus als je geen zin hebt om jezelf voor schut te laten zetten werk je daarin gewoon niet mee. Heel simpel. Het kan aan de andere kant natuurlijk ook fijn zijn om er compleet over te gaan en een typetje neer te zetten, maar dat is dan ook weer je eigen keus en niet die van de productie. Dus, ik wil er echt niks meer over horen. We praten er nog wel eens over als je zelf aan een reality programma deelgenomen hebt.

Excuus als ik lichtjes aanvallend overkom in de laatste paragraaf, maar ik schreef dit verslag een poosje geleden, toen ik hiermee veel te vaak lastiggevallen werd. Da’s nu al ferm gebeterd, aangezien mensen met hun eigen ogen hebben kunnen zien dat ik mezelf ben gebleven op TV.

Met 66,67% van de cast uitgaan na de vierde aflevering!

Ingrediënten

• Thaise basilicum (als je die niet vindt: gewone basilicum)
• Kokosmelk (vind je in de Delhaize, Thai coconut milk, paarse brikverpakking)
• Kippenfilet
• Palmsuiker (nog nergens gevonden, vervangen door kandijsuiker)
• Groene currypasta (ook nog nergens gevonden, vervangen door gewone gele curry in poedervorm)

Bereidingswijze

1. Snij de kip in stukjes en kook ze in de kokosmelk.
2. Doe een plakker op de snee in je vinger.
3. Voeg curry toe naar smaak.
4. Voeg suiker toe naar smaak (niet teveel).
5. Voeg basilicum toe naar smaak (ook niet teveel, de smaak trekt er pas later in).
6. Ruim de chaos op en rond het vuur op. Laat Rutger de chaos op en rond het vuur opruimen.
7. Serveer in kommetjes wanneer de kip vanbinnen wit is en de basilicum lang genoeg getrokken heeft.

Simpel, maar o zo lekker, en voor altijd een mooie herinnering!

Opmerking: je kunt er ook rode chilipepers, limoenblad, limoengras, kippenbouillon, egg plant, vissaus en nog een heleboel andere dingen in doen, zoals in het originele recept dat we van de Thaise kok geleerd hebben. Maar met deze ingrediënten heb ik in Thailand gewerkt (behalve limoenblad ipv basilicum) en zo vond ik het persoonlijk het lekkerst.

Greet en Niek,

Jullie mogen onderstaande mail vergeten, jullie worden terug op jullie oorspronkelijke project geplaatst.
Dit is nu definitief. (…)

W0Ot!!

En ten tweede, een rechtzetting. “De Productie” wou blijkbaar Olya en Mark er toch niet uit en er is niet gemanipuleerd geweest. Sorry voor de valselijke beschuldiging!

Lots of pictures, deze keer! (We hadden onze gsm’s teruggekregen.)

AFLEVERING 4

DAG 8 (VRIJDAG): “EEN NIEUW BEGIN”

Die ochtend konden we voor het eerst uitslapen, zalig! Tegen een uur of elf kwamen we eens ons bed uitgerold en begonnen we op ons gemakje aan de dag. Het ontbijt was inbegrepen, in Andaman*, dus konden we wafels en toast eten tot we erbij neervielen. We moesten er wel vrij lang op wachten meestal, maar het was lekker en we hadden natuurlijk alle tijd van de wereld (wat een heerlijk gevoel).

* Let ook even op de foto van Kousje** de hotelhond. Echt een grappig beest.
** Denk niet dat die effectief zo heette, maar de beauty’s hebben hem zo gedoopt dus zo noemden we hem.

Ik weet niet meer wat we die namiddag uitgevoerd hebben, waarschijnlijk Thaise massage en manicure en zo, maar laat die middag zijn we alleszins gaan eten bij Nok & Joe’s. Een heel gezellige plek, en lekker eten! Joe was een sympathieke Canadees die met Nok (ik denk dat dat een Thaise was maar ik weet het niet meer zeker) getrouwd was en dit restaurant begonnen was, je kon er vanalles krijgen van Thaise en Europese en andere gerechten. En heerlijke milkshakes, mmm. De andere dagen zijn we daar ook telkens gaan eten (Eyeworks had een deal met dat restaurant) en op een avond was er een all you can eat barbecue, dat was lékker! Er was heel veel keus, en alles was even lekker, ik heb mijn buikje rond gegeten.

Het was ook die avond dat we uit Andaman weg moesten, de cast zou er te dicht in de buurt komen (om uit te gaan) dus nam Marieke ons mee naar Patong om te shoppen. Ik heb toen echt geweldige dingetjes gekocht allemaal: twee kleedjes, een tasje, een zonnebril, slippers, … en alles voor géén geld. Het afdingen was trouwens al de helft van de fun van het shoppen. We zagen ook een heleboel shemales, en ontdekten dat vier op een rij spelen blijkbaar vrij populair is in bars (tenzij dat enkel het geval was in de bar waar wij beland waren). We kregen ook gigantische salamanders (of hagedissen of iets dat erop leek) in onze nek gezet (ik niet, daar keek ik wel voor uit!) en hebben ons verder nog goed geamuseerd. Eten deden we in de Dutch Inn die we toevallig tegenkwamen, en daar pikten we ook wat nieuws op over de luchthavens in Bangkok (we legden ons oor ook te luisteren tijdens het shoppen, zo keken we bijvoorbeeld eventjes mee naar het nieuws op een teeveetje ergens in een winkeltje). Marieke nam bloemkool met gehaktballen en patatjes, en we proefden er allemaal van en iedereen vond het heerlijk, zo’n lekker Belgisch/Nederlands gerecht Ik lust dat niet zo graag dus ik nam een lekkere garnalencocktail, mmm.

We waren er met een busje afgezet geweest, maar in het terugkeren moesten we dus een taxi nemen. We besloten om eens een tuk tuk te proberen, want je kunt toch niet naar Thailand komen zonder in een tuk tuk gezeten te hebben? Dat was al een avontuur op zich, dat moet je inderdaad eens doen als je in Thailand komt.

DAG 9 (ZATERDAG): “SPIERPIJN EN DRAAKJE SPELEN”

De volgende dag sliepen we weer uit en deden we lekker lui niks, tot we in de namiddag besloten om te gaan jetskiën. De eerste dag, toen ik bij Dani achterop zat (weetwel, dikkebillenmoment), had ik zelf ook eens geprobeerd zo’n ding te besturen maar dat lukte me niet bijster goed, dus zat ik nu ook weer achterop. Deze keer hadden we echter een half uur om net zover te jetskiën als we zelf wilden en dat was een héél eind weg, en aan wat voor een snelheid dan, man! Ik moest echt al m’n spieren opspannen om me vast te kunnen houden en niet van de jetski te vallen. Toen het half uur om was kon ik nog amper normaal lopen, ik voelde me redelijk uitgeput. Ik liet me eventjes in het zwembad vallen om lekker te ontspannen in zalig proper niet-zout water en daarna nam ik een douche, want Dani en ik moesten om vijf uur klaar zijn om te vertrekken naar de eliminatievilla. Daar moesten we natuurlijk nog even voor draak gaan spelen.

We waren het er weer vrij snel over eens wie we zouden gaan nomineren. Fabienne en Bart op één, Alicia en Nico op twee en op drie hadden we nog Sanne en Gijs omdat we iémand moesten kiezen. Ik had er vertrouwen in dat we een goeie keuze gemaakt hadden en was blij dat we daar nog één keer de kans toe kregen.

Toen we in de villa toekwamen was de crew al druk in de weer met allerlei technische zaken. Dat vond ik toen eigenlijk wel een beetje gek, want ze hadden alles toch al twee keer opgesteld, dus het volstond toch om op te schrijven waar wat stond en die dingen dan precies op dezelfde plaats weer neer te zetten, toch? Nu, ik ken er niet veel van, dus het zal wel ingewikkelder geweest zijn dan dat.

We namen een vijftal keer op hoe Dani en ik aangestapt kwamen en de villa binnengingen, en toen moest er weer even gewacht worden. Ondertussen kwam iemand Dani schminken en zijn haar wat fixen, en toen kwam ook Stijn (of was het die andere eindredacteur, ik kan ze niet goed uit elkaar houden) bij ons om te horen welke keuze we hadden gemaakt. We vertelden het hem, en kun je je onze gezichten inbeelden toen we te horen kregen dat geen van onze keuzes mogelijk was …

Fabienne had de schietproef gewonnen, en Gijs had de massageproef gewonnen (big shock – goed bedoeld hé Gijsje ). Samen hadden ze ervoor gekozen om Alicia en Nico te nomineren. Wij moesten dus een ander koppel kiezen maar dat lag dus weer heel moeilijk. Sam en Stefan waren mijn maatjes, Dani kon het goed vinden met Désirée en ik vond Corneel ook te lief om te nomineren, Priscilla en Ruud waren onze favorieten om te winnen en Jorn en Angelique waren de vorige keer al genomineerd en verdienden het ook zeker niet. Wat moesten we nu doen? Veel tijd om na te denken kregen we trouwens niet want dat overleggen moest eigenlijk in de kamer gebeuren waar de opnames voor de draak zouden plaats vinden.

Daar werden we dus naartoe gebracht en moesten we weer een hele poos Wachten. Na dat Wachten begonnen we dus aan het opnemen van het overleg. We moesten doen alsof we niet wisten wie er gewonnen was en wie er reeds genomineerd was, wat je reinste bullshit was dus, want dan konden we niet zeggen hoe graag we wie zouden nomineren en waarom, want we moesten het laten lijken alsof onze keuze vanzelf op het uiteindelijke koppel viel (terwijl we daar eigenlijk toe gedwongen waren omdat onze top drie niet mogelijk was). We kletsten dus een beetje over hoe we Sanne en Gijs zouden kunnen nomineren, of Fabienne en Bart, of misschien Alicia en Nico, maar nee toch maar Angelique en Jorn, met het zwakke excuus dat zij onderling het minst een band hadden (we konden niet nog eens zeggen dat het om Jorn zijn gezondheid ging want die ging alweer vooruit). Ik sprak het zinnetje in dat de draak zou zeggen, maar dat had weinig nut want uiteindelijk hebben ze onze woorden toch weer verdraaid en net gezegd wat ze zelf goed vonden klinken. Maar bon, het werd dus Angelique en Jorn, nog een keer. Daar voelde ik me best schuldig om, maar ik hoopte dat het ze nog eens zou lukken om de eliminatiequiz te winnen.

Met dank aan Jeab!

Toen kregen we nog de beelden van de groep te zien, die ondertussen aangekomen was en in de eliminatiekamer stond. We leuterden nog wat over hoe we ze misten en hoe mooi ze eruit zagen (ik had voorspeld dat de beauty’s in het rood zouden zijn – jammer dat ik dat gemist heb want rood is mijn kleur, haha), we zagen de nominaties en toen moesten we snel snel verdwijnen langs een achterpoortje.

Tijdens het Wachten in dat kleine kamertje was Joris mijn laptop komen brengen (die een paar dagen geleden geconfisceerd was wegens toegang tot het internet ZOMGWTFBBQ), en hij bracht ook slecht nieuws mee: we zouden morgenochtend vliegen. Dat was wel ineens een stomp in de maag, want we waren er pas en hadden nog zoveel plannen, en hadden niet gedacht dat we zo snel al zouden vliegen. Dani en ik keerden terug naar Andaman om samen met Mark en Olya te zitten Wachten op de afvallers, en ook zij hadden het nieuws al vernomen van Joris. De sfeer zakte tot diep onder nul maar toen besloten we om nog een laatste keer te gaan shoppen in Patong. Het was nu of nooit, en we zouden er anders nooit meer de kans toe krijgen. We namen dus tegen elf uur ‘s avonds nog een taxi naar Patong en zoals in de meeste Thaise taxi’s werd er Europese popmuziek van een paar jaar geleden gedraaid op een lekker hoog volume dus toen zat de sfeer er weer dik in, we zouden er gewoon het beste van maken en we hadden toch al die paar dagen gehad.

Lang hebben we niet geshopt (ik heb toen geloof ik een horloge gekocht, echt een schattig ding, en we legden ook samen voor een cadeautje voor Marieke, een zonnebril die ze heel graag wou, en we passeerden langs de McDonalds) want toen smste Marieke dat Joris naar ons toe zou komen en toen we antwoordden dat hij dan naar Patong mocht komen schrok ze dus wel even. We hadden er nog niet echt aan gedacht Marieke te vertellen waar we waren dus moesten we toen eigenlijk zo stilletjesaan terugkeren, Mark en ik moesten blijkbaar ons interview die avond ook nog doen.

We zochten een tuk tuk of taxi en keerden terug, en terwijl Mark eerst zijn interview deed op zijn kamer zat de rest van ons op het terras bij de zee. We hadden absoluut geen zin om al naar huis te gaan, zelfs Olya niet (die in het begin toch eerst graag naar huis wou maar er gaandeweg plezier in had gekregen). Het interview duurde niet lang en toen was het aan mij. Kris stelde me nog een paar random vragen over dingen die gebeurd waren en wat ik van mijn beauty vond en wat ik bijgeleerd had en zo en dan zat het er ook voor mij op. Ik had wel chance dat ik er zo snel vanaf was want de normale interviews konden echt eeuwen duren. We praatten nog wat na maar Joris had gezegd dat we om acht uur zouden opgehaald worden de volgende ochtend, dus kropen we er dan maar in.

Het terras van Andaman, ‘s nachts bij vloed. Prachtig, toch? Geeft een heerlijke sfeer zo ‘s avonds laat.

*
* *

Belangrijke opmerkingen

#1 DAT DANSEN Op die gamemuziek aan het zwembad /strijk Beste scène uit de hele serie tot nu toe, voor mij! En niét georchestreerd, verbazend genoeg!

#2 Aww die Gijs, een klein oogje op Alicia, hoe schattig! Hij ontkende dat natuurlijk in alle toonaarden toen we allemaal samen naar de aflevering keken (zijn twee broers waren er ook bij, vandaar waarschijnlijk).

#3 Damn wat had ik graag de opdrachten van de beauty’s gedaan! Zag er so much fun uit! Het masseren was dan weer helemaal mijn ding niet dus misschien maar best voor Dani dat ik dat niet meer moest doen!

Aflevering 2 in de Overpoort Bowl in Gent, toen iedereen nog nuchter was (grapje!)

Dag 1: Net aangekomen in Thailand, foto’s nemend en Wachtend in Amora, nog voor we de groep gezien hadden. (Sorry voor de kwaliteit, gsmfoto.)

Dag 6: Asking stupid questions just for the heck of it.

Dag 6: Thaise avond. Grappige kleren. En ja, lieve lezers, de gelijkenis van Gijs met Mahatma Ghandi was doelbewust. Don’t you just love him to bits.

Dag 6: Ruud is jarig!

Dag 7: De romantische proef.

Dag 7: Een deel van de groep (ik weet niet waar ik toen was), voor de eliminatie.

Dag 7: In de eliminatiekamer. Met dank aan Jeab!

Dag 7: De eliminatievilla, zicht vanop het balkon. Iemand van de crew prutst met het microfoontje dat aan de stand plakt voor de eliminatiequiz.

Dag 7: Interview na onze eliminatie. Damn, wat was ik gemeen! (En lelijk, zonder oorbellen of zelfs maar een héél klein beetje mascara of iets …)

Dag 8 (technisch gezien dan): Bij Olya en Mark, bijpraten.

