Pimpajoentje.be

(TL;DR – Glee is cool en daarom vind je hier de info over de DVD van seizoen 2 deel 1 én mag ik twee Glee T-shirts weggeven en al!)

Yep, ik ben 23 en ik kijk graag naar Glee. There, I said it! En pas op, ik ben daar dus niet alleen in, hé. Dat bewijzen deze foto’s, die ik vandaag in de toiletten van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte van de Universiteit Gent nam:

Als mensen me vragen waarom ik in godsnaam naar Glee kijk, stellen ze altijd de verkeerde vragen. Ja, de verhaallijnen binnen de afleveringen lijken dikwijls nergens op, de personages worden soms helemaal niet goed uitgewerkt en het lijkt allemaal één groot excuus te zijn om wat showliedjes en bekende gastacteurs op te voeren. Maar daar gaat het dus niet om in Glee.

Waar het om gaat, is dit: deze populaire Amerikaanse serie, uitgezonden op een familiezender op een belangrijk tijdstip, toont de diversiteit van jongeren en mensen in de echte wereld. Rachel heeft twee vaders, en een biologische moeder. Puck en Rachel zijn joods. Leerlingenbegeleidster Emma heeft OCD, de populaire cheerleader Quinn uit een behoorlijk katholiek gezin wordt zwanger en heel wat huidskleuren zijn vertegenwoordigd. Pesten, nieuw samengestelde gezinnen, drugs, … Het komt er allemaal in.

Maar waar ik de serie persoonlijk het meest om waardeer, is all the gay. Rachel met haar homovaders, het schattige koppel Kurt en Blaine, de stoere footballspeler Dave Karofsky die weigert om uit te komen voor zijn ware (ge)aard(heid), de relatie tussen Kurt en zijn conservatieve vader, en vooral: Brittany en Santana.

Deze holebiverhaallijnen zijn realistischer dan je zou denken, en ze zijn een verademing na al die vastgeroeste stereotypen die je normaal gezien in grote series en Hollywoodfilms ziet. Petje af, Glee!

(Oh, en de muziek, natuurlijk. Het niveau varieert, maar sommige liedjes maken je instant happy en doen je dansen in je stoel, dus voilà. Dat ook.)

Maar goed, telkens als ik probeer uit te leggen wat ik zo goed vind aan Glee, eindig ik mijn uitleg altijd met “… maar je moet het bekijken om te weten wat ik bedoel.” En dat moet je dus maar eens doen!

Als je het eerste seizoen al gezien hebt (en anders eigenlijk ook), heb ik twee keer goed nieuws: de eerste helft van het tweede seizoen is nu uit op DVD! Die kun je bestellen via de Facebookpagina van Glee België, en de echte fans kunnen er zelfs een poster bij bestellen met je eigen gezicht op, jaja! Dat heb ik natuurlijk even voor jullie uitgetest:

Het tweede goede nieuws is dus dat ik twee T-shirts mag weggeven! (Ik dénk dat het deze zijn, maar ik ben het niet helemaal zeker.) Wat je moet doen om er eentje te winnen, is vrij simpel: maak voor vrijdag 28 oktober (da’s volgende week) op de Facebookpagina van Glee België een poster zoals die hierboven (maar dan met jouw gezicht erop, ahja), laat een link naar je poster achter in de reacties hieronder, en de onschuldige hand van een niet nader genoemd lief van mij kiest dan de twee leukste posters eruit. Laat u gaan!

Dit semester is in onze richting het semester van Erasmus, en bij wijze van afscheidscadeau maakten twee klasgenootjes en ik elk een kalender voor drie van onze vertrekkende klasgenootjes. We gebruikten dezelfde template maar versierden de pagina’s allemaal op onze eigen manier, zodat het echt iets persoonlijks werd. Het idee is dat ze dan konden de dagen aftellen tot ze terug naar ons terugkomen.

Voor ik naar het afscheidsfeestje vertrok maakte ik nog snel foto’s van de kalender die ik gemaakt had. Sorry voor de kwaliteit, het moest nogal snel gaan, maar dit is dus het resultaat geworden! Als je zelf ook een kalender wil maken, heb je niet meer nodig dan een gewoon A5-schriftje met ringetjes, een lintje om erdoor te steken en op te hangen, de kalendertemplate (knippen op de lijntjes) en wat knutselgerief om de pagina’s te versieren. Dat knutselgerief kan echt vanalles zijn, ik heb heel wat dingetjes gerecycleerd die ik al eeuwen had liggen.