AFLEVERING 3

DAG 6 (WOENSDAG): “THAISE AVOND EN EEN FEESJE”

Woensdag mochten we gelukkig nog eens wat uitslapen, en de rest van de dag verliep ook redelijk chill. ‘s Ochtends was ik nog vrij triestig omdat Mark en Olya weg waren en had ik er even helemaal geen zin meer in, maar ik zei tegen mezelf, Greet, smijt je er gewoon weer in en vergeet gisteravond, dan komt het wel goed. Na wat afleiding ging het dan ook geleidelijk aan weer beter en kreeg ik er weer zin in.

Ergens in de voormiddag (denk ik) was er een stukje presentatie over de volgende opdrachten. De beauty’s kregen twee encyclopedieën over het menselijke lichaam om in te studeren, de nerds moesten iets romantisch doen voor hun beauty. Na de Thaise woorden had ik wel wat vertrouwen in de studeercapaciteiten van Dani dus panikeerde ik vooral om mijn eigen opdracht: ik ben helemaal niet romantisch – en al zeker niet tegenover iemand die ik amper ken. Ik bedoel, ik heb niks tegen Dani, ‘t is een toffe kerel hoor. Maar romantiek bewaar ik toch liever voor that special person. Maar ja, opdracht was opdracht, dus de beauty’s sloegen weer aan het studeren en de nerds begonnen te brainstormen.

Ik wou zeker geen gedicht doen, ten eerste is dat zo cheesy, ten tweede was dat helemaal niet origineel (iederéén deed een gedicht) en ten derde kan ik niet dichten. Toen dacht ik aan pianospelen (Plan A) of een schilderijtje maken (Plan B). Plan B leek toen nog veel haalbaarder (ik had mijn aquarel, penselen en papier en zo bij en we schenen tijd genoeg te hebben) maar in Plan A had ik eigenlijk meer zin, en het leek me ook romantischer te zijn. Ik informeerde of er ergens in de buurt een piano was en dat scheen wel geregeld te kunnen worden, dus de beslissing was gemaakt. Het liefst wou ik “At the beginning” uit Anastacia spelen, dat is een romantisch liedje met zang erbij dat hopelijk veel succes zou hebben. Alleen, ik ken dat liedje niet meer zo goed vanbuiten en ik had natuurlijk geen partituren mee. Als dat niet zou lukken zou ik het dus op iets van Yann Tiersen houden (ook mooi, maar minder romantisch en zonder zang), dat was beter dan niets.

Wat later werden we nog even wat meer gedetailleerd gebrieft over de opdracht. Er werd ons verteld wat de bedoeling precies was, hoeveel tijd we moesten vullen en dat er locaties voorzien zouden worden. Ik vroeg natuurlijk om een locatie met een piano, Gijs dacht er nog even over na of hij dat ook wou doen maar gelukkig liet hij mij de eer (oef). Oefenen kon niet dus toen zat het er voor mij op. Ik ging Dani helpen studeren door de tweede encyclopedie samen te vatten terwijl hij in de eerste studeerde; we hadden namelijk niet veel tijd.

Toen we rustig op onze kamer lagen te studeren ontstond de eerste echte crisis tussen de vrouwen. Het berustte natuurlijk allemaal weer op een misverstand dus uiteindelijk werd de strijdbijl ook weer begraven, maar niet voor de camera’s zich kwamen moeien, helaas. Daarna studeerden we weer ijverig verder.

Ik geloof dat het die middag was dat we spaghetti (!) kregen, maar dat weet ik niet meer zeker. Het kan ook eerder geweest zijn. In ieder geval was ook dat een zeer welkome afwisseling, hoewel het eigenlijk niet zo lekker smaakte met die rare Thaise groenten erdoorheen.

Halverwege de namiddag moesten we weer een half uurtje verdwijnen, maar deze keer volstond het gelukkig dat de nerds bij Nico en de beauty’s bij Fabienne op de kamer gingen zitten. Bij de beauty’s is blijkbaar verder niet veel gestudeerd geweest en de sfeer zal er nogal gespannen geweest zijn zo met dat gedoe van daar net voor, maar bij de nerds was het natuurlijk heel relax. Nico en Alicia waren de enigen met een TV op de kamer dus keken we eerst naar wat tekenfilmpjes (nerds will be nerds) en toen naar het einde van Final Destination III. Kris zat bij ons en pretendeerde de film spannend te vinden, waarschijnlijk zodat we hem sympathiek zouden vinden ofzo. Niet dus. Tijdens het TV kijken ging ik gewoon door met samenvatten, ik was bijna aan het einde van de encyclopedie dus na onze afzondering zou ik die aan Dani kunnen geven. Alleen, toen we buitenkwamen moesten alle notities ingediend worden want de proef zou gaan beginnen. Dat was wel even “balen” zoals de Nederlanders dat noemen, want er was geen enkele beauty tot aan het einde van een encyclopedie geraakt.

Buiten onder het afdak was er even wat strubbeling, we moesten in twee rijen gaan staan, een rij met meisjes en een rij met jongens. Op mijn identiteitskaart staat aangeduid dat ik bij die eerste groep hoor, maar blijkbaar was het dus wel de bedoeling dat de beauty’s en nerds (wat een heel ander ding is) in twee rijen stonden. Ik moet misschien niet zo koppig doen over details maar juist is juist. Ik was redelijk geïrriteerd dat de mensen van de productie niet nadachten, als ze wel hadden nagedacht was dit soort gedoe gemakkelijk te voorkomen. Ik voelde me gediscrimineerd en buitengesloten, de beauty’s kregen een verkeerde indruk van me en het was gewoon tijdverspilling. Maar ja, dat was maar één van de vele dingen die me irriteerde aan de manier waarop Dani en ik achteloos vergeten werden.

Net toen we aan de opnames van de proef zouden beginnen, begon het te regenen. Normaal gezien was het regenseizoen afgelopen sinds half november, maar het was wat uitgelopen dus was het geen uitzondering dat het in de late namiddag een paar uur regende. Het werd snel donker dus de opnames konden die dag niet meer doorgaan, maar de beauty’s kregen hun studiemateriaal niet terug.

Het avondeten bestond deze keer uit – wait for it – kip met rijst en groentjes.

Toen het gestopt was met regenen was het tijd voor nog wat ontspannende opnames: een Thaise avond. De nerds gingen naar Gijs en Sannes huisje en de beauty’s gingen naar Angelique en Jorns huisje (zij hadden het huisje van Mark en Olya overgenomen), en daar lag op iedereen een traditionele Thaise outfit te wachten. Bij de beauty’s waren zes Thaise vrouwen om te helpen met het aankleden, bij de nerds niemand, dat vond ik al lichtjes oneerlijk. Toen kwam ik er nog achter dat er bij de nerds geen vrouwenkleding was en omgekeerd dus ging ik op pad naar het andere huisje om kleren te ruilen. Sarah hield me tegen en vertelde me op een redelijk betuttelende sussende manier dat daar wel voor gezorgd zou worden en dat ik niet binnen mocht maar meteen terug moest gaan naar het huisje. Whatever. Daar hielpen de nerds elkaar zo goed en zo kwaad als ze konden want iedereen was zo’n beetje clueless. Even later werden voor mij kleren gebracht, maar ik besloot om niet te proberen ze aan te trekken als er mij niemand kwam helpen want eerlijk was eerlijk en ik had geen idee hoe het moest. Gelukkig kwam er toen nog een Thaise vrouw naar onze kamer, ze toonde mij hoe ik de rok, het topje en de riem moest aandoen en stak ook nog een bloem in mijn haar. Dat was niet zo makkelijk als het klinkt trouwens, het topje was een lang stuk stof dat op een bepaalde manier gedrapeerd moest worden en ook de rok moest op een welbepaalde manier vastgemaakt worden. Ze hielp ook nog de nerds met hun broek (waarvan wij dachten dat het een mannelijke rok was ofzo, maar blijkbaar kon je door een ingewikkeld procédé de rok omtoveren in een broek) en toen was het tijd om naar buiten te gaan. Ik zag er hetzelfde uit als de beauty’s en kreeg een paar complimentjes, dat vond ik echt leuk.

We dansten in een kring en het was de bedoeling dat we de bewegingen van de Thaise vrouwen nadeden, maar dat was deksels moeilijk. Ik bakte er niks van dus deed maar iets dat erop leek, maar gelukkig deden de andere nerds het nog slechter dan ik. Toen gingen we op kussentjes zitten om naar een dans van de Thaise vrouwen te kijken, en daarna haalden ze er één voor één iemand bij die met hen mee moest dansen. We vonden het allemaal nergens op slaan dat de productie blijkbaar een Thaise vrouw had ingefluisterd dat die haar hoofddeksel (een soort kroon-muts-ding met gouden versiersels) op Dani’s hoofd moest zetten, wat wilden ze doen, laten uitschijnen dat Dani verwijfd was ofzo? Naja. Ik dank de hemel dat ik niet aan de beurt gekomen ben trouwens, ik had me echt belachelijk gemaakt. Toen Fabienne aan het dansen was (en dat deed ze heel goed, zoals de meeste beauty’s trouwens) kwam Sarah aan Bartje vragen of hij haar nu geen “lekker wijf” vond. Hij antwoordde wat ontwijkend dat hij haar best wel een schoon madam vond, en dat was dat, maar de Nederlanders die de vraag gehoord hadden waren best verontwaardigd. Blijkbaar wordt het woord “wijf” als een serieuzere belediging opgenomen in Nederland dan hier en het werd Sarah dan ook niet in dank afgenomen. Maar de volgende dag kwam ze zich excuseren (vooral bij Fabienne) met een doosje chocolaatjes, en ze zei dat ze het niet zo bedoeld had (ze is tenslotte Vlaams) en dat vonden we allemaal toch wel vrij sympathiek van haar.

Die avond was de sfeer vrij relax, en kwam het toch nog een beetje tot een feestje. Marieke was zo lief geweest om ervoor te zorgen dat de frigo gevuld was met bier (ook al kon ik daar niks mee want ik drink geen bier), we zetten de kaarsjes op het taartje en verrasten Ruud ermee, en we speelden zijn gezelschapsspel. Het was dus een Engelse versie van Zeg eens euh, maar praten is saai dus maakten we er gewoon charades van. Degene die het woord raadde mocht het volgende uitbeelden, maar dat waren heel de tijd dezelfde mensen dus toen ik eindelijk een woord raadde was ik vrij trots op mezelf. Er werd gedanst (we hadden een paar dagen eerder ontdekt dat we een iPod of MP3-speler konden aansluiten op de geluidsinstallatie zodat de muziek uit de boxen aan de muur buiten klonk), later werd er ook nog in het zwembad gesprongen (zelfs ik heb een duik genomen en ik hou niet zo van zwemmen als het koud is, maar het was gewoon plezant) en er werd vooral veel onnozel gedaan. Ik vond het een gezellige avond en ik was al bijna vergeten dat ik me zo slecht gevoeld had, gelukkig. Toen ik ging slapen was ik dus moe maar tevreden. Dani en ik vonden het niet erg om alleen te slapen (een heleboel anderen waren met matras en al bij Fabienne en Bart op de kamer gaan liggen) want we waren moe en wilden slapen.

DAG 7 (DONDERDAG): “TULP”

Om acht uur werden we gewekt (ik herinner me niet meer of dat met of zonder camera’s was, waarschijnlijk met) en begonnen we aan de dag. Eerst en vooral werd de proef van de beauty’s opgenomen die de dag ervoor niet had kunnen doorgaan. We stonden dus opnieuw in de rij (weer op welbepaalde volgorde) en wandelden naar de camera toe en daarna naar de hokjes waar de proef zou plaatsvinden. Het was nog vroeg maar de zon deed al flink zijn best. We kregen te horen dat de nerds zich moesten uitkleden, en ik stond al klaar om daar flink tegenin te gaan (je ziet dat van hier dat ik in mijn ondergoed op TV ga komen, in pyjama is al erg genoeg) maar gelukkig mocht ik mijn bikini even gaan aandoen. (Ook dát is al erg genoeg! *bloos*)

De beauty’s moesten dus lichaamsdelen aanduiden op het lichaam. Véél simpelder dan wat er in die encyclopedieën stond, en ik achtte Dani nog altijd aan de wat slimmere kant dus ik was er wel gerust op. Ik hoopte gewoon dat ofwel Dani en ik ofwel Samantha en Stefan zouden winnen, want wij waren beiden in gevaar om genomineerd te worden.

Het begon goed, Dani wist dat het hart met de punt aan de linkerkant ligt en tekende het op de goede plaats. Maar daarna liep het al fout, hij tekende de maag echt veel te laag, zo ongeveer waar de blaas zit. Heel jammer, en op dat moment begreep ik ook niet zo goed hoe hij daarin had kunnen missen, maar achteraf gezien is het inderdaad wel een fout die je kunt maken als je niet veel weet over organen. De lichaamsdelen die daarna moesten aangeduid worden wist hij natuurlijk wel allemaal liggen (op de lever na misschien) dus dat was wel vrij stom. Samantha en Stefan lagen er ook al snel uit dus toen werd het toch nog spannend. Op het einde ging het nog tussen Sanne en Gijs en Désirée en Corneel, en ik duimde echt keihard dat het Désirée en Corneel zouden worden want anders kon ik die avond al afscheid nemen van mijn andere twee maatjes en hield ik niemand meer over. Het geluk was aan onze kant want Désirée en Corneel wonnen inderdaad, ik was ook heel blij voor hen want het zijn echt zo’n schatten.

Corneel en Désirée begonnen na te denken over wie ze wilden nomineren, en Désirée was blijkbaar bij ons op de kamer geweest (toen ik er niet was) want ik hoorde van Dani dat ze dezelfde keuze wilden maken als wij: Alicia en Nico. Deze keer klopte het wel dat dat de personen waren waar we “het minste mee hadden”, dat was bij Désirée en Corneel waarschijnlijk ook zo. Ik was blij dat we tenminste al gerust konden zijn over hun keuze en dat we ons nu enkel nog zorgen moesten maken om 1. de draak of 2. het koppel dat de nerdproef zou winnen.

Het winnende koppel werd blijkbaar niet enkel opgezadeld met de nominatie van een ander koppel, maar ook met het bepalen van de winnaar van de nerdproef – waar ze dientengevolge niet aan mee moesten doen). Ze zouden waarschijnlijk beelden te zien krijgen en op basis daarvan moeten beslissen wie zou winnen, maar nu vroegen we ons natuurlijk allemaal af waarop ze zouden beoordelen. Nu, ik had er vertrouwen in dat ze een goede keuze zouden maken en ik ging gewoon mijn best doen.

Even later begonnen we aan de nerdproef. De koppels werden per twee of drie in een busje naar hun locatie gebracht. Priscilla en Ruud gingen in hetzelfde busje als Dani en ik, en onze eerste stop was Andaman, waar Ruud en Priscilla met de crew in een bootje de zee op gingen … -

Hang on, nu komt er een héél spannend stuk.

- … Ondertussen zaten wij op het terras van een shake te nippen en wat te praten over niks bijzonders, toen we ineens geschreeuw hoorden en armen om ons heen voelden die ons stevig knuffelden! Ik wist echt niet wat er gebeurde, en toen ik me omdraaide en Mark en Olya zag schrok ik me te pletter! Wat deden zij hier?! Marieke had toch gezegd dat ze de vorige avond al op het vliegtuig zaten? En wat een toeval dat ze in Andaman waren! Hoe kon de crew ons nu alleen laten, waar Mark en Olya ons zo konden zien zitten vanuit hun huisje? Duizend en één vragen werden gesteld, en in een notendop vertelden ze ons wat ze hadden meegemaakt en WAT HET GROTE GEHEIM ACHTER DE DRAAK WAS. Ik was sowieso al helemaal hyper omdat we ineens Mark en Olya terug zagen en het weerzien echt SUPER was (Knuffel! Nog een knuffel! Oh en nog een knuffel!) maar toen kregen we dus ook nog eens al die informatie erbovenop, aahh. We waren dus aan 120 per uur aan het praten toen ineens Marieke het terras op kwam en ons samen zag! Dat arme meisje flipte helemaal, wij mochten elkaar natuurlijk niet zien, we mochten niet weten dat Mark en Olya hier waren en we mochten al zeker geen gevoelige informatie van hen te horen krijgen! We vertelden Marieke natuurlijk dat we niet over het programma aan het praten waren en dat won ons nog enkele minuten. We kregen te horen dat Mark en Olya hier sowieso nog een paar dagen vast zouden zitten wegens een politieke crisis die de toestand in de vlieghaven van Bangkok kritiek maakte. Dat was het eerste dat ik erover hoorde en ik maakte me er toen al niet zo druk in, het had immers weinig met mijzelf te maken en het betekende bovendien dat Mark en Olya langer zouden blijven en we ze terug hadden kunnen zien. Dani en ik waren helemaal opgepept door dit weerzien en we vonden het zéér spijtig dat Mark en Olya per se moesten verdwijnen nog voor Priscilla en Ruud terug aan land zouden komen. Even later waren die dus terug en ze vroegen meteen waar Mark en Olya waren, want ze hadden ons zien praten vanop het bootje. We vertelden alles behalve de informatie over de draak, dat besloten we voor onszelf te houden. Priscilla sloeg wel even in paniek over de situatie in de vlieghaven (ze vond het geen fijne gedachte dat ze niet naar huis kon als ze dat wou) maar toen de crew kwam vragen wat er aan de hand was kwam Dani met het briljante antwoord dat ze haar hondje miste. We spraken af om het tussen ons vieren te houden dat we Mark en Olya gezien hadden, al was het maar omdat Marieke in de problemen zou komen als dat uitkwam. Toen was het dus tijd om naar onze locatie te rijden en stapten we in het busje.

Tegen de tijd dat we op onze locatie aankwamen was ik alweer helemaal zenuwachtig. Ik zou maar een minuut of vijf krijgen om even te oefenen voor ik moest spelen en het was alweer een tijdje geleden. Ruud en Priscilla zouden buiten Wachten terwijl Dani en ik het hotel binnengingen. Het was een heel sjiek hotel, iets vijf sterrenachtigs, met veel marmer en tropische planten en zo. De piano stond tot mijn ontzetting midden in het restaurant van het hotel, dat werkelijk gigantisch was en vol met mensen zat, drie hoeraatjes daarvoor! Terwijl de camera- en geluidsman(nen?) nog de laatste hand legden aan hun installatie probeerde ik “At the beginning” te spelen. Het lukte van geen kanten dus koos ik toch maar voor een liedje van Yann Tiersen waarvan ik de titel vergeten ben. Eerst maakten ze wat beelden van mijn handen tijdens het oefenen, toen van Dani en mij terwijl ik het stuk speelde en daarna nog enkele beelden van ver, toen maakte het niet uit wat ik speelde dus speelde ik nog iets van Wim Mertens. Ergens tijdens de opnames begon het buiten te regenen, en vlak achter ons was een soort binnentuintje waardoor je dus de regen achter mij zag vallen, een mooi zicht eigenlijk. En een extra beetje romantisch dus daar was ik blij mee. Dani vond het heel mooi, en door de melancholische muziek begon hij aan thuis te denken en door de heimwee zag hij er een beetje ontroerd uit dus dat ging wel goed. Na de opdracht gingen we terug naar Ruud en Priscilla, vertelden we ze dat het vrij goed gegaan was en kropen we allemaal weer terug in het busje.

Na de tweede proef konden we weer eventjes ontspannen, en ‘s middags kregen we zowaar weer iets anders dan kip met rijst en groentjes: hamburgers! Alleen, wederom waren die hamburgers niet bijster lekker aangezien ze gemaakt waren met Thaise ingrediënten (supertaai vlees, vieze chemische kaas en rare droge broodjes) maar het smaakte me hoe dan ook.

Voor, tijdens en na het eten vertelden de koppels die al terug waren hoe hun opdracht verlopen was. De jongens met een gedicht lazen het nog eens voor en Gijs gaf zijn versie van Nessun Dorma nog eens ten beste, dat was werkelijk gewéldig. Gijs deed zijn uiterste best en ging helemaal in de muziek op, wij deden ons uiterste best om onze lach in te houden (sorry Gijs!).

Ineens kwamen Angelique en Jorn en Stefan en Samantha (denk ik, er kan ook een ander koppel bijgeweest zijn) terug en het eerste wat ze zeiden was: “Wij hebben Mark en Olya gezien!” Dani, Priscilla, Ruud en ik keken zo’n beetje raar naar elkaar maar we zwegen. De anderen vertelden dat ze met hun busje langs Amora passeerden, en dat ze Mark en Olya daar gezien hadden met Marieke erbij maar dat ze niet meer hadden kunnen doen dan naar elkaar zwaaien. Ze waren helemaal opgetogen hierover en ik zat maar te denken, wij hebben ze geknuffeld en ermee gepraat, yay! Maar we hielden wijselijk onze mond.

Toen iedereen met de proef klaar was werden de beelden getoond aan Corneel en Désirée, dat veronderstelden we toch. Ze maakten een beslissing en na nog wat Wachten werd deze beslissing bekend gemaakt in een stukje presentatie. Désirée en Corneel kroonden Bart en Fabienne tot winnaar, en meteen dacht ik, “oh ow …” Dit was niet goed. Fabienne had me op een bepaald moment gezegd dat ze me niet kwalijk nam dat we haar genomineerd hadden, en dat ze er ook geen probleem mee had dat we alletwee niet op ons mondje gevallen waren, maar natúúrlijk had ze daar wel een probleem mee. En als Fabienne een keuze maakte had Bart zich daarnaar te schikken. Ik kon alleen maar hopen dat Désirée en Corneel hun standpunt goed zouden verdedigen, en dat ze Bart en Fabienne zouden kunnen laten inzien dat Nico en Alicia een betere keuze waren.

Na de presentatie werd gefilmd hoe de vier winnaars met elkaar overlegden, en hoe de andere koppels in de chillhoek zaten te discussiëren over wat er die avond zou gebeuren. Tot frustratie van de crew hadden we het echter enkel over dat achterlijk stuk hout (zoals we de draak liefkozend noemden onder elkaar) en wie die nu weer zou kiezen. Daar maakten we ons het meeste zorgen in, want we vonden het geweldig oneerlijk dat de productie het spel op deze manier kon sturen. We vertrouwden erin dat Désirée, Corneel, Fabienne en Bart een goeie keuze zouden maken dus op de vragen daaromtrent hadden we korte antwoorden klaar. Na een tijdje gaf de crew het dan maar op, want al dat gepraat over de productie konden ze toch niet gebruiken. Dat komt ervan het spel te willen sturen, vonden wij. Moeten ze maar die stomme draak niet uitvinden, dan gaan we natuurlijk geen zier meer geven om hoe de rest van het spel loopt want dat gaat tenminste relatief eerlijk. Dani en ik wisten natuurlijk hoe de vork aan de steel zat maar dat hebben we goed kunnen verbergen. Ik hoopte dat Mark en Olya goed na zouden denken en dat ze in hun korte tijd in het spel een goeie analyse hadden kunnen maken van alle koppels.

De rest van de namiddag deden we niet veel bijzonders. We legden ons met een aantal meisjes op de matrassen in Fabiennes kamer, en dat werd eerst gefilmd omdat de crew dacht dat we wel eens interessante zaken te bespreken zouden kunnen hebben. Maar toen besloten ze dat de matrassen terug naar de juiste kamers moesten. Wij dus die gigantische matrassen naar de juiste kamers dragen (en eentje terug naar de chillhoek) en verder is er die namiddag niet veel spannends meer gebeurd.

Dani en ik beseften dat we ons in de gevarenzone bevonden, hoewel we nog steeds hoopten dat Désirée en Corneel voet bij stuk zouden houden. Ik begon me dus alvast mentaal voor te bereiden op een nominatie, en dat deed ik zo: ik vertelde mezelf dat ik naar huis zou gaan, en dat het oké was. Ik zou weer lang slapen, lekker eten, zelf beslissen wat ik wou doen en zo. Ik was er de eerste keer niet uitgegaan én we hadden een proef gewonnen, en we hadden veel lieve mensen leren kennen en een supertijd gehad, dus het was niet erg dat het avontuur voor ons daar ophield.

Toen begonnen we ons klaar te maken voor de eliminatieavond. Deze keer hadden de beauty’s blauwe of groenachtige kleedjes aan dus ging ik in mijn valies kijken of ik iets bijhad dat matchte, maar dat was niet het geval. Angelique, Priscilla en Samantha stelden voor dat ik iets van hen zou lenen en dat vond ik superlief van hen. Uiteindelijk werd het een zwarte kniebroek van Angelique die me precies paste en een heel leuk groen topje van Priscilla (strapless, en met leuke plooitjes over het bovenste deel, ik stond er echt leuk mee vond ik). Daarbij deed ik mijn zwarte pumps, een klein zilveren kettinkje en oorbellen aan, en mijn haar deed ik wat anders dan de vorige keer. Samantha deed weer m’n make-up en toen was ik er helemaal klaar voor. We gingen bij de rest aan tafel zitten en ik kreeg wat complimentjes, dat deed echt veel deugd.

Het liep tegen het einde van de namiddag toen Sarah naar me toe kwam en zei dat ze me even wou spreken. Ik voelde de bui al hangen … Het was inderdaad wat ik dacht: “Zo gaat dat niet hé, je ziet er veel te goed uit.” Ze konden het niet hebben dat ik er veel te mooi uitzag voor een nerd, in feite was ik een beauty teveel, ze zouden mij nog wel laten evolueren in de loop van het programma maar daar was het nog te vroeg voor, blablabla. Dat kon ik allemaal wel begrijpen, dus bij wijze van compromis wou ik mijn juwelen en make-up afdoen. Het haar was niet zoveel bijzonderder dan anders (zo had ik het op gewone dagen ook al gedragen) en ik vond dat ik wel wat mooiere kleren aan mocht doen voor een eliminatieavond. Ik voelde me perfect op mijn gemak in het topje en de broek, ze waren echt mijn stijl en ik vond ze helemaal niet té deftig, ik stak nog genoeg af bij de galakleedjes van de beauty’s. Maar dat was niet oké, ik moest mijn haar nog los doen, mijn eigen kleren aandoen, liefst ook mijn bril aandoen, … Kortom ik moest me zo nerdy mogelijk voordoen. Ja hallo dat zie je van hier, ik ben wie ik ben en dikke pech voor de productie dat ze mij verkeerd gecast hadden, ze moesten maar werken met wat ze hadden. Eén van de redenen dat ik besloten had om mee te doen was dat ik mensen wou tonen dat nerds er ook leuk kunnen uitzien en dat er ook geeks bestaan die op hun uiterlijk letten (zij het in veel mindere mate dan beauty’s). Het haar mocht ik uiteindelijk laten, de broek ook, maar Sarah bleef maar doorhameren op dat topje. Ik wou het absolúút niet afdoen omdat ik me er echt goed in voelde en ik wist dat ik zelf niks bijhad dat geschikt was voor deze avond. Ik had echt niet moeten zeggen dat ik het geleend had van Priscilla, want dat gebruikte Sarah als een argument; dat ik me teveel als beauty profileerde, ik moest per se iets van mezelf aandoen. Het hielp niet dat ik haar verzekerde dat dit iets was dat ik net zo goed zelf gekocht zou hebben, ik moest en zou iets van mezelf aandoen. Uiteindelijk voelde ze dat ze het niet zou halen (er bestaan weinig koppiger wezens dan ik) dus haalde ze één van de eindredacteurs erbij, Dieter. Die begon het pleidooi weer helemaal opnieuw en zeker een half uur lang praatte hij op mij in. Uiteindelijk kreeg hij me zover dat we tussen mijn kleren zouden gaan kijken of er een topje bijzat dat geschikt was. Tegen mijn zin toonde ik wat ik bijhad (hij zei dat hij het superwoman T-shirt geweldig vond (dat was natuurlijk al veel meer nerdy) en ik zei dat ik dat de volgende dag wel zou aandoen, en m’n bril ook). Het enige topje dat in aanmerking kwam was het lichtblauwe, omdat dat bij de andere kleedjes paste (dat vonden Sarah en Dieter ook al zo stom maar ik let echt wel op dat soort dingen hoor). Dat moest ik dan dus aandoen van Dieter. Geen flauw idee waarom ik toegegeven heb, ik was op dat moment mentaal niet zo stabiel waarschijnlijk, met die gedachten over naar huis gaan die door mijn hoofd maalden en de onzekerheid tegenover al die prachtige meisjes rond mij. Verder beloofde Dieter me nog dat ze de volgende dag al zouden beginnen met mijn transformatie, ze zouden bijvoorbeeld opnames maken van hoe de beauty’s zeiden “zet die bril eens af Greet, zo ben je veel mooier”, en hoe ze me tips gaven over make-up. Dat vond ik absoluut geen waardige tegenprestatie, ik wist namelijk zelf al goed genoeg dat ik mooier ben zonder bril (vandaar dat ik hem enkel de eerste dag had aangehouden) en tips over make-up hoef ik niet (dat doe ik niet op een gewone dag, enkel op gelegenheden zoals bijvoorbeeld een eliminatieavond). Maar ik wou ervan af zijn. Toen heb ik er dus niet eens aan gedacht om stiekem toch weer de oorbellen in te doen (ik draag áltijd oorbellen, Greet zonder oorbellen dat zie je niet) of op z’n minst wat kleinere, en om wat mascara aan te doen (iets onopvallends dat ik daar ook elke dag deed maar waardoor m’n zelfvertrouwen toch wat steviger in z’n schoenen stond). Met tranen in mijn ogen ging ik terug naar de groep, met mijn eigen topje, zonder make-up of enige juwelen. De beauty’s staken hun verontwaardiging niet onder stoelen of banken, ze vonden het écht niet kunnen zo, ik verdiende het ook om er goed uit te zien die avond. En zelfs sommige nerds lieten van zich horen. Maar het had al geen zin meer, mijn mood was eraan voor die avond. Dit hele gedoe is het enige, maar dan ook het enige waar ik spijt van heb, van heel het Beauty en de Nerdavontuur. Ik had verdomme op mijn strepen moeten staan.