(De template loopt natuurlijk wel maar tot december, en de feestdagen zijn de Britse, maar als je andere data of feestdagen wil mag je dat gerust vragen!)

De cover, met de naam van het klasgenootje voor wie de kalender bestemd was. Het bloemenpatroontje komt van Love Mae, de website is ondertussen veranderd maar dit en een aantal andere inpakpapiertjes om af te drukken kun je hier nog vinden.

Lees verder »

Nu we toch even bezig zijn met muziek: Lost and found, vandaag gehoord in de laatste aflevering van Grey’s Anatomy en niet meer uit mijn hoofd te krijgen wegens mooooi!

Tijd voor een streepje muziek! Ik kreeg de volgende twee albums om naar te luisteren, en dit is wat ik ervan vond.

Liverpool Rain (Racoon)

1. 2014 – 2. No Mercy – 3. Took A Hit – 4. Freedom – 5. Liverpool Rain – 6. Little Down On The Upside – 7. Don’t Hold Me Down – 8. Happy Thoughts – 9. No Story To Tell – 10. Don’t Give Up The Fight – 11. Better Be Kind

Racoon is naar mijn mening toch al iets van een gevestigde waarde, vooral het liedje Love You More met bijhorende schattige videoclip vind ik prachtig. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit album, misschien iets té hoog, want hoewel ik de meeste liedjes best wel kon smaken is het toch niet mijn favoriete album.

De nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar, en ze lijken soms ook een beetje op al bestaande liedjes, of zo voelt het toch. Net zoals de albumcover een beetje een te gemakkelijke resampling is van bestaande beelden. Natuurlijk is niets echt nieuw meer en is alles altijd wel een beetje gebaseerd op bestaande dingen, maar toch. Nu goed, fans van het genre en fans van Racoon zullen van deze muziek waarschijnlijk meer kunnen genieten dan ik, want het komt zelden voor dat ik meer dan 2 of zelfs 3 liedjes van één en dezelfde artiest mooi vind (het komt echt supervaak voor dat ik één liedje van een bepaalde artiest ongelofelijk prachtig vind en de rest allemaal maar niks), en ik vond Love You More al zo mooi, dus het zal dat wel zijn.

Ik heb de CD hier nog liggen, en ik beluister muziek nadat ik ze geïmporteerd heb toch alleen maar op m’n pc, dus wie wil mag hem hebben. Laat maar iets horen via mail of in de comments als je zin hebt om ‘m te komen oppikken in Gent.

+ (Ed Sheeran)

1. The A Team – 2. Drunk – 3. U.N.I. – 4. Grade 8 – 5. Wake Me Up – 6. Small Bump – 7. This – 8. The City – 9. Lego House – 10. You Need Me, I Don’t Need You – 11. Kiss Me – 12. Give Me Love

Met Ed Sheeran ging het net omgekeerd: ik verwachtte er weinig van, maar ik werd aangenaam verrast. Ik had op Twitter de naam al overal zien passeren, en er werd zodanig mee gedweept dat ik achterdochtig werd. Meestal zijn zo’n gehypte liedjes mijn ding niet (zoals dat liedje van Gotye, bah, van die hetze snap ik al helemaal niks). Maar toen ik ernaar luisterde vond ik hem meteen leuk.

Je hebt misschien The A Team of You Need Me, I Don’t Need You al gehoord. Het eerste vind ik een mooi liedje, maar vooral het tweede is leuk en heeft ook een heel toffe videoclip (maar misschien vind ik dat omdat ik net met een vak over gebarentaal begonnen ben dit semester). Wat ik leuk vind aan Ed Sheeran is dat hij rustige gevoelige liedjes afwisselt met poppy vrolijke liedjes, dat hij er iets folky insteekt, en het pretentieloze, oprechte van zijn voorkomen. Verfrissend, zoals men dat zegt.

Grappig trouwens hoe ik me Ed Sheeran voorgesteld had als een lange donkere mysterieuze kerel, blijkt hij een koddige roste jongen te zijn. En grappig hoe hij z’n albumcover gewoon oranje maakt, hupla!