Naar de tweede eliminatieavond konden we gelukkig wat vroeger vertrekken. Toch moest er aan de ingang van het domein weer gewacht worden en we kregen er weer zo’n broodje (dat is niet meer zo helder in mijn herinnering, het kan goed zijn dat we gewoon kip met rijst en groentjes (brr) gekregen hadden voor het vertrek). De sfeer was deze keer heel wat meer gespannen. De vorige keer was het nog niet echt duidelijk wat er zou gaan gebeuren, ik bedoel, we wisten met ons hoofd wel dat er een koppel ons zou verlaten maar we beseften het nog niet helemaal. Nu beseften we maar al te goed wat er stond te gebeuren en dat het even kut zou zijn als de vorige keer. Ik vertelde mezelf nog altijd, het is oké, ik ga naar huis, ik ga lekker weer in mijn eigen bedje slapen en iedereen terugzien en zo, ‘t is goed zo, ‘t heeft lang genoeg geduurd. Dat bleef ik herhalen tijdens de opnames van het binnenkomen, tot op het moment waarop we in de eliminatiekamer stonden met voor ons Désirée en Corneel, Bridget en Matthias en Fabienne en Bart. Het voelde best wel beangstigend om deze keer aan de andere kant te staan.

Désirée sprak uiteindelijk de woorden waarop iedereen had zitten wachten: ze nomineerden “Dani en Greetje, omdat Greetje eigenlijk al een beauty is en ze daar geen hulp meer voor nodig heeft.” Het bleef stil. Ik zei tegen mezelf “voilà, zo ging het lopen, dat wist ik al en daar kan ik niks aan veranderen” en op die manier kon ik mijn emoties te baas.

De draak nomineerde Jorn en Angelique vanwege de problemen met Jorns gezondheid. Dat vond ik een logische keuze, ik wist dat Mark en Olya tot nu toe met iedereen goed konden opschieten en dat ze dus niet anders konden dan een objectief criterium als dit gebruiken voor hun keuze. Maar verder werd iedereen kwaad omdat Jorns benen aan de beterhand waren, na zijn bezoekje aan het ziekenhuis. Dat konden Mark en Olya natuurlijk niet weten aangezien ze al twee dagen weg waren, maar ja.

Gedurende de opnames van wat Jorn en Angelique en Dani en ik te zeggen hadden over onze nominatie bleef ik ook kalm en toen de quiz ging beginnen voelde ik weinig zenuwen. Ik wist dat de domste fouten gemaakt worden door zenuwen, en ik drukte Dani nog eens op het hart om vooral altijd bij zijn eerste idee te blijven en zich niet aan het twijfelen te laten brengen door de presentator. Die raad volgde ik zelf ook op want je eerste idee is altijd het meest logisch.

Jorn en ik begonnen. Ik wenste hem veel succes en dat was volledig oprecht, want een deel van me had er nog altijd vrede mee genomen dat ik naar huis zou gaan en ik gunde het Angelique en Jorn om te blijven. Ik kreeg een vraag en beantwoordde hem juist (en ook al vroeg Matthias “Weet je dat wel zeker?”, ik bleef bij mijn eerste idee). Toen was het aan Jorn, maar voor hij zijn vraag kon beantwoorden werden we onderbroken vanwege een technisch probleem. Tijdens de tijd die we moesten Wachten probeerde ik Jorn op subtiele wijze uit zijn evenwicht te brengen. Ik heb niks tegen Jorn, ik vind dat een hele toffe jongen, maar als het mij kon helpen in het programma te blijven kon ik het maar proberen. Ik deed alsof ik mij oprecht ook afvroeg wat het antwoord was, en toen hij het zeker meende te zijn probeerde ik hem te doen twijfelen door luidop te denken dat ik vrij zeker was van een ander antwoord. Het mocht echter niet baten, ook Jorn bleef bij zijn eerste idee en had de vraag juist. Verder was er niet veel spannends aan onze quiz; ik wist het tweede antwoord, Jorn ook, ik wist het derde antwoord en Jorn het zijne ook. Toen de beauty’s erbij gehaald werden probeerde ik Dani op zijn gemak te stellen, ik zei dat ik in hem geloofde en dat ik wist dat hij het goed zou doen.

Het vervolg verliep ook weer veel trager dan op TV. We liepen naar de luisterkamer (of hoe ze die kamer ook heten) en filmden twee keer hoe Matthias, Jorn en ik op de bank gingen zitten, en daar moesten we Wachten tot de crew beneden klaar was om aan de quiz van de beauty’s te beginnen. Dani begon met een goed antwoord en ik zag het vrij positief in, ook na het missen van de locatie van de maag (veel mensen hadden die trouwens fout) vertrouwde ik nog op zijn intelligentie. Angelique had haar vraag echter ook juist en het werd spannend. Toen Dani de vraag over de iris fout had kon ik mezelf wel slaan, maar ik gunde de camera geen reactie en bleef gewoon kijken. Ook Jorn hield zich kalm dus van ons moesten ze niet veel drama verwachten. Angelique had haar tweede vraag juist dus ik voelde nu wel de spanning groeien. Dani had zijn derde vraag juist, oef, het kon nog altijd goed gaan. Angelique moest nu gewoon haar derde vraag missen en dan zou er een extra vraag komen die Dani goed moest hebben en Angelique niet. Het kon nog, zei een hoopvol deel van mij, maar het ander deel begon zich er nu definitief op voor te bereiden dat ik naar huis zou moeten.

Angelique had haar derde vraag juist … Dat was het dan. Oké, ik had me erop voorbereid dat we naar huis zouden moeten omdat ik wist dat Fabienne mij zou nomineren. Maar dat we op zo’n stomme manier moesten gaan, daar had ik me niet op voorbereid. Ik was dan ook kwaad op Dani omdat hij een gemakkelijke vraag zo fout beantwoord had en omdat ik hem vertrouwd had, en liet dat merken. Maar toen Dani zei dat ik me moest beheersen, dat hij begreep dat ik kwaad op hem was maar dat ik dat op TV niet moest tonen hield ik me verder kalm. Hij voelde zich natuurlijk al klote genoeg dat hij die vraag gemist had dus hield ik maar mijn mond tot de camera’s niet meer liepen. Het deel in mij dat wou blijven bleef nog even kwaad op Dani, maar het deel in mij dat zich erop had voorbereid dat ik naar huis moest nam al snel de overhand en ik bleef kalm, ook tijdens het interview waarin ze van mij verwachtten dat ik mij kwaad zou maken over Dani’s onwetendheid. Lang ben ik niet meer kwaad gebleven hoor trouwens, het blijft een toffe kerel en iedereen maakt fouten als hij zenuwachtig is.

We deden elk apart een kort interview terwijl Angelique en Jorn terug naar de groep gingen. Wat later mochten ook wij nog even terugkeren naar de groep om afscheid te nemen. Ik hield me rustig en werd niet emotioneel en zo, hoewel ik daar wel veel moeite voor moest doen. Ik herinner me nog dat ik het zo erg vond dat Priscilla aan het huilen was en ook aan Désirée zag ik dat ze Dani zou missen, en Stefan en Samantha vonden het ook kut, ik vond het haast erger voor hen allemaal dan voor onszelf. Het afscheid duurde bij ons veel korter dan bij Mark en Olya, dat vond ik wel oneerlijk maar er viel natuurlijk niet veel aan te doen.

Bridget en Matthias kwamen nog even bij ons om ons te vertellen over de draak. Dat was dan wel weer even grappig, want we hoorden natuurlijk in spanning “Ja vertel!” te antwoorden toen ze vroegen of we wilden weten wie de draak was. Dat faketen we een beetje en toen ze het ons vertelden deden we alsof we dat heel erg wereldschokkend vonden en zo. Het had geen zin om te zeggen dat we het al wisten want dan zouden we het gewoon opnieuw moeten opnemen en dat zou pas echt acteren zijn – en ik kan niet goed acteren, dat is wel iets dat ik geleerd heb daar.

Ik was blij dat ik mijn koffer volledig gepakt had, hij stond gewoon klaar naast mijn bed dus ze hoefden voor mij niks in te pakken. Ze staken er nog onze gsms en mijn was bij (een zakje met kleren dat we hadden afgegeven om te laten wassen), en Sam had ook een briefje in mijn map weten te smokkelen maar dat ontdekte ik pas een tijdje later. Dani kreeg van elke beauty een briefje, boy wat was die jongen populair!

Na nog wat Wachten (de groep was allang terug vertrokken naar Duvbo) stapten we in een busje naar Andaman. Dani en ik wilden natuurlijk snel naar Mark en Olya en we wisten dat ze in kamer 5 zaten, maar dat konden we niet laten merken aan de twee crew mensen die bij ons waren dus vroegen we waar ze sliepen. Dat wisten ze niet dus toen ze even niet keken zijn we er maar gewoon zelf naartoe gegaan (nadat we onze koffer op de kamer die wij kregen gezet hadden). Wij kregen trouwens de “poor men’s room” Een iets meer afgelegen kamer, niet in een huisje maar achter het restaurant, waar de mensen sliepen die geen geld hadden voor een huisje. Ik sliep er slecht omdat de zee ‘s nachts tot vlak onder ons raam kwam en geweldig veel lawaai maakte, maar gelukkig sliep ik na drie nachten in een huisje (we staken de nieuwe afvallers in die kamer en pikten zelf het huisje dat zij zouden krijgen in poor men’s room = afvallerskamer, nah!).

Olya en Mark waren vrij verrast ons te zien, en ze vonden het natuurlijk heel erg voor ons. We hebben die nacht nog lang zitten bijpraten buiten op het terras aan het strand, tot ergens tussen vier en vijf meen ik me te herinneren. Er was dan ook veel om over te praten, ongelofelijk hoeveel er in twee dagen kan gebeuren.

*
* *

Belangrijke opmerkingen

#1 Het “koekjes zijn lekker”-spandoek is heel even in beeld geweest! Yay! Vraag maar eens aan Corneel hoe het daarmee zit

#2 Wat was ik toch lief voor Dani in deze aflevering! Ik geloof dat ze elke betweterige opmerking die ik daar gemaakt heb uitgezocht hebben, en die allemaal na elkaar gemonteerd hebben, ofzo. (Maar ik had natuurlijk wel een beetje veel gelijk. Sssht.)

#3 Wat een rotstreek zeg, met dat pianospelen! Ze hadden me gezegd, jammer dat dat eerste liedje niet lukt maar dan zenden we wel dat ander uit. Ik was nog niet eens aan het eerste refrein gekomen, gewoon de inleiding, verder raakte ik niet, en dat sturen ze dan uit! Met fouten en al! ‘k Heb toch wel even flink gegodverd toen ik dat zag.

#4 Haha, ik was al vergeten dat Corneel daar een paar dagen met die goddelijke plakker op zijn neus heeft rondgelopen. Dat was Nico’s schuld, maar details krijgen jullie natuurlijk niet.

#5 Jaja, Greetje ligt eruit. Dikke pech gehad, maar dat is natuurlijk het spel. Maar niet huilen, want ik kom nog terug, en er komt ook nog een verslag van de rest van mijn tijd in Thailand.

Ik had het gevoel dat ik deze blogpost moest afsluiten met een uitroepteken, maar ik wist niet echt wat ik daar dan voor moest zetten. Dus, hier is een uitroepteken, zomaar voor niks!

AFLEVERING 2

DAG 2 (ZATERDAG) DEEL 3: “HET BEGIN” B

Na een kort woordje presentatie (waarin verteld werd dat Angelique en Jorn wegens het verliezen van de eerste proef hun huisje zouden moeten afstaan aan ons, en zelf in een bamboehutje moesten slapen) voegden we ons bij de groep. De nerds vroegen me de oren van het hoofd (“Wat studeer je? Hoe oud ben je? Waar woon je? Hoe ging de casting? Hoezo zij zochten jou, heb je je dan niet zelf ingeschreven dan? Hoe hebben ze je dan gevonden? Oh een website, wat staat daarop dan?”) en kwamen op mij vrij sympathiek en verwelkomend over. De beauty’s daarentegen sloegen onmiddellijk aan het roddelen. Enkelen van hen stelden zich wel voor en zo, maar zoals we achteraf te horen kregen reageerden ze heel slecht op onze komst. Enfin, tijdens de opnames van het jetskiën was de camera altijd ver weg en was er ook alleen die ene camera. Nu werden er drie camera’s (of waren het er vier) én van die grote microfoons in ons gezicht geduwd en that was a first, dus ik gedroeg me enorm nerveus en ongemakkelijk. Het ging ook allemaal zo snel, in een flits was alles voorbij. Ik herinner me bijna niets van dat eerste gesprek, behalve dat Bart zei dat hij laborant was (of was dat Corneel) en dat Mark vertelde dat hij een bedrijfje had, en dat er ook over gamen en over de casting gepraat werd.

We werden terug in busjes gestopt, maar om de één of andere reden moesten Dani en ik in een apart busje. Ik was toen redelijk teleurgesteld over de manier waarop we ontvangen waren en vroeg me af waarom we de kans niet kregen ons wat in te werken in de groep, maar ik was er toen nog niet lang genoeg om daar gewoon wat op te zeggen. Er werd ons verteld dat we naar het resort (Duvbo) gingen en dat we naar onze kamer gebracht werden, dus ik dacht, ha fijn, misschien even een rustig momentje om alles even op een rijtje te zetten.

Maar niks was minder waar, we kwamen aan in Duvbo, namen onze valies uit de koffer en hup, weer een camera in ons gezicht. “Ga maar naar je huisje,” ja goed, welk huisje was dat dan? Hoe moesten we dat nu weten? We liepen wat doelloos rond maar de hele ervaring was zo overweldigend dat we een beetje verdoofd waren. “Praat maar over de omgeving, hoe mooi je het zwembad vindt en zo.” Dat was nu echt wel het laatste waar we aan dachten, zeker toen niemand ons antwoord gaf op de vraag waar ons fucking huisje nu was. “Ga hier maar eens binnen en kijk wat rond.” Whatever, ehh ja gezellig, en tof zwembad hoor, maar mogen we nu weten in welk huisje we deze valies mogen neerzetten? Per toeval kwamen we dan toe in het huisje dat van ons bleek te zijn, en daar kwamen Angelique en Jorn net buiten. “Veel plezier” zei Angelique en ik probeerde nog eens zo duidelijk mogelijk te zeggen dat het ons speet dat wij hun huisje moesten overnemen maar dat bleek later niet echt overgekomen te zijn. Gelukkig reageerde Angelique heel goed, want hoewel ze kwaad was op ons liet ze dat niet merken voor de camera’s, en later bleek dat ze daar goed aan gedaan had want wij wisten zelf helemaal niet waarom wij dat huisje toegewezen kregen.

Binnen in het huisje werd er nog even gefilmd hoe we wat spulletjes uitpakten en wat rondkeken en toen hadden we dus eindelijk even rust. We maakten kennis met Marieke, de kandidatenbegeleidster (een heel lief meisje). Daarna ging ik even met haar praten op haar kamer, ik had er even nood aan om te ventileren hoe chaotisch en verwarrend de eerste dag was geweest. Ze troostte me en verklapte dat we die avond gezellig gingen barbecueën en dat het vast wel beter zou gaan als ik de anderen wat beter leerde kennen en zij mij.

Na nog een stukje Wachten in de chillhoek vertrokken we uiteindelijk terug naar Andaman. Ik herinner me dat ik voor het eerst echt met een aantal beauty’s praatte toen we toekwamen, en het ging over shoppen en toen dacht ik “help”. Maar dat viel eigenlijk best wel mee, ik kan namelijk wel wat meepraten over shoppen en ze hadden het echt niet de hele tijd over hetzelfde onderwerp, gelukkig.

We dronken een fancy tropische cocktail, namen plaats aan de rijkelijk versierde tafels en de barbecue begon. Het eten was best lekker, en ik herinner me nog dat ik aan tafel zat met Alicia, Dani en nog wat mensen en dat het best meeviel allemaal. Na het eten was er gepland dat we één voor één een wensballon zouden oplaten, maar aangezien dat zolang duurde deden we het gewoon allemaal tegelijk. Die van Nico en Alicia vloog in de fik, dat was grappig. Toen deden we het dus nog een keer opnieuw. We moesten een wens maken en het mocht niks cliché zijn in de aard van “hopelijk leren we veel bij in het programma” blabla dus kozen Dani en ik voor de wens “we hopen dat onze wensballon het hoogst vliegt”. Geen idee of die uitgekomen is, dat kon je niet zo goed zien, maar het was wel een mooi zicht. Dat alles ging heel traag allemaal, op TV zal het wel vlot overkomen maar over het eten en wensballon oplaten zijn toch een paar uur gegaan. We zaten nog wat gezellig te praten op het strand en toen gingen we terug naar Duvbo.

Op het strand had ik al wat zitten knikkebollen dus ik was blij dat ik eindelijk kon gaan slapen (ik was toen 36u (!) wakker) maar ook dat was geen waar. Eerst werden er nog opnames gemaakt van het slapengaan, iets dat mij zo superhard tegenstak, echt niet leuk. Ze stelden heel de tijd maar vragen over hoe het voelde om met een beauty in bed te liggen, wat mijn vriend daarvan zou vinden enz. Ik vond er maar niks aan om met Dani in bed te liggen om eerlijk te zijn, ik heb liever mijn eigen bed, en als het eventjes kon ook liever mijn eigen kamer, maar zo moest het nu eenmaal. Na de opnames van het slapengaan (die eindigden met “slaapwel” en het licht dat uitging) konden we terug opstaan om te doen wat we nog te doen hadden. In mijn geval een telefoontje naar huis, want de meisjes mochten die avond bellen (we hadden onze gsm’s moeten inleveren). Mijn laptop leverde ik niet in, want ik had hem nodig voor schoolwerk en ik kon er niet mee op het internet (toestellen die op het internet konden moesten sowieso ingeleverd worden) dus kreeg ik officieuze toestemming om hem bij te houden van Marieke. Daarna kon ik dus EINDELIJK gaan slapen en dat was dan het einde van de eerste twee dagen. Het waren twee dagen min zes uur maar het voelde aan als een week, zoveel was er gebeurd. Ik was zo moe dat ik onmiddellijk in slaap viel.

DAG 3 (ZONDAG): “CHICKEN CURRY EN SPEED SHOPPEN I”

De volgende morgen werden we rond half zeven (denk ik, kan ook zeven uur geweest zijn) gewekt door een irritant licht dat in onze ogen scheen: de lamp die op de camera stond. Met die vervloekte kutcamera in ons gezicht moesten we dus wakker worden en opstaan, maar ik had niet echt zin om in mijn pyjama wat rond te lopen voor de camera dus bleef ik gewoon liggen. De reporter van de cameraploeg (één ploeg bestaat uit een cameraman, geluidsman en reporter) zei dat ze ons een paar minuutjes zouden geven en gingen naar buiten, ze hoopten waarschijnlijk dat we dan zouden opstaan en dat ze daar dan beelden van zouden kunnen maken. Maar we bleven gewoon liggen, daar konden ze niet veel mee aanvangen, hah. Achteraf bleek dat iedereen verder gewoon opstond en dat wij de enige waren die gewoon lekker doorsliepen.

Toen kwamen ze met het idee dat ik even een ochtendduik in het zwembad zou nemen en vreemd genoeg deed ik dat. Er zaten al een paar nerds in het zwembad (die deden dat wel vaker, zwemmen bij het opstaan, maar dat heb ik daarna niet meer gedaan, veel te koud) dus daar ging ik even mee praten. De camera stoorde toen nog enorm dus een interessant gesprek was dat niet, maar ja.

Het ontbijt was hetzelfde als alle ontbijten de dagen daarna: boterhammen (die we konden toasten) met vieze chemische confituur. En yoghurtjes en banaan. Yay. Ter afwisseling waren er ook mensen die toast met suiker maakten (blijkbaar iets dat in Nederland wel vaker gedaan wordt) maar dat vond ik niet zo lekker. Ik at eigenlijk vooral bananen daar in Thailand.

We bleven nog eventjes chillen aan tafel of in de chillhoek, daar was het eigenlijk best gezellig. Matrassen en zo, maar dat zien jullie wel op TV. Er was een frigo vol water en Cola, dat water kwam wel van pas als het echt warm was en ik dorst had maar de Cola kwam me na drie dagen de keel al uit. Het was van die vieze Thaise Cola en we wilden ook wel eens iets anders maar dat was er niet. In de frigo van de crew stond nochtans fruitsap en limonade en zo, die ontdekking zorgde wel voor enige consternatie

Maar goed, toen was het dus tijd om te vertrekken. De beauty’s en de nerds vertrokken elk met hun eigen busje naar een aparte bestemming. Achteraf hoorde ik dat de beauty’s naar een school geweest waren en daar Thaise les gekregen hadden en dat het héél saai was geweest (duh). Wij gingen naar een restaurant, een redelijk sjiek restaurant maar met een vieze keuken zonder airco. Dat was omdat het eten niet zou afkoelen ofzo. Sloeg nergens op, we sprongen allemaal uit ons vel van de hitte. Nu, ik had een korte nacht achter de rug (zes uur slaap in drie dagen, tsjah) en ik had het suuuperwarm, die twee dingen zijn niet bepaald bevorderlijk voor mijn humeur dus ik stond daar met een lang gezicht zo’n beetje op de achtergrond te staan. Ik had mij kunnen amuseren als ik goed uitgeslapen was en als het wat minder heet geweest was, maar dat was dus niet zo dus wou ik daar zo snel mogelijk weg. Ik zag er bovendien ook vrij mottig uit door het zweet dat van mijn gezicht liep en mijn haar dat tegen mijn hoofd plakte dus erg flatterend zijn die beelden waarschijnlijk ook niet. Toen we voor een bepaald beeld opgedeeld werden in twee groepjes en we dus met de helft even in het restaurant (airco! zetels!) mochten gaan chillen ben ik onmiddellijk in slaap gevallen, maar na een kwartier was het alweer aan ons (dat Wachten komt nooit op het goeie moment).

Hoogtepunt van die voormiddag was toch wel de geniale kipimitatie van Gijs. Het komt niet zo uitgebreid in beeld, maar we kwamen niet meer bij. Gijs is toch wel geniaal zeker.

Na de opnames binnen moesten we nog een paar keer van achter de hoek komen gewandeld en het restaurant binnenwandelen, en afscheid nemen van de koks en zo. Toen keerden we terug naar Duvbo en liep het tegen de middag. We hoorden van de beauty’s wat zij hadden moeten doen (Thaise les dus, op de notities zag ik dat alle Thaise woorden op elkaar leken dus ik was er absoluut niet jaloers op) en toen besloot ik om eventjes een dutje te gaan doen. Ik sliep blijkbaar zo vast dat ik niet gehoord heb dat er meerdere keren iemand kwam kijken, ze hebben mij gewoon laten slapen omdat ze wel dachten dat ik het kon gebruiken. Na een verkwikkend slaapje van wat blijkbaar vier uur geweest was, kwam ik terug onder de levenden en bleek dat ik het middageten gemist had. Noedels nog wel (met kip en groentjes), dat vond ik echt jammer! Maar honger had ik nu ook weer niet en er waren toch altijd bananen dus ja.

Die dag werd er verder niet veel uitgevoerd. De beauty’s zaten te studeren aan hun Thaise woorden, de nerds vergeleken hun notities over de kookles (we moesten onthouden hoe we Thaise kip curry moesten maken, dus de ingrediënten en de volgorde en hoeveelheid ervan). Tijdens het studeren werden de eerste interviews afgenomen van de beauty’s. Zo’n interview houdt dus in dat je een uur ergens een beetje verder weg van de groep voor een camera en een reflectiescherm en zo moest gaan zitten en allerlei vragen moest beantwoorden. Zoals altijd probeerden ze je dan weer allerlei uitspraken in de mond te leggen dus moest je wel je aandacht erbij houden, zodat je niks zei dat ze konden gebruiken op een foute manier. Je moest ook voortdurend de vraagstelling herhalen want alleen je eigen zinnen werden natuurlijk uitgezonden (bv “Wat vind je van het eten?” “Bwoa niet super.” “Herhaal nog eens de vraag?” “Ahja juist. Euh, ik vind het eten niet super.”), vervelend maar na een eindje kregen we dat wel onder de knie en deden we het automatisch. Dat gaf wel rare gesprekken (“Wat vind je van het eten?” “Ik vind het eten niet super.” “Heb je goed geslapen vannacht?” “Ik heb niet zo goed geslapen vannacht.” enz) maar bon. (Ze stelden natuurlijk heel andere vragen hé, dat waren maar voorbeelden.) Ik heb die dag nog geen interview gehad, dat komt later nog.

Later op de dag zaten we gezellig te pokeren en zo, daar waren Marieke en Joris ook bij, dat was heel gezellig. Het viel mij toen wel op dat het tussen de nerds en beauty’s nog niet echt wou vlotten, eigenlijk waren er enkel nerds aan het pokeren en hielden de beauty’s het bij praten, maar dat beterde later nog.

‘s Avonds aten we kip met rijst en groentjes.

Na het eten kregen we goed nieuws te horen: de beauty’s die kleren te kort hadden (omdat hun nerds hun valies gemaakt hadden) mochten die avond gaan shoppen (en wie daar zin in had mocht mee), zonder camera’s. Er was een bepaald bedrag voorzien en dat werd verdeeld, de beauty’s die bijna niks hadden (Alicia had vooral kleren van haar kleine zusje en Fabienne had vooral pyjama’s, bijvoorbeeld) kregen 1500 baht, de beauty’s die iets meer hadden kregen 1000 baht, zo hebben we het uiteindelijk uitgerekend. Dat vond ik persoonlijk een heel goeie regeling en als je een beetje lette op wat je kocht kon je sowieso een heleboel spulletjes kopen van dat geld. Maar toen al was er wat wrevel in de groep, mensen die zich oneerlijk behandeld voelden ed, hoewel het toen in het busje op weg naar het shopping center nog niet tot een discussie kwam. Ik ging trouwens mee omdat ik niet moe meer was en omdat ik wel zin had om wat te gaan shoppen, ik had wat van mijn eigen geld mee just in case, en omdat ik het ook gezellig vond om eens buiten het resort te komen en iets anders te gaan doen, en dat zonder camera’s.

We hadden anderhalf uur en daarin werd het duidelijk dat de meeste beauty’s niet echt goed waren in speed shoppen. De enkele nerds die mee waren gingen ondertussen op zoek naar een cadeautje voor Ruud en zo, vond ik wel lief. Zelf heb ik op het allerlaatste moment supercoole rode Allstars gezien maar we hadden echt geen tijd meer om ze te passen en te betalen en zo, binnen enkele minuten moesten we terug aan de ingang zijn. Daar waren we natuurlijk één van de eersten want een aantal meisjes was nog een ijsje gaan halen (ijs! Wat een spijt heb ik daarvan gehad, dat ik niet op dat idee gekomen was!). Nog wat groepsfoto’s genomen, en hup het busje weer in en terug naar Duvbo, waar een paar meisjes zich bij de nerds in de chillhoek voegden en de andere meisjes aan tafel gingen zitten.

Na het shoppen ontstond nog een kleine crisis, het berustte natuurlijk allemaal op misverstanden, maar ja. Het werd gelukkig allemaal netjes uitgepraat.

Toen was het al na middernacht maar de volgende crisis diende zich aan: Jorn zijn muggenbeten. Jorn is allergisch aan muggenbeten en mag normaal gezien zelfs niet naar tropische landen gaan (om wille van de muskieten en zo). Bovendien had hij de pech dat hij die nacht met Angelique in de bamboehut had moeten slapen, en met enkel een klamboe als bescherming was hij natuurlijk helemaal lek gestoken. Zijn benen waren er redelijk erg aan toe, de beten waren gaan ontsteken en het zag er nogal pijnlijk uit. Hij had zich kunnen sterk houden tot dan toe maar als het niet gaat dan gaat het niet meer. We waren allemaal vrij verontwaardigd over hoe de productie niet nagedacht had dat die allergie van Jorn wel eens serieus kon zijn. Toen hebben we hem zo goed als het kon verzorgd door er ijs op te leggen en zo en we vroegen of hij de volgende morgen een dokter kon zien, wat ook gebeurde. Er werd besloten dat Jorn niet nog eens buiten kon slapen en Fabienne (meen ik me te herinneren) nam vrijwillig zijn plaats in zodat Jorn binnen in een huisje kon slapen. Dat kwam Chris toen nog snel even filmen (midden in de nacht ja) omdat ze anders niet konden uitleggen waarom Jorn en Fabienne van plaats gewisseld waren. Toen waren we echt wel allemaal op en zijn we gaan slapen.

DAG 4 (MAANDAG): “DE GENERIEK EN EEN VERRASSING”

Na alle commotie van de afgelopen dagen konden we wel een rustdag gebruiken, en die was er gelukkig op maandag met de opnames van de generiek. De vorige dag was er een lijst rondgegaan met daarop het uur dat je de volgende morgen klaar moest zijn. De eerste moest al om zes uur klaar staan, de laatste pas tegen de middag, ik vond dus dat ik best wel pech had omdat ik om kwart voor acht al klaar moest staan (en Dani pas om kwart na negen). Maar kom, het had slechter gekund. Weinigen onder ons hadden een horloge en gsm’s waren ingediend, dus Bart (de enige met een wekker) fungeerde vrijwillig als wekker. Op rustdagen werden we namelijk niet wakker gemaakt met camera’s aangezien die dag niet bestaat in het programma. Rond half acht werd ik wakker gemaakt met de boodschap dat ze toen al een half uur in retard waren dus op mijn gemakje maakte ik me klaar en ging ik wat ontbijten met de mensen die al wakker waren.

Toen was het aan mij voor mijn deeltje van de generiek. Ik had op de lijst de vorige dag gelezen dat ik met een laptop in een hangmat moest liggen en daar kon ik me wel in vinden. Alleen jammer dat ik een oude lompe laptop in mijn handen geschoven kreeg, niet eens een Macbook Pro (die stonden er wel maar die hadden ze nodig) of mijn eigen Dell. Ach ja, voor die paar seconden, dat zie je waarschijnlijk niet. Ik moest ook op een matrasje aan het zwembad liggen in plaats van in een hangmat, ook spijtig, maar dat kwam beter in beeld ofzo. De beauty’s werden voor de generiek natuurlijk helemaal opgemaakt en moesten weer een gesponsord badpak dragen (ze vonden het bijna allemaal lelijk en sommigen van hen kon ik geen ongelijk geven) maar ik mocht gewoon mijn eigen kleren aan en kreeg geen make-up (enkel zo’n antiglimlaagje, je weet wel). Beetje jammer, maar wel logisch natuurlijk. Ik moest dus naar het scherm liggen kijken en toen in de camera kijken en glimlachen, en dat zo’n vijf keer, mijn glimlach moest iets vrolijker, of iets ditter of datter of ik moest een beetje meer naar links kijken ofzo. Daarna moest ik nog een vijftal keer van het scherm naar een plekje ergens in de bomen kijken, omdat ik toen zogezegd keek naar mijn beauty die naast me stond maar toen moest ik dus gokken waar hij ongeveer zou staan dus het kan goed zijn dat ik er helemaal naast kijk. Grappig. Toen moest ik nog een aantal keer een paar stappen zetten op het paadje, namelijk drie stappen en toen glimlachen. En toen nog een keer maar wat vroeger glimlachen, en dan met wat grotere stappen, enz. Ik ben heel benieuwd wat ze ermee gaan aanvangen eigenlijk, het wordt wel hip denk ik.

Toen was Dani al wakker en omdat hij een beauty was moest hij ook schmink en een gesponsorde zwembroek aan. Die schmink viel nog mee (heel naturel en zo) maar die zwembroek was echt lachen (sorry Dani)! Het was een nauwsluitend wit broekje, very gay, en neen hij mocht absoluut zijn eigen zwembroek niet aandoen. Ik had er best wel medelijden mee. Toen deden we dus ook nog even kort een fotoshoot, een paar foto’s van Dani en mij hier en een paar daar, een paar zus en een paar zo en toen was het voor mij gedaan. Dani zou zijn opnames later doen, op het strand bij Andaman, dus gingen we weer verder chillen en niksdoen en Wachten.

‘s Middags aten we kip met rijst en groentjes.

In de namiddag ging ongeveer de helft van de groep naar het strand voor hun opnames voor de generiek en de rest bleef achter. Toen werd er dus nog meer gechilld en genikst en geWacht. Alicia en ik speelden een potje schaak en tot grote hilariteit van de nerds verloor ik van haar. Het was echt een rampzalig spel, ik heb nog nooit zoveel domme zetten na elkaar gedaan. Daar hebben ze me nog lang mee geplaagd helaas, verliezen met schaken van een beauty!

Na een paar uur kwamen de anderen terug van Andaman en zaten we verder weer samen te Wachten. En Wachten. Tot Joris opeens zei dat hij ons een half uurtje moest meenemen uit het resort, tot bij een naburig winkeltje ofzo waar we dan wat snoep konden kopen ofzo. Dit dus omdat er zaken moesten klaargezet worden die wij nog niet mochten zien. Zo gezegd zo gedaan, Joris nam ons mee naar het winkeltje en we hielden er ons een half uurtje bezig. Gezellig gepraat en zo, en volop zitten speculeren over wat er zou gaan gebeuren. Sommigen dachten dat er geld ging aangeboden worden voor wie het spel onmiddellijk zou willen verlaten, zoals dat in seizoen 2 het geval was. We bespraken wie er voor hoeveel zou willen weggaan en de meesten waren het erover eens dat het dom zou zijn om weg te gaan voor minder dan de som die er te winnen viel, omdat het natuurlijk vooral om de ervaring ging.

Toen we terugkwamen stonden Matthias en Bridget ons op te wachten met een mededeling. Maar voor we die te horen kregen moesten we ons opstellen op zo’n manier dat we allemaal goed in beeld kwamen, dan moesten we goed naar de grond kijken en ons plaatsje onthouden (er zat een barst in de tegel onder mijn voeten) en nog een paar keer aankomen en naar onze plaats wandelen. Het nieuws was dus dat er voor de beauty’s een beautysalon was (die reactie moest slechts één keer opgenomen worden, ze waren er superenthousiast over – behalve Dani dan) en voor de nerds een laboratorium. Die reactie hebben ze drie keer opgenomen maar alle nerds bleven er stoïcijns onder. No way dat ik hoera ga roepen voor een fucking laboratorium, dacht ik en waarschijnlijk alle andere nerds. Ik hoop wel dat ze de “LEGENDARY” high five van Mark en Stefan uitzenden, die moet er echt in!. Toen moesten we dus een keer of drie weglopen richting beautysalon/laboratorium en toen we dat opgenomen hadden was het tijd voor het avondeten:

kip met rijst en groentjes.

Na het avondeten en nog wat Wachten was het tijd voor de opnames in het beautysalon en het laboratorium. Voor de beauty’s was er Selène, op de nerds stond Jeroen te wachten. We stelden hem wat vragen over zijn deelname aan het tweede seizoen, hij gaf ons wat tips, en hij stelde ons ook wat vragen die hem ingefluisterd werden door de reporter. Het was eigenlijk best wel een gezellige boel daar, hopelijk tonen die beelden dat een beetje.

Na die opnames zat ik wat te chillen en toen ging ik met Mark praten omdat ik zag dat er iets scheelde (en hij was zo ondertussen wel een klein beetje mijn maatje aan het worden samen met Stefan). Er kwamen nog een paar anderen bijzitten, onder andere Angelique die vertelde over hoe ze haar kalmte bewaard had toen wij in haar huisje gingen en zo, heel bewonderenswaardig. Mark was weer gerustgesteld en Joris kwam er ook nog even bijzitten en stelde hem ook gerust.

Later op de avond zei Dani dat hij met me moest praten, en toen vertelde hij wat de meisjes over mij hadden gezegd tijdens de opnames in het beautysalon. Er werd gezegd dat ik erbij probeerde te horen, dat ik te hard mijn best deed en dat ik gewoon geen beauty was punt. Heel teleurstellend vond ik dat, want ik wou helemaal geen beauty zijn, maar ik deed inderdaad mijn best om met iedereen overeen te komen (zowel met de beauty’s als met de nerds) en ik had tot dan toe echt niet doorgehad dat de beauty’s mij liever op een afstandje hielden. Het feit dat ze allemaal zeer wantrouwig waren tegenover Dani en mij (we waren misschien acteurs ofzo) speelde daar ook nog in mee, ik moest me wat meer low profile opstellen volgens Dani. Na dat gesprek was het alweer diep in de nacht en kroop ik erin.

DAG 5 (DINSDAG): “CHICKEN CURRY EN SPEED SHOPPEN II, EN KUTDRAAK KHAN”

De vorige avond had Joris gezegd dat hij vermoedde dat de beauty’s om zes uur gewekt zouden worden en de nerds om zeven uur, omdat de beauty’s om zeven uur moesten vertrekken en de nerds om acht uur. Maar we werden om half zeven allemaal samen gewekt, met de boodschap dat we onmiddellijk direct stante pede moesten opstaan en naar buiten gaan, in onze pyjama. Aan mij moet je ‘s ochtends niet vragen om logisch na te denken dus was ik vergeten een beha aan te doen, iets waar de andere meisjes wel aan gedacht hadden. Ach ja, ik stak mij een beetje weg achter de anderen zo ver mogelijk van de camera vandaan. Bridget en Matthias vertelden ons dat we exact vijf minuten hadden om ons klaar te maken en dat we daarna zouden vertrekken naar de proef van vandaag. Ik had best wel medelijden met de beauty’s toen, sommigen hebben zelfs geen tijd gehad om hun haar te kammen. Ik heb aan vijf minuten meer dan genoeg om kleren te kiezen, erin te springen, mijn haar te kammen en mijn lenzen in te doen dus moest ik daarna een beetje aan Dani’s mouw staan trekken terwijl hij zijn haar stylede, kwestie van wat cliché beelden te hebben. Nu, ik meende het oprecht toen ik zei dat hij zich moest haasten dus dat was niet helemaal gemanipuleerd.

Toen iedereen klaar was moesten we uiteraard nog wat staan Wachten, dus toen had ik nog even tijd om mijn zonnebril die ik vergeten was te gaan halen. We namen een banaan mee bij wijze van ontbijt (er werd ons beloofd dat we in de busjes ontbijt kregen maar dat soort beloftes namen we allang niet meer serieus) en kropen in de busjes. Het busje van de beauty’s vertrok effectief, dat van de nerds keerde terug en zette ons af, want wij moesten inderdaad pas om acht uur vertrekken. Nog lekker even chillen en niksdoen dus, en op ons gemak ontbijten. Beetje stom dat wij nerds die niet veel tijd nodig hadden extra tijd hadden gekregen terwijl de beauty’s maar vijf minuten gekregen hadden, ik voelde met ze mee.

Na het Wachten vertrokken we dus naar Amora, waar we nog wat moesten zitten Wachten. In het busje zat de sfeer er dik in, ik voelde me echt goed in de groep en we amuseerden ons best. We zaten allerlei domme liedjes te zingen, superluid en even vals natuurlijk, echt gezellig. Eén van die keren in het busje liet Bartje ook zijn versie van Ducktales horen, zeer hip! We hebben hem nog dikwijls gevraagd om het opnieuw te zingen maar vaak heeft hij het niet meer gedaan, jammer genoeg.

Op de één of andere manier waren we aan een callsheet van de dag ervoor geraakt, ik denk dat iemand het in het busje had laten liggen ofzo. Je zou denken, wat ben je nu met een callsheet van de vorige dag, alles is toch al gebeurd. Maar op die callsheet stond nog meer nuttige informatie, zoals bijvoorbeeld het kamernummer van Bridget in Amora … We besloten deze informatie niet onbenut te laten, dus verzonnen we een liefdesbrief, die Corneel in zijn mooiste geschrift op de achterkant van de callsheet schreef. “Liefste Bridget. Ik weet dat je hetzelfde voelt als we naar elkaar lachen tijdens de opnames. Hopelijk mag ik nog drie weken van je glimlach genieten. Lieve kusjes, je lievelingsnerd.” Ik vond het toen al hilarisch maar het werd nog grappiger. Corneel trok met de brief in zijn zak naar de kamer van Bridget, met het plan de brief onder haar deur te schuiven. Ineens kwam hij echter terug nonchalant aangelopen en deed hij teken dat ze eraan kwam, operatie mislukt dus! Bridget kwam met haar styliste en haar baby naar het zwembad toe, en toen ging ze ergens anders heen om iets te gaan doen ofzo. Toen waagde Corneel dus een nieuwe poging en deze keer wel met succes. Gedurende dit alles stond Joris ferm met zijn ogen te draaien en claimde hij dat hij hier absoluut niets mee te maken had, maar ik weet zeker dat hij het stiekem ook wel een beetje grappig vond.

Tijdens het Wachten hebben we nog wat met de styliste van Bridget gepraat. Die vertelde ons dat ze op de baby paste terwijl Bridget werkte, en ook dat Bridget die morgen om vier uur was moeten opstaan om haar haar en make-up te laten doen om dan om kwart voor zeven de presentatie in Duvbo te doen. Dat was het enige moment waarop ik eens niet dacht “wat een luilekkerleventje hebben die”. Anders zag het er namelijk altijd uit alsof die twee (Bridget en Matthias dus) niets anders doen dan een half uurtje komen presenteren en dan verdwijnen ze weer. Ze moeten natuurlijk ook nog de voice overs inspreken na de opnames maar dat is het volgens mij wel.

Bon, toen gingen we dus naar de plaats van de proef, een weide naast het hotel. Daar stonden negen tafeltjes met kookbenodigdheden klaar, wat onze vermoedens bevestigde: de beauty’s zouden de ingrediënten moeten kopen met hun kennis van het Thais en wij zouden de Thaise kip curry moeten koken. Na nog wat Wachten kwamen onze beauty’s aan en toonden ze ons de buit. Ik was heel tevreden over Dani, niet alleen had hij de woorden heel goed gestudeerd en wist hij zelfs de moeilijke nog, hij had bovendien vier ingrediënten weten te kopen (sommigen hadden er slechts twee of één) en de kip was filet, daar kan ik mee werken, er was iemand met een ganse kip waar nog de kop en alles aan zat (help). Ik vond het wel onfair dat ze een bepaald aantal minuten kregen om de ingrediënten te kopen, maar dat ze tegengehouden werden door de crew eenmaal ze vier ingrediënten bereikt hadden. Hij had er nog meer kunnen kopen dus in de tijd die hij had, maar dat zou geen mooie televisie opgeleverd hebben zeker.

De opnames begonnen en één voor één moesten de koppels hun buit gaan tonen aan de presentatoren, en dan mochten we nog één ingrediënt extra kiezen. Dani had dus kip mee, groene curry (zeer belangrijk), palmboomsuiker (ook belangrijk en bovendien had slechts één andere beauty dit ingrediënt omdat het zo’n moeilijk woord was) en dingesblaadjes (ik ben de naam vergeten maar dat komt nog wel op TV). Het enige dat we dus echt nog nodig hadden was kokosmelk om het boeltje vloeibaar te houden, de andere dingen (zoals pepers, Thaise basilicum, vissaus, kippenbouillon, …) waren bijzaak. Toen dat voorbij was werden er nog wat luistershots (waarbij we moeten staan kijken naar Matthias en Bridget en luisteren naar de stilte – en niet proberen lachen als Bridget weer grappig stond te doen), spanningshots (eigenlijk hetzelfde maar dan moeten we kijken alsof er zometeen een heel spannende zin afgemaakt zal worden) en presentatie opgenomen, dat alles ook weer in vier- of vijfvoud, en toen kon de proef eindelijk beginnen. Die opnames vond ik het meest relax, je staat natuurlijk wel te stressen tijdens de proef maar ze moeten op dat moment gewoon filmen wat je doet, weinig tijd om iets opnieuw te doen, en ze laten je ook relatief gerust wat vragen betreft als je zelf interessant genoeg doet. Ik was dus interessant want ik kreeg zoals alle anderen mijn vuurtje niet aan, ik had ook een briquet die bijna op was en ik verbrandde mijn duim voortdurend aan het hete ijzer, en door de frustratie en de pijn kreeg ik tranen in mijn ogen. Maar toen was gelukkig het stressmoment van de opdracht al voorbij want de opnames werden even stopgezet om de vuurtjes aan te steken (seriously, hoe kun je nu verwachten dat iemand een vuurtje aankrijgt met kolen en enkele stukken hout, zonder papier of twijgjes of ook maar iets dat daarop lijkt?). Met wat brandstof erop ging het vuurtje gelijk zot dus toen kon het echte werk beginnen.

Dani en ik hebben veel gelachen tijdens die proef, ik vond het écht leuk om te doen. Ik voelde me zeker van mezelf omdat ik 1. goeie ingrediënten had dankzij Dani en 2. de bereidingswijze goed vanbuiten geleerd had. Eerst goot ik wat kokosmelk in de pan en daar deed ik een heel klein beetje groene curry bij, daarna proefde ik. Ik wou niet het risico lopen om zoals de anderen er gewoon een klodder bij te gooien op goed geluk en dan iets veel te strafs te bekomen. Dus deed ik er geleidelijk aan wat bij tot het precies goed smaakte (te pikant naar mijn persoonlijke smaak maar net goed voor Thaise koks). Ondertussen hakte ik de kip fijn (wat een gewéldig mes hadden we daarvoor gekregen zeg! Een mens zou voor minder psychopaat worden) en die gooide ik er dan ook bij. Ik had onthouden dat de kip niet gebakken maar gekookt moest zijn dus zorgde ik dat er genoeg melk in de pan was. Toen deed ik er een klodder palmboomsuiker bij en dat was de eerste fout die ik maakte; ik had niet geproefd dus er zat eigenlijk een beetje teveel suiker in. Gelukkig is het niet zo erg als iets te zoet smaakt, zoet is lekker, maar toch. Maar het viel nog goed mee. Toen sneed ik de blaadjes fijn zodat de smaak er snel uit kon komen (doorkoken zou te lang duren) en gooide ze erbij. Ik had er eerst niet veel ingedaan, wat later proefde ik nog niets dus deed ik er toen nog een hele lading bij. Maar toen begonnen ze ineens goed in de saus te trekken dus heb ik ze er nog snel moeten uitvissen allemaal, omdat het anders véél te straf zou smaken. Gelukkig lukte dat en heb ik er nog een paar kleintjes kunnen laten inzitten voor het zicht. Toen stond ons dus niet veel meer dan proeven (mmm), uitschenken en versieren te doen. Het zag er redelijk lekker uit vond ik en met drie blaadjes voegde ik de finishing touch toe. We hebben zelf nog een aantal keer geproefd, want het was best lekker (al zeg ik het zelf) en ik kreeg al wat honger.

Na het koken kwam dus de kok langs die zou beoordelen (dezelfde die ons in het restaurant had geleerd hoe we het moesten maken). Hij passeerde langs alle tafeltjes, proefde een beetje, en af en toe gaf hij een teken van appreciatie of net niet. Bij Gijs bijvoorbeeld was het faliekant misgelopen, ten eerste had Sanne voor hem per ongeluk varkensbouillon in plaats van kippenbouillon meegebracht en dat smaakte niet alleen anders maar kleurde ook gans het boeltje pikzwart, en ten tweede had hij er véél te veel curry ingedaan omdat hij dacht, hoe pikanter hoe beter. Ik zag de kok een grimas trekken en hij zei geforceerd, “mm spicy!” en Gijsje trots, “I made it extra spicy for you!” Haha. Schattig. Toen kwam hij dus bij ons aan (we stonden het laatste in de rij, spannend) en hij liet niks merken. Daarna liep hij terug naar een andere tafel (ik weet niet meer wie) om nog eens te proeven, dan nog een andere tafel, en toen keerde hij terug naar Matthias en Bridget. Toen deden we die opnames nog eens opnieuw en toen de kok voor de tweede keer bij Gijs en Sanne aankwam zag ik zijn gezicht voor hij moest proeven, ocharme. Bij ons scheen hij eventjes na te denken, toen keerde hij weer terug naar dezelfde twee tafeltjes en toen weer naar Bridget en Matthias. Ik overlegde stilletjes met Dani, dat het waarschijnlijk tussen die twee koppels ging waarbij hij opnieuw was gaan proeven. Ik verwachtte niet dat we zouden winnen, ik beschouwde ons kooksel als middelmatig (omdat het net iets te zoet was en de blaadjes ook net iets teveel doorsmaakten naar mijn mening) maar toch spraken we af om te high fiven als we wonnen, geen plakkerig gedoe met een knuffel ofzo dus. Na nog een eeuwigheid spanningshots en dergelijke kwamen we dan uiteindelijk de uitslag te weten. Gelukkig heeft de kok meer verstand van koken dan van televisie maken, want Bridget vroeg “waarop heb je gelet” of zo en toen hij over het kooksel praatte keek hij naar ons, dus toen kreeg ik eigenlijk al het gevoel dat het over ons ging. Uiteindelijk noemde hij onze naam, Dani en ik high fiveden (victorie!) en daarna was de fun er alweer af want toen begon de nominatiestress.

Ik wou zeker zijn dat onze overwinning niet voor wrevel of jaloezie zou zorgen dus ging ik meteen bij de groep staan en zei dat ik hoopte dat er niemand kwaad ofzo was dat we gewonnen waren, en gelukkig reageerden de meesten met sympathie en ook wel medelijden omdat we een koppel moesten nomineren. Als je namelijk niemand in gedachten hebt die je weg wilt is dat vrij kut, en dat hadden we op dat moment nog niet. Er waren veel mensen bij waarvan ik al het gevoel had, die vind ik tof, maar omgekeerd nog niet.

Er werden nog een paar korte interviews afgenomen, zowel van Dani en mij als van andere kandidaten, die dan gevraagd werden wat ze ervan vonden. Daarna vertrokken we terug richting Duvbo en de sfeer in het busje zat er weer dik in, de liedjes die we zongen waren zo mogelijk nog dommer en we zongen nog luider en valser. Onderweg terug stopten we aan de seven eleven (supermarktje) en stiekem kochten we een minitaartje en kaarsjes voor Ruud.

‘s Middags aten we kip met rijst en groentjes.

Die middag moesten Dani en ik het gesprek van de avond ervoor (waarin Dani me vertelde wat de beauty’s over mij gezegd hadden in het beautysalon) opnieuw doen. Op de één of andere manier was Sarah dat te weten gekomen (ik vraag me nog steeds af hoe) en we moesten beloven zulke belangrijke zaken nooit meer zonder camera te bespreken. Ach ja. We faketen het gesprek dus (vandaar mijn oprechte realistische reacties en al) en moesten er in één moeite ook in verwerken wie we zouden gaan nomineren. Nu waren Dani en ik van plan geweest om het daar eens zéér uitgebreid over te hebben die namiddag, we wilden namelijk een goeie beslissing maken en al de tijd nemen die we hadden om daarover na te denken. Maar ze pushten ons in dat gesprek dus om dan al een conclusie te maken, zeer vervelend. Nu, gelukkig zijn we tot een conclusie gekomen. Ik begon met een lijstje van alle koppels waarop we één voor één afstreepten wie er zeker moesten blijven. Na het doorstrepen bleven uiteindelijk nog Bart en Fabienne en Sanne en Gijs over. Dani opperde dat Gijs het spel heel tactisch speelde en dat hij een gevaarlijke tegenstander was, maar toen werden we het erover eens dat Fabienne een betere keuze was. Jammer voor Bart maar dit werd dus onze beslissing. Wij blij dat we het eens waren en Sarah blij dat ze namen had, goed, dat zat er ook weer op dus.

Toen begon dus de aanloop naar de eerste eliminatieavond. Zo’n evenement neemt een ganse namiddag en avond en het begin van de nacht in beslag, terwijl het op TV in een paar minuten gebeurd is. In de namiddag worden dus de beauty’s één voor een opgemaakt, hun haar wordt gedaan en ze krijgen een gesponsord kleedje. De eerste keer waren ze allemaal in het paars, dus besloot ik ook een paars topje aan te doen met daaronder een witte rok en mijn witte sandaaltjes. Ik deed mijn haar in een staart, maar met de pony anders dan anders, en met behulp van Dani’s haarlak bleef alles mooi zitten. Ik koos oorbellen en voilà, klaar was Greet. Na een eindje chillen bij de andere mensen die op dat moment niet opgemaakt ofzo werden, stelde Samantha voor om mij wat van haar make-up op te doen. Dat vond ik oneindig lief van haar dus gingen we naar haar kamer en Fabienne ging ook mee. Geen idee wat voor poedertjes Samantha op mijn gezicht deed maar het resultaat mocht er zeker wezen, samen met de mascara die Fabienne op deed. Ik had wel opzettelijk gevraagd om het vooral subtiel te houden, want ik had zo’n idee dat de productie het niet fijn zou vinden als hun vrouwelijke nerd al op de eerste eliminatieavond geschminkt en alles zou afkomen. Persoonlijk vond ik dat ik er goed uitzag, een beetje specialer dan gewoon maar toch véél onopvallender dan de beauty’s, die er stuk voor stuk prachtig uit zagen. Een goed compromis dus, vond ik op dat moment, maar in retrospect zie ik wel waarom de productie er een plobreem mee had (maar dat is voor later).

Tijdens het Wachten hebben we nog wat onnozel zitten doen en gepokerd en zo, heel gezellig allemaal. We namen ook een heleboel leuke groepsfoto’s, iets waar ik nu wel dankbaar om ben want we staan er allemaal op (zelfs Marieke). Maar het moet ook niet te lang gaan duren … Rond vijf uur kregen we te horen dat het nog wel een paar uur zou duren, vanwege een technisch mankement. Rond een uur of acht (denk ik) konden we uiteindelijk vertrekken en toen hadden we nog geen avondeten gehad (hoewel ik eigenlijk niet echt honger had als ik dacht aan kip met rijst en groentjes). Het domein waar we moesten zijn had aan de ingang een slagboom, en daar hebben we om de één of andere reden nog eens een uurtje staan Wachten. De sfeer was vreemd, niet gespannen maar zeker ook niet relax. We zaten wel liedjes te zingen en te praten en zo maar toch hing er iets raars in de lucht. Tijdens het Wachten kregen we ook eten: een broodje. De broodjes waren niet zo heel erg lekker (Thaise mensen hebben toch een heel ander idee over wat een broodje tonijn nu eigenlijk is) maar het was een welkome afwisseling.

Rond een uur of negen konden we dan uiteindelijk beginnen aan het drie keer naar binnen lopen (en dat in een welbepaalde volgorde, geen idee waarom). Eenmaal binnen werden Dani en ik alvast in de eliminatiekamer geroepen en terwijl daar al enkele opnames gemaakt werden met Matthias en Bridget stond de rest van de groep te Wachten in de hal. Uiteindelijk ging het beginnen en kwam de groep binnen. Na nog wat spanningshots en dergelijke moesten we dan eindelijk bekend maken wie we zouden nomineren. Ik geloof dat we ook het cliché “we hebben het minste met …” gebruikt hebben als uitleg, omdat we het moeilijk vonden om onder woorden te brengen wat we voelden en ook voor het geval Bart en Fabienne terug zouden komen uit de eliminatiequiz. Volgens mij wil iedereen die die reden gebruikt gewoon de echte reden voor zichzelf houden, maar da’s logisch natuurlijk. Iedereen reageerde ongeveer zoals we verwacht hadden en dat was dat. Tot zover het deel waarvan we al ongeveer wisten hoe het zou lopen, maar dan begon het onbekende deel …

Het tweede koppel zou genomineerd worden door “de draak”, één of ander stuk antiek en een luidspreker, de productie dus. Dat nieuws choqueerde ons al redelijk (we vonden het onmiddellijk zo gigantisch oneerlijk) en toen kregen we te horen wie de draak gekozen had … Dat kwam voor mij echt als een schok want Mark en Olya waren wel de laatsten die ik eruit wilde dus had ik er ook absoluut niet aan gedacht dat zij genomineerd zouden kunnen worden. En de reden sloeg ook helemaal nergens op. Akkoord, Olya komt wat uit-de-hoogte-doend over als je ze nog niet kent, maar na enkele dagen was het voor mij wel duidelijk dat ze eigenlijk een heel lief meisje is. Je moet haar gewoon leren kennen en door die stomme draak hebben wij én het publiek daar de kans niet toe gekregen. En met de motivatie van Mark was ook niets mis, ik heb hem nog horen zeggen dat hij hier was om bij te leren, om zich wat zelfzekerder te voelen tegenover meisjes en zo. We vermoedden dat de productie hem niet nerd genoeg vond (halloo, waarom castten ze hem dan?) of dat ze gewoon zomaar iets verzonnen hadden wat nergens op sloeg.

Teneergeslagen vertrok de groep naar buiten en toen begon het meest zenuwslopende Wachten dat ik daar meegemaakt heb. Ik had geen idee dat een eliminatiequiz zoveel tijd in beslag zou nemen, we hebben er minstens een uur gestaan, misschien waren het er wel twee. Ineens hoorden we voetstappen aan de andere kant van de poort, dus we stelden ons op en wachtten in spanning op wie de winnaar zou zijn. Ik ging er gewoon van uit dat het koppel die Dani en ik gekozen hadden ook effectief naar huis zou gaan en dat alles dan weer goed zou komen. Het moesten gewoon Mark en Olya zijn aan de andere kant van de poort dus, dat kon niet anders.

Het waren Fabienne en Bart. Alle beauty’s gingen uit hun dak van blijdschap. Ik bleef gewoon staan waar ik stond, en terwijl ik voor me uit staarde voelde ik de tranen komen … Het vreselijke buikgevoel dat ik had verdriedubbelde zich en ik wou gewoon in een hoekje gaan zitten huilen. Ik liet alle feestelijke uitroepen over me heen gaan en toen Fabienne tegen me zei dat ze me niks kwalijk nam knikte ik maar zo’n beetje (natuurlijk nam ze het me kwalijk maar het kon me niet veel schelen). Stefan zag hoe slecht ik me voelde en probeerde me te troosten, dat vond ik echt lief van hem.

Het was tijd om afscheid te nemen van Mark en Olya, en daar had ik het heel moeilijk mee. Ik wist van Chris los te peuteren dat dit het definitieve afscheid was en dat ze niet mee terug zouden gaan naar Duvbo, en dat maakte het alleen maar erger, want we hadden verwacht dat we nog even rustig afscheid konden nemen zonder camera’s en hoe moest het dan met hun valiezen? Ik kon dus niet zeggen wat ik wou en hield het dan maar bij een knuffel elk, ik denk niet dat ik iets gezegd heb. In het busje barstte ik pas echt in tranen uit, niet te doen hoeveel emoties een mens kan bevatten op zo’n intens moment … We keerden nog even terug om het wegrijden nog eens te filmen, en na Olya’s memorabele move (als het niet uitgezonden wordt ga ik niet zeggen wat het was ) zagen we verder niets meer van Mark en Olya … Niet nodig te zeggen dat de sfeer in het busje compleet omgeslagen was vergeleken met de heenreis.

Toen we terugkwamen in Duvbo ging Dani helpen met het maken van de valiezen en zat ik op ons terras een beetje te zitten, met Jools in mijn armen. Ik voelde me heel alleen. Bovendien was Joris die ochtend vertrokken dus daar kon ik ook al niet mee praten. Dat was voor mij wel hét dieptepunt van het hele ding.

Toen ik wat later op de kamer zat kwam Samantha kijken of het wel ging. Dani kwam er ook bij en Stefan ook geloof ik, en samen probeerden ze me op te beuren. Echt zo lief van hen. Uiteindelijk ging het wat beter en voegden we ons bij de rest in de chillhoek. Aangezien het Ruuds verjaardag was zouden we toen wel een feesje gebouwd hebben, maar het was al rond één uur ‘s nachts en we waren moe. Ruud opende wel zijn cadeautjes, een gezelschapsspel van iedereen (een soort Engels versie van Zeg eens euh) en een fles wodka van Gijs. Een paar mensen hebben zich toen nog wel kostelijk geamuseerd bij het zwembad, ze hadden de slappe lach en het zag er echt grappig uit. Om twee uur ging ik slapen, maar hoewel ik wat wodka-cola op had kon ik toch niet slapen (normaal gezien werkt alcohol heel slaapverwekkend bij mij). Rond een uur of drie ben ik nog eens naar buiten gegaan waar die zotjes met hun gekke moves nog altijd onnozel aan het doen waren (ik geloof dat ze toen hun haar aan het wassen waren in het zwembad), maar ik was helaas niet echt in de mood voor onnozelheden dus probeerde ik het nog maar eens. Ergens tussen drie en vier uur viel ik dan eindelijk in slaap …

*
* *

Zo zo, heh heh, Dat was het dan weer! Wát een belevenissen allemaal. Koekjes voor wie helemaal tot het einde is geraakt!

Belangrijke opmerkingen

#1 Quote van de dag: “Pak die waterscooter en opzouten!” evenals “I made it look like you!”

#2 Corneel! Jij snoeper!!

#3 Wat ben ik blij dat ze de beelden van het toekomen op Duvbo en van het slapengaan en opstaan niet gebruikt hebben! ‘t Is dan wel weer jammer dat ze de beelden van de barbecue en het oplaten van de wensballonnen niet getoond hebben, zo zou een mens haast gaan vergeten dat dat gebeurd is, maar gelukkig heb ik dat allemaal opgeschreven.

#4 Er wordt echt zoveel weggelaten, dat vinden we allemaal echt zo jammer! Zo hebben jullie bijvoorbeeld nog niks gezien over de chillhoek, en dat is toch waar we de meeste tijd doorbrachten. En ook het stuk met het laboratorium en het beauty salon, en het bezoek van Jeroen en Selène werden volledig weggelaten. De “LEGENDARY” high five van Mark en Stefan is er dus niet ingekomen, helaas.

#5 Ik ben heel tevreden over de manier waarop ik in beeld kwam. Ze hadden het echt zoveel erger kunnen maken, maar ze zijn heel lief voor mij geweest daar bij de montage. Yay!

#5 Laat je niet misleiden, hopelijk heb je het opgemerkt maar Selène en Jeroen zaten naar een leeg beeldscherm te kijken, ze kregen helemaal geen beelden te zien. Ze hadden elk een uurtje met hun “soortgenoten” gepraat en daar moesten ze het mee doen. Ze hadden dan ook geen idee wie ze moesten nomineren dus hebben ze zich laten beïnvloeden door de productie. Die wilden Mark en Olya eruit, Olya omdat ze te bitchy overkwam en ze er dus niks mee konden aanvangen (dat hebben we van Selène en Jeroen zelf) en Mark waarschijnlijk omdat hij niet nerdy genoeg was.
DOMDOMDOM beste crew, meteen als eerste al ieders favoriete koppel eruit … ECHT DOM.

Ik kan niet wachten tot volgende week!

Ergens in oktober kreeg ik een mailtje van een zekere Kaatje, of ik toevallig zin had om deel te nemen aan een televisieprogramma? Ze zochten meisjes die van zichzelf vonden dat ze best wel geeky en ook wat intelligent en zo waren. Ik dacht, nerd I am, maar televisieprogramma, ho maar … Ik vroeg wat meer informatie en het bleek zoals ik al dacht om Beauty & de Nerd te gaan. De opnamedata vielen nogal ongelukkig (ik zou de voorlaatste drie lesweken van het semester missen, de laatste lessen zijn de belangrijkste) en ik dacht ook niet dat ik in het profiel paste van het soort meisje dat ze zochten. Maar ze verzekerden mij dat dat wel het geval was, dus ik regelde het op school. Ik ben van mening dat je kansen die je op een gouden schoteltje aangeboden worden niet kunt laten liggen, het leek mij heel tof om eens zot te doen en gewoon ja te zeggen dus deed ik dat.

Bij die paar mensen die ik het vertelde waren de reacties verdeeld: sommigen verklaarden me gek, anderen bewonderden dan weer het feit dat ik zoiets durfde. Ik liet het niet aan mijn hart komen want zoals gewoonlijk doe ik precies wat ik zelf wil. Na nog wat over en weer gemail, het regelen van een internationaal paspoort in spoedprocedure (hip hé) en het finale telefoontje dat ik erbij was, kon het avontuur beginnen …

DAG 1 (VRIJDAG): “VLIEGEN”
+
DAG 2 (ZATERDAG) DEEL 1: “WACHTEN”

Om acht uur werd ik in het vliegveld verwacht, om daar de andere kandidaten te ontmoeten, zoals ik toen nog dacht. Maar aangekomen op Zaventem zag ik daar enkel een andere kandidaat met zijn ouders staan (bruingebrand, blond haar, hippe kleren, onmiskenbaar een beauty dus) en drie mensen van de productie. Twee van hen zouden met ons meevliegen en na het maken van de generiek terug naar België vliegen. We waren dus maar met z’n vieren, en ik was wel verrast toen ons verteld werd dat de andere kandidaten blijkbaar al ter plaatse waren. Met die kennis moesten we het doen, er werd verder geen uitleg bij gegeven.

Rond een uur of elf konden we opstijgen richting Frankfurt. Het vliegen was … bijzonder, iets dat met niks anders te vergelijken valt. Best wel magisch, vooral het zicht als je eenmaal boven de wolken vliegt (en eronder eigenlijk ook). Na een klein uur landden we al, en gingen we op zoek naar lunch. Daarvoor hadden we niet veel tijd dachten we, maar zoals dat blijkbaar wel vaker gaat had het vliegtuig naar Bangkok een tweetal uur vertraging.

Om vier uur begonnen we dus eindelijk aan de ellenlange (negen en een half uur) vlucht. Ik had mijn laptop mee om House te kijken, maar ik was een beetje vergeten dat ik hem de vorige avond zonder adapter gebruikt had en ik kon dus maar één aflevering kijken. Niet nodig te zeggen dat dit de saaiste negen uren van mijn leven geweest zijn. Slapen lukte absoluut niet dus ik was best wel moe toen we aankwamen, het was daar toen al tussen zes en zeven uur ‘s ochtends maar in België was het nog maar iets rond middernacht.

Gezien de vertraging moesten we ons haasten om op het vliegtuig naar Phuket te raken. Rond een uur of acht konden we dan opstijgen om een dik uur later alweer te landen.

Tot dan toe hadden we ons altijd in ruimtes met airco bevonden, dus we *zagen* wel hoe fel de zon scheen maar we voelden er niks van. Tot we het vliegveld buiten stapten, dus. Die dag en de dag erna heb ik alles dat ik dronk er in drievoud uitgezweet want man, warrum! Niet normaal. En wij liepen daar in onze lange jeans met kousen en schoenen.

Een busje kwam ons ophalen en bracht ons naar Amora, het hotel waar blijkbaar de crew sliep. Dani en ik ontmoetten daar Joris, de psycholoog, die met ons de tijd die we moesten Wachten zou doorbrengen. Toen begon dus het Wachten (iets wat we later nog veel vaker en langer zouden doen). We dronken iets en praatten, en dat was wel gezellig, want ik kon het ondertussen wel goed vinden met Dani en Joris. Tegen de middag zijn we ergens in een restaurantje gaan eten en daarna zijn we nog in het zwembad van Amora gesprongen, met zwemkleren van Joris want onze koffers zaten nog in het busje dat ineens blijkbaar weggereden was. Het zwemmen deed deugd en daarna voelde ik me al een stuk frisser, maar de vermoeidheid begon nu wel toe te slaan. Het was ondertussen tegen vier uur ‘s namiddags Thaise tijd, tien uur ‘s morgens dus en mijn lichaam had zoiets van “Awel? Het is al ochtend, waarom heb je nog niet geslapen?” ofzo.

AFLEVERING 1

DAG 2 (ZATERDAG) DEEL 2: “HET BEGIN” A

Toen kwam dus een einde aan het Wachten en vertrokken we naar Andaman, een ander hotel in de buurt, waar later nog een aantal opnames zouden plaatsvinden. Het was namelijk een heel idyllische locatie aan het strand, met palmbomen en alles. Op het strand moesten we nog weer even zitten Wachten samen met een aantal mensen van de crew (kappers en visagistes en stylistes en een fotografe en camera- en geluidsmannen en een regisseur ofzo, it sure takes a lotta people om een paar minuten televisie te maken). De andere kandidaten waren ergens anders opnames aan het maken (toen wisten we al van Joris dat alle beauty’s en nerds blijkbaar al samen waren, dat wij het enige “omgekeerde” koppel waren (SHOCK) en dat wij bij wijze van twist iets later geïntroduceerd zouden worden).

Toen was het tijd voor ons eerste cameramoment, woehoew. Dani en ik moesten wel honderd keer over en weer jetskiën, steeds heen en terug, en dan een bepaalde bocht maken, en dan tien keer afstappen en naar het strand gedragen worden (niet mijn idee, maar kom, voor die ene keer heb ik maar braaf gedaan wat ze vroegen). Het jetskiën was ojoozowijsdemaksmaat, echt dikke fun! Toen zagen we het beiden nog positief in, het begon al goed met die opnames van het jetskiën en de anticipatie was positief, we waren echt benieuwd naar de andere kandidaten en blij dat we ze eindelijk te zien zouden krijgen. Ik voelde me wel nogal onzeker omdat 1. ik een bikini droeg, 2. door het jetskiën mijn haar verwoest was en 3. alle andere kandidaten elkaar al kenden. Maar ik dacht er verder niet teveel over na.

De opnames van de beauty’s en nerds liepen uit dus de crew begon te stressen omdat het zometeen donker zou worden, maar om half zes kwamen ze toch nog toe. Wij zaten ondertussen op de jetski te Wachten achter een grote boot tot we het sein zouden krijgen om te vertrekken. Na een eeuwigheid Wachten was het moment eindelijk aangebroken. We zetten koers richting strand en ik zei tegen Dani dat hij vooral niet te snel moest gaan, zodat ik goed kon kijken hoe de groep reageerde. De groep reageerde dus vrij verbouwereerd en extreem wantrouwig.

*
* *

Hier moet ik helaas ophouden, want meer was er van Dani en Greetje niet te zien in deze superspannende en hilarische eerste aflevering! Ik kan alvast zeggen dat ik er met volle teugen van genoten heb, dat ik niet meer bijkwam van het lachen en dat ik NU NU NU de volgende aflevering wil zien!

Belangrijke opmerkingen

#1 Ik kan écht niet kiezen welke nerd ik het meest geweldig vond. Gijs (!!) was op zijn allerbest, mannekes toch, maar Ruud was toch echt schattig en Corneel ook en Nico, tsja, Nico En Bart en Jorn waren ook goed in form! Ze waren allemaal geweldig Wat jullie?
#2 Mijn haar zag er achteraf gezien best oké uit! *opgelucht* Maar mijn billen! Dik! Aahh! Geen flatterende camerahoek

(Ik beantwoord geen vragen)

Oh dear, waar ben ik aan begonnen?

En ook nog: ik ben STIKJALOERS op diegenen die vandaag al een fotoshoot mochten gaan doen — lijkt me zoo leuk! Maar daar hangt natuurlijk aan vast dat ze algauw met hun gezicht in de boekskes gaan verschijnen …

Waar ben ik aan begonnen?!

De gemiddelde temperatuur in november en december is daar trouwens 27°C. En ja, ik heb op die jetski gezeten Niet om jullie jaloers te maken of zo hoor. Just sayin’.

Momenteel ben ik bezig met een vrij uitgebreid verslag van mijn grote avontuur. Dat deel ik met jullie van zodra ik dat mag, ik denk dat jullie nog een tweetal maandjes geduld zullen moeten hebben

Tevreden? Bwoa. Op een paar stuiptrekkinkjes na (af en toe onverwachte errors die op mysterieuze wijze verdwijnen en verschijnen, en het dashboard dat enkel verschijnt als je via de link /wp-admin/ arriveert) best wel, eigenlijk. Eens kijken:

• Het dashboard is nu eindelijk aanpasbaar. Ik zeg eindelijk omdat ik er allang op zit te wachten. Widgets verbergen, verplaatsen, inklappen, … Het kan nu allemaal. Best handig, maar niet wereldschokkend, ik gebruik mijn dashboard toch niet echt. (Ik weet het, ik spreek mezelf tegen, maar zo is het gewoon; ik gebruik het dashboard zelden en toch zat ik te wachten op deze functie. De werking van de psyche hé, en dan de mijne, tgoh!)
• Posts en comments kunnen nu gemakkelijk en masse bewerkt worden.
• Ook widgets in de post editor kunnen verschoven worden, een handigheidje dat menig WordPressgebruiker zal plezieren denk ik. Eindelijk de categorieën terug rechts van het tekstkader in plaats van eronder.
• Naast automatisch updaten kunnen plugins zichzelf nu ook automatisch installeren, gedaan met ftp’en, hoera. Hetzelfde voor WordPress zelf updaten, dat zou nu ook automatisch kunnen gebeuren. Ik ben benieuwd!
• Het menu is voor mij nu perfect. Het heeft een aantal veranderingen ondergaan maar dit is voor mij de manier waarop het mag blijven tot het einde der tijden. Logisch (alle opties gewoon netjes naast elkaar in plaats van enkele opties isoleren), intuïtief (langer dan drie seconden duurt het niet om eraan te wennen), verbergbaar. Nu nog de mogelijkheid om menu items in een andere volgorde te schikken en we zijn er, in feite. Niet dat ik dat nodig heb maar dat komt er nog, daar ben ik zeker van.
• De (het?) User Interface is nu nog netter en shinier dan voorheen. Best mooi.

Ik mis wel nog altijd het “insert image” knopje in de grijze menubalk (naast link invoegen en zo). Met dat ander, daarboven, gaat dat allemaal veel trager en ingewikkelder. Wel blij dat het nu tenminste weer marcheert. Kijk, hier is een foto van een kokosnoot in één of ander tropisch land:

Vergeef mijn kortafheid, ik heb het druk met het verfijnen van mijn talenten met betrekking tot uitstelgedrag en de deadline nadert.

En ook nog: mijn spijsverteringsstelsel is klaarblijkelijk niet zo gesteld op Oosters voedsel. Het heeft twee weken lang braaf zijn werk gedaan maar daarna was de maat vol en werd ik ziek. Niet zo heel ziek, één avond bedrust en dat was het, maar sindsdien loop ik wel al dagenlang elk kwartier naar het toilet en dat begin ik nu een kléin beetje beu te worden. Ik loop te rammelen als een kapotte vaatwasmachine, het kan best gênant zijn. Ik vermager er ook van en moet superveel drinken om niet uit te drogen, en ik heb ook heel de dag lang buikpijn in golven, dus fijn is het zeker niet. Maar ik neem het er met veel plezier bij, samen met het muggebetenslagveld op mijn benen

Bruingebrand (welkom terug zomersproetjes ) en lekgestoken (maar I don’t mind) ben ik vanmorgen terug op Belgische bodem geland, na een heel avontuur aan de andere kant van de wereld. Zon, zee, strand, weinig slaap en veel emoties, lieve mensen en zoveel meer.

Het is nog even bekomen van deze droom, want nu moet ik helaas terug naar de ijskoude realiteit die het dagelijkse leven hier in België is. Ik denk nog heel even niet aan het vijfletterig s-woord en droom nog wat verder

Zonnige groetjes! (In mijn hoofd schijnt de zon nog altijd.)

Goh, ik ben nu al aan het denken wat ik met die paar extra uren tijd ga doen als ik terug kom

(Ik vertel natuurlijk niet hoevéél uren extra. Dat zou te makkelijk zijn hé voor de Sherlocks onder jullie.)

De missie zal zo’n twee ? drie weken duren, ik ben dus ten laatste terug op 10 of 11 december**.

En als je dat niet gelooft, maak ik je iets anders wijs.

*Sssht, aan niemand verklappen!
**Dit is de enige correcte info in deze blogpost.